Με κατάνυξη, θρησκευτική ευλάβεια και τη συμμετοχή χιλιάδων πιστών, η Μεσσηνία ετοιμάζεται να βιώσει και φέτος μία από τις πιο συγκλονιστικές στιγμές της Ορθόδοξης παράδοσής της. Η κάθοδος της θαυματουργού εικόνας της Παναγίας Βουλκανιωτίσσης από το ιερό της ενδιαίτημα, στο όρος Ιθώμη, προς την πόλη της Μεσσήνης αποτελεί πηγή πνευματικής ανάτασης, ένα ζωντανό ποτάμι πίστης που ξεχύνεται μέσα στη νύχτα και ενώνει το ένδοξο παρελθόν με το σήμερα.
Στην εποχή μας, όπου οι ηλεκτρονικές συναλλαγές αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητάς μας, η προσοχή και η σωστή ενημέρωση είναι απαραίτητες περισσότερο από ποτέ. Οι επιτήδειοι αξιοποιούν διάφορες μεθόδους, προσπαθώντας να παραπλανήσουν ανυποψίαστους πολίτες και να τους αποσπάσουν χρήματα, συχνά εκμεταλλευόμενοι την καλή τους πρόθεση, την εμπιστοσύνη και την ανθρώπινη ευαισθησία.
Ένα ιδιαίτερα σημαντικό ζήτημα που αφορά όλους μας έφεραν στην προσοχή μας η ταλαντούχα κυρία Ευγενία Ραγκούση (Τζένη), κομμώτρια στη Βαλύρα Μεσσηνίας, καθώς και οι δίδυμες κυρίες Μαρία και Βασιλική Ηλιοπούλου.
Η κυρία Ευγενία Ραγκούση (Eugenia Ragousi Tzeni) εντόπισε στο Facebook έναν διάλογο με ιδιαίτερο ενδιαφέρον, ο οποίος αναδεικνύει μια πιθανή παγίδα που σχετίζεται με την επιστροφή χρημάτων από δήθεν λανθασμένες τραπεζικές μεταφορές.
Πρόκειται για ένα μήνυμα που αξίζει να διαβαστεί προσεκτικά και να προβληματίσει όλους μας, καθώς μας υπενθυμίζει ότι, ακόμη και όταν θέλουμε να βοηθήσουμε έναν συνάνθρωπό μας, χρειάζεται να ενεργούμε με ψυχραιμία και να ακολουθούμε τις οδηγίες της τράπεζάς μας.
ΦΜια ιδιαίτερη στιγμή για τον Ελληνισμό της Νέας Ορλεάνης, αλλά και μια ξεχωριστή είδηση για τη Μεσσηνία, καθώς ο νέος Επίτιμος Πρόξενος της Ελλάδας στην πόλη, John Dennis Georges – Γιάννης Γεωργούντζος, έχει καταγωγή από το Αρφαρά Μεσσηνίας.
Η Ελλάδα επανέφερε τη θεσμική προξενική της παρουσία στη Νέα Ορλεάνη, με τα εγκαίνια του Επίτιμου Προξενείου της Ελλάδας στην Αμερικανική πόλη να πραγματοποιούνται τη Δευτέρα 14 Σεπτεμβρίου 2026.
Η τελετή πραγματοποιήθηκε παρουσία της Υφυπουργού Εξωτερικών, Πρέσβεως Αλεξάνδρας Παπαδοπούλου, του Πρέσβη της Ελλάδας στις Ηνωμένες Πολιτείες Αντώνη Αλεξανδρίδη, του Επίτιμου Προξένου John Dennis Georges, της Δημάρχου της Νέας Ορλεάνης Helena Moreno, καθώς και εκπροσώπων της Ελληνοαμερικανικής Κοινότητας.
«Νυνί δε μένει τα τρία ταύτα· πίστις, ελπίς, αγάπη· μείζων δε τούτων η αγάπη» (Α΄ Κορ. 13:13).
Στη Βαλύρα Μεσσηνίας, εκείνα τα δύσκολα χρόνια του 1950, οι άνθρωποι μετρούσαν τον χρόνο με τις εποχές, τις δουλειές της γης και τις μικρές χαρές της καθημερινότητας. Τα σπίτια ήταν λιτά, οι αυλές ασβεστωμένες, τα πεζούλια καθαρά και οι αυλόπορτες ορθάνοιχτες, για να περνούν οι γειτόνοι, να ανταλλάσσουν δυο κουβέντες και να μοιράζονται τα βάσανα και τις έγνοιες τους.
