Φωτό: Ε.Η.Κ.
Στα απόκρημνα βράχια του Αγίου Όρους, εκεί όπου η γη μοιάζει να ακουμπά τον ουρανό και η θάλασσα γλιστρά κάτω από κάθε στροφή των βράχων σαν αέναος καθρέφτης, ζούσε ένας μοναχός που είχε επιλέξει έναν δρόμο διαφορετικό από κάθε άλλον. Ο Γέροντας Στέφανος ο Σέρβος δεν αναζητούσε την αναγνώριση, ούτε τη φήμη, ούτε καν τη συντροφιά των άλλων μοναχών. Επέλεξε τη σιωπή, την απόλυτη απομόνωση και την υπέρτατη εγρήγορση της ψυχής, κρεμασμένος κυριολεκτικά πάνω από την άβυσσο.
Η ζωή του Γέροντα Στεφάνου ήταν μια καθημερινή άσκηση στην απλότητα και την πνευματική αφιέρωση. Για δεκαετίες, δεν κατέβηκε στον κόσμο, ούτε στις Καρυές ούτε στα γύρω μοναστήρια. Η σπηλιά του ήταν τόσο μικρή που όταν ξάπλωνε, τα πόδια του έβγαιναν έξω από την είσοδο, πάνω από το κενό, πάνω από την θάλασσα που απλωνόταν σαν γαλάζιο πέπλο χιλιάδες πόδια χαμηλότερα. Σε αυτή τη σπηλιά, ο χρόνος φαινόταν να είχε σταματήσει, και το μόνο που υπήρχε ήταν η φωνή της φύσης, οι άνεμοι, η μυρωδιά του αλμυρού νερού και η απόλυτη ησυχία που μόνο η απόλυτη απομόνωση μπορεί να προσφέρει.
Ο Γέροντας Στέφανος δεν ζούσε μόνος. Ζούσε με τον Θεό, σε μια αδιάκοπη επικοινωνία με το άγνωστο, το υπερβατικό, το αιώνιο. Κάθε ήχος που έφτανε στα αυτιά του, κάθε ανάσα του ανέμου, κάθε κύμα που έσπαγε στα βράχια ήταν για αυτόν μια είδηση από τον Θεό. Και σε αυτές τις “ειδήσεις” βρήκε τη ζωή του, τη χαρά του, την ειρήνη του.
Μια φορά, ένας μοναχός που είχε χάσει το μονοπάτι του μέσα στην ομίχλη, αντίκρυσε τη φιγούρα του Γέροντα καθισμένη ακίνητη στην άκρη του βράχου. Με προσοχή πλησίασε και τον ρώτησε πώς αντέχει εκεί, χωρίς παρέα, χωρίς βιβλία ή ραδιόφωνο, χωρίς οποιοδήποτε μέσο να συνδεθεί με τον κόσμο. Ο Γέροντας, με βλέμμα καθαρό σαν το νερό της πηγής, απάντησε:
«Παιδί μου, ο κόσμος έχει πολύ θόρυβο και λίγη ουσία. Αν είχα ραδιόφωνο, θα άκουγα τα νέα των ανθρώπων. Τώρα που έχω τη σιωπή, ακούω τα νέα του Θεού. Ξέρεις τι μου είπε σήμερα ο άνεμος; Ότι ο Θεός ακόμα ελεεί τη γη, παρόλο που Τον ξεχάσαμε. Αυτή η είδηση μου φτάνει για τα επόμενα δέκα χρόνια.»
Αυτή η απάντηση συνοψίζει τη φιλοσοφία ζωής του Γέροντα Στέφανου: μια ζωή χωρίς περιττά πράγματα, χωρίς τον θόρυβο των ανθρωπίνων αναγκών και επιθυμιών, μια ζωή που αναζητά την ουσία μέσα στη σιωπή και την εγρήγορση της ψυχής. Η απόλυτη φτώχεια δεν τον έκανε φτωχό. Αντιθέτως, τον ελευθέρωσε. Κάθε τι υλικό ήταν γι’ αυτόν δευτερεύον, και κάθε στιγμή ζωής ήταν ευκαιρία για εσωτερική πληρότητα και πνευματική ανάπτυξη.
Ο μοναχός που συνάντησε τον Γέροντα του πρόσφερε ένα αλουμινένιο φλιτζάνι για να πίνει νερό, καθώς ο Γέροντας μάζευε νερό από τις λιγοστές βροχές. Ο Γέροντας το κοίταξε σαν να ήταν χρυσάφι και του είπε ότι τώρα, δυστυχώς, κάθε φορά που θα διψάει, θα σκέφτεται το φλιτζάνι και όχι τη δίψα του και τον Θεό που την σβήνει, καθώς η δέσμευση του ανθρώπου είναι προς τα πράγματα και όχι προς το πνεύμα και τη σύνδεση με τον Θεό, όπως αναφέρει σε σχετική αφήγηση ο Ιερέας Γκέλιας Αρσένιος (βλπ. Πολυξένη Μαρία Ρέρρα στο FB ).
