Τα σύκα του Αυγούστου: Καρπός του ηλίου, της μνήμης και της Ελληνικής παράδοσης

 

 

Τον Αύγουστο, όταν ο ήλιος δυναμώνει και η γη μοσχοβολά από τη ζέστη, η συκιά γεμίζει με τους καρπούς της. Τα σύκα κρέμονται βαριά από τα κλαδιά, μαλακώνουν, γλυκαίνουν και αποκτούν εκείνη τη χαρακτηριστική μελένια γεύση που τα έκανε αγαπημένα εδώ και χιλιάδες χρόνια.

Τα σύκα του Αυγούστου είναι ο καρπός της αφθονίας. Τρώγονται φρέσκα, αποξηραίνονται για τον χειμώνα, γίνονται γλυκό του κουταλιού και μαρμελάδα, μετατρέπονται σε παστελαριά και συκομαΐδα, συνοδεύουν τυριά και αλλαντικά και αποτελούν ακόμη και σήμερα έναν μικρό θησαυρό της Ελληνικής υπαίθρου.

Ο Αύγουστος και η μεγάλη εποχή του σύκου

Οι καλοκαιρινές ή όψιμες ποικιλίες της συκιάς δίνουν τον κύριο καρπό τους μέσα στην καρδιά του καλοκαιριού. Ανάμεσα στις ποικιλίες που αναφέρονται στο υλικό μας βρίσκονται τα Σμυρνέικα, τα Καλαμών και τα Βασιλικά, μαύρα ή πράσινα, με τη χαρακτηριστική ραβδωτή εμφάνιση και τη ζουμερή, κοκκινωπή σάρκα.

Κάθε ποικιλία έχει τα δικά της χαρακτηριστικά, όμως όλες μοιράζονται ένα βασικό γνώρισμα: το σύκο πρέπει να φτάσει στην κατάλληλη ωριμότητα πάνω στο δέντρο, καθώς δεν συνεχίζει να ωριμάζει με τον ίδιο τρόπο αφού κοπεί.

«Ἀπὸ τῶν πολλῶν μου ἁμαρτιῶν, ἀσθενεῖ τὸ σῶμα, ἀσθενεῖ μου καὶ ἡ ψυχή»

 

Θεολογική, πατερική και ποιμαντική προσέγγιση τροπαρίου του Μικρού Παρακλητικού Κανόνα προς την Υπεραγία Θεοτόκο

Περίληψη

Το τροπάριο «Ἀπὸ τῶν πολλῶν μου ἁμαρτιῶν, ἀσθενεῖ τὸ σῶμα, ἀσθενεῖ μου καὶ ἡ ψυχή· πρὸς σὲ καταφεύγω τὴν Κεχαριτωμένην, ἐλπὶς ἀπηλπισμένων, σὺ μοι βοήθησον» αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα της θεραπευτικής, παρακλητικής και θεομητορικής διάστασης της Ορθόδοξης υμνογραφίας. Ενταγμένο στον Μικρό Παρακλητικό Κανόνα προς την Υπεραγία Θεοτόκο, το τροπάριο συμπυκνώνει σε ελάχιστους στίχους την εμπειρία της αμαρτίας, της σωματικής και ψυχικής ασθένειας, της μετάνοιας, της καταφυγής και της ελπίδας. Η παρούσα μελέτη εξετάζει το κείμενο φιλολογικά και θεολογικά, τη θέση του στη λειτουργική ζωή της Εκκλησίας, τη σημασία των όρων «ἁμαρτία», «ἀσθένεια», «Κεχαριτωμένη» και «ἐλπὶς ἀπηλπισμένων», καθώς και τη σχέση της θεομητορικής μεσιτείας με τη χριστοκεντρική πίστη. Παράλληλα, επιχειρείται διάλογος με την πατερική παράδοση, ιδίως με τον άγιο Ιωάννη της Κλίμακος, τον άγιο Ιωάννη τον Δαμασκηνό και τον άγιο Κύριλλο Αλεξανδρείας. Τέλος, εξετάζεται η επικαιρότητα του τροπαρίου στη σύγχρονη κοινωνία, όπου η σωματική και ψυχική εξουθένωση, η μοναξιά και η υπαρξιακή αγωνία καθιστούν ιδιαίτερα επίκαιρο το μήνυμα της εκκλησιαστικής παρακλήσεως.

Πεπόνι: το άρωμα του καλοκαιριού στο πιάτο μας

 

 

Όταν ανοίγουμε ένα ώριμο πεπόνι και το άρωμά του γεμίζει την κουζίνα, ξέρουμε πως το καλοκαίρι είναι εδώ. Είναι ένα από εκείνα τα φρούτα που δεν χρειάζονται πολλά για να μας χαρίσουν απόλαυση: μια παγωμένη φέτα, λίγη σκιά και καλή παρέα αρκούν.

Εμείς το αγαπάμε για τη γλυκιά, δροσερή του σάρκα, αλλά και για όλα όσα κρύβονται πίσω από αυτήν: μια μακραίωνη ιστορία, διαφορετικές ποικιλίες, ενδιαφέρουσα διατροφική αξία, παραδοσιακές χρήσεις, ακόμη και μια ξεχωριστή θέση στην Ελληνική λαϊκή γλώσσα.

Ας το γνωρίσουμε, λοιπόν, λίγο καλύτερα και ας ανακαλύψουμε τρόπους για να το απολαύσουμε από το πρωινό μέχρι το βραδινό μας τραπέζι.

Είκοσι χρόνια από τη θεμελίωση του Ιερού Ναού των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης στη Βαλύρα

 

 

                                            Φωτό: κ. Γιώργος Οικονομόπουλος

Είκοσι χρόνια συμπληρώνονται από εκείνη την ευλογημένη ημέρα, 10 Αυγούστου 2006, όταν τέθηκε ο θεμέλιος λίθος ενός ξεχωριστού πνευματικού και αρχιτεκτονικού κοσμήματος της Βαλύρας: του Ιερού Ναού των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης, του Αγίου Νεκταρίου και του Οσίου Δαβίδ Ευβοίας.

Δύο δεκαετίες μετά, ο πέτρινος αυτός ναός εξακολουθεί να δεσπόζει στον δημόσιο δρόμο από την Αθήνα προς τη Μεσσήνη, σαν ένας φωτεινός φάρος πίστης, προσευχής και ελπίδας για τους κατοίκους της Βαλύρας, αλλά και για τους διερχόμενους ταξιδιώτες. Είναι ένα ευλογημένο πέτρινο κόσμημα, λουσμένο στο θείο φως, που δημιουργήθηκε χάρη στην πίστη, την αγάπη και τις δωρεές των ανθρώπων

Η ανέγερσή του αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα της δύναμης που μπορεί να αποκτήσει μια τοπική κοινωνία όταν ενώνεται γύρω από έναν κοινό πνευματικό σκοπό. Με τη συνδρομή των πιστών, ο ναός υψώθηκε και έγινε τόπος λατρείας, συνάντησης, παρηγοριάς και πνευματικής αναγέννησης.

Φούλι: Το μεθυστικό άρωμα της Ελληνικής αυλής και της άσβεστης μνήμης

 

Υπάρχουν λουλούδια που δεν είναι απλώς φυτά. Είναι μνήμες, εικόνες και αρώματα που μας ταξιδεύουν σε άλλες εποχές. Ένα από αυτά είναι το φούλι, το γνωστό και ως αραβικό γιασεμί, με την επιστημονική ονομασία Jasminum sambac. Με τα μικρά, κατάλευκα άνθη του και το χαρακτηριστικό, έντονο άρωμά του, το φούλι έχει συνδεθεί με τις αυλές των Ελληνικών σπιτιών, τα καλοκαιρινά βράδια και τις αναμνήσεις μιας άλλης, πιο ήρεμης καθημερινότητας.

Παρότι η κοινή ονομασία «αραβικό γιασεμί» παραπέμπει στην Αραβική Χερσόνησο, η καταγωγή του φυτού εντοπίζεται στις τροπικές περιοχές της Νότιας και Νοτιοανατολικής Ασίας, με την Ινδία και τη Μιανμάρ να θεωρούνται σημαντικές περιοχές προέλευσής του. Από εκεί, μέσα από τους εμπορικούς δρόμους και τις πολιτισμικές ανταλλαγές, το φυτό ταξίδεψε προς την Περσία και την Αραβία και απέκτησε ξεχωριστή θέση στους περίφημους κήπους της Ανατολής. Αργότερα έφτασε στην Ευρώπη, όπου άρχισε να καλλιεργείται ως καλλωπιστικό και αρωματικό φυτό.

Στην Ελλάδα το φούλι βρήκε ένα ιδιαίτερα φιλόξενο περιβάλλον.

ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 9 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2026:Κατά Ματθαίον 17:14–23

 

 

«Ἐὰν ἔχητε πίστιν ὡς κόκκον σινάπεως»

Η πίστη που μετακινεί τα βουνά και η δύναμη της προσευχής

Εισαγωγή

Υπάρχουν στιγμές στη ζωή μας κατά τις οποίες αισθανόμαστε ότι στεκόμαστε μπροστά σε ένα βουνό. Μερικές φορές το βουνό είναι μια δύσκολη οικογενειακή κατάσταση· άλλοτε είναι μια δοκιμασία που κρατά χρόνια, μια απώλεια, μια απογοήτευση, μια αδυναμία που δεν κατορθώνουμε να ξεπεράσουμε ή μια κατάσταση στην οποία αισθανόμαστε ότι όλες οι ανθρώπινες δυνάμεις μας έχουν εξαντληθεί.

