Γιώργος Ντουραμάκος: Της Βαλύρας ο όμορφος

 

                                                     Φωτό: κ. Αθανάσιος Μπόβης

Περνούσα ένα ηλιόλουστο  πρωί του Σεπτεμβρίου 2026 από την κεντρική πλατεία της Βαλύρας, εκεί όπου οι παρέες συναντιούνται, οι κουβέντες ταξιδεύουν από τραπέζι σε τραπέζι και οι ιστορίες έχουν, πολλές φορές, μεγαλύτερη διάρκεια ζωής από τους ανθρώπους που τις διηγούνται.

Ξαφνικά δέχθηκα ένα ζεστό κάλεσμα από μια όμορφη ανδρική παρέα. Ο μαθηματικός και εκπαιδευτικός κ. Αθανάσιος Μπόβης, ο αθλητικογράφος κ. Χρήστος Παπαγεωργίου, ο πρώην Δήμαρχος Ιθώμης και επιχειρηματίας κ. Κώστας Γεωργακόπουλος , ο πρώην πρόεδρος της Κοινότητας Βαλύρας κ. Σταύρος Μακρής και ο συνταξιούχος εργαζόμενος στον Δήμο Μεσσήνης κ. Γιώργος Φωτεινός είχαν στραμμένη την προσοχή τους σε έναν άνδρα που, όσο μιλούσε, τόσο περισσότερο μαγνήτιζε τα βλέμματα.

Τον παρατήρησα για λίγο. Ψηλός, ευθυτενής, γαλανομάτης, με ένα παρουσιαστικό που θα μπορούσε να είχε ξεπηδήσει από ασπρόμαυρη Ελληνική ταινία. Το χαμόγελό του είναι πλατύ και ζεστό, ενώ η αρχαιοελληνική μύτη του δίνει στην όψη του μια ξεχωριστή αρχοντιά.

«Ποιος είστε;» τον ρώτησα ευθέως.

Και τότε άρχισε να ξετυλίγεται μπροστά μου ένα απίστευτο σενάριο ζωής.

Ο λόγος για τον κ. Γιώργο Ντουραμάκο, τον άνθρωπο που η Βαλύρα δικαιωματικά μπορεί να αποκαλεί «τον όμορφό της».

Νέα σελίδα για τον Πολιτιστικό Σύλλογο Βαλύρας «Ο Θάμυρις»

 

Ανταπόκριση: κ. Χρήστος Παν. Παπαγεωργίου

Μια νέα σελίδα ανοίγει για τον Πολιτιστικό Σύλλογο Βαλύρας «Ο Θάμυρις», έναν σύλλογο με σημαντική παρουσία και προσφορά στην πολιτιστική ζωή της Βαλύρας από την ίδρυσή του, το 1981.

Μετά τις εκλογικές διαδικασίες, συγκροτήθηκε σε σώμα το νέο Διοικητικό Συμβούλιο, το οποίο αναλαμβάνει να συνεχίσει το έργο και την παράδοση του Συλλόγου, με αγάπη για τον τόπο, διάθεση προσφοράς και στόχο την ενεργό συμμετοχή των κατοίκων και ιδιαίτερα της νέας γενιάς στα πολιτιστικά δρώμενα.

Η νέα σύνθεση του Διοικητικού Συμβουλίου έχει ως εξής:

Η ανεπανάληπτη κυρία Ουρανία Μπάκα στη Βαλύρα

Η κυρία Ουρανία Μπάκα, σύζυγος σε χηρεία, μητέρα και γιαγιά, παραμένει μια «παιδούλα» ογδόντα χρόνων. Με άσβηστη θέρμη στην καρδιά, αρνείται πεισματικά να εγκαταλείψει τα ελαιοπερίβολα, τις πολλές κότες της, τους περιποιημένους μπαξέδες, αλλά και τις επιχειρήσεις των παιδιών της. Είναι πάντα παρούσα στο σούπερ μάρκετ της οικογένειας στην πλατεία της Βαλύρας, στο κατάστημα παραδοσιακών ζυμαρικών της νύφης της, καθώς και στο ελαιοτριβείο των γιων της.

Ζωσμένη με μια ψεκαστήρα στην πλάτη τη συνάντησα  πρόσφατα κάτω από μια καρποφόρα δαμασκηνιά που χρειαζόταν ενίσχυση για να επιζήσει. Μια άλλη φορά, την αντίκρισα γελαστή, να επιστρέφει από τα κοτέτσια κρατώντας ένα καλάθι γεμάτο με τριάντα φρέσκα αυγά. Άλλοτε πάλι, τη συναντά κανείς μέσα στο σούπερ μάρκετ των γιων της. Εκεί, με ένα χαμόγελο ικανοποίησης που ούτε ο πόνος στη μέση και στην πλάτη της δεν μπορεί να σβήσει, αναπτερώνει το ηθικό όλων. Η κυρία Ουρανία έχει έναν σαφή λόγο για να συνεχίζει να είναι ενεργή: τη σταθερή και ανιδιοτελή προσφορά προς τη μεγάλη της οικογένεια.

«Ἐπὶ δὲ τῷ ῥήματί σου»: όταν η υπακοή γίνεται θαυμαστή αλιεία

 

Ευαγγελικό Ανάγνωσμα: Κατά Λουκάν 5:1–11

Εισαγωγή

Υπάρχουν στιγμές κατά τις οποίες ο άνθρωπος έχει κοπιάσει πολύ και δεν έχει δει αποτέλεσμα. Έχει εργαστεί, προσπάθησε, περίμενε και τελικά βρίσκεται μπροστά σε άδεια δίχτυα.

Σε μια τέτοια στιγμή συναντά ο Χριστός τον Πέτρο.

Το Ευαγγέλιο της Κυριακής δεν μας μιλά μόνο για ένα θαύμα. Μας μιλά για την υπακοή, την εμπιστοσύνη, τη μετάνοια και την κλήση. Ο Χριστός συναντά τους ψαράδες μέσα στην καθημερινή τους εργασία και μετατρέπει το πλοίο τους σε τόπο διδασκαλίας, τα δίχτυα τους σε όργανο θαύματος και τελικά την επαγγελματική τους ζωή σε αποστολή.

Η περικοπή συνδυάζει τη θαυμαστή αλιεία με την κλήση των πρώτων μαθητών. Το ίδιο το Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας επισημαίνει ότι στον Λουκά τα δύο αυτά θέματα συνδέονται οργανικά και ότι η «θαυμαστή αλιεία» αποτελεί ιδιαίτερο στοιχείο της   αφήγησης (Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, χ.χ.).