Ήταν χρόνια που ο Εμφύλιος είχε αφήσει πίσω του πληγές βαθιές, άλλες φανερές κι άλλες κρυμμένες μέσα στις ψυχές των ανθρώπων. Σε κάθε γειτονιά υπήρχε κι ένα σπίτι που είχε γνωρίσει τον πόνο, μια μάνα που είχε χάσει το παιδί της, μια γυναίκα που είχε μείνει χήρα πριν προλάβει να χαρεί την οικογενειακή της ζωή.
Μια τέτοια γυναίκα ήταν και η γιαγιά Αλέξω.
Όταν μιλάμε για την υγεία μας, συχνά εστιάζουμε στη διατροφή, στο σωματικό βάρος ή στις τιμές της γλυκόζης νηστείας. Ωστόσο, η σύγχρονη μεταβολική έρευνα μάς οδηγεί σε μια ευρύτερη θεώρηση: δεν έχει σημασία μόνο το πόσο υψηλή ή χαμηλή είναι η γλυκόζη, αλλά και το πόσο έντονα και πόσο συχνά μεταβάλλεται μέσα στην ημέρα.
Η γλυκόζη αποτελεί βασικό ενεργειακό υπόστρωμα για τον εγκέφαλο και τους άλλους ιστούς. Η διατήρηση της γλυκόζης μέσα σε ένα κατάλληλο φυσιολογικό εύρος εξαρτάται από ένα σύνθετο σύστημα ορμονικής και νευρικής ρύθμισης, στο οποίο συμμετέχουν κυρίως η ινσουλίνη, η γλυκαγόνη, η αδρεναλίνη και η κορτιζόλη. Όταν το σύστημα αυτό λειτουργεί ομαλά, οι μεταβολές της γλυκόζης προσαρμόζονται στις ανάγκες του οργανισμού. Όταν όμως εμφανίζονται σημαντικές διακυμάνσεις —ιδίως υπογλυκαιμικά επεισόδια ή επίμονη υπεργλυκαιμία— μπορεί να επηρεαστούν η σωματική λειτουργία, η συγκέντρωση, η ενέργεια και η ψυχολογική ευεξία (Davis & Ferdous, 2025).
Η σχέση είναι αμφίδρομη. Η μεταβολική κατάσταση μπορεί να επηρεάσει το συναίσθημα και τη γνωστική λειτουργία, ενώ το χρόνιο στρες, η κακή ποιότητα ύπνου και η ψυχολογική επιβάρυνση μπορούν με τη σειρά τους να επηρεάσουν τη γλυκαιμική ρύθμιση.
Η καμπάνα του Αγίου Αθανασίου Βαλύρας σήμανε στις επτά το πρωί, ανήμερα της μεγάλης εορτής της Υψώσεως του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού, στις 14 Σεπτεμβρίου 2026, καλώντας τους πιστούς να αφήσουν για λίγο τις μέριμνες της καθημερινότητας και να προσέλθουν στον ιερό ναό, για να συμμετάσχουν σε μία άκρως κατανυκτική Θεία Λειτουργία.
Ήταν ένα πρωινό γεμάτο πίστη, συγκίνηση και ευλάβεια. Ο Σταυρός του Χριστού βρέθηκε στο επίκεντρο της λατρευτικής σύναξης, όχι μόνο ως το ιερό σύμβολο της χριστιανικής μας πίστης, αλλά και ως υπενθύμιση ότι ο καθένας μας καλείται να σηκώσει τον δικό του προσωπικό σταυρό, να αγωνιστεί πνευματικά, να αντιμετωπίσει με πίστη τις δοκιμασίες της ζωής και να πορευθεί με αγάπη, υπομονή και ελπίδα.
Μαζί με τον Σταυρό του Κυρίου, κληθήκαμε όλοι να υψώσουμε και τον σταυρό της προσωπικής μας πνευματικής άθλησης, ως ένα ενωμένο χριστεπώνυμο σώμα, με δεσμούς χριστιανικής αγάπης, αλληλεγγύης και αμοιβαίας συμπαράστασης.
Εισαγωγή
Το παρακάτω άρθρο, στο οποίο παρουσιάζεται η ιστορία των δεξαμενών ύδρευσης της Βαλύρας και ειδικότερα η νέα δεξαμενή, προέκυψε από την επίσκεψη στη δεξαμενή, η οποία πραγματοποιήθηκε με πρωτοβουλία της Ομάδας Tsouka Trail Πεζοπορία, για να ζήσουμε την Πανσέληνο του Αυγούστου 2026.
