Οι ανεμώνες της Βαλύρας, ξυπνήματα της Άνοιξης

 

                                                  Φωτογραφίες: κα Μαρία Ντούρου στο FB

 

Η Βαλύρα δεν μιλά δυνατά. Ποτέ δεν το έκανε. Ό,τι έχει να πει, το λέει χαμηλόφωνα, με τον τρόπο που το χώμα ανασαίνει μετά τη βροχή και τα αγριολούλουδα ξεπροβάλλουν χωρίς  να ρωτήσουν αν είναι η ώρα τους. Κι ανάμεσά τους, οι ανεμώνες — οι πιστές αγγελιοφόροι της άνοιξης, οι φρουροί της μνήμης.

Στον κάμπο, εκεί που ο Πάμισος απλώνει την καρποφόρα του ευλογία, οι κόκκινες ανεμώνες φύτρωναν  παλιά σαν μικρές φωτιές. Άναβαν κατά μήκος των αρδευτικών καναλιών, στις άκρες των χωραφιών, ανάμεσα σε σιτάρια και τριφύλλια. Δεν τις φύτεψε κανείς. Δεν τις φρόντισε ανθρώπινο χέρι. Ήταν εκεί γιατί έπρεπε να είναι. Σαν σημάδια, σαν στίγματα αίματος επάνω στη γη που δούλεψε σκληρά, πόνεσε και άντεξε.

Πνευματικοί Μαργαρίτες του Οσίου Ισιδώρου του Πηλουσιώτου

                                                               Φωτό: Wikipedia.org

 

ΕΙΣΑΓΩΓΗ  

Σήμερα, 4 Φεβρουαρίου, η Αγία μας Εκκλησία τιμά τη μνήμη του Οσίου και Θεοφόρου Πατρός ημών Ισιδώρου του Πηλουσιώτου, ενός εκ των λαμπροτέρων ασκητών και διδασκάλων του 5ου αιώνος. Ο  Όσιος Ισίδωρος, συγγενής κατά την παράδοση του μεγάλου Πατριάρχου Αλεξανδρείας Αγίου Κυρίλλου, γεννήθηκε στην Αίγυπτο και έζησε βίο αφιερωμένο ολοκληρωτικά στον Χριστό. Καταγόμενος από επιφανή οικογένεια, απαρνήθηκε τα εγκόσμια αξιώματα και προσήλθε εκούσια στην ασκητική πολιτεία της ερήμου του Πηλουσίου, περίπου 30 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά του σημερινού Πορτ Σάιντ, στη χερσόνησο του Σινά. Ο βίος του υπήρξε συνδυασμός θεωρίας και πράξεως, σιωπής και λόγου, ασκήσεως και ποιμαντικής ευθύνης. Διακρίθηκε για την καθαρότητα της πίστεως, την ακρίβεια της Ορθοδόξου διδασκαλίας και την αγάπη του προς την Εκκλησία. Τα πολυάριθμα συγγράμματά του, κυρίως οι επιστολές του, αποτελούν πολύτιμους πνευματικούς μαργαρίτες, κατά τον λόγο του Αγίου Φωτίου (PG 102, 605). Με παρρησία ελέγχει, με διάκριση καθοδηγεί και με ταπείνωση οικοδομεί τον άνθρωπο, αναδεικνυόμενος αληθινός πατέρας της Εκκλησίας.

Όταν ο Άρης σχεδίαζε τη δική του γυναίκα

 

Αν και διατηρούμε την ανωνυμία του ήρωα αυτής της ιστορίας, ο Άρης υπήρξε ένα από τα σπουδαιότερα ελληνικά μυαλά στον τομέα της ρομποτικής. Είχε σπουδάσει στις Ηνωμένες Πολιτείες, όμως επέστρεψε στην Ελλάδα και αφοσιώθηκε επαγγελματικά στη ρομποτική έρευνα και εφαρμογή. Το έτος 1996 ζούσε στην Αθήνα και η ιδιωτική του απασχόληση ήταν η κατασκευή ρομπότ για μεταφορικές εταιρείες, βασισμένων αποκλειστικά σε δικές του εφευρέσεις.

Πέρα όμως από τη σοβαρότητα της εργασιακής του  απασχόλησης, τον βασάνιζε μια φαντασίωση που δεν τον άφηνε ήσυχο τα βράδια. Προφανώς, ο βαθύτερος εαυτός του αναζητούσε μια σύντροφο ζωής· ο Άρης όμως, αφοσιωμένος σχεδόν ασκητικά στο επάγγελμά του, δεν το αναγνώριζε έτσι. Ίσως υπήρξε από τους πρώτους ανθρώπους που, μετά την εφεύρεση των ηλεκτρονικών υπολογιστών, ένιωσαν την επιθυμία να σχεδιάσουν μια τέλεια γυναίκα-ρομπότ.

Η Εβδομάδα του Παραδείσου στο Χωριό της Γιαγιάς μου

 

Φωτό:  Ζωή στο Χωριό στο Facebook

Η Ματίνα και η φίλη της η Άννα είχαν μόλις κλείσει τα 21 και η ζωή τους στην πόλη κυλούσε ανάμεσα σε βιβλία, διαλέξεις και ατελείωτες εργασίες. Ο ήχος  από τα ξυπνητήρια, τα  δυνατά φώτα των αιθουσών διδασκαλίας και η μυρωδιά του καφέ που έσταζε στα γραφεία είχαν γίνει η καθημερινότητά τους. Οι μέρες τους έμοιαζαν να κυλούν σαν μονότονη ταινία χωρίς  τέλος.

Μόλις σκέφτηκαν ότι θα επισκέπτονταν τη γιαγιά της Ματίνας στο χωριό, κάτι μέσα τους ξύπνησε· μια γλυκιά προσμονή, σαν φως που διαπερνά ένα κλειστό δωμάτιο.

Ποιος στις Απόκριες θα υποδυθεί τον Φαρισαίο;

 

 

                                                              Φωτό: E.H.K.

Σάββατο πριν το Τριώδιο στην Αθήνα. Οι δρόμοι της πόλης  γέμιζαν χρώματα, μάσκες, φωνές και μουσικές. Στις βιτρίνες των καταστημάτων κρέμονταν στολές κάθε λογής: βασιλιάδες και ζητιάνοι, άγγελοι και δαίμονες, ήρωες και γελωτοποιοί. Όλοι ετοιμάζονταν να «γίνουν κάτι άλλο». Να φορέσουν μια μάσκα, να ξεχάσουν για λίγο ποιοι είναι.

Κανείς όμως δεν έψαχνε τη στολή του Φαρισαίου.

Ο Νικόλας περπατούσε σιωπηλός ανάμεσα στο πλήθος. Στα τριάντα πέντε του, εργαζόταν ως κοινωνικός λειτουργός σε έναν δήμο της Αττικής. Τον γνώριζαν όλοι ως «καλό άνθρωπο». Πάντα πρόθυμος, πάντα ευγενικός, πάντα στην πρώτη γραμμή των εθελοντικών δράσεων. Νηστείες τηρούσε, εκκλησία πήγαινε, άρθρα έγραφε στα κοινωνικά δίκτυα για την αδικία, την κοινωνική ευαισθησία, την πίστη.

Κι όμως, κάτι μέσα του τον έκαιγε.