Ο ζωντανός ναός του Θεού: από την απομάκρυνση στην αγιότητα

 

Αποστολικό Ανάγνωσμα: Β΄ Κορινθίους 6:16–7:1

Εισαγωγή

Η αποστολική περικοπή της Κυριακής 27 Σεπτεμβρίου 2026, μάς εισάγει στην καρδιά μιας μεγάλης αλήθειας της χριστιανικής ζωής: ο άνθρωπος δεν είναι απλώς ένα δημιούργημα του Θεού, αλλά, διά της Θείας Χάριτος, γίνεται κατοικητήριο του ζώντος Θεού. Ο Απόστολος Παύλος δεν μιλά θεωρητικά. Απευθύνεται σε μια χριστιανική κοινότητα που ζει μέσα σε έναν κόσμο γεμάτο θρησκευτικές, κοινωνικές και ηθικές επιρροές και την καλεί να συνειδητοποιήσει ποια είναι η ταυτότητά της.

Η φράση «ὑμεῖς γὰρ ναὸς Θεοῦ ἐστε ζῶντος» αποτελεί το θεμέλιο ολόκληρης της περικοπής. Η ηθική προτροπή του Παύλου δεν ξεκινά από τον φόβο της τιμωρίας αλλά από την επίγνωση της παρουσίας του Θεού. Επειδή ο Θεός κατοικεί μέσα μας, καλούμαστε να καθαρίσουμε τον εαυτό μας και να ολοκληρώνουμε την αγιότητα «ἐν φόβῳ Θεοῦ» (Β΄ Κορ. 6:16–7:1).

Οδυσσέας Δουκάη (Udhësa Duka): Η εγγύηση στις οικοδομικές εργασίες στη Βαλύρα

  

Η ιστορία της Ελληνικής επαρχίας είναι γεμάτη από ανθρώπους που έφτασαν σε έναν τόπο ως ξένοι, αλλά με την πάροδο του χρόνου, μέσα από την εργατικότητα, το ήθος και την αυθεντική προσφορά τους, κατάφεραν να ριζώσουν, να αγαπηθούν και να αποτελέσουν αναπόσπαστο κομμάτι της τοπικής κοινωνίας. Μια τέτοια ξεχωριστή περίπτωση ανθρώπου, οικογενειάρχη και επαγγελματία είναι ο κύριος Οδυσσέας Δουκάη (αλβανικά: Udhësa Duka). Σήμερα, το όνομά του στη Βαλύρα Μεσσηνίας και στην ευρύτερη περιοχή είναι συνώνυμο της αξιοπιστίας, της τεχνικής αρτιότητας και της απόλυτης συνέπειας στον απαιτητικό κλάδο των οικοδομικών και ξυλουργικών εργασιών.

Φθινοπωρινός Ψίθυρος στη Βαλύρα: Ένα Ουράνιο Τόξο κάτω από το Φως της Πανσελήνου της Συγκομιδής

 

                                               Φωτογραφίες: κα Βασιλική Φ. Ηλιοπούλου

Υπάρχουν κάποιες απογευματινές ώρες που ο χρόνος μοιάζει να χαμηλώνει τους ρυθμούς του, παραχωρώντας τη θέση του σε μια γλυκιά, σχεδόν μελαγχολική νοσταλγία. Είναι η στιγμή που το φθινόπωρο αρχίζει να απλώνει τα πρώτα του χρυσά και γήινα χρώματα πάνω από την Ελληνική ύπαιθρο, και η φύση ετοιμάζεται για τη μεγάλη της γιορτή. Σε ένα τέτοιο ακριβώς σκηνικό, στη γραφική Βαλύρα, το σημερινό απόγευμα, 26 Σεπτεμβρίου 2026, δεν ήταν απλώς μια μετάβαση από τη μέρα στη νύχτα· ήταν μια ζωντανή ποιητική σύνθεση, μια ρομαντική υπόσχεση γραμμένη στον συννεφιασμένο ουρανό, ακριβώς τη μέρα που η Πανσέληνος της Συγκομιδής ετοιμαζόταν να ανατείλει.

Η ΜΑΧΗ ΣΤΟ ΒΟΥΛΚΑΝΟ ΜΕ ΤΟΝ ΙΜΠΡΑΗΜ ΤΟ 1825 ΜΕ ΠΙΣΤΟΠΟΙΗΤΙΚΑ ΑΓΩΝΙΣΤΩΝ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ ΜΑΣ.ΜΕΡΟΣ Β ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ

 ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ Δ. ΛΥΡΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥ

Η ΜΑΧΗ ΣΤΟ ΒΟΥΛΚΑΝΟ ΜΕ ΤΟΝ ΙΜΠΡΑΗΜ ΤΟ 1825 ΜΕ ΠΙΣΤΟΠΟΙΗΤΙΚΑ ΑΓΩΝΙΣΤΩΝ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ ΜΑΣ.ΜΕΡΟΣ Β ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ 

ΦΑΚΕΛΟΙ ΑΡΙΣΤΕΙΩΝ 22,3,4,43,47,86,96,102,105,107,169,277,ΤΟΜΟΙ ΑΕΠ, 9 ΧΩΡΙΑ

1.       7723206.w.1200 Φ22  ΒΟΥΛΚΑΝΟ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΣ  ΑΛΕΞΟΠΟΥΛΟΣ 186 ΔΡΑΜΠΑΛΑ ΣΙΔΗΡΟΚΑΣΤΡΟ  ΑΥΛΩΝΟΣ

2.       7723848.w.1200 Φ23 ΒΟΥΛΚΑΝΟ ΝΙΚ ΜΠΟΥΚΑΛΗΣ 313  ΔΡΑΜΠΑΛΑ ΠΛΑΤΑΝΙΑ

3.       7724288.w.1200 Φ24 ΒΟΥΛΚΑΝΟ  ΑΛΕΞΟΠΟΥΛΟΣ ΑΛΕΞΗΣ ή ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΣ   ΔΡΑΜΠΑΛΑ 161 ΑΕΤΟ

Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος Ο Ευαγγελιστής της Αγάπης — Αφιέρωμα στη Μετάστασή του

 

26 Σεπτεμβρίου — Μνήμη της Μεταστάσεως του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου και Ευαγγελιστού

Ο μαθητής της αγάπης, ο θεολόγος του Λόγου και ο μάρτυρας της Αναστάσεως

Υπάρχουν μορφές στην ιστορία της Εκκλησίας που δεν περιορίζονται σε μια εποχή. Η παρουσία τους διαπερνά τους αιώνες και εξακολουθεί να μιλά στην ανθρώπινη καρδιά με έναν λόγο απλό, βαθύ και διαχρονικό.

Μια τέτοια μορφή είναι ο Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος και Ευαγγελιστής, ο «μαθητής όν ηγάπα ο Ιησούς», ο Απόστολος που έμεινε κοντά στον Χριστό στις πιο συγκλονιστικές στιγμές της επίγειας ζωής Του και ο οποίος παρέδωσε στην Εκκλησία το Ευαγγέλιο που αρχίζει με το μεγαλειώδες:

«Ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ Λόγος, καὶ ὁ Λόγος ἦν πρὸς τὸν Θεόν, καὶ Θεὸς ἦν ὁ Λόγος.»