Το Ευαγγέλιο της Κυριακής μάς παρουσιάζει έναν πατέρα που βρίσκεται ακριβώς σε αυτή την κατάσταση. Έχει ένα παιδί που υποφέρει βαθιά. Έχει ήδη απευθυνθεί στους μαθητές του Χριστού, αλλά εκείνοι δεν κατόρθωσαν να το θεραπεύσουν. Ο άνθρωπος, όμως, δεν εγκαταλείπει την προσπάθεια. Πλησιάζει τον Χριστό, γονατίζει μπροστά Του και εκφέρει μια σύντομη αλλά συγκλονιστική προσευχή:

«Κύριε, ἐλέησόν μου τὸν υἱόν».

Μέσα σε αυτή τη φράση βρίσκεται ολόκληρη η αγωνία ενός γονέα, αλλά και ολόκληρη η ελπίδα ενός ανθρώπου που δεν έχει πια πού αλλού να στραφεί.

Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 9 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2026: Α΄ Κορινθίους 4:9–16

 

«Θέατρον ἐγενήθημεν τῷ κόσμῳ»: Η δύναμη της ταπεινής και θυσιαστικής μαρτυρίας

Εισαγωγή

Ο Απόστολος Παύλος γνωρίζει καλά ότι η χριστιανική ζωή δεν είναι υπόθεση κοινωνικής καταξίωσης, ανθρώπινου θαυμασμού ή προσωπικής προβολής. Η Εκκλησία της Κορίνθου, μέσα στον πλούτο, την πνευματική κινητικότητα και την κοινωνική της ζωντάνια, είχε αρχίσει να αντιμετωπίζει την πίστη με κριτήρια που θύμιζαν περισσότερο τον κόσμο παρά το Ευαγγέλιο. Ορισμένοι Χριστιανοί καυχώνταν για τους πνευματικούς τους διδασκάλους, θεωρούσαν τον εαυτό τους ήδη «βασιλεύοντα» και αξιολογούσαν την πνευματική ζωή με βάση τη σοφία, το κύρος και την κοινωνική αναγνώριση.

Ο Απόστολος Παύλος, όμως, παρουσιάζει μια εντελώς διαφορετική εικόνα . Οι Απόστολοι είναι, κατά τον λόγο του, οι «έσχατοι», σαν άνθρωποι καταδικασμένοι σε θάνατο. Έχουν γίνει «θέατρο» για τον κόσμο, για αγγέλους και ανθρώπους. Πεινούν, διψούν, ταλαιπωρούνται, εργάζονται με τα ίδια τους τα χέρια, υβρίζονται και ευλογούν, διώκονται και υπομένουν, δυσφημούνται και απαντούν με λόγο παρακλητικό.

Η ευλογημένη Μαρία με την αγγελική κορμοστασιά

 

Πριν από κάποια χρόνια είχα τη χαρά και την ευλογία να γνωρίσω την κυρία Μαρία, μια γυναίκα που, αν και είχε διαβεί πολλές δεκαετίες ζωής, έμοιαζε σαν ο χρόνος να είχε ξεχάσει να αφήσει πάνω της τα σημάδια του. Συνταξιούχος νοσηλεύτρια, γνώριζε καλά πως η ζωή δεν χαρίζει πάντοτε απλόχερα τις ημέρες της. Κι όμως, στο πρόσωπό της δεν υπήρχε η σκιά της παραίτησης ούτε η πίκρα των δοκιμασιών. Υπήρχε μια γλυκύτητα, μια εσωτερική δύναμη και μια παράξενη φωτεινότητα, σαν να την περιέβαλλε μια αόρατη προστασία.

Ίσως αυτή η προστασία να ήταν η αγάπη της προς τον Θεό και τον άνθρωπο.

Καλό ταξίδι, αγαπητέ Χρήστο…

 

Ανταπόκριση: κ. Χρήστος Παν. Παπαγεωργίου

Πένθος στη Βαλύρα Ιθώμης για την απώλεια του Χρήστου Στυλιανού Κοντοδήμου, ενός ανθρώπου που αγαπήθηκε και εκτιμήθηκε από όλους όσοι είχαν την τύχη να τον γνωρίσουν.

Έφυγε από τη ζωή, σε ηλικία 65 ετών, ο Χρήστος Στυλιανού Κοντοδήμος, ένας άνθρωπος που υπήρξε πραγματικός αγωνιστής της ζωής, αφήνοντας πίσω του ένα μεγάλο κενό στην οικογένειά του, στους συγγενείς, στους φίλους και σε όλους εκείνους που συμπορεύτηκαν μαζί του όλα αυτά τα χρόνια.

Θερμές ευχές!

 

                                      Θα είμαστε πάλι μαζί σας σε λίγες ημέρες!

Ο Φαύλος Κύκλος της Οργής στη Διαγενεακή Φροντίδα: Στρατηγικές Διαχείρισης και Πνευματική Διάσταση

 

Εισαγωγή

Η οικογένεια είναι διαχρονικά ένας από τους σημαντικότερους χώρους μέσα στους οποίους ο άνθρωπος μαθαίνει να αγαπά, να εμπιστεύεται, να συγχωρεί και να συνυπάρχει. Στη σύγχρονη κοινωνία, η ανατροφή των παιδιών συχνά δεν αποτελεί αποκλειστική ευθύνη των γονέων. Οι παππούδες και οι γιαγιάδες συμμετέχουν ενεργά στην καθημερινή φροντίδα των εγγονών τους, προσφέροντας χρόνο, εμπειρία, συναισθηματική ασφάλεια και πρακτική βοήθεια.

Η διαγενεακή αυτή σχέση μπορεί να αποτελέσει πολύτιμο πλούτο για ολόκληρη την οικογένεια. Ωστόσο, όταν η φροντίδα γίνεται έντονη, συχνή ή υπερβαίνει τις σωματικές και ψυχικές δυνατότητες των μεγαλύτερων μελών, είναι δυνατόν να εμφανιστούν κόπωση, εκνευρισμός και συγκρούσεις. Η έρευνα δείχνει ότι η ένταση της φροντίδας από τους παππούδες συνδέεται με διαφορετικές επιδράσεις στην ευημερία τους, ανάλογα με το πολιτισμικό και οικογενειακό πλαίσιο, γεγονός που υπογραμμίζει τη σημασία της ισορροπίας και της υποστήριξης (Hayslip et al., 2022).

Παράλληλα, το γονεϊκό άγχος μπορεί να επηρεάσει τον τρόπο με τον οποίο ο γονέας αντιδρά στη συμπεριφορά του παιδιού. Ο Deater-Deckard (2008) επισημαίνει ότι το parenting stress συνδέεται τόσο με τη γονεϊκή ψυχική επιβάρυνση όσο και με πρακτικές όπως η αυστηρή πειθαρχία.

Έτσι μπορεί να δημιουργηθεί ένας φαύλος κύκλος: ο παππούς ή η γιαγιά κουράζεται, ο γονέας αισθάνεται ενοχή και πίεση, αντιδρά οργισμένα προς το παιδί και το παιδί, αντί να ηρεμήσει, γίνεται ακόμη πιο αντιδραστικό. Η οικογένεια τότε εισέρχεται σε έναν κύκλο στον οποίο ο καθένας αισθάνεται ότι «φταίει ο άλλος».

Ό,τι πεις, αγάπη μου!

 

Ο Γιώργης ήταν Αθηναίος από κούνια. Είχε γεννηθεί, μεγαλώσει και σπουδάσει στην Αθήνα, σε μια οικογένεια που αγαπούσε τις παραδόσεις, χωρίς όμως να τις παίρνει και πολύ στα σοβαρά. Σπούδαζε Νομική το έτος 1980 και ονειρευόταν μια ζωή τακτοποιημένη, ευχάριστη και, ει δυνατόν, χωρίς πολλές εκπλήξεις.

Ώσπου γνώρισε τη Μαίρη.

Η Μαίρη καταγόταν από τη Μεσσηνία και είχε έρθει στην Αθήνα για να σπουδάσει κοπτική-ραπτική σε γνωστή σχολή. Ήταν σεμνή, όμορφη, μετρημένη στα λόγια και στις κινήσεις της. Δεν έκανε θόρυβο για να επιβληθεί. Είχε όμως εκείνη τη σπάνια εσωτερική σταθερότητα ανθρώπου που ξέρει τι θέλει και, κυρίως, τι δεν θέλει.

Ο Γιώργης την ερωτεύθηκε από την πρώτη στιγμή.

Δεν μπορούσε να φανταστεί τη ζωή του χωρίς εκείνη.

Και επειδή ο έρωτας, όταν είναι δυνατός, κάνει τον άνθρωπο να θεωρεί εύκολα διαχειρίσιμες ακόμη και τις μεγαλύτερες διαφορές, ο Γιώργης δεν ανησύχησε ιδιαίτερα όταν άρχισε να ανακαλύπτει τον κόσμο της Μαίρης.

Σοφία Μπεκρῆ: Οἱ Παρακλήσεις στὴν Παναγία καὶ ἡ παράκληση τῆς Παναγίας

 

Οἱ Παρακλητικοὶ Κανόνες στὴν Ὑπεραγία Θεοτόκο εἶναι ἀπὸ τὶς πιὸ λαοφιλεῖς Ἀκολουθίες τῆς ὀρθοδόξου λειτουργικῆς ζωῆς. Ὄχι μόνον τὸν Αὔγουστο, ποὺ εἶναι ὁ μήνας τῆς Παναγίας, ἀλλὰ καὶ ὅλο τὸν ὑπόλοιπο χρόνο σὲ Ἐκείνην καταφεύγομε καὶ πάνω της ἐναποθέτομε «τὴν πᾶσαν ἐλπίδα» μας. Ἐκείνη, ἡ γλυκιά μας Παναγιά, εἶναι ἡ μεσιτεύουσα ὑπὲρ ἡμῶν στὸν Υἱό της καὶ Θεό μας. 

Ἀξίζει, πάντως, νὰ ἐπισημάνωμε ὅτι στὰ ὑπέροχα αὐτὰ ποιήματα, ποὺ ψάλλομε πρὸς τιμήν της καὶ γιὰ ἐνίσχυσή μας, τὰ τροπάρια ὅλων τῶν Ὠδῶν ἀκολουθοῦν κάποια συγκεκριμένη σειρά. Ἔτσι τὸ α’ τροπάριο ὅλων τῶν Ὠδῶν τοῦ Μικροῦ Παρακλητικοῦ Κανόνος περιέχει παράκληση στὴν Παναγία γιὰ γενικὴ βοήθεια, τὸ β’ παράκληση γιὰ σωτηρία ἀπὸ πάθη καὶ πειρασμούς, τὸ γ’ γιὰ λύτρωση ἀπὸ τὰ ἐξωτερικὰ δεινὰ καὶ τὸ δ’ γιὰ σωτηρία ἀπὸ ἀσθένειες. 

Οι παλιοί σπόροι της ντομάτας: τι είχαμε και τι χάσαμε

 

Η ντομάτα αποτελεί σχεδόν τοτέμ του Ελληνικού Καλοκαιριού. Η γεύση, το άρωμα και η υφή μιας καλής παραδοσιακής ντομάτας είναι χαραγμένα στη συλλογική μνήμη των παλαιότερων γενεών. Ωστόσο, τις τελευταίες δεκαετίες η εικόνα αυτή έχει σε μεγάλο βαθμό αλλοιωθεί. Οι σύγχρονες αγορές έχουν κατακλυστεί από τυποποιημένες και ομοιόμορφες ντομάτες, οι οποίες, αν και εξυπηρετούν σημαντικές ανάγκες της σύγχρονης εφοδιαστικής αλυσίδας, συχνά δεν διαθέτουν την ίδια γευστική και αρωματική πολυπλοκότητα με πολλές παραδοσιακές ποικιλίες.Η παρούσα μελέτη εξετάζει τον πλούτο των παλιών και παραδοσιακών ποικιλιών ντομάτας —των λεγόμενων ποικιλιών κειμηλίων (heirloom) ή, ευρύτερα, των τοπικών ποικιλιών και πληθυσμών—, την ιστορική τους σημασία, τους λόγους της σταδιακής υποχώρησής τους και τις συνέπειες αυτής της απώλειας για τη γαστρονομία, την αγροτική οικονομία και τη βιοποικιλότητα.

ΜΑΚΡΟΝΗΣΟΣ 1948-19, 10 ΒΑΛΥΡΑΙΟΙ 1 ΛΑΜΠΑΙΝΕΟΣ

 ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ Δ.ΛΥΡΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥ 

ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΤΗΝ ΤΟΠΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΒΑΛΥΡΑΣ  ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ  ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΤΗΣ

ΜΑΚΡΟΝΗΣΟΣ 1948-19, 10 ΒΑΛΥΡΑΙΟΙ 1 ΛΑΜΠΑΙΝΕΟΣ

ΟΡΘΙΟΙ

ΧΡΙΣΤΟΣ ΜΠΟΥΡΟΛΙΑΣ ΕΧΕΙ ΑΠΟΓΟΝΟΥΣ

*ΧΡΙΣΤΟΣ ΤΣΑΓΚΑΡΗΣ ΕΧΕΙ ΑΠΟΓΟΝΟΥΣ, ΓΕΙΤΟΝΑΣ ΤΟΥ ΘΕΙΟΥ ΜΟΥ ΠΑΝ. ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΑΡΥΔΗΣ ΕΧΕΙ ΑΠΟΓΟΝΟΥΣ, ΜΕΛΟΣ ΣΥΝΕΤΑΙΡΙΣΜΟΥ ΒΑΛΥΡΑΣ,Η ΟΙΚΙΑ ΤΟΥ ΣΤΕΓΑΖΕ ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΒΑΛΥΡΑΣ

ΝΙΚΟΣ ΣΑΡΛΑΣ ,ΜΕΛΟΣ ΤΗΣ ΕΤΑ ΒΑΛΥΡΑΣ

**ΗΛΙΑΣ ΜΠΟΥΡΙΚΑΣ ΕΧΕΙ ΑΠΟΓΟΝΟΥΣ  ΜΕΛΟΣ ΣΥΝΕΤΑΙΡΙΣΜΟΥ ΒΑΛΥΡΑΣ

Σοφία Μπεκρῆ: Ἂς προοδεύσωμε μαζί Του

Μιὰ ἀπὸ τὶς πολλὲς ἑορτὲς τοῦ Σταυροῦ, ποὺ τιμάει ἡ Ἐκκλησία μας, εἶναι ἡ Πρόοδος τοῦ Τιμίου Σταυροῦ, κατὰ τὴν 1η Αὐγούστου. Στὸ Βυζάντιο ὑπῆρχε τὸ ἔθιμο ἤδη ἀπὸ τὸ ἑσπέρας τῆς προηγουμένης ἡμέρας, τῆς 31ης Ἰουλίου, νὰ ἐξέρχεται ὁ Σταυρὸς ἀπὸ τὸ σκευοφυλάκιο τοῦ παλατίου, ὅπου φυλασσόταν, νὰ μεταβαίνῃ στὴν μεγάλη Ἐκκλησία, τὴν τοῦ Θεοῦ Σοφία, καὶ ἀπὸ κεῖ, γιὰ δύο ὁλόκληρες ἑβδομάδες, μέχρι καὶ τὴν παραμονὴ τῆς ἑορτῆς τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου, νὰ προ-οδεύῃ στὴν Βασιλεύουσα, μὲ ἐπικεφαλῆς τῆς πομπῆς τὸν αὐτοκράτορα καὶ μὲ τὴν συνοδεία πλήθους πιστῶν, πρὸς τιμὴ τῆς Παναγίας καὶ πρὸς ἁγιασμὸ καὶ ἐνίσχυση τῶν ἰδίων γιὰ τὴν ἀντιμετώπιση παντὸς κακοῦ καὶ τὴν ἀποτροπὴ παντοίας νόσου.

Σοφία Μπεκρῆ: Νὰ ἀφεθοῦμε στὸ ἔλεός Του!

Ἔχουμε ἤδη ὑπογραμμίσει καὶ σὲ προηγούμενο ἄρθρο ὅτι κάθε κίνηση τοῦ Κυρίου μας ἐντάσσεται στὸ σχέδιο τῆς θείας οἰκονομίας γιὰ τὴν σωτηρία τῶν ἀνθρώπων. Ἔτσι, ὕστερα ἀπὸ τὸ θαῦμα τοῦ πολλαπλασιασμοῦ τῶν ἄρτων καὶ προκειμένου οἱ μαθητές Του νὰ ἀποφύγουν τὴν περηφάνεια ἀπὸ τὸν θαυμασμὸ τοῦ πλήθους, ποὺ ἤθελαν νὰ τὸν ἀνακηρύξουν βασιλιά (Ἰωάν., στ’ 14-15), ὁ Κύριος «ἠνάγκασε τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ ἐμβῆναι εἰς τὸ πλοῖον καὶ προάγειν αὐτὸν εἰς τὸ πέραν» (Ματθ., ιδ’ 22-23), νὰ πᾶνε, δηλαδή, πρὶν ἀπὸ Αὐτὸν στὴν ἀπέναντι ὄχθη. 

Μια ξεχωριστή καλοκαιρινή μουσική βραδιά με τον Τάκη Λογιώτη και τη Βασιλική Δημοπούλου στην πλατεία της Βαλύρας

 

 

Μια ξεχωριστή μουσική βραδιά υπόσχεται να χαρίσει στο κοινό μια όμορφη καλοκαιρινή εμπειρία την Πέμπτη 6 Αυγούστου, με ώρα έναρξης 21:30, σε μια ατμόσφαιρα γεμάτη μουσική, τραγούδι, κέφι και καλή διάθεση. Η εκδήλωση αποτελεί μια ξεχωριστή συνάντηση ανθρώπων της μουσικής και της τοπικής επιχειρηματικότητας, με στόχο να προσφέρει σε όλους τους παρευρισκόμενους μια βραδιά που θα συνδυάζει την ποιοτική ζωντανή μουσική με την απόλαυση του φαγητού, του ποτού και της καλοκαιρινής διασκέδασης.

Κεντρικά πρόσωπα της βραδιάς είναι δύο ταλαντούχοι ερμηνευτές, ο Τάκης Λογιώτης και η Βασιλική Δημοπούλου, οι οποίοι αναλαμβάνουν να δώσουν τη δική τους ξεχωριστή μουσική ταυτότητα στην εκδήλωση. Με τις φωνές και την παρουσία τους αναμένεται να δημιουργήσουν μια ζεστή και ευχάριστη ατμόσφαιρα, παρασύροντας το κοινό σε ένα μουσικό ταξίδι γεμάτο αγαπημένα τραγούδια και μελωδίες.

Οι Νεράιδες του Λάστιχου και το Καλοκαίρι της Αυλής στη Βαλύρα του 1965

 

 

Ο ήλιος του Ιουλίου στη Βαλύρα του 1960 δεν αστειευόταν. Από τις έντεκα το πρωί, η τσιμεντένια αυλή του παππού Θανάση και της γιαγιάς Σταυρούλας άρχιζε να βγάζει αχνό, και οι πέτρες στους τοίχους του σπιτιού έκαιγαν σαν φρεσκοψημένα ψωμιά από τον ξυλόφουρνο. Η θάλασσα, εκεί κάτω, στη Μπούκα και στις ακτές της Μεσσήνης, φάνταζε στα μάτια του μικρού Γιώργου και της ξαδέρφης του, της Ελένης, σαν ένας μακρινός, απρόσιτος παράδεισος.

Βλέπεις, το 1965 η απόσταση δεν μετριόταν σε λεπτά, αλλά σε ώρες και σε κόπο. Το αυτοκίνητο ήταν πολυτέλεια για ελάχιστους στο χωριό. Αν ήθελες να πας στη θάλασσα, έπρεπε να σαμαρώσεις τον γάιδαρο, τον γερο-Μένιο, ή να επιστρατεύσεις το άλογο του θείου, να φορτώσεις καρπούζια, ψωμί και τυρί και να πάρεις τον χωματόδρομο κάτω από το λιοπύρι.

«Με τέτοια ζέστη, θα μας μείνουν τα ζώα στον δρόμο», έλεγε πάντα η γιαγιά, κόβοντας κάθε κουβέντα για εκδρομή.

Όμως η παιδική λαχτάρα για το νερό δεν δάμαζε τη ζέστη· τη θέριευε. Κάθε μεσημέρι, όταν οι τζίτζικες έστηναν τον δικό τους τρελό χορό στα κλαδιά της ελιάς και της ροδιάς, ο Γιώργος και η Ελένη γύριζαν γύρω από τη γιαγιά Σταυρούλα σαν σβούρες.

«Γιαγιά, σκάσαμε! Θέλουμε πλατσούρισμα!» φώναζαν, με τις φωνές τους να βραχνιάζουν από τη δίψα και το τρέξιμο.

Τότε έμπαινε σε εφαρμογή το μεγάλο σχέδιο.

Οι Μύθοι του Αισώπου με το φως της Ορθόδοξης Παράδοσης (10): Ο Λύκος με Προβιά Προβάτου

 

Όταν η εξωτερική εμφάνιση κρύβει την αλήθεια της καρδιάς

Ο άνθρωπος έχει μια φυσική τάση να κρίνει από την εμφάνιση.

Βλέπει το πρόσωπο, τα ρούχα, τον τρόπο ομιλίας, την κοινωνική θέση και συχνά σχηματίζει αμέσως μια εικόνα για τον άλλον.

Όμως η εξωτερική εικόνα μπορεί να εξαπατήσει.

Ο Αίσωπος μάς παρουσιάζει έναν λύκο που φόρεσε προβιά προβάτου για να πλησιάσει το κοπάδι χωρίς να προκαλέσει φόβο.

Η εικόνα του έλεγε «πρόβατο».

Η φύση του όμως παρέμενε λύκος.

Ο μύθος γίνεται έτσι μια προειδοποίηση απέναντι στην υποκρισία, την προσποίηση και την εξαπάτηση.

Η Παράκληση προς την Υπεραγία Θεοτόκο: Προσευχή, καταφυγή και ελπίδα οδεύοντας προς τον Δεκαπενταύγουστο

 

Ο Αύγουστος κατέχει ιδιαίτερη θέση στη ζωή της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Η περίοδος από την 1η έως και την 14η Αυγούστου αποτελεί έναν πνευματικό δρόμο προετοιμασίας για τη μεγάλη εορτή της Κοιμήσεως της Υπεραγίας Θεοτόκου, στις 15 Αυγούστου. Η προετοιμασία αυτή δεν περιορίζεται στη σωματική νηστεία, αλλά περιλαμβάνει ολόκληρη την εκκλησιαστική ζωή: προσευχή, μετάνοια, συμμετοχή στη λατρεία, εξομολόγηση, Θεία Ευχαριστία και, ιδιαιτέρως, την προσφυγή στην Παναγία μέσω των Ιερών Παρακλήσεων (Greek Orthodox Archdiocese of America [GOARCH], n.d.-a).

Μέσα σε αυτό το πνευματικό κλίμα, οι Παρακλήσεις προς την Υπεραγία Θεοτόκο αποτελούν μία από τις πιο αγαπητές ακολουθίες του Ορθοδόξου λαού. Δεν είναι απλώς μία ευκαιρία να εκφράσουμε αιτήματα για την υγεία και την προστασία μας. Είναι μία βαθύτερη άσκηση εμπιστοσύνης στον Θεό, μέσα από την παρουσία και τη μεσιτική προσευχή της Θεοτόκου.

Μαστίχα Χιώτικη

 

Τη δεκαετία του ’70, ο εξάχρονος Κωνσταντίνος μεγάλωνε στη Ζυρίχη της Ελβετίας. Οι γονείς του εργάζονταν εκεί και η ζωή τους κυλούσε ανάμεσα στο σχολείο, στο κρύο, στις τακτοποιημένες πολυκατοικίες και στις μεγάλες χειμωνιάτικες νύχτες.

Μα για τον Κωνσταντίνο το καλοκαίρι είχε άλλη πατρίδα.

Ήταν η Βαλύρα.

Εκεί τον περίμεναν οι παππούδες, τα ξαδέλφια, οι φίλοι του χωριού και, πάνω απ’ όλα, ο παππούς Γιώργος. Ο πατέρας της μητέρας του τον λάτρευε. Παρόλο που το παιδί είχε πάρει το όνομα του άλλου παππού, ο αείμνηστος παππούς Γιώργος τον θεωρούσε τον δικό του μικρό βασιλιά.

Τα καλοκαίρια ήταν γεμάτα παιχνίδι, ποδήλατα, ατέλειωτες βόλτες και μπάνια στη Μπούκα, στη Μεσσήνη. Το νερό, η ζέστη, η μυρωδιά από τα ξερά χόρτα και τα σύκα που ωρίμαζαν στα δέντρα ήταν για τον Κωνσταντίνο ένας κόσμος ολόκληρος.

Εκείνο όμως το καλοκαίρι κάτι είχε αλλάξει.

Οι Μύθοι του Αισώπου με το φως της Ορθόδοξης Παράδοσης (9) : Ο Ήλιος και ο Βόρειος Άνεμος

 

Η πραότητα νικά εκεί όπου η βία αποτυγχάνει

Υπάρχουν στιγμές στη ζωή κατά τις οποίες πιστεύουμε ότι μπορούμε να επιβάλουμε τη θέλησή μας στους άλλους με τη δύναμη.

Πιέζουμε.

Απειλούμε.

Υψώνουμε τη φωνή.

Προσπαθούμε να αναγκάσουμε τον άλλον να κάνει αυτό που θέλουμε.

Ο Αίσωπος, όμως, μέσα από έναν απλό και όμορφο μύθο, μας διδάσκει ότι η δύναμη δεν βρίσκεται πάντοτε στην ένταση.

Μερικές φορές η πραότητα κατορθώνει αυτό που η βία δεν μπορεί.

Ο Ήλιος και ο Βόρειος Άνεμος συναγωνίζονται για να αποδείξουν ποιος είναι ισχυρότερος. Και τελικά, εκείνος που χρησιμοποιεί την ηπιότητα κερδίζει.

Οι αγγουρίτσες της γιαγιάς Γιαννούλας στη Βαλύρα, τη δεκαετία του 1960

 

Καθώς ο ήλιος έγερνε στο διάσελο της Ιθώμης και η γη δροσιζόταν στα ποτιστικά της Βαλύρας, η Μαρία και η Βούλα ακούμπησαν στο πέτρινο πεζούλι, στα σύνορα του κήπου τους. Η ημέρα είχε αρχίσει να μαλακώνει. Οι φωνές του χωριού έσβηναν σιγά σιγά και από τα περιβόλια ανέβαινε εκείνη η μυρωδιά του βρεγμένου χώματος που έκανε τα καλοκαιρινά απογεύματα να μοιάζουν με μικρές γιορτές.

Η Μαρία έβγαλε από την τσέπη της μια χούφτα αμύγδαλα και η Βούλα στραγάλια με σταφίδες.

—Να κόψω κανένα τρυφερό αγγουράκι; ρώτησε η Βούλα.

—Άντε να κόψεις ένα και να το μοιραστούμε, είπε η Μαρία.

Η Βούλα σηκώθηκε, προχώρησε ανάμεσα στα φυτά και, ύστερα από λίγο, γύρισε κρατώντας έναν δροσερό θυσαυρό. Το έκοψε στη μέση και έδωσε το ένα κομμάτι στη φίλη της.

Ήταν  τραγανό και γλυκό.

—Να! Τι άλλο θέλουμε, είπε γελώντας η Μαρία, καθώς το έπλυνε με το λάστιχο του ποτίσματος και δρόσισε το στόμα της. Τη  γλώσσα μέσα και όχι ξερή από την τρεχάλα που κάθε ημέρα η ζωή μας κυνηγάει αλύπητα.

Γέλασαν και οι δύο.

Και, όπως συμβαίνει στις παλιές φιλίες, από ένα αγγουράκι πέρασαν στις αναμνήσεις και από τις αναμνήσεις σε έναν άνθρωπο που δεν υπήρχε πια, μα είχε αφήσει πίσω του λόγια που δεν γερνούσαν.

Τη γιαγιά Γιαννούλα.

Πανσέληνος Ιουλίου στη Βαλύρα: Μια νυχτερινή διαδρομή που ενώνει τη φύση, τον πολιτισμό και την τοπική κοινωνία

 

Απόψε, Τετάρτη 29 Ιουλίου 2026, η Βαλύρα θα ζήσει μια ξεχωριστή καλοκαιρινή βραδιά, κάτω από το φως της πανσελήνου. Η δράση «Πεζοπορία στην Πανσέληνο Ιουλίου», που διοργανώνει το Tsouka Trail, προσκαλεί κατοίκους και επισκέπτες να αφήσουν για λίγο πίσω την καθημερινότητα και να περπατήσουν σε μια όμορφη διαδρομή, μέσα στη φύση, με σημείο συνάντησης την Εκκλησία Αγίου Κωνσταντίνου – Βαλύρα και, μέσα από μια κυκλική πορεία, την Άνω Λάμπαινα και το Μπαλκόνι της Εκκλησίας Αγίου Γεωργίου.

Η αποψινή πεζοπορία δεν είναι απλώς μια αθλητική ή φυσιολατρική δραστηριότητα. Είναι μια συνάντηση ανθρώπων, τόπων, μνήμης και πολιτισμού. Είναι μια ευκαιρία να γνωρίσουμε διαφορετικά τον τόπο μας, να περπατήσουμε στα μονοπάτια του, να θαυμάσουμε το νυχτερινό τοπίο και να αισθανθούμε τη δύναμη της φύσης όταν αυτή συνδυάζεται με την ανθρώπινη παρουσία και την αγάπη .

Η εικόνα της δράσης που ανάρτησε το Tsouka Trail αποτυπώνει με μοναδικό τρόπο το κλίμα της βραδιάς. Η πανσέληνος δεσπόζει στον ουρανό, φωτίζοντας τις πλαγιές και τον δρόμο, ενώ μια ομάδα πεζοπόρων κινείται με ασφάλεια μέσα στη νύχτα. Στο βάθος διακρίνεται το τοπίο της Μεσσηνίας, με τα φώτα των οικισμών να δημιουργούν ένα μοναδικό νυχτερινό σκηνικό. Η παρουσία της εκκλησίας πάνω στον λόφο προσθέτει στη διαδρομή έναν ιδιαίτερο συμβολισμό: ο περίπατος γίνεται ένα ταξίδι στον χώρο, αλλά και μια περιήγηση στην ιστορία και την πολιτιστική ταυτότητα της περιοχής.

Η δράση θα ξεκινήσει στις 19:45, με σημείο συνάντησης την εκκλησία των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης στη Βαλύρα, ενώ η αναχώρηση έχει προγραμματιστεί για τις 20:00. Η απόσταση της διαδρομής είναι περίπου 6 χιλιόμετρα, κυκλική, με εύκολο βαθμό δυσκολίας, γεγονός που επιτρέπει σε ανθρώπους διαφορετικών ηλικιών και δυνατοτήτων να συμμετάσχουν. Το μήνυμα είναι ξεκάθαρο: η φύση είναι ανοιχτή σε όλους και η πεζοπορία μπορεί να γίνει ένας τρόπος επικοινωνίας, ψυχαγωγίας και δημιουργίας δεσμών.

Η Αναζήτηση της Ευτυχίας: Από την Κοσμική Θεώρηση στην Πατερική Πλήρωση

 

Εισαγωγή

Η αναζήτηση της ευτυχίας αποτελεί έναν από τους βαθύτερους και διαχρονικότερους άξονες της ανθρώπινης ύπαρξης. Από την αρχαία φιλοσοφία έως τη σύγχρονη ψυχολογία και από την κοινωνιολογία της κατανάλωσης έως την Ορθόδοξη ασκητική παράδοση, ο άνθρωπος αναζητεί μια κατάσταση πληρότητας που θα του επιτρέψει να αισθανθεί ότι η ζωή του έχει νόημα. Ωστόσο, το ερώτημα παραμένει: βρίσκεται η ευτυχία στην απόκτηση περισσότερων ή στην ικανότητα να αρκείται κανείς σε όσα πραγματικά χρειάζεται;

Ο Φώτης Κόντογλου, εκφράζοντας με χαρακτηριστικό τρόπο το πνεύμα της Ορθόδοξης βιοτής, σημειώνει: «Όποιος φτάσει σε μία κατάσταση που να ευχαριστιέται με τα λίγα και να μη θέλει πολλά, έστω κι αν μπορεί να τα αποκτήσει, εκείνος είναι ευτυχισμένος» (Κόντογλου, 1981). Η φράση αυτή συμπυκνώνει μια ολόκληρη αντίληψη για την ευτυχία. Δεν πρόκειται για μια αναγκαστική φτώχεια ούτε για μια άρνηση των υλικών αγαθών, αλλά για μια εσωτερική ελευθερία απέναντι σε αυτά. Ο άνθρωπος είναι ευτυχισμένος όχι επειδή δεν μπορεί να αποκτήσει περισσότερα, αλλά επειδή, ενώ μπορεί, δεν γίνεται δούλος της επιθυμίας του να αποκτά συνεχώς περισσότερα.

Ούτε πόνος στις αρθρώσεις ούτε κακή διάθεση: Ένα δροσερό ζελέ με φρούτα στο καλοκαιρινό τραπέζι με καλή παρέα

 

Το καλοκαίρι, όταν η θερμοκρασία ανεβαίνει, όλοι αναζητούμε δροσερές, ελαφριές και γευστικές επιλογές για το τραπέζι μας. Ένα σπιτικό ζελέ με φρέσκα φρούτα μπορεί να αποτελέσει μια όμορφη και δροσιστική πρόταση για μικρούς και μεγάλους. Αν μάλιστα συνδυάσουμε τη γλυκιά γεύση του ροδάκινου με τη χαρακτηριστική οξύτητα και το άρωμα της φράουλας και προσθέσουμε μια απαλή στρώση στραγγιστού γιαουρτιού, δημιουργούμε ένα εντυπωσιακό επιδόρπιο με τρία διαφορετικά επίπεδα γεύσης και υφής, να μοιραστούμε με τους αγαπημένους μας.

Η ζελατίνη, το βασικό συστατικό του ζελέ, είναι μια πρωτεΐνη που προέρχεται από το κολλαγόνο. Περιέχει αμινοξέα, μεταξύ των οποίων και γλυκίνη, και έχει μελετηθεί για πιθανές επιδράσεις στην υγεία των αρθρώσεων, του δέρματος και του ύπνου.  Βέβαια, τα   οφέλη της ζελατίνης εξετάζονται στο πλαίσιο μιας συνολικά ισορροπημένης διατροφής και όχι ως «μαγική» λύση.

Από την άλλη πλευρά, τα φρέσκα φρούτα προσθέτουν στο γλυκό βιταμίνες, αντιοξειδωτικές ενώσεις, νερό και, όταν χρησιμοποιούνται ολόκληρα ή πολτοποιημένα, φυτικές ίνες. Οι φράουλες αποτελούν καλή πηγή βιταμίνης C, ενώ τα ροδάκινα προσφέρουν επίσης βιταμίνη C, καροτενοειδή και άλλες φυτικές ενώσεις. Έτσι, σε σύγκριση με ένα τυποποιημένο γλυκό που περιέχει κυρίως ζάχαρη, ένα σπιτικό ζελέ με πραγματικά φρούτα μπορεί να είναι μια πιο ενδιαφέρουσα επιλογή.

Του χρόνου το πλήρωμα

 

Στη Βαλύρα, λίγο μετά την εκκλησία του Αγίου Αθανασίου, εκεί όπου ο δρόμος ανοίγεται προς  το  Μπιζάνι και ο αέρας κουβαλά ακόμη μυρωδιές από χώμα, ελιές και θυμάρι, στεκόταν κάποτε ένα πέτρινο σπίτι.

Δεν ήταν ένα σπίτι σαν όλα τα άλλα.

Είχε τη σιωπή των παλιών σπιτιών και την περηφάνια εκείνων που γνώρισαν γενιές ανθρώπων να περνούν από τις πόρτες τους. Ήταν το σπίτι του Αριστείδη Μπουρίκα, του Τζάμαλη, όπως τον έλεγαν οι χωριανοί. Κτηνοτρόφος και γεωργός, άνθρωπος νοικοκύρης και προκομμένος, μα συνάμα ανυπότακτος και επαναστατικός στη φύση του. Το παρανόμι του το είχε πάρει από τον Τζαμαλή, τον ήρωα της Μεσσηνιακής επανάστασης.

Και αν ο Αριστείδης είχε τη λεβεντιά του ανυπότακτου, οι τρεις κόρες του είχαν τη χάρη της μάνας τους, της Γεωργίας, που είχε έρθει πλούσια νύφη στη Βαλύρα από το Αριστοδήμειο.

Τις θυμούνταν για χρόνια οι χωριανοί ως τις όμορφες Τζαμαλίνες.

«Τα Παραμύθια της Γιαγιάς» μας ταξιδεύουν σε μια ξεχωριστή καλοκαιρινή βραδιά

 

Ανταπόκριση: κα Σοφία Μπούτση-Καρύδη

Με ιδιαίτερη χαρά και ενθουσιασμό σας προσκαλούμε σε μια ξεχωριστή καλοκαιρινή βραδιά γεμάτη παραμύθια, όμορφες εικόνες, συναισθήματα και αγαπημένες αναμνήσεις. Την Τετάρτη 5 Αυγούστου, στις 21.30, ο προαύλιος χώρος του σχολείου μας θα γεμίσει με τη μαγεία της παράστασης «Τα Παραμύθια της Γιαγιάς», προσφέροντας σε μικρούς και μεγάλους μια μοναδική ευκαιρία να συναντηθούν μέσα από τη δύναμη της αφήγησης και της θεατρικής έκφρασης.

Σε μια εποχή όπου η καθημερινότητα είναι συχνά γεμάτη υποχρεώσεις, ένταση και γρήγορους ρυθμούς, τα παραμύθια έρχονται να μας θυμίσουν τη σημασία της απλότητας, της φαντασίας και της ανθρώπινης επαφής. Μας καλούν να αφήσουμε για λίγο στην άκρη τις έγνοιες μας και να ταξιδέψουμε σε έναν κόσμο όπου όλα μπορούν να συμβούν, όπου το καλό μπορεί να νικήσει το κακό, όπου η ελπίδα βρίσκει πάντα τον δρόμο της και όπου η αγάπη, η καλοσύνη και η αλληλεγγύη έχουν ξεχωριστή θέση.

Η παράσταση «Τα Παραμύθια της Γιαγιάς» έρχεται να μας προσφέρει μια τέτοια όμορφη στιγμή. Μια βραδιά που φιλοδοξεί να ενώσει την κοινότητά μας και να δημιουργήσει αναμνήσεις που θα μείνουν ζωντανές στις καρδιές μας. Γιατί τα παραμύθια, άλλωστε, δεν απευθύνονται μόνο στα παιδιά. Αφορούν όλους μας, καθώς μέσα από τις ιστορίες τους ανακαλύπτουμε ξανά αξίες και συναισθήματα που πολλές φορές η καθημερινότητα μάς κάνει να ξεχνάμε.

Δελφίνι σε γαλάζια νερά

 

           

Η Ζουζού — έτσι ήταν το παρανόμι της — αγαπούσε πολύ το γρασίδι, τα άνθη, τα παιχνίδια στα πάρκα και στις πλατείες, μα περισσότερο απ’ όλα αγαπούσε τη θάλασσα.

Από μικρό παιδί είχε μια παράξενη, σχεδόν μαγική σχέση με το νερό. Μόλις έβλεπε τη θάλασσα, έτρεχε προς το μέρος της σαν να την καλούσε κάποια αόρατη δύναμη. Έβγαζε τα παπούτσια της, άφηνε τα πόδια της να βυθιστούν στην άμμο και ύστερα ορμούσε στα κύματα γελώντας. Έμοιαζε με μικρό δελφίνι που είχε μόλις ξεφύγει από τα βάθη του πελάγους.

Το σχολείο και τους δασκάλους της τους σεβόταν. Ήταν συνεπής στις υποχρεώσεις της και έκανε τα μαθήματά της όπως έπρεπε. Αν ήθελε, μπορούσε να αριστεύει και να κάνει τους γονείς της περήφανους — και πολλές φορές το κατάφερνε. Όμως η αληθινή της χαρά δεν βρισκόταν στους βαθμούς ούτε στα τετράδια.

Η πραγματική της χαρά ερχόταν το καλοκαίρι.

Τότε που έκλειναν τα σχολεία και η Ζουζού κατέβαινε στην Καλαμάτα.

Η Υποτροπή

 

Ένας επαγγελματίας ψυχολόγος, κατά την πορεία της επαγγελματικής του διαδρομής, φοιτά στο σχολείο των περιστατικών του. Εκεί, ανάμεσα στις θεωρίες, στα συγγράμματα και στις επιστημονικές γνώσεις, διδάσκεται από τους ίδιους τους ανθρώπους που συναντά. Λαξεύεται από τις εμπειρίες τους, από τα πάθη και τα παθήματά τους, από τις νίκες και τις ήττες τους. Και πολλές φορές, χωρίς να το αντιλαμβάνεται την ώρα που συμβαίνουν, κάποια περιστατικά χαράζονται μέσα του βαθύτερα από οποιοδήποτε βιβλίο.

Χρόνια αργότερα, κατά την περίοδο της συνταξιοδότησής της, η κυρία Ανθή Χρήστου αναπολούσε γεγονότα και καταστάσεις από τη μακρά επαγγελματική της πορεία. Ανάμεσα στις αναμνήσεις της υπήρχε ένα περιστατικό που, όσα χρόνια κι αν είχαν περάσει, παρέμενε εγχάρακτο στη μνήμη της με έντονα χρώματα.

«Ο Μιχάλης και η υποτροπή του», είπε κάποτε, «είναι εκείνο το γεγονός που ταρακούνησε συθέμελα πολλές από τις επιστημονικές και θεωρητικές μου απόψεις για την ψυχική νόσο και την ψυχοθεραπευτική παρέμβαση».

Και τότε μας διηγήθηκε το μεγάλο της πάθημα.

Ο Άγιος Μεγαλομάρτυς και Ιαματικός Παντελεήμων

 

Ο γιατρός της αγάπης, της ανιδιοτελούς προσφοράς και της πίστης

Στις 27 Ιουλίου η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τη μνήμη του Αγίου Μεγαλομάρτυρος και Ιαματικού Παντελεήμονος, ενός από τους πλέον αγαπητούς Αγίους της Εκκλησίας μας. Ο Άγιος Παντελεήμων θεωρείται προστάτης των ιατρών και των ασθενών και αποτελεί διαχρονικό πρότυπο ανθρώπου που συνδύασε την επιστημονική γνώση με την πίστη, την προσφορά με την ανιδιοτέλεια και την ιατρική επιστήμη με την έμπρακτη αγάπη προς τον πάσχοντα συνάνθρωπο.

Η μορφή του παραμένει ιδιαίτερα αγαπητή στους πιστούς, καθώς ο βίος του φανερώνει ότι η αληθινή θεραπεία δεν περιορίζεται μόνο στο σώμα, αλλά αγγίζει ολόκληρο τον άνθρωπο. Ο Άγιος Παντελεήμων υπηρέτησε την ιατρική, όμως ταυτόχρονα έγινε και ο ίδιος φορέας μιας βαθύτερης θεραπείας: της ελπίδας, της παρηγοριάς και της αγάπης.

Η ναυαγοσώστρια που έγινε η «ήρεμη δύναμη» της Αβύθου: Έσωσε επτά ανθρώπους μέσα σε δυόμισι ώρες

 

Υπάρχουν στιγμές που η ψυχραιμία ενός ανθρώπου μπορεί να κάνει τη διαφορά ανάμεσα στη ζωή και τον θάνατο. Στιγμές κατά τις οποίες ο φόβος, ο πανικός και η αγωνία κυριαρχούν, αλλά κάποιος πρέπει να παραμείνει δυνατός, να πάρει γρήγορες αποφάσεις και να δράσει. Μια τέτοια στιγμή έζησε την προηγούμενη εβδομάδα η ναυαγοσώστρια της παραλίας της Αβύθου στη Νότια Κεφαλονιά, η Σοφία Κασπίρη, η οποία, σύμφωνα με μαρτυρίες λουόμενων που δημοσιεύτηκαν στο KefaloniaPress, κατάφερε να βοηθήσει και να οδηγήσει με ασφάλεια στην ακτή επτά ανθρώπους που κινδύνεψαν να παρασυρθούν στα βαθιά.

Ανάμεσα στους ανθρώπους που χρειάστηκαν βοήθεια βρίσκονταν και δύο παιδιά, δύο αδέρφια, γεγονός που έκανε την κατάσταση ακόμη πιο δύσκολη και φορτισμένη. Η παραλία ήταν γεμάτη κόσμο, όταν, περίπου στις 14:00 το μεσημέρι της Παρασκευής, η θάλασσα παρουσίασε απότομο κυματισμό. Στη συνέχεια, σύμφωνα με τις μαρτυρίες, άρχισε να δημιουργείται ένα ισχυρό τράβηγμα του νερού προς τα βαθιά, με αποτέλεσμα αρκετοί λουόμενοι να δυσκολευτούν να επιστρέψουν στην ακτή.

Οι περισσότεροι κατάφεραν να βγουν από τη θάλασσα. Επτά, όμως, άνθρωποι βρέθηκαν σε δύσκολη θέση και χρειάστηκαν άμεση βοήθεια.

Η Βαλύρα τίμησε την ετήσια μνήμη της Αγίας Παρασκευής στον Ιερό Ναό του Αγίου Δημητρίου Βαλύρας

 

                                        Φωτό: κ. Τάκης Ατζαμιδάκης, ζωγράφος

Με ιδιαίτερη ευλάβεια και κατάνυξη η Βαλύρα τίμησε και φέτος την ετήσια μνήμη της Αγίας Οσιομάρτυρος Παρασκευής, στον Ιερό Ναό του Αγίου Δημητρίου, στη βόρεια ρούγα του χωριού. Η εορτή της Αγίας Παρασκευής αποτελεί για τους κατοίκους της Βαλύρας μια ξεχωριστή πνευματική ευκαιρία, καθώς η μνήμη της συνδέεται με ένα παλαιό και ξεχασμένο εκκλησάκι, αφιερωμένο στην Αγία, το οποίο βρίσκεται εδώ και αμνημονεύτους χρόνους σε μια καταπράσινη πλαγιά της περιοχής Γιοργόρεμα.

Το μικρό αυτό εκκλησάκι, που κάποτε αποτελούσε τόπο προσευχής και λατρείας των ανθρώπων της περιοχής, σήμερα στέκει σιωπηλό μέσα στο φυσικό τοπίο, σαν ένας ταπεινός φρουρός της πίστης και της ιστορίας του τόπου. Μπορεί ο χρόνος να πέρασε και η λειτουργική ζωή να σταμάτησε εκεί, όμως η ευλάβεια των κατοίκων προς την Αγία Παρασκευή δεν έσβησε. Η ιερή εικόνα της Αγίας στολίζει το τέμπλο, στην αριστερή πλευρά του Ιερού Ναού του Αγίου Δημητρίου, αποτελώντας έναν ζωντανό πνευματικό σύνδεσμο ανάμεσα στο χθες και στο σήμερα.

Τα Αλώνια Μεσσηνίας τίμησαν με λαμπρότητα την Προστάτιδά τους Αγία Παρασκευή

 

         

              

Ανταπόκριση: κ. Κώστας Δ. Ροβολής, Ιεροψάλτης

Με ιδιαίτερη λαμπρότητα, θρησκευτική κατάνυξη και τη συμμετοχή πλήθους πιστών από τα Αλώνια και τα γύρω χωριά, εορτάστηκε και φέτος η μνήμη της Αγίας Οσιοπαρθενομάρτυρος Παρασκευής, Προστάτιδας του χωριού Αλώνια Μεσσηνίας. Οι εορταστικές εκδηλώσεις πραγματοποιήθηκαν μέσα σε κλίμα βαθιάς πίστης και συγκίνησης, με τους κατοίκους και τους προσκυνητές να προσέρχονται στον Ιερό Ναό για να τιμήσουν τη θαυματουργή Αγία και να ζητήσουν τη χάρη και την προστασία της.

Οι θρησκευτικές εκδηλώσεις ξεκίνησαν με τον Μέγα Εορταστικό Εσπερινό, ο οποίος τελέστηκε με ιδιαίτερη λαμπρότητα. Την ακολουθία τίμησαν με την παρουσία τους ιερείς από όμορα χωριά του Δήμου Καλαμάτας, καθώς και κληρικοί από την Ιερά Μητρόπολη Πατρών.

Θερμά συγχαρητήρια στους επιτυχόντες μαθητές με καταγωγή από τη Βαλύρα – Κάλεσμα προς όλους τους Βαλυραίους

 

 

Ανταπόκριση: κ. Χρήστος Παν. Παπαγεωργίου

Με ιδιαίτερη χαρά και συγκίνηση, η διαδικτυακή στήλη «Κοινωνικά της Βαλύρας, της Ιθώμης και των Βαλυραίων σε Ελλάδα και Εξωτερικό» απευθύνει ένα θερμό κάλεσμα προς όλους τους απανταχού Βαλυραίους, τους μαθητές και τις οικογένειές τους, που έλκουν την καταγωγή τους από τη Βαλύρα της καρδιάς μας.

Με αφορμή την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων εισαγωγής στα Πανεπιστήμια και στα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα, καλούνται οι μαθητές και οι γονείς τους, των οποίων τα παιδιά πέτυχαν την εισαγωγή τους σε σχολές της Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης στην Ελλάδα ή στο εξωτερικό, να επικοινωνήσουν μαζί μας.

Στόχος μας είναι να συγκεντρώσουμε και να παρουσιάσουμε τα ονόματα των νέων Βαλυραίων φοιτητών, τιμώντας την προσπάθεια, την επιμονή και την επιτυχία τους και αναδεικνύοντας παράλληλα τη νέα γενιά που αποτελεί το μέλλον και την ελπίδα του τόπου μας.

 

Ἕνα νέο θαῦμα τοῦ Κυρίου παρουσιάζει τὸ Εὐαγγέλιο τῆς Η’ Κυριακής Ματθαίου: τὸ θαῦμα τοῦ χορτασμοῦ τῶν πεντάκις χιλίων, χωρὶς γυναικῶν καὶ παιδίων, ὅπως τονίζει χαρακτηριστικὰ ὁ Εὐαγγελιστής (Ματθ., ιδ’ 14-22). Τὸ ἴδιο θαῦμα παρουσιάζουν καὶ οἱ ἄλλοι Εὐαγγελιστές, γεγονὸς πού, ὅπως ἔχουμε καὶ ἄλλοτε τονίσει, καταδεικνύει τὴν ἑνότητα τοῦ Εὐαγγελίου, μέσα ἀπὸ τὴν διαφορετικότητά του, ἀφοῦ ὁ κάθε Εὐαγγελιστὴς φωτίζει μὲ τὸν δικό του τρόπο τὸ ὅλο γεγονός. 

Μόλις ὁ Κύριος πληροφορήθηκε γιὰ τὸν ἀποκεφαλισμὸ τοῦ Ἰωάννου Προδρόμου, «ἀνεχώρησεν ἐν πλοίῳ εἰς ἔρημον τόπον κατ’ ἰδίαν καὶ οἱ ὄχλοι ἠκολούθησαν αὐτὸν πεζῇ ἀπὸ τῶν πόλεων.» (Ματθ., ιδ’ 13). Κατὰ τὴν συνήθειά Του, ὁ Κύριος ἀποσύρεται νὰ προσευχηθῇ ὕστερα ἀπὸ μιὰ κοπιαστικὴ ἡμέρα, ὥστε καὶ ὁ Ἴδιος νὰ ἀναπαυθῇ καὶ νὰ ἀνασυντάξῃ τὶς δυνάμεις Του καὶ οἱ ἄνθρωποι νὰ ἔχουν τὸν χρόνο νὰ χωνέψουν καλύτερα τὰ διδάγματα τῆς ἡμέρας. Στὴν συγκεκριμένη περίπτωση, ὑπάρχει ἕνας ἰδιαίτερος λόγος: ὁ θάνατος τοῦ Προδρόμου, ποὺ μὲ τόσο ζῆλο εἶχε προεξαγγείλει τὴν ἔλευση τῆς βασιλείας Του, τόν «ἀναγκάζει» νὰ ἀποσυρθῇ στὰ ἴδια. 

Σοφία Μπεκρῆ: Ἡ «μεγάθυμος» διακόνισσα Ὀλυμπιὰς

 

«Χαίροις, Ὀλυμπιάς, ἐναρέτων ἔργων ὑποτύπωσις ἀληθής», ἀναφωνεῖ ὁ ὑμνογράφος, καὶ ἐμεῖς, ὁ λαὸς τοῦ Κυρίου, καλούμαστε νὰ τιμήσωμε, κάθε χρόνο, στὶς 25 Ἰουλίου, τὴν ἀρχοντικὴ διακόνισσα Ὀλυμπιάδα, ποὺ λάμπρυνε τὴν Ἐκκλησία μὲ τὴν εὐσέβεια καὶ τὰ ἀγαθά της ἔργα.

Γόνος εὐσεβοῦς καὶ ἀρχοντικῆς οἰκογενείας τοῦ Βυζαντίου ἡ Ὀλυμπιάδα -γεννήθηκε μεταξὺ 365 & 368- ἔμεινε ἀπὸ μικρὴ ὀρφανή, γεγονὸς ποὺ τραυμάτισε τὴν εὐαίσθητη ψυχή της. Εἶχε ὡστόσο τὴν εὐλογία νὰ ἀνατραφῇ μέσα σὲ ἕνα καλλιεργημένο περιβάλλον καὶ νὰ συναναστραφῇ μὲ σεβαστὲς μορφές, ὅπως τοῦ Γρηγορίου Θεολόγου, ὅταν ἐκεῖνος διέμεινε στὴν Κωνσταντινούπολη (379-381), στὸ σπίτι τῆς ἐξαδέλφης του Θεοδοσίας, ποὺ εἶχε ἀναλάβει τὴν διαπαιδαγώγηση τῆς μικρῆς Ὀλυμπιάδος. Πολὺ τρυφερὴ ἡ σχέση ποὺ ἀναπτύχθηκε ἀνάμεσα στὰ δύο πρόσωπα, ὅπως διαπιστώνεται καὶ ἀπὸ τὴν ἐπιστολὴ ποὺ ἔστειλε ὁ πνευματικὸς πατὴρ Γρηγόριος ὡς δῶρο στὸν γάμο της «κόρης» του, ὅπως τὴν ἀποκαλεῖ, Ὀλυμπιάδος, μέ -διαχρονικές- συμβουλὲς γιὰ μιὰ ἐπιτυχημένη συζυγία (βλ. Γρηγορίου Θεολόγου, Ἔπη, Παραινετικὸν πρὸς Ὀλυμπιάδα, 2, 6 PG 37, 1542-1550).

Ο Νίκος και ο κρυμμένος θησαυρός

 

Το ηλιόγερμα της 24ης Ιουλίου 2026 είχε απλώσει πάνω από τη Βαλύρα εκείνο το χρυσοκόκκινο φως που κάνει ακόμη και τα ερείπια να μοιάζουν με μνημεία ζωής. Καθόμασταν με τον σαρανταεπτάχρονο Νίκο στα χαλάσματα του πατρικού του σπιτιού. Οι πέτρες, σιωπηλοί μάρτυρες περασμένων καιρών, έμοιαζαν να κρατούν μέσα τους τις φωνές μιας ολόκληρης οικογένειας. Καθώς ο ήλιος βυθιζόταν πίσω από τους λόφους, η σελήνη ξεπρόβαλε στον έναστρο ουρανό σαν μια γαλήνια παρουσία που ερχόταν να ακούσει τη συζήτησή μας.

Ο Νίκος έχει μόλις πριν από λίγο καιρό αποφυλακιστεί. Το βλέμμα του είναι κουρασμένο, αλλά όχι σβησμένο. Μοιάζει με άνθρωπο που έχει διασχίσει μεγάλη έρημο και τώρα  ψάχνει μια μικρή πηγή για να ξαναρχίσει τη ζωή του. Δεν ζητά πολλά· μόνο ένα γερό αγκωνάρι για να στηρίξει την ύπαρξή του και να σταθεί ξανά όρθιος.

Πολλά βάσανα έχει τραβήξει αυτή η ψυχή. Κοιτάζοντάς τον, αναρωτήθηκα πόσο συχνά η κοινωνία τιμωρεί τον άνθρωπο χωρίς να πολεμά το πραγματικό κακό που τον οδήγησε στην πτώση. Είναι ευκολότερο να καταδικάζεις το θύμα παρά να αναζητάς τον δαίμονα της βίας, της αδικίας και της εγκατάλειψης που φωλιάζει στις ανθρώπινες ψυχές και στο κοινωνικό-πολιτικό σύστημα.

Μετά τα 60: να μεγαλώνουμε με υγεία, δύναμη, ψυχική ανθεκτικότητα και κοινωνική σύνδεση

 

Η ηλικία των 60 ετών και μετά δεν αποτελεί ένα ενιαίο βιολογικό ή κοινωνικό στάδιο. Άλλοι άνθρωποι στα 60, στα 70 ή ακόμη και στα 80 παραμένουν δραστήριοι, εργάζονται, ταξιδεύουν, αθλούνται και συμμετέχουν ενεργά στην κοινωνική ζωή, ενώ άλλοι αντιμετωπίζουν χρόνια νοσήματα, κινητικούς περιορισμούς ή απώλειες που επηρεάζουν σημαντικά την καθημερινότητά τους. Επομένως, το ζητούμενο δεν είναι απλώς να «ζήσουμε περισσότερο», αλλά να επιδιώξουμε περισσότερα χρόνια με λειτουργικότητα, αυτονομία, αξιοπρέπεια, ψυχική ευεξία και ουσιαστικές κοινωνικές σχέσεις, συνδυαστικά με την πνευματική μας ωρίμανση.

Σημαντικές ιδέες, όπως η αξία της κίνησης, της επαρκούς διατροφής, της προστασίας από τον ήλιο, της μυϊκής ενδυνάμωσης, της νοητικής δραστηριότητας, της ποιότητας του ύπνου και, κυρίως, της φροντίδας της ψυχικής και κοινωνικής μας ζωής χρειάζεται να γίνουν μέρος της καθημερινότητάς μας.