Η Αγία Άννα η Προφήτις

 

                                                Η Αγία Άννα η προφήτις.Εικόνα 15ου αιώνα

Εισαγωγή

Η Αγία Άννα η Προφήτις αποτελεί λαμπρό παράδειγμα αφιερωμένης ζωής και προσευχής. Στην εορτή της Υπαπαντής, η παρουσία της υπογραμμίζει ότι ο Θεός αποκαλύπτεται σε όσους Τον υπηρετούν με ταπείνωση και αδιάλειπτη πίστη. Η εκκλησία μας τιμά τη μνήμη της στις 3 Φεβρουαρίου.

Η Αγία Άννα ήταν θυγατέρα του Φανουήλ, εκ της φυλής του Ασήρ (Λουκ. 2,36). Έζησε έγγαμο βίο επί επτά έτη και, μετά τον θάνατο του συζύγου της, αφιερώθηκε ολοκληρωτικά στον Θεό. Από τότε διέμενε στον Ναό του Σολομώντος, περνώντας όλη τη ζωή της με νηστεία, προσευχή και αγρυπνία. Η μακρόχρονη άσκησή της, μέχρι τα βαθιά γεράματα, την κατέστησε δοχείο του Αγίου Πνεύματος και άξια του χαρίσματος της προφητείας.

Ανάλυση της Προφητείας του Αγίου Συμεών του Θεοδόχου προς την Υπεραγία Θεοτόκο

 

 

                                                             Φωτό:Pinterest

Εισαγωγή

Η εορτή της Υπαπαντής του Κυρίου φανερώνει τη συνάντηση της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού. Στο επίκεντρο αυτής της σωτηριώδους στιγμής στέκει ο Άγιος Συμεών ο Θεοδόχος, ο οποίος, φωτισμένος από το Άγιο Πνεύμα, αναγνωρίζει στο πρόσωπο του Βρέφους τον αναμενόμενο Μεσσία και κηρύττει το μυστήριο της σωτηρίας του κόσμου. Η μνήμη του Αγίου Συμεών τιμάται στις 3 Φεβρουαρίου.Η προφητεία του Αγίου Συμεών προς τη Θεοτόκο αναλύεται στη συνέχεια.

Η πίστη χωρίς αγάπη είναι κενή, χωρίς θάρρος άκαρπη και χωρίς έργα νεκρή

 

                                                 Φωτό: Ο Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης

Εισαγωγή

Η πίστη αποτελεί τον πυρήνα της χριστιανικής ζωής. Δεν είναι απλώς αποδοχή δογμάτων ή νοητική συγκατάθεση σε θρησκευτικές αλήθειες, αλλά υπαρξιακή σχέση του ανθρώπου με τον Θεό. Ωστόσο, η Αγία Γραφή και η πατερική παράδοση επιμένουν ότι η πίστη, αν αποκοπεί από την αγάπη, το θάρρος και τα έργα, αλλοιώνεται και χάνει τη ζωτική της δύναμη. Μπορεί να διατηρεί το όνομα της πίστης, αλλά δεν φέρει τον καρπό της σωτηρίας.

Στη σύγχρονη εποχή, η πίστη συχνά περιορίζεται σε ιδιωτική πεποίθηση ή σε πολιτισμικό στοιχείο ταυτότητας. Η Εκκλησία, όμως, δεν γνωρίζει τέτοια πίστη. Η βιβλική πίστη είναι ζώσα, δυναμική και μεταμορφωτική. Απαιτεί αγάπη ως εσωτερικό της περιεχόμενο, θάρρος ως υπαρξιακή στάση και έργα ως φυσική της έκφραση. Χωρίς αυτά, η πίστη γίνεται κενή ομολογία, άκαρπη στάση και, τελικά, πνευματικά νεκρή.

Το παρόν δοκίμιο επιδιώκει να αναδείξει τη θεολογική αλήθεια ότι η πίστη δεν μπορεί να νοηθεί αποκομμένη από την αγάπη, το θάρρος και τα έργα. Μέσα από την Αγία Γραφή και τη διδασκαλία των Πατέρων, θα φανεί ότι τα τρία αυτά στοιχεία δεν είναι προσθήκες στην πίστη, αλλά συστατικά της ίδιας της ουσίας της.

Χρόνια Πολλά στον Πρωτοπρεσβύτερο της Βαλύρας, π. Ιωάννη Φωτεινό

 

                               Φωτό: Αγγελική και Δημήτρης Μπουρίκας στο FB

Η Βαλύρα σήμερα γιορτάζει με χαρά και συγκίνηση. Η ημέρα αυτή δεν είναι μια απλή ημερομηνία στο ημερολόγιο, αλλά μια ευκαιρία να τιμήσουμε έναν άνθρωπο που με τη ζωή, το έργο και την αφοσίωσή του έχει αφήσει ανεξίτηλο αποτύπωμα στην καρδιά της κοινότητάς μας. Ο πρωτοπρεσβύτερος της Βαλύρας, π. Ιωάννης Φωτεινός, συμπλήρωσε πρόσφατα τα 66 του χρόνια, και η τοπική μας κοινωνία αισθάνεται την ανάγκη να εκφράσει την αγάπη, την ευγνωμοσύνη και τον σεβασμό της για τον άνθρωπο που είναι δίπλα μας σε κάθε στιγμή της ζωής μας.

Πώς αγιάζεται η τροφή μας: Με αναφορά στον λόγο του Αγίου Ιακώβου του Τσαλίκη

 

                                                            Φωτό: Pinterest

Εισαγωγή

Η τροφή δεν αποτελεί για την Ορθόδοξη Εκκλησία απλώς βιολογική αναγκαιότητα, αλλά βαθύτατα πνευματικό γεγονός. Από τη δημιουργία του κόσμου μέχρι τη Θεία Ευχαριστία, η τροφή βρίσκεται στο επίκεντρο της σχέσης Θεού και ανθρώπου. Η Αγία Γραφή, οι Πατέρες της Εκκλησίας και η ζώσα εκκλησιαστική παράδοση μαρτυρούν ότι η ύλη —και ειδικά η τροφή— αγιάζεται, μεταμορφώνεται και γίνεται φορέας θείας χάριτος, όταν προσφέρεται με ευχαριστία, προσευχή και σταυρική αναφορά στον Θεό.

Στη σύγχρονη εποχή, όπου η τροφή έχει αποκοπεί από κάθε πνευματική αναφορά και αντιμετωπίζεται συχνά ως προϊόν κατανάλωσης ή απόλαυσης, η εκκλησιαστική εμπειρία υπενθυμίζει ότι «οὐκ ἐπ’ ἄρτῳ μόνῳ ζήσεται ἄνθρωπος» (Ματθ. 4,4). Ιδιαίτερα σημαντικός είναι ο λόγος συγχρόνων αγίων, όπως του Αγίου Ιακώβου   Τσαλίκη, ο οποίος με απλότητα και πατρική φροντίδα ανέδειξε τη σημασία του αγιασμού της καθημερινής ζωής, και ειδικά της τροφής.Τον φωτισμένο λόγο και τις προτροπές του Αγίου Ιακώβου  εντοπίσαμε στο Facebook, στη σελίδα του κ. Γιώργου Γεωργουδάκη.

Σκοπός του παρόντος άρθρου είναι να αναλύσει θεολογικά το ερώτημα πώς αγιάζεται η τροφή, μέσα από τη βιβλική και πατερική παράδοση, τη λειτουργική πράξη της Εκκλησίας και τη διδασκαλία του Αγίου Ιακώβου του Τσαλίκη.Περιλαμβάνονται και οι πλήρεις προσευχές κατά το γεύμα και το δείπνο, με βάση το Ωρολόγιον το Μέγα.

Με φτερά αγγέλου υπογράφεται η καλή γειτονία στη Βαλύρα

                                                               Φωτογραφίες: Pinterest

Η Βαλύρα του 1950 ξυπνούσε αργά, όπως ξυπνούν τα χωριά που έχουν μάθει να μετρούν τον χρόνο όχι με ρολόγια, αλλά με σκιές αυλών, με τον ήχο του νερού στα αυλάκια και με το πότε ανοίγουν τα πέταλα τα  άνθη τους. Τα πρωινά, πριν ακόμη ο ήλιος ανέβει πάνω από τις κεραμοσκεπές, μια δροσιά απλωνόταν στα στενά σοκάκια και καθόταν στα πέτρινα πεζούλια, σαν ευλογία. Εκεί, στη Μπιζανιώτικη γειτονιά, οι αυλές δεν ήταν απλώς κομμάτια γης· ήταν μνήμη, περηφάνια και σιωπηλή μαρτυρία  μιας ολόκληρης ζωής.

Στην πιο αρχοντική αυλή της γειτονιάς, με την ψηλή καγκελόπορτα και  τις παλιές πλάκες που είχαν φθαρεί από γενιές πατημάτων, ζούσε η αείμνηστη κα  Σοφία. Τώρα,  στολίδι του σπιτιού της,  έχει ριζώσει η νύφη της Μαρία.Eίναι εκείνη που καλλιεργεί φτερά αγγέλου στο Μπιζάνι της Βαλύρας.

Η Θεολογία της Ιεράς Εικόνος της Παναγίας Υπαπαντής της Καλαμάτας

  

 

 

                                          Φωτό: Messenia Live

Εισαγωγή

Η ετήσια εορτή της Υπαπαντής του Κυρίου  στις 2 Φεβρουαρίου, αποτελεί για την Καλαμάτα και τη Μεσσηνία όχι μόνο μια μεγάλη πανήγυρη, αλλά και ζωντανή μνήμη ταυτότητας, πίστης και ιστορικής συνέχειας. Στο κέντρο αυτής της εμπειρίας βρίσκεται η Ιερά και Θαυματουργός Εικόνα της Παναγίας Υπαπαντής, πολιούχου και προστάτιδος της πόλης, η οποία εδώ και αιώνες συνοδεύει τον λαό της Καλαμάτας στις χαρές και στις δοκιμασίες του. Το άρθρο αυτό εστιάζει, προς δόξαν Θεού, στη θεολογία της Ιεράς Εικόνος, αξιοποιώντας ιστορικά, αγιογραφικά και συμβολικά στοιχεία που τη συγκροτούν (Καλοκύρης, 1972· Ouspensky & Lossky, 1982). Πρόκειται για μια «σιωπηλή θεολογία», που καλεί τον πιστό σε προσωπική "υπάντηση" με το μυστήριο της Ενανθρωπήσεως.

Μετά το ρήγμα του "Εγώ", σε μία νέα ομοιόσταση του "Εμείς" με αγάπη

                                                            Φωτό: Pinterest

Αφορμή γι΄ αυτό το δοκίμιο στάθηκε μία πρόσφατη ανάρτηση του λόγου του κ. Αντώνη Ανδρουλιδάκη στη σελίδα στο FB της κας  Μαυρίκη-Μπόβη Ουρανίας, φιλολόγου της Βαλύρας, με τίτλο: ΡΩΓΜΕΣ- Σκέψεις για τον εαυτό και τον τόπο μας. Λόγος πυκνός, υπαρξιακός και βαθιά διαποτισμένος από την εμπειρία του ρήγματος - προσωπικού και συλλογικού. Το κείμενο αυτό δεν λειτουργεί εδώ ως αντικείμενο φιλολογικής ανάλυσης, αλλά ως ζωντανό ερέθισμα σκέψης, ως μαρτυρία μιας κοινής αγωνίας που διατρέχει τον σύγχρονο άνθρωπο: την απώλεια της αίσθησης νοήματος, σχέσης και δυνατότητας του «μαζί». Ο λόγος του κ. Ανδρουλιδάκη ενέπνευσε  στοχασμούς πάνω στα ρήγματα που βιώνουμε προσωπικά και συλλογικά, και στη δυνατότητα αποκατάστασης μέσα από τη σχέση, την αγάπη και την   πίστη.

Το άρθρο που ακολουθεί επιχειρεί μια διαλογική προσέγγιση, συνδέοντας φιλοσοφία, ψυχολογία, κοινωνιολογία, ανθρωπολογία και θεολογία. Σκοπός του δεν είναι να δώσει έτοιμες απαντήσεις, αλλά να ανοίξει έναν χώρο σκέψης για το πώς το σπασμένο μπορεί να μεταμορφωθεί και να  φέρει , μία συνειδησιακή μορφογένεση και μία νέα ομοιόσταση, σε έδαφος σταθερό, από το εγώ στο εμείς. 

 Είθε με καρδιά ανοιχτή, να αγγίξει όσους ψάχνουν να δουν το ρήγμα όχι μόνο ως απώλεια, αλλά και ως δυνατότητα αναγέννησης.

Μαθήματα πέρα από τη Νομική

 

                                                                       Φωτό: Pinterest

 

Όταν ο Παντελής πήρε το πτυχίο του από τη Νομική Σχολή Αθηνών το 1970, ως αριστούχος, ένιωσε πως ο κόσμος του άνοιγε διάπλατα. Με τις οικονομίες του αγόρασε ένα σκούρο μπλε κοστούμι, μια ασορτί γραβάτα και κατέβηκε στην Καλαμάτα, όχι πια σαν το   σεμνό παιδί της επαρχίας που έφυγε κάποτε, αλλά σαν άνθρωπος «καταξιωμένος».

Περπατούσε καμαρωτός στους δρόμους. Μέσα του μια φωνή επαναλάμβανε:

Δεν είσαι όποιος κι όποιος. Είσαι αριστούχος της Νομικής Αθηνών!

Δεν συμπεριφερόταν πια όπως παλιά. Δεν έτρωγε ψωμί με τα χέρια. Δεν γελούσε αυθόρμητα. Είχε απομνημονεύσει το σαβουάρ-βιβρ όπως το ποινικό δίκαιο και μιλούσε με τόση τυπικότητα και ψυχρότητα, που η γιαγιά του —εκείνη που τον μεγάλωσε μετά τον χαμό της μητέρας του από επάρατη ασθένεια— ένιωθε κάθε του λέξη σαν γροθιά στο στομάχι της.

Εισαγωγὴ στοΤριώδιο: Θεολογικὴ ανάλυση του Κοντακίου του Τελώνου καὶ Φαρισαίου

 

                                                             Φωτό: Ε.Η.Κ.

Εισαγωγή

Το Τριώδιο αποτελεί μία από τις πλέον κατανυκτικές και παιδαγωγικές λειτουργικές περιόδους της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Αρχίζει με την Κυριακή του Τελώνου και Φαρισαίου και εκτείνεται μέχρι το Μέγα Σάββατο, προετοιμάζοντας τον πιστό για τη συμμετοχή του στο Πάθος και την Ανάσταση του Κυρίου. Η Εκκλησία, με μητρική σοφία, δεν εισάγει τον πιστό αμέσως στη νηστεία, αλλά πρώτα τον διδάσκει το φρόνημα με το οποίο αυτή πρέπει να βιωθεί: την ταπείνωση, τη μετάνοια και τη συντριβή της καρδιάς.

Το Κοντάκιο της Κυριακής του Τελώνου και Φαρισαίου συνοψίζει ολόκληρη τη θεολογία του Τριωδίου. Με λιτό αλλά πυκνό λόγο, καλεί τον άνθρωπο να εγκαταλείψει την υπερηφάνεια του Φαρισαίου και να μιμηθεί την ταπεινή κραυγή του Τελώνου, η οποία έγινε δεκτή από τον Θεό. Το Κοντάκιο δεν είναι απλώς ποιητικό κείμενο· είναι θεολογική ερμηνεία της παραβολής (Λκ 18, 9-14) και ταυτόχρονα πρόσκληση προσωπικής μετανοίας.

Η Αντιμετώπιση των Ζιζανίων στους Ελαιώνες της Βαλύρας

 

 

                                                   Φωτό: Stasinos Bovis, FB

 

Εισαγωγή

Η διαχείριση των ζιζανίων αποτελεί κρίσιμο παράγοντα για τη βιωσιμότητα και την παραγωγικότητα των ελαιώνων. Στη Βαλύρα, όπου οι ελαιώνες συνδυάζουν παραδοσιακή καλλιέργεια και σύγχρονες απαιτήσεις ποιότητας, η επιλογή της κατάλληλης μεθόδου καταπολέμησης ζιζανίων επηρεάζει άμεσα την υγεία του εδάφους, τη μακροχρόνια απόδοση των δέντρων και το περιβάλλον.Το ερέθισμα  γι΄αυτή την ανάρτηση, μας το έδωσε ο δραστήριος ελαιοπαραγωγός βιολογικής καλλιέργειας στη Βαλύρα, κ. Στασινός Αθαν. Μπόβης, με  σχετική φωτογραφία στη σελίδα του στο FB.

Η σύγχρονη επιστημονική γνώση δείχνει ότι η μείωση της έντασης κατεργασίας του εδάφους και ο περιορισμός της χημικής ζιζανιοκτονίας οδηγούν σε πιο ανθεκτικούς και υγιείς ελαιώνες (Gómez et al., 2011).

«Η ταπείνωση ως οδός δικαιώσεως» Ευαγγέλιο Κυριακής 1 Φεβρουαρίου 2026

 

                                                                  Φωτό: Pinterest

Εισαγωγή

Η παραβολή του Τελώνη και του Φαρισαίου ανοίγει την πύλη του Τριωδίου και μας εισάγει στο πνεύμα της αληθινής μετανοίας. Ο Χριστός δεν συγκρίνει απλώς δύο ανθρώπους, αλλά δύο τρόπους υπάρξεως. Η παραβολή αυτή δεν απευθύνεται μόνο στους «άλλους», αλλά σε κάθε καρδιά που στέκεται ενώπιον του Θεού.

Το Ευαγγελικό Ανάγνωσμα (Λουκά 18, 10–14) 

Δύο άνθρωποι ανέβηκαν στο ναό για να προσευχηθούν.

Ο Φαρισαίος ευχαριστούσε τον Θεό γιατί έπραττε τα δεόντα κατά τον νόμο των Εβραίων και καυχόταν ότι δεν ήταν όπως οι άλλοι άνθρωποι αμαρτωλός.

Ο Tελώνης, όμως, στεκόταν μακριά και έλεγε:

«Θεέ μου, ελέησέ με τον αμαρτωλό».

Σας λέγω,  διδάσκει ο Κύριος, μόνο ο Τελώνης επέστρεψε στον οίκο του. Όποιος υψώνει τον εαυτό του θα ταπεινωθεί, ενώ όποιος ταπεινώνεται θα υψωθεί.

«Τίς ἡμᾶς χωρίσει ἀπὸ τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ;» Απόστολος Κυριακής 1 Φεβρουαρίου 2026

 

                                                                       Φωτό: Pinterest

Εισαγωγή

Η Εκκλησία, με μητρική σοφία, μας προσφέρει την Κυριακή αυτή έναν αποστολικό λόγο βαθιάς παρηγοριάς και βεβαιότητας . Ο Απόστολος Παύλος δεν απευθύνεται σε ανθρώπους θεωρητικούς, αλλά σε πιστούς δοκιμασμένους. Ο λόγος του δεν υπόσχεται μια ζωή χωρίς σταυρό, αλλά μια ζωή αχώριστη από την αγάπη του Χριστού. Στην απαρχή του Τριωδίου, η Εκκλησία μάς στηρίζει πάνω στο θεμέλιο της θείας αγάπης, για να πορευθούμε τον δρόμο της μετανοίας χωρίς φόβο.

Το Αποστολικό Ανάγνωσμα  (Προς Ρωμαίους 8, 28–39)

Αδελφοί, γνωρίζουμε ότι σε όσους αγαπούν τον Θεό όλα συνεργούν για το καλό τους, σε εκείνους που έχουν κληθεί σύμφωνα με το σχέδιό Του.

Αν ο Θεός είναι μαζί μας, ποιος μπορεί να είναι εναντίον μας;

Ποιος θα μας χωρίσει από την αγάπη του Χριστού; Θλίψη; Στενοχώρια; Διωγμός; Πείνα; Κίνδυνος;

Σε όλα αυτά νικούμε ολοκληρωτικά με τη δύναμη Εκείνου που μας αγάπησε.

Είμαι βαθιά πεπεισμένος ότι ούτε ο θάνατος ούτε η ζωή ούτε καμιά άλλη δύναμη μπορεί να μας χωρίσει από την αγάπη του Θεού που φανερώθηκε στον Ιησού Χριστό.

Σαν το Χαμόγελο του Μακαριστού Γέροντος Αιμιλιανού του Σιμωνοπετρίτου

 

Εισαγωγή

Ο μακαριστός Γέροντας Αιμιλιανός ο Σιμωνοπετρίτης (1934–2019), κατά κόσμον Αλέξανδρος Βαφείδης, υπήρξε μια από τις σημαντικότερες πνευματικές φυσιογνωμίες του σύγχρονου Ορθόδοξου μοναχισμού. Η ζωή και το έργο του χαρακτηρίζονται από βαθιά πίστη, αυθεντική χαρά εν Χριστώ και ζωντανή πνευματική παρουσία που επηρέασε το Άγιον Όρος και τη σύγχρονη Εκκλησία. Το χαμόγελό του, απλό αλλά φωτεινό, αντηχεί την πνευματική γαλήνη που η αληθινή πίστη και αγάπη φέρει στην ψυχή και στον συνάνθρωπο.

Το Τριώδιο και η Πνευματική Προετοιμασία για το Πάσχα

 

                                                              Φωτό: Pinterest

Η καθιέρωση του Τριωδίου ανάγεται στους πρώτους αιώνες της Εκκλησίας, όταν οι Πατέρες αντιλήφθηκαν την ανάγκη μιας οργανωμένης πνευματικής προετοιμασίας για το Άγιο Πάσχα. Στόχος ήταν να προσφερθεί στους πιστούς ένα σταδιακό πνευματικό μονοπάτι που περιλαμβάνει μετάνοια, προσευχή, νηστεία και φιλανθρωπία. Μέσα από τις Κυριακές του Τριωδίου και τις ακολουθίες, η Εκκλησία οδηγεί τον άνθρωπο να συνειδητοποιήσει την αμαρτία, την ανάγκη μετάνοιας και την προσδοκία σωτηρίας.Το Τριώδιο αποτελεί μία από τις πιο σημαντικές περιόδους της εκκλησιαστικής ζωής της Ορθόδοξης Εκκλησίας, καθώς προετοιμάζει τον πιστό για τη Μεγάλη Εβδομάδα και την Ανάσταση του Χριστού. Ονομάζεται «Τριώδιο» από το γεγονός ότι οι κανόνες των ακολουθιών του περιέχουν τρία ωδικά μέρη (τρίοδα), που τονίζουν τη μετάνοια, την προσευχή και την πνευματική άσκηση. Η περίοδος αυτή αρχίζει την Κυριακή του Τελώνου και του Φαρισαίου, περίπου επτά εβδομάδες πριν το Πάσχα, και κορυφώνεται στη Μεγάλη Εβδομάδα.

Άγιος Μεγαλομάρτυς Τρύφων – Προστάτης των Γεωργών και των Αμπελουργών

 

                                        Φωτό: Καστροπολίτες Διδυμότειχου

Η μνήμη του Αγίου Τρύφωνος εορτάζεται κάθε χρόνο στις 1 Φεβρουαρίου και αποτελεί μία από τις πιο αγαπητές μορφές της Ορθοδοξίας, ιδιαίτερα για τον αγροτικό κόσμο. Η ζωή του ξεχωρίζει για την απλότητα, τη βαθιά πίστη, τα θαύματα και το ηρωικό μαρτύριό του. Ο Άγιος Τρύφων γεννήθηκε τον 3ο αιώνα μ.Χ. στη Λάμψακο της Φρυγίας, στη Μικρά Ασία. Προερχόταν από φτωχή αλλά ευσεβή οικογένεια. Από μικρή ηλικία εργαζόταν ως χηνοβοσκός, φροντίζοντας τα ζώα της οικογένειάς του για να εξασφαλίσει τα προς το ζην. Παρά την έλλειψη τυπικής μόρφωσης, μελετούσε την Αγία Γραφή και προσευχόταν αδιάλειπτα, αποκτώντας μεγάλη πνευματική σοφία.

Το χρυσό νήμα του μεταξοσκώληκα στη Βαλύρα του 1950

 

                                                                        Φωτό: Ε.Η.Κ.

Αφιερωμένο στην κα Ελένη Φειδά που τιμά τα Καλαματιανά μαντήλια στο Rhode Island των Η.Π.Α.

Την άνοιξη του 1950, όταν ο κάμπος της Μεσσηνίας άρχιζε να πρασινίζει και οι μουριές ντύνονταν ξανά με τα πρώτα τους τρυφερά φύλλα, στα σπίτια άρχιζε μια σιωπηλή κινητοποίηση. Δεν χρειαζόταν συνεννόηση· όλοι ήξεραν. Ήταν η εποχή του μεταξοσκώληκα. Η εποχή του «καματερού», όπως τον έλεγαν, όχι από κακία, αλλά από σεβασμό – γιατί ήθελε κόπο, φροντίδα και υπομονή, μα στο τέλος αντάμειβε η σηροτροφία.

Η  Βαλύρα εκείνα τα χρόνια προσπαθούσε ακόμη να σταθεί όρθια. Ο πόλεμος και ο Εμφύλιος είχαν αφήσει πληγές βαθιές, όχι μόνο στα σπίτια, αλλά και στις ψυχές των ανθρώπων. Το μετάξι δεν ήταν πολυτέλεια· ήταν ελπίδα. Ένα συμπληρωματικό εισόδημα που μπορούσε να πληρώσει το αλεύρι, να γεμίσει το λαδικό, να μπει κάτι στην άκρη για την προίκα της κόρης.

Όλα ξεκινούσαν από τη μουριά.

Παναγία Δακρυρροούσα: Η χάρη Της από την Κορώνη Μεσσηνίας στο Ληξούρι της Κεφαλονιάς

 

                                          Φωτό: Γιώργος Γεωργουδάκης στο FB

Εισαγωγή

Η Αγία μας Εκκλησία τιμά στις 31 Ιανουαρίου τη Σύναξη της Υπεραγίας Θεοτόκου της Δακρυρροούσας, της επονομαζόμενης και Κορωνιώτισσας, μίας από τις πλέον συγκινητικές και θαυματουργές μορφές της Παναγίας μας. Η σεπτή εικόνα Της φυλάσσεται στην ομώνυμη Ιερά Μονή, κοντά στο Ληξούρι της Κεφαλονιάς, και συνδέεται άρρηκτα με τη σωτηρία της νήσου από τον φοβερό σεισμό του 1867 μ.Χ.

Το ιστορικό της Ιεράς Εικόνος

Κατά την παράδοση, ο άρχοντας Λέων Πολυκαλάς, διωκόμενος από την Κορώνη της  Μεσσηνίας, κατέφυγε στην επαρχία Παλλικής της Κεφαλονιάς, φέροντας μαζί του μία ιερά εικόνα της Θεομήτορος. Με δική του μέριμνα και δαπάνη, στα τέλη του 15ου αιώνα, ανήγειρε ναό, στον οποίο κατέθεσε με τιμές την εικόνα.

Η ταπείνωση χωρίς αυτογνωσία είναι ψευδαίσθηση

 

                                                                      Φωτό: Ε.Η.Κ.

Εισαγωγή

Η ταπείνωση αποτελεί έναν από τους κεντρικότερους όρους της χριστιανικής πνευματικότητας. Δεν είναι απλώς μια ηθική αρετή, αλλά τρόπος υπάρξεως, στάση ζωής και καρδιακή κατάσταση που καθιστά τον άνθρωπο δεκτικό της χάριτος του Θεού. Ωστόσο, η ταπείνωση δεν είναι αυτονόητη ούτε εύκολη στην κατανόηση. Συχνά συγχέεται με την εξωτερική μετριοφροσύνη, με μια επιφανειακή αυτοϋποτίμηση ή ακόμη και με ψυχολογικές καταστάσεις ενοχής και ανασφάλειας. Η Αγία Γραφή και η πατερική παράδοση επιμένουν ότι η αληθινή ταπείνωση δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς βαθιά και ειλικρινή αυτογνωσία. Όπου απουσιάζει η αυτογνωσία, η ταπείνωση μετατρέπεται σε ψευδαίσθηση· σε μια πνευματική μάσκα που κρύβει τον εγωισμό αντί να τον θεραπεύει.

Σκοπός του παρόντος δοκιμίου είναι να τεκμηριώσει θεολογικά και πατερικά τη θέση ότι η ταπείνωση χωρίς αυτογνωσία δεν είναι αρετή αλλά πλάνη. Θα αναδειχθεί η βιβλική βάση της αυτογνωσίας, η πατερική κατανόηση της ταπείνωσης ως καρπού εσωτερικής αλήθειας, καθώς και οι πνευματικοί κίνδυνοι της ψευδοταπείνωσης.  

Τι ζητούν πραγματικά οι νέοι από την Εκκλησία μας;

 

                                                           Φωτό: Pinterest

 

Σε μια εποχή όπου όλα αμφισβητούνται, όπου η πληροφορία είναι άφθονη αλλά το νόημα σπάνιο, οι νέοι άνθρωποι δεν αναζητούν από την Εκκλησία την τελειότητα. Αναζητούν την αλήθεια. Όχι την αψεγάδιαστη εικόνα, αλλά την ειλικρινή στάση. Όχι τον αλάθητο λόγο, αλλά τον αληθινό άνθρωπο, τον φωτισμένο πατέρα η μητέρα  που υπηρετεί σταυρικά, άνευ ανταπόδοσης, τον Κύριο και θα τους προσεγγίσει με Θεού αγάπη που βγαίνει αυθόρμητα από μέσα του.

Το αίτημα της νέας γενιάς μπορεί να συνοψιστεί σε δύο φράσεις:

Όχι τελειότητα, αλλά ειλικρίνεια.

Όχι λόγια, αλλά συνέπεια και ειλικρινή επάφη.

Σε αυτό το απλό αλλά βαθύ σχήμα αναδεικνύεται μια κρίσιμη αλήθεια: οι νέοι αποστρέφονται την υποκρισία. Όταν ο λόγος δεν ανταποκρίνεται στο βίωμα, η Εκκλησία χάνει την αξιοπιστία της. Και αυτό δεν αφορά μόνο την εκκλησιαστική ζωή, αλλά και τη δημόσια παρουσία της Εκκλησίας.

Η κρίση εμπιστοσύνης δεν είναι κρίση πίστης

Οι νέοι δεν απορρίπτουν τον Θεό. Απορρίπτουν την αντίφαση. Δεν απορρίπτουν την πίστη· απορρίπτουν την αναντιστοιχία ανάμεσα σε όσα λέγονται και σε όσα βιώνονται. Η δυσπιστία τους δεν είναι απέναντι στο Ευαγγέλιο, αλλά απέναντι στην εικόνα μιας Εκκλησίας που ορισμένες φορές εμφανίζεται θεσμική, απόμακρη και  αμυντική. 

Το Σπίτι που Άδειασε για να Γεμίσει με Φως

 

                                                             Φωτό: Pinterest

 

O Nίκος και η Μαρία,  ένα  νέο ζευγάρι,  ζούσε μαζί αλλά όχι πραγματικά. Το σπίτι τους  ήταν γεμάτο αντικείμενα και δραστηριότητες, αλλά οι καρδιές τους άδειες, τρία χρόνια μετά τον γάμο τους.  Μέσα από τη σιωπή, τη διάκριση και την αναζήτηση χρόνου για τον Θεό και τη μεταξύ τους  σχέση, ανακάλυψαν την αληθινή παρουσία της αγάπης του Χριστού στη ζωή τους.

Α΄ Μέρος – Το Σπίτι που Ήταν Γεμάτο, αλλά Άδειο

Το πρωινό φως μπήκε μέσα από τα παράθυρα, αλλά δεν άγγιξε τις καρδιές τους.

Ο Νίκος καθόταν μπροστά στον υπολογιστή, τα μάτια του καρφωμένα στην οθόνη.

Η Μαρία έτρεχε στην κουζίνα, κρατώντας καφέ και κινητό ταυτόχρονα.

— Καλημέρα… είπε, αλλά το χαμόγελό της δεν έφτασε  ούτε στα μάτια του ούτε στην καρδιά του άνδρα της.

Κάποτε οι νύφες φορούσαν νυφικό με μακριά μανίκια

 

                                                            Φωτό: Pinterest

 Εισαγωγή

Στην Ορθόδοξη Εκκλησία ο γάμος δεν είναι απλή τελετή, ούτε κοινωνική σύμβαση. Είναι μυστήριο, δηλαδή ιερό γεγονός δια του οποίου ενεργεί η Χάρη του Θεού. Δεν τελείται για να επικυρώσει έναν έρωτα, αλλά για να μεταμορφώσει μια ανθρώπινη σχέση σε πνευματική ένωση.

Η Εκκλησία δεν ευλογεί απλώς την αγάπη δύο ανθρώπων· ευλογεί την απόφασή τους να ζήσουν ως ένα σώμα και μία ψυχή «ἐν Χριστῷ». Ο γάμος δεν είναι κατάληξη μιας ρομαντικής ιστορίας, αλλά αρχή μίας ασκητικής πορείας. Είναι είσοδος σε έναν δρόμο καθημερινής θυσίας, αμοιβαίας υπέρβασης του εγώ, συγχώρεσης, υπομονής και πνευματικής ωρίμανσης.

Στο μυστήριο του γάμου, το κέντρο δεν είναι το ζευγάρι, αλλά ο Χριστός. Το στεφάνωμα δεν είναι στέψη κοσμικής ευτυχίας, αλλά στέψη μαρτυρίου αγάπης. Τα στεφάνια δεν είναι σύμβολα δόξας, αλλά σύμβολα σταυρού.

Η θυσία χωρίς αγάπη είναι κενή και όταν είναι πλήρης αγάπης δεν είναι πλέον θυσία!

 

                                                               Φωτό: Ε.Η.Κ.

Εισαγωγή

Η θυσία αποτελεί κεντρικό στοιχείο της χριστιανικής πίστης. Από τον Αβραάμ που προσφέρει τον Ισαάκ ως παράδειγμα εμπιστοσύνης στον Θεό, έως τον Ιησού Χριστό που δίνει τον εαυτό Του για τη σωτηρία του κόσμου, η θυσία συνδέεται άρρηκτα με την αγάπη. Ωστόσο, η Αγία Γραφή και οι Πατέρες της Εκκλησίας μας διδάσκουν ότι η θυσία που δεν συνοδεύεται από αγάπη χάνει την ουσία της και παραμένει άκαρπη. Αλλά και όταν η θυσία είναι πλήρης αγάπης παύει να είναι πλέον θυσία. Γίνεται ζωή που υπηρετεί τον Θεό και τον συνάνθρωπο. Κάθε προσφορά που γεννιέται από  αγάπη  γίνεται  θεία ενέργεια καρδιάς, ένα μικρό κομμάτι του παραδείσου μέσα στον κόσμο.

 Το παρόν άρθρο εξετάζει τη σημασία της αγάπης ως θεμέλιο της θυσίας, μέσα από βιβλικά και πατερικά παραδείγματα, και αναδεικνύει τη σύγχρονη θεολογική διάσταση αυτής της αρχής.

Η γνώση χωρίς ήθος είναι κενή, η σοφία χωρίς ταπεινότητα επικίνδυνη, και η εκπαίδευση χωρίς αγάπη άκαρπη

 

 

                                                              Φωτό: Pinterest

Εισαγωγή

Στην εποχή της πληροφορίας και της τεχνολογικής προόδου, η γνώση, η σοφία και η εκπαίδευση φαίνονται περισσότερο από ποτέ αναγκαίες για την ανάπτυξη του ανθρώπου και της κοινωνίας. Ωστόσο, η χριστιανική θεολογία και η πατερική σκέψη μας προειδοποιούν ότι οι ανθρωπίνες δυνάμεις, όσο ισχυρές και αν είναι, χωρίς το ήθος, την ταπεινότητα και την αγάπη προς τον Θεό και τον πλησίον, μπορούν να γίνουν επικίνδυνες ή άκαρπες. Ο τίτλος της παρούσας εργασίας συνοψίζει μια βαθειά θεολογική και ανθρωπολογική αλήθεια: η γνώση χωρίς ήθος είναι κενή, η σοφία χωρίς ταπεινότητα επικίνδυνη, και η εκπαίδευση χωρίς αγάπη άκαρπη. Στο παρόν δοκίμιο θα επιχειρήσουμε να τεκμηριώσουμε και να αναλύσουμε την παραπάνω θεώρηση, αντλώντας από τη Αγία Γραφή, την Πατερική παράδοση, καθώς και σύγχρονες θεολογικές προσεγγίσεις, ώστε να φανεί η βαθιά σύνδεση της γνώσης, της σοφίας και της εκπαίδευσης με τις χριστιανικές αξίες.

Η Εορτή των Τριών Ιεραρχών στη Βαλύρα – 30 Ιανουαρίου 2026

 

                                            Φωτό: κα Ευρυδίκη Λινάρδου-Παπαλαμπίδου

Με ιδιαίτερη λαμπρότητα και βαθιά συγκίνηση εορτάστηκε σήμερα, Παρασκευή 30 Ιανουαρίου 2026, στον ιερό ναό  του Αγίου Αθανασίου Βαλύρας  η ιερή μνήμη των Τριών Μεγάλων Φωστήρων της Τρισηλίου Θεότητος και της Ορθοδοξίας: του Μεγάλου Βασιλείου, του Γρηγορίου του Θεολόγου και του Ιωάννου του Χρυσοστόμου. Η σημερινή ημέρα δεν αποτέλεσε απλώς μια θρησκευτική επέτειο, αλλά μια αληθινή πνευματική πανδαισία, όπου η μορφή των Τριών Ιεραρχών προβλήθηκε ως φως παιδείας, πίστης, ταπείνωσης και αγάπης.

Το Δημοτικό Σχολείο Βαλύρας παρέλασε με την ελληνική σημαία και τον σταυρό επάνω στο κοντάρι της, δίνοντας έναν ιδιαίτερο συμβολισμό πίστης και πατρίδας. Οι μαθητές άναψαν κερί, τελέστηκε αρτοκλασία και όλα τα παιδιά, με τάξη, ταπεινότητα και ευλάβεια, κοινώνησαν των Αχράντων Μυστηρίων.

Οι Τρεις Ιεράρχες και η Συμβολή τους στην Παιδεία

 

Αφιερωμένο στους μαθητές, γονείς και δασκάλους  

Εισαγωγή

Η Εκκλησία μας κάθε χρόνο τιμά τη μνήμη των Τριών Ιεραρχών – Βασιλείου του Μεγάλου, Γρηγορίου του Θεολόγου και Ιωάννη του Χρυσοστόμου – στις 30 Ιανουαρίου, αναγνωρίζοντας τη σπουδαιότητα του έργου τους στην Παιδεία και τη διαμόρφωση της πνευματικής ταυτότητας των Ελλήνων. Οι τρεις αυτοί Πατέρες της Εκκλησίας, πέρα από τη θεολογική τους διδασκαλία, υπήρξαν φωτεινοί παιδαγωγοί, δάσκαλοι και στοχαστές, που με το ήθος, τη σοφία και το λόγο τους ενέπνευσαν γενιές μαθητών. Η Παιδεία για αυτούς δεν περιοριζόταν στην απόκτηση γνώσεων, αλλά περιλάμβανε την καλλιέργεια της ψυχής, του ήθους και της ηθικής συνείδησης.

Η διδασκαλία τους παραμένει επίκαιρη σήμερα, καθώς θέτει τις βάσεις για μια παιδεία που συνδυάζει τη γνώση με την αρετή, τη σκέψη με την πίστη και την προσωπική ανάπτυξη με την κοινωνική ευθύνη (Kalamaras, 2019). Μέσα από τα έργα και τις επιστολές τους, οι Τρεις Ιεράρχες μας καλούν να αναζητούμε την αλήθεια, να καλλιεργούμε την κριτική σκέψη και να ζούμε με αγάπη και δικαιοσύνη.

Σαν της αμυγδαλιάς την πίστη

 

 

                                                               Φωτό: Pinterest

 

 

Εισαγωγή

Μέσα στο καταχείμωνο, όταν η φύση μοιάζει να κοιμάται και η παγωνιά να κυριαρχεί, η αμυγδαλιά ανθίζει. Στη Βαλύρα Μεσσηνίας, όπως και σε κάθε τόπο της όμορφης πατρίδας μας, όπου το δέντρο αυτό υψώνει τα λεπτεπίλεπτα άνθη του, αποκαλύπτεται ένα θαύμα σιωπηλό, αλλά εκκωφαντικό στη θεολογική του σημασία. Η αμυγδαλιά δεν περιμένει την άνοιξη· την προαναγγέλλει. Ντύνεται το «αέρινο νυφικό» της και αψηφά τους βοριάδες, τους παγετούς και τη σκληρότητα του χειμώνα.

Η εικόνα αυτή λειτουργεί ως θεολογικό σύμβολο της πίστης: μιας πίστης όχι θεωρητικής, αλλά βιωματικής, τολμηρής και εμπιστευτικής. Όπως το δέντρο παραδίδεται στον Δημιουργό του, έτσι και η ανθρώπινη ψυχή καλείται να παραδοθεί στον Θεό. Η πίστη δεν είναι άμυνα, αλλά άνοιγμα. Δεν είναι φόβος, αλλά εμπιστοσύνη. Δεν είναι ασφάλεια ανθρώπινη, αλλά θεία παράδοση.

Η δύναμη της συγχώρησης

 

                                                           Φωτό: Pinterest

Εισαγωγή

Η συγχώρηση δεν είναι απλώς μια ηθική αρετή· είναι τρόπος ύπαρξης. Είναι η στάση εκείνη που μεταμορφώνει τον άνθρωπο εσωτερικά και του επιτρέπει να ζει ελεύθερος από τα δεσμά του παρελθόντος. Σε έναν κόσμο γεμάτο πληγές, αδικίες, απογοητεύσεις και τραύματα, η συγχώρηση δεν παρουσιάζεται ως εύκολη επιλογή, αλλά ως σωτήρια αναγκαιότητα. Δεν είναι άρνηση του πόνου, αλλά υπέρβασή του. Δεν είναι λήθη, αλλά θεραπεία μνήμης. Δεν είναι δικαίωση του κακού, αλλά λύτρωση της ψυχής από το βάρος του μίσους. Η πατερική παράδοση, η εμπειρία της Εκκλησίας και η σύγχρονη ψυχολογία συμφωνούν σε ένα βαθύ σημείο: ο άνθρωπος που δεν συγχωρεί παραμένει αιχμάλωτος του τραύματός του, ενώ ο άνθρωπος που συγχωρεί ελευθερώνεται. Η συγχώρηση δεν αλλάζει πάντα το παρελθόν, αλλά αλλάζει ριζικά το παρόν και ανοίγει δρόμο για ένα διαφορετικό μέλλον. Είναι δύναμη, όχι αδυναμία. Είναι φως, όχι σκοτάδι. Είναι ζωή, όχι εγκλωβισμός.

Παναγία μου Βουλκανιώτισσα, είδον την μορφήν Σου

 

                                                            Φωτό: Ε.Η.Κ.

Η κυρία Ευανθία γεννήθηκε το 1958 σε ένα ευλογημένο χωριό της Μεσσηνίας, εκεί όπου η Παναγία Οδηγήτρια του Όρους Βουλκάνου, στο διάσελο του όρους Ιθώμη, στέκει αιώνες προστάτιδα και σκέπη των ανθρώπων.

Σε ηλικία μόλις δέκα ετών, τη νύχτα της 14ης Ιανουαρίου 1968, βίωσε ένα γεγονός που σημάδεψε για πάντα την ύπαρξή της. Ήταν ξαπλωμένη στο κρεβάτι της, λίγο μετά τα μεσάνυχτα, όταν μπροστά της στάθηκε μια ασημένια εικόνα της Παναγίας Οδηγήτριας, ύψους περίπου ενός μέτρου. Εκστατική, άφωνη, με τα αθώα παιδικά της μάτια, την κοιτούσε χωρίς ίχνος φόβου, όταν άκουσε καθαρά τη φωνή στη γλώσσα της σιωπής:

— Σας έχει συμβεί ένα κακό και σε δεκαπέντε ημέρες θα το μάθετε.