Ο Ιωάννης υπήρξε ένας από τους στενότερους μαθητές του Κυρίου. Μαζί με τον Πέτρο και τον Ιάκωβο αξιώθηκε να γίνει μάρτυρας κορυφαίων γεγονότων της επίγειας παρουσίας του Χριστού. Παρέμεινε όμως ιδιαίτερα γνωστός ως ο «Ευαγγελιστής της Αγάπης», επειδή στα γραπτά του η αγάπη δεν εμφανίζεται ως μια απλή ηθική συμβουλή, αλλά ως ο ίδιος ο τρόπος υπάρξεως του χριστιανού και ως ο δρόμος προς τη γνώση του Θεού.

Η Εκκλησία τιμά τη μνήμη της Μεταστάσεώς του στις 26 Σεπτεμβρίου, ενώ η μορφή του παραμένει μέχρι σήμερα ένα διαρκές κάλεσμα προς την αγάπη, την πίστη, την καθαρότητα της καρδιάς και την ολοκληρωτική προσήλωση στον Χριστό.

Εκλογικές δημοσκοπήσεις, αξιοπιστία και προεκλογική στοχοκατεύθυνση.

                                                    

                                              

                                    Θεόδωρος  Σταυριανόπουλος

                                         MSc Ηθ. Φιλοσοφίας - Μαθηματικός 

Οι δημοσκοπήσεις που αφορούν το αποτέλεσμα των εθνικών εκλογών έχουν εξελιχθεί στις μέρες μας σε καθημερινότητα. Οι εταιρίες δημοσκοπήσεων έχουν γίνει πάρα πολλές και η συχνότητα των δημοσκοπήσεων είναι τεράστια . Κάθε εβδομάδα έχουμε μία, δύο ή και τρεις δημοσκοπήσεις. Κάθε λογικός άνθρωπος καταλήγει στο συμπέρασμα ότι το μόνο που εξυπηρετούν είναι η δημιουργία ευνοϊκού κλίματος υπέρ του πρώτου κόμματος. Πριν από κάποια χρόνια γίνονταν πριν τις εκλογές  δύο, τρεις δημοσκοπήσεις τα γνωστά για εκείνη την εποχή  γκάλοπ.

Η τελική λαϊκή έκφραση δια της ψηφοφορίας στην κάλπη εκ προοιμίου δεν δύναται να προβλεφθεί  και καθίσταται ακόμα πιο δύσκολη καθότι η πληθώρα των δημοσκοπήσεων δεν τυγχάνουν της πλήρους αντικειμενικής επεξεργασίας.

Η λαμπρότητα της Πανσελήνου του Σεπτεμβρίου: Γιατί οι νύχτες της μοιάζουν μυστηριώδεις και διαφορετικές

 

Υπάρχουν νύχτες που μοιάζουν να έχουν διαφορετικό φως. Νύχτες κατά τις οποίες ο ουρανός δεν είναι απλώς σκοτεινός, αλλά μοιάζει να ανοίγει ένα παράθυρο προς κάτι αρχέγονο και οικείο. Ανάμεσά τους ξεχωρίζουν οι νύχτες της Πανσελήνου του Σεπτεμβρίου. Η Σελήνη ανατέλλει χαμηλά στον ανατολικό ορίζοντα, συχνά μέσα σε ένα διάφανο πέπλο χρυσαφένιου ή πορτοκαλί φωτός, ενώ το τοπίο γύρω μας λούζεται σταδιακά με μια απαλή ασημένια λάμψη. Δεν είναι περίεργο που ο άνθρωπος της έδωσε ένα από τα πιο ποιητικά ονόματα του ημερολογίου: «Φεγγάρι της Συγκομιδής» ή Harvest Moon.

Όμως τι ακριβώς συμβαίνει; Είναι πράγματι η Πανσέληνος του Σεπτεμβρίου πιο λαμπρή από κάθε άλλη; Είναι μεγαλύτερη; Είναι διαφορετική από τις υπόλοιπες πανσελήνους; Και γιατί οι νύχτες της μοιάζουν τόσο ξεχωριστές;

Η απάντηση βρίσκεται σε έναν συναρπαστικό συνδυασμό αστρονομίας, γεωμετρίας, ατμόσφαιρας και ανθρώπινης οπτικής αντίληψης.

Θεοδωράκη, μας λείπεις περισσότερο όσο περνά ο καιρός

  

Μια συγκινητική αναφορά της κας Μεταξίας Λινάρδου-Ρήγα στον αδελφό της, Θεόδωρο Λινάρδο

Υπάρχουν λόγια που γράφονται για να ενημερώσουν και λόγια που γράφονται για να κρατήσουν ζωντανή μια αγαπημένη μορφή. Ο λόγος της κας Μεταξίας Λινάρδου-Ρήγα, φιλολόγου, προς τον αδελφό της Θεόδωρο, ανήμερα των γενεθλίων του (25 Σεπτεμβρίου 2026) ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Είναι ένας αυθεντικός οικογενειακός χαιρετισμός, γεμάτος αγάπη, νοσταλγία και πίστη, που ανακαλεί τα παιδικά χρόνια, την κοινή πορεία των πέντε αδελφών και την ξεχωριστή σχέση του Θεόδωρου με την πατρική γη στη Βαλύρα.

Πριν από κάθε σχολιασμό, αξίζει να παρατεθεί αυτούσιος ο λόγος της άξιας αδελφής και φιλολόγου:

Φως Πίστης και Ανθρώπινης Παρηγοριάς στη Μεσσήνη: Το Συγκλονιστικό Κήρυγμα του π. Νεοφύτου στην Πανηγυρίστρα

Μεσσήνη, 24 Σεπτεμβρίου 2026 — Μέσα στην κατανυκτική και πανηγυρική ατμόσφαιρα που δονεί αυτές τις ημέρες την ιστορική πόλη της Μεσσήνης, με αφορμή το καθιερωμένο ιερό εννεαήμερο της καθόδου της Παναγίας της Βουλκανιωτίσσης από τον θρόνο της, ο Ιερός Ναός της Ζωοδόχου Πηγής (Πανηγυρίστρα) έγινε σήμερα το επίκεντρο μιας βαθιάς πνευματικής ανάτασης. Ανάμεσα στο πλήθος των πιστών που συρρέουν καθημερινά για να αποθέσουν τις ελπίδες και τις προσευχές τους στη Θαυματουργή Εικόνα, η σημερινή ημέρα σημαδεύτηκε από έναν λόγο που άγγιξε τις πιο ευαίσθητες χορδές της ανθρώπινης ψυχής.

Ο χαρισματικός εφημέριος και ιερομόναχος, π. Νεόφυτος, ένας κληρικός που με τη σεμνότητα και τη διακονία του στο Γαρδίκι έχει ήδη κερδίσει την αγάπη και τον σεβασμό των πιστών της Μεσσηνίας, βρέθηκε αυτές τις ημέρες στην Πανηγυρίστρα. Σήμερα, κατά τη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας, από το Άγιο Βήμα εξεφώνησε το κήρυγμα της ημέρας. Με την έμφυτη ευγλωττία του, αλλά κυρίως με τη θεία διάκριση που χαρακτηρίζει την πνευματική του συγκρότηση, ο π. Νεόφυτος δεν περιορίστηκε σε μια τυπική θεολογική ανάλυση. Αντίθετα, μετέτρεψε τον ιερό χώρο σε μια ζεστή αγκαλιά, προσφέροντας έναν λόγο βαθύτατα ανθρώπινο, δίκαιο και ξεχειλίζοντα από αγάπη προς τον πλησίον.

Η έναρξη των εγγραφών για τα μαθήματα παραδοσιακών χορών από τον Πολιτιστικό Σύλλογο Βαλύρας «Ο ΘΑΜΥΡΙΣ»

 

Η έναρξη των εγγραφών για τα μαθήματα παραδοσιακών χορών από τον Πολιτιστικό και Εξωραϊστικό Σύλλογο Βαλύρας «Ο ΘΑΜΥΡΙΣ» αποτελεί το έναυσμα για μια ακόμη δημιουργική χρονιά γεμάτη ρυθμό, παράδοση και κοινωνική προσφορά. Η αφίσα του συλλόγου μάς προσκαλεί την Παρασκευή 25 Σεπτεμβρίου στην αίθουσα του Δημαρχείου, από τις 7 έως τις 9 μ.μ., προκειμένου να ξεκινήσει το νέο αυτό ταξίδι στον κόσμο της λαϊκής μας κληρονομιάς. Η εκδήλωση αυτή δεν είναι απλώς μια τυπική διαδικασία εγγραφής, αλλά μια ανοιχτή αγκαλιά προς όλους τους κατοίκους της περιοχής, μικρούς και μεγάλους, που επιθυμούν να γίνουν κομμάτι μιας ζωντανής κοινότητας.

Η Ευθυμία Καρτερολιώτη και ο «Φούρνος Ιθώμη»: Όταν η Παράδοση της Βαλύρας Πλάθεται με Νιάτα, Κέφι και 40 Αυγά

 

Στην καρδιά της Μεσσηνιακής γης, εκεί όπου η ιστορία συναντά την εύφορη πεδιάδα και η σκιά της αρχαίας Ιθώμης αγκαλιάζει την καθημερινότητα των ανθρώπων, η Βαλύρα συνεχίζει να κρατά ζωντανές τις πιο γλυκές και αυθεντικές της παραδόσεις. Σε πείσμα των καιρών, που θέλουν την επαρχία να ερημώσει και τις παλιές τέχνες να σβήνουν, μια νέα γυναίκα, η αρτοποιός και ζαχαροπλάστης Ευθυμία Καρτερολιώτη, έρχεται να αποδείξει ότι το μέλλον του τόπου βρίσκεται στα χέρια εκείνων που τολμούν να επιχειρήσουν στον γενέθλιο τόπο τους. Μέσα από τον ιστορικό «Φούρνο Ιθώμη», η νεαρή κα Καρτερολιώτη δεν προσφέρει απλώς καθημερινά το ψωμί της κοινότητας, αλλά ζυμώνει με αγάπη, μεράκι και βαθύ σεβασμό την πολιτιστική κληρονομιά της περιοχής.Για την Ευθυμία, η αρτοποιία και η ζαχαροπλαστική δεν είναι ένα απλό βιοποριστικό επάγγελμα. Είναι μια μορφή τέχνης, ένας τρόπος επικοινωνίας με τους συγχωριανούς της και, κυρίως, μια γέφυρα ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν. Η ίδια επιμένει με θέρμη σε μια φιλοσοφία που τείνει να ξεχαστεί στις μέρες μας: ότι κάθε γάμος, κάθε χαρά, κάθε κοινωνικό γεγονός έχει τη δική του μοναδική ιστορία. Και αυτή την ιστορία, η νεαρή δημιουργός επιλέγει να τη διηγηθεί μέσα από τις γεύσεις, τα αρώματα και τα περίτεχνα σχήματα των δημιουργιών της.

ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ ΣΤΟ ΑΓΡΟΚΤΗΜΑ AUTUMN IN THE FARM

 

For English scroll down Νέος κύκλος εκπαιδευτικών προγραμμάτων · School of Nature · Open Farm Sundays Το φθινόπωρο επιστρέφει στο Αγρόκτημα Φοίφα μαζί με τις σπορές, τις αλλαγές του τοπίου, τις μυρωδιές των βοτάνων, το χώμα που ξαναδουλεύεται και τους συνδυασμούς φυτών που παίρνουν ξανά τη θέση τους στον κήπο — και μαζί του επιστρέφουν και οι εκπαιδευτικές μας συναντήσεις. Σε μια εποχή που χρειαζόμαστε περισσότερο από ποτέ να ξαναθυμηθούμε τη σχέση μας με τη γη, την τροφή, τα υλικά, το σώμα και τη συλλογική ζωή, ανοίγουμε έναν νέο κύκλο βιωματικής, οικοκεντρικής μάθησης μέσα στη φύση.

Πρωτότυπες Κατασκευές και Καινοτόμες Τεχνολογίες Προστασίας από τους Σεισμούς

 

Εισαγωγή

Οι σεισμοί αποτελούν μία από τις σημαντικότερες φυσικές απειλές για τις ανθρώπινες κοινωνίες, ιδιαίτερα σε περιοχές με έντονη σεισμική δραστηριότητα, όπως η Ιαπωνία, η Ελλάδα, η Τουρκία, η Ιταλία, η Καλιφόρνια και η Χιλή. Οι επιπτώσεις ενός ισχυρού σεισμού δεν περιορίζονται στις ανθρώπινες απώλειες και στις βλάβες των κτιρίων. Περιλαμβάνουν επίσης διακοπές λειτουργίας κρίσιμων υποδομών, οικονομικές απώλειες, πυρκαγιές, αστοχίες δικτύων κοινής ωφέλειας και μακροχρόνιες κοινωνικές συνέπειες.

Η σύγχρονη αντισεισμική μηχανική δεν περιορίζεται πλέον στην αύξηση της αντοχής ενός κτιρίου. Παράλληλα με τις συμβατικές μεθόδους, όπως η κατάλληλη διαστασιολόγηση του φέροντος οργανισμού, η ολκιμότητα και η σεισμική μόνωση, αναπτύσσονται τεχνολογίες που επιχειρούν να μειώσουν δραστικά τη μετάδοση της σεισμικής ενέργειας στην κατασκευή.

Η βασική ιδέα της σεισμικής μόνωσης είναι σχετικά απλή: αντί να αναγκάζεται ολόκληρος ο φέρων οργανισμός να παραλαμβάνει τις έντονες οριζόντιες επιταχύνσεις του εδάφους, παρεμβάλλεται ένα ειδικό σύστημα μεταξύ θεμελίωσης και ανωδομής. Με τον τρόπο αυτό μειώνεται η σεισμική απαίτηση που μεταφέρεται στο κτίριο.

Στις πιο συμβατικές εφαρμογές χρησιμοποιούνται ελαστομερή εφέδρανα, συστήματα ολίσθησης και διατάξεις απόσβεσης. Παράλληλα, όμως, η έρευνα εξετάζει πιο ριζοσπαστικές λύσεις, όπως η αεροαιώρηση, τα συστήματα πολύ χαμηλής δυσκαμψίας, οι ενεργές διατάξεις ελέγχου και τα σεισμικά μεταϋλικά.

Σοφία Μπεκρῆ: Ἡ σταυρικὴ πορεία

Ἀκούσαμε τὴν περασμένη Κυριακή, πρὸ τῆς Ὑψώσεως, στὸ Εὐαγγέλιο (Ἰωάν. γ’ 13-17), γιὰ ποιόν λόγο ὑψώθηκε ὁ Χριστὸς πάνω στὸν Σταυρό: «ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτὸν μὴ ἀπόληται ἀλλ’ ἔχη ζωὴν αἰώνιον.»  (ὅ. π., γ’ 16)

Πράγματι, αὐτὸ εἴπαμε ὅτι εἶναι τὸ μήνυμα τοῦ Σταυροῦ. Ὅπως ὑψώθηκε ὁ Χριστὸς πάνω στὸν Σταυρό, ὑπακούοντας στὸ θέλημα τοῦ Πατρός Του γιὰ τὴν δική μας σωτηρία, ἔτσι νὰ γινώμαστε καὶ ἐμεῖς ἀληθινὰ σταυρικοὶ ἄνθρωποι, μὲ ὑπακοὴ καὶ ἀγάπη στὸν Θεὸ καὶ θυσιαστικὴ προσφορὰ πρὸς τὸν ἀδελφό μας. Ἔτσι ἔπραξαν καὶ οἱ πρῶτοι «σταυράνθρωποι» κοντὰ στὸν Κύριο, ἡ Παναγία μητέρα του, ὁ Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος καὶ στὴν συνέχεια ὅλοι μας οἱ Ἅγιοι. 

Στὸ Εὐαγγέλιο τῆς Κυριακῆς μετὰ ἀπὸ τὴν Ὕψωση (Μάρκ., η’ 34 - θ’ 1), ὁ Κύριος, σὲ συνέχεια τοῦ προηγουμένου μηνύματος, καλεῖ τοὺς μαθητές Του καὶ κατὰ συνέπεια ὅλους μας νὰ κάνουμε συγκεκριμένα βήματα, γιὰ νὰ κερδίσωμε τὴν διὰ τοῦ Σταυροῦ σωτηρία μας. Ναί, ἔτσι εἶναι: ἡ σωτηρία μας περνάει πλέον μέσα ἀπὸ τὸν Σταυρό. Χρειάζεται ἀγώνας, γιὰ νὰ κερδίσωμε ξανὰ τόν «χαμένο» Παράδεισο, τὸν ὁποῖο μᾶς στέρησε ἡ πτώση τοῦ πρώτου Ἀδάμ, καὶ νὰ ἀποκτήσωμε τὴν αἰώνιο ζωή, τὴν ὁποία κατὰ βάθος ὅλοι ποθοῦμε καὶ γιὰ τὴν ὁποία ἀξίζει νὰ προσπαθήσωμε. 

Μια «Γυμνή Κυρία» στο παρτέρι και μια γάτα που… δεν πρέπει να τη δοκιμάσει

 

                                                   Φωτό: Athanasios Bovis, FB

Μια φωτογραφία του Αθανασίου Στασ. Μπόβη, που έχει πολλά να μας πει

Ο μοναδικός και ανεπανάληπτος μαθηματικός και συνταξιούχος εκπαιδευτικός της Βαλύρας, ο κ. Αθανάσιος Στασ. Μπόβης, μας έβαλε σήμερα, 22 Σεπτεμβρίου 2026, σε έναν μικρό… μαθηματικό και φιλοσοφικό πειρασμό, ανεβάζοντας στη σελίδα του στο Facebook μια φωτογραφία που, εκ πρώτης όψεως, μοιάζει απλώς ανθοκομική.

Όμως, όπως συμβαίνει συχνά με τις φωτογραφίες του κ. Μπόβη, τίποτα δεν είναι τόσο απλό!

Στο βάθος ποζάρει μια πανέμορφη ασπρόμαυρη γατούλα, σαν να γνωρίζει ότι βρίσκεται μπροστά στον φακό και περιμένει τα likes της ημέρας. Στο παρτέρι, όμως, η πραγματική πρωταγωνίστρια κλέβει την παράσταση: η Amaryllis belladonna, με τα εντυπωσιακά ροζ άνθη της.

Και εδώ αρχίζει το ενδιαφέρον.

Γιατί το λουλούδι αυτό έχει ένα παράξενο, σχεδόν θεατρικό παρανόμι: «Γυμνή Κυρία» — Naked Lady.

Και όχι, αγαπητοί αναγνώστες, δεν πρόκειται για κάποιο καινούργιο πρόσωπο που εγκαταστάθηκε μυστηριωδώς στη Βαλύρα!

Δίδυμες κάτω από τον φθινοπωρινό ουρανό

 

Ήταν από εκείνα τα φθινοπωρινά πρωινά που ο ουρανός μοιάζει να κρατά μέσα του μια προσευχή.

Η θάλασσα της Μονεμβασιάς είχε φορέσει το γκρίζο της φόρεμα, τα σύννεφα κατέβαιναν χαμηλά και τα φύλλα των δέντρων, παρασυρμένα από έναν απαλό άνεμο, ταξίδευαν χωρίς προορισμό στους δρόμους. Κι όμως, εκείνη την ημέρα δύο γυναίκες ταξίδευαν με προορισμό που ούτε οι ίδιες γνώριζαν.

Η Έλλη, σαράντα ετών, είχε μάθει να στηρίζεται στις δικές της δυνάμεις. Σκληρά εργαζόμενη, φιλόδοξη και πολλά υποσχόμενη στον χώρο της διοίκησης επιχειρήσεων, είχε συνηθίσει να οργανώνει τη ζωή της με πρόγραμμα. Ώρες εργασίας, συναντήσεις, προθεσμίες, στόχοι. Όλα είχαν τη θέση τους.

Η Τόνια, δύο χρόνια μεγαλύτερη, στα σαράντα δύο της, βάδιζε σε έναν παρόμοιο δρόμο. Εργατική, δυναμική, μεθοδική, είχε κι εκείνη διακριθεί στον χώρο της διοίκησης επιχειρήσεων. Είχε μάθει να παίρνει αποφάσεις, να αντιμετωπίζει δυσκολίες και να προχωρά χωρίς να περιμένει πολλά από την τύχη.

Καμία από τις δύο δεν μπορούσε να φανταστεί πως η ζωή είχε αποφασίσει να τους χαρίσει μια από εκείνες τις συμπτώσεις που   μοιάζουν αναπάντεχες.

Τρία χαρμόσυνα κοινωνικά γεγονότα των Βαλυραίων συμπατριωτών μας

 

Ανταπόκριση: κ. Χρήστος Παν. Παπαγεωργίου

Αγαπητοί-ές αναγνώστες και αναγνώστριες,

Οι χαρές και οι λύπες είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής και, φυσικά, της ηλεκτρονικής μας ιστοσελίδας. Με ιδιαίτερη χαρά, λοιπόν, σας μεταφέρουμε τρία ευχάριστα κοινωνικά γεγονότα που έλαβαν χώρα το Σαββατοκύριακο και αφορούν αγαπητούς συμπατριώτες και φίλους της Βαλύρας.

Το ασβέστωμα στους δρόμους και στις αυλές δεν είναι μια απλή υπόθεση στη Βαλύρα

 

Στη Βαλύρα, το ασβέστωμα δεν ήταν ποτέ μια απλή δουλειά του νοικοκυριού.  Είναι ολόκληρη τελετουργία. Έχει την εποχή του, τα μυστικά του, τα σύνεργά του, τις συμβουλές της γιαγιάς και, βέβαια, τη σχετική… γκρίνια για το ποιος θα κουβαλήσει τον κουβά και ποιος θα πιάσει το ασβεστόχρωμα.

Συνήθως οι αυλές και τα πεζοδρόμια έμπαιναν και συνεχίζουν να μπαίνουν στο πρόγραμμα πριν από το Πάσχα και ξανά πριν από της Αγίας Τριάδος, τη μεγάλη γιορτή του χωριού. Τότε πρέπει όλα να είναι στην εντέλεια. Οι αυλές να λάμπουν, οι μάντρες να ασπρίζουν και οι δρόμοι να δείχνουν καθαροί και νοικοκυρεμένοι, σαν να έχουν φορέσει τα γιορτινά τους.

Κι αν πάλι δεν ήταν Πάσχα ούτε  της Αγίας Τριάδος;

Δεν  πειράζει!

Ο Ευαγγελιστής Λουκάς, η Παναγία Οδηγήτρια και ο άγρυπνος οφθαλμός της Βουλκανιωτίσσης στη Μεσσήνη

 

                              Η παλιά εικόνα της Παναγίας Βουλκανιωτίσσης. 

                         Φωτό: κα Δώρα Βαρανάκη, Πρόεδρος Μεσσήνης στο FB

Θεολογική προσέγγιση της εικονογραφικής παράδοσης, του βλέμματος της Θεοτόκου και της λιτανευτικής ευλάβειας

Περίληψη

Το άρθρο προσεγγίζει θεολογικά την παράδοση που συνδέει τον Ευαγγελιστή Λουκά με την απεικόνιση της Θεοτόκου και τη διαμόρφωση του εικονογραφικού τύπου της Οδηγήτριας. Κεντρικός άξονας είναι η ιδιαίτερη σύνθεση της δεξιάς χειρός της Παναγίας, η οποία υποδεικνύει τον Υιό της, και του δεξιού οφθαλμού της, ο οποίος, στην εικονογραφική και λατρευτική πρόσληψη, συναντά τον προσκυνητή. Η θεολογική αυτή ανάγνωση εξετάζεται σε σχέση με την παλαιά εικόνα της Παναγίας Βουλκανιωτίσσης και την εικόνα της Παναγίας Υπαπαντής της Καλαμάτας. Παράλληλα, παρουσιάζονται η ιστορική και πνευματική σημασία της παλαιάς Μονής Βουλκάνου, η ολονύχτια κάθοδος και λιτανεία προς τη Μεσσήνη, η απόσυρση της παλαιάς εικόνας και η χρήση αντιγράφων. Ιδιαίτερη μέριμνα δίνεται στη διάκριση ανάμεσα στην εκκλησιαστική παράδοση, την τοπική ευλάβεια και την ιστορική τεκμηρίωση.

Λέξεις-κλειδιά: Ευαγγελιστής Λουκάς, Θεοτόκος, Οδηγήτρια, δεξιός οφθαλμός, Βουλκανιώτισσα, Μεσσήνη, Υπαπαντή Καλαμάτας, εικόνα, λιτανεία.

Το Εννεαήμερο Καθόδου της Ιεράς Εικόνος της Παναγίας Βουλκανιωτίσσης στη Μεσσήνη ως Σύνθεση Ουρανού και Γης

 Η Φθινοπωρινή Ισημερία, κατά την οποία ο Ήλιος διασχίζει τον ουράνιο ισημερινό και αρχίζει αστρονομικά το Φθινόπωρο στο βόρειο ημισφαίριο, βρίσκεται στο κέντρο περίπου του εννεαημέρου της καθόδου της Παναγίας Βουλκανιωτίσσης από την Ιερά Ιθώμη στην πόλη της Μεσσήνης. Το 2026, μάλιστα, η ισημερία πραγματοποιείται στις 23 Σεπτεμβρίου, ενώ λίγες ημέρες αργότερα, στις 26 Σεπτεμβρίου, εμφανίζεται η πανσέληνος του Σεπτεμβρίου, η οποία παραδοσιακά αποκαλείται «Σελήνη του Θερισμού» (NASA, 2026).

 1. Ο ιερός χρόνος και ο φυσικός κύκλος

Στις αρχαίες κοινωνίες ο χρόνος δεν ήταν αποκλειστικά αφηρημένη μαθηματική ακολουθία ημερών. Ήταν συνδεδεμένος με τις εποχές, τις γεωργικές εργασίες, τις φάσεις της Σελήνης, τις εορτές και τις θρησκευτικές υποχρεώσεις. Η θρησκευτική ζωή οργανωνόταν μέσα σε έναν επαναλαμβανόμενο κύκλο, στον οποίο η φύση, η κοινωνία και το θείο συναντιούνταν.

Η αρχαία Ελληνική θρησκεία αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα. Οι μεγάλες εορτές δεν πραγματοποιούνταν τυχαία μέσα στο έτος. Συνδέονταν με συγκεκριμένους μήνες του αρχαίου ημερολογίου, με τις γεωργικές περιόδους και με γεγονότα που είχαν τόσο κοινωνική όσο και κοσμολογική σημασία (Burkert, 1985· Parker, 1996).

Ο Ομηρικός Ύμνος στη Δήμητρα περιγράφει την αρπαγή της Περσεφόνης από τον Άδη και την αναζήτησή της από τη μητέρα της. Η απουσία της κόρης συνδέεται με την ακαρπία της γης, ενώ η επιστροφή της επιτρέπει την αποκατάσταση της ζωής και της γονιμότητας (Foley, 1994).

  Ο ίδιος γεωγραφικός και εποχικός κόσμος εξακολουθεί να προσφέρει στους ανθρώπους ένα πλαίσιο μέσα στο οποίο ο χρόνος της φύσης μετατρέπεται σε χρόνο πολιτισμού και θρησκευτικής μνήμης.

Στην αρχαιότητα, η μετάβαση από τη μία εποχή στην άλλη μπορούσε να ερμηνεύεται μέσω των μύθων της Δήμητρας και της Περσεφόνης. Στη Χριστιανική κοινωνία, ο ίδιος φυσικός χρόνος εντάσσεται σε διαφορετικό θεολογικό σύστημα, με την Παναγία, τον Χριστό, τους αγίους και τις ιερές εικόνες να αποκτούν κεντρικό ρόλο.

20 Σεπτεμβρίου: Μια ημέρα πίστεως, ευγνωμοσύνης και υιικής αγάπης

 

Η 20ή Σεπτεμβρίου αποτελεί μια ξεχωριστή και ευλογημένη ημέρα για την Ορθοδοξία, καθώς η Αγία μας Εκκλησία τιμά τη μνήμη ενός εκ των ενδοξoτέρων Μεγαλομαρτύρων της, του Αγίου Ευσταθίου, της συζύγου του Θεοπίστης και των τέκνων τους, Αγαπίου και Θεοπίστου.

Παράλληλα, η ημέρα αυτή πλημμυρίζει με αισθήματα πνευματικής χαράς, σεβασμού και υιικής αγάπης τις καρδιές των πιστών στη Μονεμβασία, στη Σπάρτη, σε ολόκληρη τη Λακωνία, αλλά και στη Βαλύρα Μεσσηνίας, καθώς άγει τα ονομαστήριά του ο σεπτός Ποιμενάρχης, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Μονεμβασίας και Σπάρτης κ. Ευστάθιος.

Μια ημέρα κατά την οποία η μνήμη του Αγίου συναντά την ευγνωμοσύνη προς τον σύγχρονο ποιμένα· μια ημέρα κατά την οποία οι προσευχές των πιστών γίνονται ένα με τις ευχές τους για υγεία, μακροημέρευση και συνέχιση της πολύτιμης εκκλησιαστικής διακονίας του.

Γιατί τα ονομαστήρια ενός Ιεράρχη δεν αποτελούν απλώς μια προσωπική εορτή. Είναι μια ευκαιρία πνευματικής αναφοράς, απολογισμού και ευγνωμοσύνης για την παρουσία ενός ανθρώπου που έχει αφιερώσει τη ζωή του στη διακονία του Θεού και του ανθρώπου.

Δεν θέλει να την κυνηγήσεις θέλει να την συναντήσεις: Η Υπαρξιακή Σοφία του Μεσσηνιακού Ελαιώνα

 

Το διαδίκτυο έχει την τάση να γεννά «γκουρού» της αυτοβελτίωσης από το πουθενά, όμως η πραγματική, ακατέργαστη σοφία δεν κρύβεται στα μινιμαλιστικά γραφεία της Σίλικον Βάλεϊ, αλλά στους ελαιώνες της Βαλύρας Μεσσηνίας. Ο κ. Στασινός Αθαν. Μπόβης, γνωστός ελαιοπαραγωγός βιολογικής καλλιέργειας ελιάς, περιζήτητος γαμπρός της περιοχής και άτυπος ψηφιακός φιλόσοφος, κατάφερε για άλλη μια φορά να προκαλέσει «σεισμό» στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Το τελευταίο του ανακοινωθέν, αποτυπωμένο σε ένα λιτό πλην λακωνικό status στο Facebook, συμπυκνώνει το παγκόσμιο δράμα των σύγχρονων σχέσεων: «Δεν θέλει να την κυνηγήσεις θέλει να την συναντήσεις».

Η Κάθοδος της Παναγίας Βουλκανιωτίσσης: Ένα ολονύχτιο οδοιπορικό πίστης και παράδοσης στη Μεσσηνία

 

 

Με κατάνυξη, θρησκευτική ευλάβεια και τη συμμετοχή χιλιάδων πιστών, η Μεσσηνία ετοιμάζεται να βιώσει και φέτος μία από τις πιο συγκλονιστικές στιγμές της Ορθόδοξης παράδοσής της. Η κάθοδος της θαυματουργού εικόνας της Παναγίας Βουλκανιωτίσσης από το ιερό της ενδιαίτημα, στο όρος Ιθώμη, προς την πόλη της Μεσσήνης αποτελεί πηγή πνευματικής ανάτασης, ένα ζωντανό ποτάμι πίστης που ξεχύνεται μέσα στη νύχτα και ενώνει το ένδοξο παρελθόν με το σήμερα.

Με Κατάνυξη ο Εορτασμός της Αγίας Σοφίας στον Ιστορικό Ιερό Ναό του Αγίου Δημητρίου Βαλύρας

 

                     Φωτογραφίες: κ. Τάκης Ατζαμιδάκης, ζωγράφος, εικαστικός και φωτογράφος

ΒΑΛΥΡΑ, 17 Σεπτεμβρίου 2026 – Μέσα σε κλίμα βαθιάς συγκίνησης, κατάνυξης και θρησκευτικής ευλάβειας, η Βαλύρα τίμησε σήμερα τη μνήμη της Αγίας Σοφίας και των τριών θυγατέρων της, Πίστεως, Ελπίδος και Αγάπης. Η πανηγυρική Θεία Λειτουργία τελέστηκε στον ιστορικό Ιερό Ναό του Αγίου Δημητρίου, έναν ναό-κόσμημα του 18ου αιώνα, ο οποίος για ακόμα μια φορά αποτέλεσε το επίκεντρο της πνευματικής και κοινωνικής ζωής του τόπου μας.

Της Ευχαριστιακής Συνάξεως προεξήρχε ο Πρωτοπρεσβύτερος της Βαλύρας, π. Ιωάννης Φωτεινός, ο οποίος   μετέφερε το διαχρονικό μήνυμα της σημερινής εορτής. Στο δεξιό αναλόγιο, ο εκλεκτός ιεροψάλτης της Βαλύρας, κ. Γιώργος Περιβολάρης, απέδωσε με υποδειγματική βυζαντινή μεγαλοπρέπεια τους ύμνους της ημέρας, καθηλώνοντας το πυκνό εκκλησίασμα.Οι ευσεβείς νεωκόροι, κα Μαρία Ηλιοπούλου και κα Γωγώ Κοντοδήμου φρόντισαν επιμελώς για την ευπρέπεια του ιερού χώρου.

Όταν μια «λάθος» μεταφορά χρημάτων μπορεί να κρύβει μία μεγάλη παγίδα

 

  

Ένα σημαντικό μήνυμα ενημέρωσης και προφύλαξης για όλους μας

Στην εποχή μας, όπου οι ηλεκτρονικές συναλλαγές αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητάς μας, η προσοχή και η σωστή ενημέρωση είναι απαραίτητες περισσότερο από ποτέ. Οι επιτήδειοι αξιοποιούν διάφορες μεθόδους, προσπαθώντας να παραπλανήσουν ανυποψίαστους πολίτες και να τους αποσπάσουν χρήματα, συχνά εκμεταλλευόμενοι την καλή τους πρόθεση, την εμπιστοσύνη και την ανθρώπινη ευαισθησία.