Η ιστορία του Γέροντα Στέφανου δεν είναι μόνο μια αφήγηση για έναν μοναχό που ζούσε πάνω από το χάος και το κύμα. Είναι ένα μάθημα για όλους μας: η ζωή με απλότητα, η εσωτερική σιωπή, η επικοινωνία με τον Θεό και η αδιαπραγμάτευτη πίστη μας δίνουν ελευθερία που κανένα υλικό αγαθό δεν μπορεί να προσφέρει.
Όταν ο Γέροντας Στέφανος κοιμήθηκε, η φύση φάνηκε να θρηνεί και να τιμά τη ζωή του. Οι ψαράδες που περνούσαν κάτω από τα Καρούλια εκείνη την ημέρα, αν και ήταν βαρύς χειμώνας, ένιωσαν τη μυρωδιά λιβανιού και αγριολούλουδων να κατεβαίνει από τον βράχο. Το σώμα του βρέθηκε στη συνηθισμένη του θέση, στεγνό και ελαφρύ σαν ξύλο, με ένα χαμόγελο που φανέρωνε την ειρήνη και την πληρότητα που είχε κατακτήσει στη ζωή του.
Η σπηλιά που επέλεξε να ζήσει δεν ήταν μόνο τόπος φυσικός αλλά και τόπος πνευματικός. Κάθε πέτρα, κάθε σπιθαμή χώματος, κάθε σταγόνα νερού ήταν μέρος της μοναδικής του κοινότητας με τον Θεό. Η εικόνα του καθισμένου Γέροντα στην άκρη της σπηλιάς, με το βλέμμα στραμμένο στο πέλαγος, γίνεται σύμβολο ενός ανθρώπου που απέκτησε την ουσία της ζωής μέσα από τη σιωπή και την πνευματική εγρήγορση.
Η ζωή του Γέροντα Στέφανου προσφέρει διδάγματα που υπερβαίνουν το χρόνο και τον χώρο. Μας υπενθυμίζει ότι η πνευματική πληρότητα δεν εξαρτάται από τα υλικά αγαθά, την κοινωνική ζωή ή τις διανοητικές δραστηριότητες που κατακλύζουν τη μέρα μας. Αντιθέτως, η απόλυτη αφιέρωση, η υπομονή και η παρατήρηση της φύσης μπορούν να μας αποκαλύψουν τη φωνή του Θεού και να μας φέρουν την αληθινή ειρήνη.
Ο Γέροντας Στέφανος ήταν ένας φάρος για όσους αναζητούν την πνευματική αλήθεια. Η ζωή του στα Καρούλια του Αγίου Όρους δεν ήταν μόνο προσωπική επιλογή αλλά και μια διδασκαλία: η σιωπή, η ταπεινοφροσύνη, η απομάκρυνση από τον θόρυβο του κόσμου, είναι δρόμοι που οδηγούν στην ουσία και στην εσωτερική ελευθερία.
Όσοι σήμερα επισκέπτονται τα Καρούλια ή ακούν τις ιστορίες για τον Γέροντα Στέφανο, συχνά αναζητούν το παράδειγμα του για να βρουν τη δική τους σιωπή μέσα στον κόσμο. Και ακόμη κι αν οι ψαράδες ή οι μοναχοί δεν τον συναντούν πια ζωντανό, η μυρωδιά του λιβανιού και η αίσθηση της ειρήνης που αφήνει πίσω του φέρνουν την αίσθηση ότι η ζωή του συνεχίζει να μιλάει μέσα από τα κύματα, τον άνεμο και τον ήχο της σιωπής.
Η εικόνα του Γέροντα Στέφανου κάθεται ακίνητος πάνω από το πέλαγος, με το ραβδί του στα χέρια, συμβολίζει την ισορροπία μεταξύ γης και ουρανού, μεταξύ σώματος και ψυχής, μεταξύ θνητού και αιώνιου. Κάθε άνθρωπος που τον κοιτάζει νιώθει την ακατάλυτη σύνδεση του ανθρώπου με τον Θεό και τη φύση.
Ο Γέροντας Στέφανος μας θυμίζει ότι η αληθινή ζωή δεν βρίσκεται στα πράγματα που κατέχουμε, αλλά στην ικανότητά μας να ακούμε, να βλέπουμε, να νιώθουμε και να συνδεόμαστε με τον Θεό και την πνευματική διάσταση της ύπαρξής μας. Η σιωπή του, το βλέμμα του, η υπομονή και η ταπεινοφροσύνη του αποτελούν μια ανεξίτηλη παρακαταθήκη για όλους μας.
Η ζωή και το έργο του είναι παράδειγμα θάρρους, πίστης και απλότητας που ξεπερνά τις λέξεις. Ο Γέροντας Στέφανος, ο μοναχός που κρεμόταν πάνω από την άβυσσο, μας αφήνει ένα μήνυμα που αντηχεί μέσα στον χρόνο: η ουσία της ζωής δεν βρίσκεται στον θόρυβο, αλλά στη σιωπή, στην πίστη και στην αγάπη για τον Θεό.
-Λόγος Θείου Φωτός
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου