Κατὰ τὴν Μεγάλη Παρασκευὴ ἑορτάζουμε τὰ Πάθη τοῦ Κυρίου. Γι’ αὐτὸ ἡ Ἀκολουθία τοῦ Ὄρθρου τῆς Μεγάλης Παρασκευῆς, ποὺ ψάλλεται τὴν Μεγάλη Πέμπτη τὸ ἑσπέρας,
ὀνομάζεται Ἀκολουθία τῶν Παθῶν.
Μετὰ ἀπὸ τὸ τροπάριο «Ὅτε οἱ ἔνδοξοι μαθηταὶ…» ἀναγιγνώσκεται τὸ Α’ Εὐαγγέλιο (Ἰωάν., ιγ' 31- ιη' 1), ἰδιαίτερα ἐκτεταμένο, ποὺ περιέχει τὶς προτροπὲς τοῦ Κυρίου, πρὸ τοῦ Πάθους, πρὸς τοὺς μαθητές Του καὶ πρὸς ὅλους μας («οὐ περὶ τούτων ἐρωτῶ μόνον, ἀλλὰ καὶ περὶ τῶν πιστευόντων διὰ τοῦ λόγου αὐτῶν εἰς ἐμέ»), ὅπως λ.χ. τὴν προτροπή Του «ἵνα πάντες ἓν ὦσιν, καθὼς σύ, πάτερ, ἐν μοὶ κἀγὼ ἐν σοί...» (Ἰωάν., ιζ’ 21), ποὺ ἐπαναλαμβάνει ὁ Κύριος, μὲ παρόμοιο τρόπο, τρεῖς φορὲς στὴν ἀρχιερατική Του προσευχὴ (Ἰωάν., ιζ’ 1-26), στὸ τέλος τοῦ ὡς ἄνω Εὐαγγελίου.
Τὸ θλιβερὸ εἶναι ὅτι τὸ Εὐαγγέλιο αὐτό, ἐπειδὴ βρίσκεται στὴν ἀρχὴ τῆς Ἀκολουθίας, εἴτε δὲν τὸ προλαβαίνουμε, εἴτε τὸ ἀκοῦμε «μισό», εἴτε δὲν δίνουμε τὴν δέουσα προσοχή. Ἔτσι, δὲν εἰσπράττουμε, δυστυχῶς, οὔτε τὰ ἀντίστοιχα μηνύματα, καὶ μάλιστα τὸ κορυφαῖο αἴτημα –καὶ τελευταία ἐπιθυμία- τοῦ Κυρίου μας γιὰ ἐν Χριστῷ ἑνότητα.