Εκεί, με προτροπή της Διαχειρίστριας της Ομάδας ,κας Σοφίας Μπούτση προσφέρθηκα να πω δυο λόγια για την ιστορία της Δεξαμενής.
Σε δεύτερο χρόνο είδα ότι η καταγραφή της ιστορίας για την Ύδρευση της Βαλύρας θα ήταν χρήσιμη για τους ανθρώπους που ενδιαφέρονται για τα τοπικά γεγονότα.
Βέβαια είναι προφανές ότι το παρακάτω άρθρο είναι ανοιχτό για παραλήψεις, συμπληρώσεις, διηγήσεις βιωμένων γεγονότων κ.τ.λ.
Ευχαριστώ τη Sofia Boutsi και την Effie Kond για την πρόκληση της παρουσίασης αυτής.
Αθανάσιος Στ. Μπόβης
Η νέα δεξαμενή της Βαλύρας
Ένα έργο του 2008 που άλλαξε την ύδρευση του χωριού.
Ένα έργο με ιστορία, συνέχεια και ανθρώπους που το στήριξαν.
Η 14η Σεπτεμβρίου αποτελεί για την Ορθόδοξη Εκκλησία μία από τις πλέον κατανυκτικές και θεολογικά βαθιές ημέρες του εκκλησιαστικού έτους. Η εορτή της Παγκοσμίου Υψώσεως του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού δεν είναι απλώς η ανάμνηση ενός ιστορικού γεγονότος, ούτε μία ακόμη ημέρα τιμής ενός ιερού συμβόλου. Είναι η πανηγυρική ομολογία της Εκκλησίας ότι εκεί όπου ο κόσμος είδε την ήττα, ο Θεός φανέρωσε τη νίκη· εκεί όπου φάνηκε ο θάνατος, ανέτειλε η ζωή· εκεί όπου υψώθηκε το όργανο της καταδίκης, αποκαλύφθηκε το «ακατάλυτον τρόπαιον» της σωτηρίας.
Ο Σταυρός αποτελεί την καρδιά του μυστηρίου της θείας Οικονομίας. Ο Χριστός, ο οποίος «ἐκένωσεν ἑαυτόν» και έλαβε μορφή δούλου, φθάνει μέχρι την άκρα ταπείνωση του Σταυρού, για να οδηγήσει τον άνθρωπο στην άκρα δόξα της Αναστάσεως. Γι’ αυτό και η Εκκλησία δεν αντικρίζει ποτέ τον Σταυρό απομονωμένο από την Ανάσταση. Ο Σταυρός είναι πάντοτε σταυροαναστάσιμος: είναι πόνος που μεταμορφώνεται σε χαρά, θυσία που γίνεται ζωή, ταπείνωση που οδηγεί στη δόξα.
Ο Μέγας Βασίλειος υπογραμμίζει αυτή τη βαθιά σχέση όταν αναφέρεται στο έργο του Σταυρού μέσα στο σχέδιο της θείας Οικονομίας: «Διὰ τοῦ Σταυροῦ ἡ οἰκονομία τῆς ἐνανθρωπήσεως ἐτελέσθη» (Βασίλειος Καισαρείας, Εἰς Ἡσαΐαν, 3, PG 30, 557B). Ο Σταυρός, επομένως, δεν αποτελεί ένα επεισόδιο στο τέλος της επίγειας ζωής του Χριστού. Αποτελεί το αποκορύφωμα της αυτοπροσφοράς Του για τη σωτηρία του κόσμου.
ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ Δ. ΛΥΡΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥ
Η Μάχη του Βουλκάνου ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ
Η Μάχη του Βουλκάνου δεν αποτελεί κάποιο ξεχωριστό μεγάλο ιστορικό γεγονός, αλλά αναφέρεται στις πολεμικές συγκρούσεις που έλαβαν χώρα γύρω από την Ιερά Μονή Βουλκάνου στη Μεσσηνία κατά την Επανάσταση του 1821 και το 1770 (Ορλωφικά), καθώς το μοναστήρι λειτουργούσε ως οχυρό και καταφύγιο.
Στην έρευνα, μελέτη, στους φάκελους αριστείων από τα ΓΑΚ ΑΘΗΝΩΝ βρήκαμε σε 11 διαφορετικούς φακέλους που στα πιστοποιητικά τους περιγράφουν και τη Μάχη του Βουλκάνου, χωρίς να γνωρίζουμε ακριβώς ημερομηνία. Δημοσιεύομε τα 3 πιστοποιητικά από τα γειτονικά χωριά της Μονής Βουλκάνου Αρσινόη, Αρχαία Μεσσήνη και στη δεύτερη και τελευταία ανάρτηση τα υπόλοιπα πιστοποιητικά, που αποστέλλονται δωρεάν σε όποιον απόγονο ενδιαφέρεται.
Ανταπόκριση: κ. Χρήστος Παν. Παπαγεωργίου
Μια ημέρα γεμάτη απόλυτη ευτυχία, βαθιά συγκίνηση και διπλή ευλογία έζησαν οι κάτοικοι και οι προσκεκλημένοι του χωριού μας. Δύο αγαπημένοι άνθρωποι, η εκλεκτική και πάντα αγαπητή συμπατριώτισσά μας, Διονυσία Καρύδη, και ο εκλεκτός της καρδιάς της, Μιχάλης Καπινιάρης, ενώθηκαν με τα ιερά δεσμά του γάμου στον Ιερό Ναό του Αγίου Αθανασίου, ξεκινώντας και επίσημα το κοινό τους ταξίδι στη ζωή με τις πιο γλυκές προσδοκίες.
Με το πρώτο φως μιας νέας σχολικής χρονιάς, με χαμόγελα, παιδικές φωνές, συγκίνηση και την προσμονή για όσα πρόκειται να ακολουθήσουν, πραγματοποιήθηκε σήμερα ο καθιερωμένος Αγιασμός στο Δημοτικό Σχολείο Βαλύρας. Οι μαθητές επέστρεψαν στις σχολικές τους αίθουσες ύστερα από τις καλοκαιρινές διακοπές, έτοιμοι να ανοίξουν ένα νέο κεφάλαιο γνώσης, δημιουργίας, φιλίας και κοινής πορείας.
Η αυλή του σχολείου γέμισε από παιδιά κάθε ηλικίας, από γονείς και εκπαιδευτικούς, οι οποίοι βρέθηκαν όλοι μαζί σε αυτή τη σημαντική ημέρα, που σηματοδοτεί την έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς. Τα παιδιά, άλλα γεμάτα ενθουσιασμό και άλλα με τη φυσική εκείνη συστολή της πρώτης ημέρας, αντάμωσαν ξανά με τους συμμαθητές και τους δασκάλους τους.
Για τους μικρούς μαθητές, η επιστροφή στο σχολείο δεν είναι απλώς η αρχή των μαθημάτων. Είναι η επανένωση με φίλους, η αναβίωση των καθημερινών συνηθειών, η ανακάλυψη νέων γνώσεων και η προετοιμασία για έναν ακόμη χρόνο γεμάτο εμπειρίες. Μετά τις ημέρες της ξεγνοιασιάς, της θάλασσας, των ταξιδιών, των παιχνιδιών και της καλοκαιρινής ελευθερίας, το κουδούνι του σχολείου καλεί και πάλι τα παιδιά στον δικό τους δημιουργικό αγώνα.
Τον Αγιασμό της νέας σχολικής χρονιάς τέλεσε ο σεπτός πρωτοπρεσβύτερος της Βαλύρας, π. Ιωάννης Φωτεινός, ο οποίος με την παρουσία του και την πνευματική του ευλογία έδωσε το ιδιαίτερο νόημα που αρμόζει στην πρώτη αυτή ημέρα. Με κατάνυξη και σεβασμό, μαθητές, εκπαιδευτικοί και γονείς παρακολούθησαν την ιερή τελετή, ζητώντας την ευλογία του Θεού για μια χρονιά δημιουργική, ειρηνική και καρποφόρα.
Υπάρχουν στιγμές κατά τις οποίες ένα παιδί δυσκολεύεται να πει με λόγια αυτό που αισθάνεται. Μπορεί να φοβάται, να θυμώνει, να ζηλεύει, να νιώθει μόνο ή να βιώνει μια αλλαγή στην οικογένειά του χωρίς να γνωρίζει πώς να την εξηγήσει. Τότε το παιχνίδι μπορεί να γίνει η γλώσσα μέσα από την οποία το παιδί επικοινωνεί όσα δεν μπορεί ακόμη να εκφράσει λεκτικά.