Ένα ιδιαίτερα σημαντικό ζήτημα που αφορά όλους μας έφεραν στην προσοχή μας η ταλαντούχα κυρία Ευγενία Ραγκούση (Τζένη), κομμώτρια στη Βαλύρα Μεσσηνίας, καθώς και οι δίδυμες κυρίες Μαρία και Βασιλική Ηλιοπούλου.

Η κυρία Ευγενία Ραγκούση (Eugenia Ragousi Tzeni) εντόπισε στο Facebook έναν διάλογο με ιδιαίτερο ενδιαφέρον, ο οποίος αναδεικνύει μια πιθανή παγίδα που σχετίζεται με την επιστροφή χρημάτων από δήθεν λανθασμένες τραπεζικές μεταφορές.

Πρόκειται για ένα μήνυμα που αξίζει να διαβαστεί προσεκτικά και να προβληματίσει όλους μας, καθώς μας υπενθυμίζει ότι, ακόμη και όταν θέλουμε να βοηθήσουμε έναν συνάνθρωπό μας, χρειάζεται να ενεργούμε με ψυχραιμία και να ακολουθούμε τις οδηγίες της τράπεζάς μας.

Ακολουθεί αυτούσιος ο διάλογος, όπως εντοπίστηκε στο Facebook, χωρίς καμία απολύτως παρέμβαση στο περιεχόμενό του.

Η Ελλάδα «επιστρέφει» δυναμικά στη Νέα Ορλεάνη

 

Φ

                                               Φωτογραφίες: Hellas Journal

Επίτιμος Πρόξενος ο Τζον Ντένις Τζόρτζες – Γιάννης Γεωργούντζος, με καταγωγή από το Αρφαρά Μεσσηνίας

Ανταπόκριση: κ. Χρήστος Παν. Παπαγεωργίου

Μια ιδιαίτερη στιγμή για τον Ελληνισμό της Νέας Ορλεάνης, αλλά και μια ξεχωριστή είδηση για τη Μεσσηνία, καθώς ο νέος Επίτιμος Πρόξενος της Ελλάδας στην πόλη, John Dennis Georges – Γιάννης Γεωργούντζος, έχει καταγωγή από το Αρφαρά Μεσσηνίας.

Η Ελλάδα επανέφερε τη θεσμική προξενική της παρουσία στη Νέα Ορλεάνη, με τα εγκαίνια του Επίτιμου Προξενείου της Ελλάδας στην Αμερικανική πόλη να πραγματοποιούνται τη Δευτέρα 14 Σεπτεμβρίου 2026.

Η τελετή πραγματοποιήθηκε παρουσία της Υφυπουργού Εξωτερικών, Πρέσβεως Αλεξάνδρας Παπαδοπούλου, του Πρέσβη της Ελλάδας στις Ηνωμένες Πολιτείες Αντώνη Αλεξανδρίδη, του Επίτιμου Προξένου John Dennis Georges, της Δημάρχου της Νέας Ορλεάνης Helena Moreno, καθώς και εκπροσώπων της Ελληνοαμερικανικής Κοινότητας.

Η Αγία Σοφία και οι τρεις θυγατέρες της: Πίστη, Ελπίδα και Αγάπη

                                                                     Φωτό: Πεμπτουσία

Μια Βιβλιοπατερική και Κλιμακική Προσέγγιση των Θεολογικών Αρετών

Μέσα στο αγιολόγιο και την πατερική γραμματεία της Ορθοδόξου Εκκλησίας, η Αγία Μάρτυς Σοφία και οι τρεις θυγατέρες της, Πίστη, Ελπίδα και Αγάπη, δεν αποτελούν απλώς ιστορικά πρόσωπα που μαρτύρησαν επί Ρώμης (2ος αιώνας), αλλά την ενσάρκωση της ίδιας της πνευματικής πορείας του ανθρώπου προς τη θέωση. Η μήτρα που γεννά τις θεολογικές αρετές είναι η Σοφία – όχι η κοσμική, αλλά η «άνωθεν κατερχομένη» (Ιακ. 3:17).

Σύμφωνα με τον Άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά, η θεία Σοφία είναι η άκτιστη ενέργεια του Θεού που καθαρίζει τον νου και τον καθιστά ικανό να κυοφορήσει τις τρεις μεγάλες αρετές. Το μαρτύριο της Σοφίας και των θυγατέρων της φανερώνει ότι η απόκτηση των αρετών αυτών απαιτεί τη θυσία του παλαιού ανθρώπου, μια διαρκή «αιματηρή» πνευματική ασκήση.

Η Κλίμαξ των Αρετών: Η προσέγγιση του Αγίου Ιωάννου του Σιναΐτου

Αν θέλουμε να κατανοήσουμε πώς οι τρεις αυτές αδελφές-αρετές λειτουργούν μέσα στην ψυχή μας, πρέπει να στρέψουμε το βλέμμα μας στον Άγιο Ιωάννη τον Σιναΐτη (της Κλίμακος). Στο μνημειώδες έργο του, Κλίμαξ, και συγκεκριμένα στον τελευταίο, 30ό Λόγο, ο Άγιος Ιωάννης τοποθετεί την Πίστη, την Ελπίδα και την Αγάπη στην κορυφή της πνευματικής σκάλας, παρουσιάζοντάς τες ως μια αδιάσπαστη τριάδα που οδηγεί στην τελείωση.

«Νυνί δε μένει τα τρία ταύτα· πίστις, ελπίς, αγάπη· μείζων δε τούτων η αγάπη» (Α΄ Κορ. 13:13).

Ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος προχωρά σε μια βαθιά θεολογική ανατομία αυτής της σχέσης:

Η «προκομένη» στη Βαλύρα του 1950

 

                                 Oπως η αείμνηστη γιαγιά Αλέξω. Φωτό: pinterest

 

Στη Βαλύρα   Μεσσηνίας, εκείνα τα δύσκολα χρόνια του 1950, οι άνθρωποι μετρούσαν τον χρόνο με τις εποχές, τις δουλειές της γης και τις μικρές χαρές της καθημερινότητας. Τα σπίτια ήταν λιτά, οι αυλές ασβεστωμένες, τα πεζούλια καθαρά και οι αυλόπορτες ορθάνοιχτες, για να περνούν οι γειτόνοι, να ανταλλάσσουν δυο κουβέντες και να μοιράζονται τα βάσανα και τις έγνοιες τους.

Ήταν χρόνια που ο Εμφύλιος είχε αφήσει πίσω του πληγές βαθιές, άλλες φανερές κι άλλες κρυμμένες μέσα στις ψυχές των ανθρώπων. Σε κάθε γειτονιά υπήρχε κι ένα σπίτι που είχε γνωρίσει τον πόνο, μια μάνα που είχε χάσει το παιδί της, μια γυναίκα που είχε μείνει χήρα πριν προλάβει να χαρεί την οικογενειακή της ζωή.

Μια τέτοια γυναίκα ήταν και η γιαγιά Αλέξω.