Ἀπόσπασμα ἀπό τόν ἐνθρονιστήριο λόγο (28-9-1980)
«Τεκνία μου ὠδίνω ἄχρις οὗ μορφωθῇ Χριστός ἐν ὑμῖν» (Πρός Γαλ. 4,19).
«Τοῦτο ἀκριβῶς θά εἶναι ἐπιδίωξίς μου καί στόχος τῆς ἀγάπης μου, νά μορφωθῇ, δηλαδή, ὁ χαρακτήρ τοῦ Χριστοῦ εἰς τάς καρδίας τῶν χριστιανῶν μου, ἔστω καί ἄν αὐτό ἀπαιτήσῃ ποταμόν δακρύων, ἀδιάλειπτον προσευχήν καί συνεχῆ κατ’ ἰδίαν κοπιώδη καί πολυχρόνιον νουθεσίαν».
Ἡ φράσις τοῦ Ἀποστόλου Παύλου «Τεκνία μου, οὓς πάλιν ὠδίνω ἄχρις οὗ μορφωθῇ Χριστός ἐν ὑμῖν» (Γαλ. 4,19) ἀποτελεῖ μία ἀπό τίς πλέον συγκλονιστικές ἐκφράσεις τῆς ποιμαντικῆς θεολογίας τῆς Καινῆς Διαθήκης. Μέσα σέ μία μόνο πρόταση ὁ Ἀπόστολος τῶν Ἐθνῶν συμπυκνώνει τό μυστήριο τῆς πνευματικῆς πατρότητος, τόν πόνο τῆς ποιμαντικῆς διακονίας καί τόν ὑπέρτατο σκοπό τῆς ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς: τήν ἐν Χριστῷ μεταμόρφωση τοῦ ἀνθρώπου. Ἡ φράσις αὐτή δέν ἀποτελεῖ ἀπλῶς μία συναισθηματική ἔκφραση· ἀντιθέτως, ἀναδεικνύει τό βαθύτερο νόημα τῆς σωτηρίας, δηλαδή τήν ἀνακαίνιση τοῦ ἀνθρώπου κατά τό πρότυπο τοῦ Χριστοῦ.