Μέσα στο πλαίσιο της παιγνιοθεραπείας (play therapy), το κουκλόσπιτο αποτελεί ένα ιδιαίτερα ενδιαφέρον θεραπευτικό μέσο. Πρόκειται για μια μικρή αναπαράσταση ενός «κόσμου», όπου το παιδί μπορεί να τοποθετήσει ανθρώπους, ζώα, αντικείμενα και γεγονότα και να δημιουργήσει τις δικές του ιστορίες. Το σημαντικό δεν είναι το ίδιο το παιχνίδι, αλλά ο τρόπος με τον οποίο το παιδί το χρησιμοποιεί μέσα στη θεραπευτική σχέση (Axline, 1947; Landreth, 2012).
Το κουκλόσπιτο μπορεί να λειτουργήσει σαν μια μικρογραφία του κόσμου του παιδιού. Μέσα σε αυτή τη μικρή πραγματικότητα, το παιδί μπορεί να γίνει ο σκηνοθέτης: να αποφασίσει ποιος θα μπει στο σπίτι, ποιος θα μείνει έξω, ποιος θα κοιμηθεί πού, ποιος θα φροντίσει ποιον, ποιος θα φύγει και –κυρίως– τι θα συμβεί στη συνέχεια.
Ήταν πριν από περίπου δεκαπέντε χρόνια.
Έξι νέοι άνθρωποι, τρία ζευγάρια, είχαν αποφασίσει να κάνουν κάτι που εκείνη την εποχή φαινόταν περισσότερο σαν περιπέτεια παρά σαν επιστημονικό ερώτημα: να περάσουν τη νύχτα της 19ης Ιουλίου στον Ταΰγετο, κοντά στην κορυφή του Προφήτη Ηλία, στην περίφημη Πυραμίδα.
Η ανάβαση είχε τη δική της σιωπή.
Όσο ανέβαιναν, ο αέρας γινόταν πιο δυνατός και η θερμοκρασία έπεφτε. Η κούραση από την πορεία είχε αρχίσει να βαραίνει τα σώματά τους, ενώ το τοπίο γύρω τους αποκτούσε εκείνη την ιδιαίτερη αίσθηση απομόνωσης που έχουν τα ψηλά βουνά.
Όταν έφτασαν στην κορυφή, ο κόσμος κάτω τους έμοιαζε μακρινός.
Έστησαν πρόχειρα τον χώρο όπου θα περνούσαν τη νύχτα, τακτοποίησαν τα πράγματά τους και κάθισαν για λίγο να συζητήσουν. Η κουβέντα κινήθηκε γύρω από το βουνό, την εμπειρία της ανάβασης, τη νύχτα που τους περίμενε και, όπως συμβαίνει συχνά σε τέτοιες στιγμές, γύρω από ιστορίες και δοξασίες που συνδέονται με έναν τόπο τόσο επιβλητικό.
Ύστερα ήρθε η νύχτα.
Ο άνεμος συνέχιζε να περνά πάνω από την κορυφή. Το κρύο ήταν αισθητό. Ο καθένας έκλεισε τα μάτια του χωρίς να γνωρίζει τι θα έφερνε ο ύπνος.
Και τότε συνέβη κάτι που κανείς από τους έξι δεν περίμενε.
Η παιδική ηλικία αποτελεί μια περίοδο κατά την οποία οι σχέσεις με τους συνομηλίκους αποκτούν ολοένα και μεγαλύτερη σημασία. Στο σχολικό περιβάλλον τα παιδιά δεν μαθαίνουν μόνο γράμματα, αριθμούς και κανόνες συμπεριφοράς, αλλά διαμορφώνουν παράλληλα τρόπους επικοινωνίας, δημιουργούν φιλίες, συγκροτούν μικρές ομάδες και αναζητούν τη θέση τους μέσα στο κοινωνικό σύνολο. Η ανάγκη του παιδιού να ανήκει σε μια ομάδα είναι φυσιολογική και αναπτυξιακά σημαντική. Ωστόσο, οι ίδιες διαδικασίες που δημιουργούν το αίσθημα του «ανήκειν» μπορούν, υπό ορισμένες συνθήκες, να μετατραπούν σε μηχανισμούς αποκλεισμού.
Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η δημιουργία «συνθημάτων» ή κωδικών εισόδου σε μια παιδική παρέα. Από μόνη της η ύπαρξη ενός συνθήματος δεν αποτελεί προβληματική συμπεριφορά. Τα παιδιά συχνά δημιουργούν κανόνες, μυστικά, κώδικες και παιχνίδια που ενισχύουν τη φαντασία και τη συνοχή της ομάδας. Ο Piaget (1932), μελετώντας την ανάπτυξη της παιδικής κατανόησης των κανόνων, ανέδειξε τη σημασία των παιχνιδιών και της κοινωνικής αλληλεπίδρασης για τη σταδιακή κατανόηση της συλλογικής ζωής. Οι κανόνες που δημιουργούνται από τα παιδιά μπορούν να αποτελούν μέρος μιας φυσιολογικής διαδικασίας κοινωνικής μάθησης.
Η κατάσταση, όμως, αλλάζει όταν το σύνθημα δεν χρησιμοποιείται απλώς ως στοιχείο παιχνιδιού αλλά ως προϋπόθεση για την αποδοχή ενός παιδιού στην παρέα και, ακόμη περισσότερο, όταν το σύνθημα περιλαμβάνει προσβλητική ή υβριστική λέξη. Τότε το σύνθημα παύει να είναι απλώς ένα παιχνίδι μεταξύ συνομηλίκων και μπορεί να λειτουργήσει ως μηχανισμός επιβολής, κοινωνικού ελέγχου και αποκλεισμού.
Η Ελένη, μια πενηντάχρονη σύζυγος, μητέρα και εργαζόμενη, βιώνει τις καθημερινές δοκιμασίες της ζωής σαν ένα δικό της «αγκάθινο στεφάνι». Στο παράθυρό της καλλιεργεί συμβολικά το «αγκάθι του Χριστού», έναν κάκτο όπου κάθε ακίδα αντιπροσωπεύει και μια δυσκολία. Όμως, με βαθιά πίστη και αθόρυβη υπομονή, περιμένει τη στιγμή που το φυτό θα ανθίσει, φέρνοντας μαζί του την ελπίδα και την επιβεβαίωση ότι κάθε Γολγοθάς κρύβει μια δική του, μικρή Ανάσταση.
Το χώμα στη μικρή, πήλινη γλάστρα του παραθύρου ήταν στεγνό, σκληρό σαν την καθημερινότητά της. Η Ελένη στάθηκε μπροστά του με το φλιτζάνι του καφέ στο χέρι, πριν ακόμα ξυπνήσει το σπίτι. Ήταν πενήντα χρονών, μια ηλικία που οι άλλοι θεωρούν ώριμη και τακτοποιημένη, όμως η ίδια ένιωθε συχνά σαν ακροβάτης σε τεντωμένο σχοινί.
8 Σεπτεμβρίου — Γενέθλιον τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου
Υπάρχουν ημέρες μέσα στο εκκλησιαστικό έτος που δεν είναι απλώς ημερομηνίες. Είναι πνευματικές θύρες. Μας καλούν να περάσουμε από έναν τρόπο ζωής σε έναν άλλον, από τη φθορά στην ελπίδα, από τη συνήθεια στην εγρήγορση, από το χθες στο καινούργιο που ο Θεός θέλει να γεννήσει μέσα μας.
Μία τέτοια ημέρα είναι η 8η Σεπτεμβρίου, το Γενέθλιον της Υπεραγίας Θεοτόκου.
Δεν είναι τυχαίο ότι η Εκκλησία τοποθέτησε τη μεγάλη αυτή θεομητορική εορτή στις πρώτες ημέρες του νέου Εκκλησιαστικού έτους. Την 1η Σεπτεμβρίου ανοίγει ένας νέος λειτουργικός κύκλος και, λίγες ημέρες αργότερα, στις 8 Σεπτεμβρίου, η Εκκλησία μάς οδηγεί μπροστά στο θαύμα της γεννήσεως Εκείνης που θα γίνει η Μητέρα του Κυρίου, η Θεοτόκος, η πύλη διά της οποίας ο Θεός θα εισέλθει στην ανθρώπινη ιστορία.
Με ανανεωμένη διάθεση, εμπειρία αλλά και νέα πρόσωπα που φέρνουν φρέσκια πνοή, συνεχίζει την πορεία του ο Σύλλογος Γυναικών Βαλύρας, μετά τις εκλογές που πραγματοποιήθηκαν στις 2 Σεπτεμβρίου και τη συγκρότηση του νέου Διοικητικού Συμβουλίου σε σώμα.