Η Αγία Παρασκευή στα Αλώνια Μεσσηνίας: Μια εικόνα πίστεως, μαρτυρίου και αιώνιας ελπίδας

 

                                       Φωτό: κ. Κώστας Ροβολής, ιεροψάλτης

Η τιμή της Αγίας Παρασκευής κατέχει ξεχωριστή θέση στην Ορθόδοξη παράδοση και στην καρδιά του Ελληνικού λαού. Η μνήμη της, που εορτάζεται στις 26 Ιουλίου, έχει συνδεθεί με την προστασία των οφθαλμών, με τη θεραπεία, την παρηγοριά και την ενίσχυση των ανθρώπων στις δοκιμασίες της ζωής. Πάνω απ’ όλα όμως, η Αγία Παρασκευή είναι η Οσιομάρτυς που με τη ζωή και το μαρτύριό της ομολόγησε την απόλυτη αφοσίωση στον Χριστό. Η μορφή της αποτελεί διαχρονικό σύμβολο πίστεως, καρτερίας και πνευματικής νίκης.

Μέσα σε αυτή την παράδοση της Εκκλησίας αποκτά ιδιαίτερη σημασία η εικόνα της Αγίας Παρασκευής που τιμάται στα Αλώνια Μεσσηνίας. Η εικόνα αυτή, πέρα από την καλλιτεχνική και ιστορική της αξία, αποτελεί έναν ολόκληρο κόσμο θεολογικών συμβολισμών. Η μορφή της Αγίας στο κέντρο, τα χαρακτηριστικά του προσώπου της, το βλέμμα, η στάση του σώματος, τα ενδύματα, τα αντικείμενα που κρατά, αλλά και οι σκηνές του βίου και του μαρτυρίου της που την περιβάλλουν, συνθέτουν μια ολοκληρωμένη πνευματική αφήγηση.

Οι Μύθοι του Αισώπου με το φως της Ορθόδοξης Παράδοσης (8) : Ο Σκύλος και η Σκιά του

 

Όταν η πλεονεξία μάς κάνει να χάσουμε ακόμη και αυτό που έχουμε

Ο άνθρωπος πολλές φορές δεν χάνει αυτά που έχει επειδή είναι φτωχός.

Τα χάνει επειδή θέλει περισσότερα.

Αυτό είναι το βαθύτερο μήνυμα του μύθου «Ο Σκύλος και η Σκιά του».

Ο σκύλος έχει ήδη ένα κομμάτι κρέας.

Θα μπορούσε να φύγει ευχαριστημένος.

Όμως βλέπει τη σκιά του στο νερό και νομίζει ότι βλέπει έναν άλλο σκύλο που κρατά ένα ακόμη μεγαλύτερο κομμάτι.

Η επιθυμία για το περισσότερο τον κάνει να χάσει το λίγο που ήδη είχε.

Ο Αίσωπος αγγίζει έτσι ένα από τα αρχαιότερα πάθη της ανθρώπινης ψυχής: την πλεονεξία.

3 ΒΑΛΥΡΑΙΟΙ.ΔΗΜΑΡΧΟΣ, ΦΟΡΟΕΙΣΠΡΑΚΤΟΡΑΣ,,ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ ΕΙΡΗΝΟΔΙΚΕΙΟΥ ΔΕΡΡΩΝ, ΜΕ ΑΛΛΑ ΑΠΟΔΕΙΚΤΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ.ΜΕΡΟΣ Β ΤΕΛΕΥΤΑΙ Ο

 ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ Δ.ΛΥΡΑ ΕΚΠΑΙΔΕΤΙΚΟΥ 

Φ 32 ΒΑΣΙΛΗΣ ΛΙΝΑΡΔΟΣ ΑΡΓΥΡΟΥΝ. ΔΗΜΑΡΧΟΣ ΔΕΡΡΩΝ (ΣΚΑΛΑ,ΒΑΛΥΡΑ). ΚΑΤΑΡΓΗΘΗΚΑΝ ΤΟ 1840 ΟΙ ΕΚΛΕΓΜΕΝΟΙ ΑΝΤΙΟΘΩΝΙΚΟΙ ΔΗΜΑΡΧΟΙ, ΕΝΤΑΧΘΗΚΑΝΕ ΣΤΟ ΔΗΜΟ ΟΙΧΑΛΙΑΣ, ΚΑΙ ΟΙ 16 ΔΗΜΟΙ ΣΤΗΝ ΕΠΑΡΧΙΑ ΜΕΣΣΗΝΗΣ ΕΓΙΝΑΝ 6.

Φ 49 ΕΓΓΡΑΦΕΣ 346-8 ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΛΙΝΑΡΔΟΣ  ΔΗΜΑΡΧΟΣ ΔΕΡΡΩΝ (ΣΚΑΛΑ ΒΑΛΥΡΑ)

Φ 47 ΛΙΝΑΡΔΟΣ 8 ΕΓΓΡΑΦΕΣ . ΑΙΤΗΣΗ ΑΡΙΣΤΕΙΟΥ ΣΤΟ ΔΗΜΑΡΧΟ ΔΕΡΡΩΝ,   ΑΠΟ ΚΑΤΟΙΚΟΥΣ ΤΗΣ ΣΚΑΛΑΣ  ΜΕΣΣΗΝΙΑΣ.

Φ 258 ΛΗΨΗ 55 ΣΕΛΙΔΑ 4

Ο ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΠΑΠΑΣΑΡΑΝΤΟΠΟΥΛΟΣ  ΑΠΟ ΒΑΛΥΡΑ,ΠΑΛΑΙΟΣ ΑΓΩΝΙΣΤΗΣ ΤΟΥ 1821 ΜΕ ΑΡΓΥΡΟΥΝ ΑΡΙΣΤΕΙΟ Φ. 220 Α.Α.86

ΦΕΚ 22)28.12.1840 - ΣΥΓΧΩΝΕΥΣΗ ΔΗΜΟΥ ΔΕΡΡΩΝ ΣΤΟΝ ΔΗΜΟ ΟΙΧΑΛΙΑΣ ΚΛΠ

ΦΕΚ 15) 12.08.1841, ΣΕΛ. 04 - ΠΕΡΙ ΜΕΤΩΝΥΜΙΑΣ ΤΟΥ ΕΙΡΗΝΟΔΙΚΕΙΟΥ ΔΕΡΡΩΝ

ΦΕΚ 16)23.08.1841, ΣΕΛ 04 - ΑΠΟΛΥΣΗ ΕΙΡΗΝΟΔΙΚΗ ΔΕΡΡΩΝ ΑΝΑΓΝ. ΠΟΥΛΟΠΟΥΛΟΥ

  13.ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΣ ΚΑΡΤΕΡΟΛΙΩΤΗΣ( ΕΝΟΡΚΟΣ + ΕΙΣΠΡΑΚΤΟΡΑΣ ΔΗΜΟΥ ΔΕΡΡΩΝ, ΦΕΚ 17 1838 , ΣΕΛ 83Β)

Μια βραδιά γεμάτη παράδοση, συγκίνηση και αισιοδοξία στην πλατεία της Βαλύρας

 

Με ιδιαίτερη επιτυχία και μεγάλη συμμετοχή κατοίκων, αποδήμων και επισκεπτών πραγματοποιήθηκε στην κεντρική πλατεία της Βαλύρας η μεγάλη καλοκαιρινή μουσική εκδήλωση του Συλλόγου Γυναικών Βαλύρας, στις 23 Ιουλίου 2026 και ώρα 21:00, η οποία αποτέλεσε το επιστέγασμα των φετινών δράσεων του Συλλόγου, πριν από την πραγματοποίηση των ετήσιων εκλογών για την ανάδειξη του νέου Διοικητικού Συμβουλίου.

Η πλατεία του χωριού πλημμύρισε από χαμόγελα, μουσικές, παραδοσιακές γεύσεις και ζεστές ανθρώπινες στιγμές, αποδεικνύοντας για ακόμη μία φορά ότι η Βαλύρα ξέρει να τιμά τις παραδόσεις της και να ενώνει τους ανθρώπους της, όπου κι αν βρίσκονται.

Το μουσικό σχήμα «Γη και Ύδωρ» χάρισε στο κοινό ένα υπέροχο πρόγραμμα με λαϊκά, έντεχνα και παραδοσιακά τραγούδια, κρατώντας αμείωτο το κέφι μέχρι αργά το βράδυ. Νέοι, μεγαλύτεροι αλλά και επισκέπτες έγιναν μία μεγάλη παρέα, χόρεψαν, τραγούδησαν και δημιούργησαν μια ατμόσφαιρα γιορτής που δύσκολα θα ξεχαστεί.

Οι Μύθοι του Αισώπου με το φως της Ορθόδοξης Παράδοσης (7) : Ο Βοσκός που φώναζε «Λύκος!»

 

Όταν το ψέμα καταστρέφει την εμπιστοσύνη

Η αλήθεια είναι ένα από τα πολυτιμότερα αγαθά που έχει ο άνθρωπος.

Χωρίς αυτήν δεν μπορεί να υπάρξει εμπιστοσύνη, φιλία, οικογένεια, κοινωνία.

Ο Αίσωπος, με έναν από τους πιο γνωστούς μύθους του, μας παρουσιάζει έναν νεαρό βοσκό που αποφάσισε να διασκεδάσει εις βάρος των άλλων.

Το αστείο του, όμως, είχε ένα τίμημα.

Όταν το ψέμα επαναλαμβάνεται, κάποια στιγμή κανείς δεν πιστεύει πλέον την αλήθεια.

Και τότε, ακόμη και όταν έρθει η πραγματική ανάγκη, η φωνή του ανθρώπου μπορεί να μην ακουστεί.