Το πρωί, ταραγμένη, έτρεξε στη μητέρα της και της το διηγήθηκε. Η θεοσεβής μητέρα έκανε τον σταυρό της και άρχισε να μετρά τις ημέρες στο ημερολόγιο που κρεμόταν στον τοίχο της κουζίνας.

Τη δέκατη πέμπτη ημέρα, η μικρή Ευανθία πήγε στην πλατεία του χωριού για να αγοράσει υλικά, ώστε η μητέρα της να φτιάξει ένα γλύκισμα. Τότε την φώναξε ο πατέρας της από το καφενείο, όπου καθόταν σκυθρωπός, και της είπε:

— Πάρε, παιδί μου, αυτό το γράμμα και δώσ’ το στη μητέρα σου. Κλείστε το ραδιόφωνο… Πέθανε η θεία σου Παναγιώτα στην Αμερική πριν από δεκαπέντε ημέρες. Πενθούμε.

Η μικρή Ευανθία δεν ήξερε αν έπρεπε να κλάψει για την καλή της θεία ή να πλημμυρίσει από χαρά για την επιβεβαίωση του λόγου της Παναγίας. Τα μάτια της γέμισαν δάκρυα, μα τα χείλη της χαμογελούσαν γλυκά· γιατί πλέον ήξερε πως η Παναγία ήταν αληθινά η μεγάλη της Προστάτιδα.

ΟΝΟΜΑΤΟΘΕΣΙΑ (20) ΤΟΠΩΝΥΜΙΑ (48) ΣΥΝΟΡΑ ΜΕ ΟΜΟΡΑ ΧΩΡΙΑ (4) ΒΑΛΥΡΑΣ

 

ΤΟΥ ΓΙΝΗ Δ. ΛΥΡΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥ 

 ΟΝΟΜΑΤΟΘΕΣΙΑ  (20) ΤΟΠΩΝΥΜΙΑ (48) ΣΥΝΟΡΑ ΜΕ ΟΜΟΡΑ ΧΩΡΙΑ (4) ΒΑΛΥΡΑΣ

1.         Τα Όρια της Ονοματοθεσίας

          ΟΔΟΣ                                                                 ΟΡΙΑ

                                                                       ΑΠΟ                           ΕΩΣ

1.      Μεσσήνης                                           Λ.Μπακοπούλου               Θ  . Καυκούλα                                      2.Αθηνών                                                       Κ. Βασιλοπούλου              Δ.  Πουλόπουλου 

3.      Αγία Τριάδα                                         Κήπο Λάγιου                     Αγία  Τριάδα 

4.      Παπαφλέσσα                                       Α. Μπουρολιά                   Αγιο Νικόλαο 

5.      Αγίου Αθανασίου                                Πλατεία.                            Οικία Καρύδη 

6.      Κ. Μακρή                                           Άγιο Αθανάσιο                  Οδό Μεσσήνης 

7.      Αριστομενους                                     Θ. Αλεξανδροπούλου         Αγία Τριάδα 

Διαβάστε περισσότερα »

Ο Εορτασμός και η Μεσιτεία της Παναγίας Υπαπαντής στην Καλαμάτα

 

                                                         Φωτό: Kalamata IN

Εισαγωγή

Η Καλαμάτα τιμά κάθε χρόνο την Παναγία Υπαπαντή, προστάτιδα και Πολιούχο της πόλης. Η θαυματουργή εικόνα της Θεοτόκου αποτελεί σύμβολο πίστης, ελπίδας και ενότητας για τους κατοίκους της Μεσσηνίας. Η εορτή της Παναγίας Υπαπαντής ξεκινά στις 27 Ιανουαρίου, κορυφώνεται  στις 2 Φεβρουαρίου και ολοκληρώνεται στις 9 Φεβρουαρίου. Συνδέει τους πιστούς με τη βυζαντινή παράδοση και τη σύγχρονη ιστορία της πόλης. 

Η εικόνα της Παναγίας Υπαπαντής βρέθηκε στα ερείπια ενός παλαιού ναού που καταστράφηκε το 1770 από τους Τουρκαλβανούς κατά τα Ορλωφικά (Terrabook, n.d.).

Σύμφωνα με τον θρύλο, ένας ιπποκόμος του Τούρκου πασά είδε σε όραμα μια γυναίκα που του υπέδειξε το σημείο όπου ήταν θαμμένη η εικόνα. Σκάβοντας, τη βρήκε άθικτη, με το πρόσωπο της Θεοτόκου να λάμπει παρά το καμένο πίσω μέρος (Hellenic Travel Group, n.d.).

Η Γλώσσα της Θείας Χάριτος: Η θαυμαστή συνάντηση του Οσίου Εφραίμ του Σύρου με τον Μέγα Βασίλειο

 

 

                                                            Φωτό: Ε.Η.Κ.

Εισαγωγή

Στην έρημο της σιωπής γεννιούνται οι μεγαλύτερες φωνές του Θεού. Εκεί όπου ο άνθρωπος παύει να μιλά, αρχίζει να μιλά η Θεία Χάρη. Στους αμμώδεις δρόμους της ασκήσεως, μέσα στην ταπείνωση και την προσευχή, οι Άγιοι δεν αναζητούν σημεία και θαύματα· κι όμως, τα θαύματα τους συναντούν.

Ένα τέτοιο θαύμα είναι και η ιερή συνάντηση δύο μεγάλων μορφών της Εκκλησίας: του  Οσίου Εφραίμ του Σύρου και του Μεγάλου Βασιλείου. Μια συνάντηση που δεν ένωσε απλώς δύο ανθρώπους, αλλά δύο κόσμους, δύο παραδόσεις, δύο γλώσσες — και μία Εκκλησία με τη Χάρη του Αγίου Πνεύματος.

Η μόνη αληθινή επανάσταση

 

                                                            Φωτό: Pinterest

Εισαγωγή

Η ανθρωπότητα, διαχρονικά, αναζητά την αλλαγή, τη λύτρωση και τη σωτηρία μέσα από επαναστάσεις κοινωνικές, πολιτικές και ιδεολογικές. Ωστόσο, η ιστορία μαρτυρεί ότι οι περισσότερες από αυτές κατέληξαν σε νέες μορφές καταπίεσης, βίας και αποξένωσης. Η Ορθόδοξη θεολογία προτείνει μια διαφορετική οδό: όχι την επανάσταση των όπλων, αλλά την επανάσταση της καρδιάς. Την επανάσταση της αγάπης του Χριστού, η οποία δεν καταστρέφει τον άνθρωπο, αλλά τον ανακαινίζει. Όπως μαρτυρεί ο μακαριστός Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης Παύλος, η μόνη αληθινή επανάσταση είναι η εσωτερική μεταμόρφωση του ανθρώπου διά της χάριτος του Θεού.

Η χαρά της ευγνωμοσύνης και η κοινωνική της διάσταση

 

                                                                         Φωτό: Pinterest

Στη σύγχρονη καθημερινότητα, ο άνθρωπος συχνά εστιάζει σε όσα του λείπουν: σε όσα δεν έχει, σε όσα δεν πέτυχε, σε όσα δεν έγιναν όπως τα ονειρεύτηκε. Έτσι, η καρδιά γεμίζει παράπονο, σύγκριση, πίκρα και ανησυχία. Αντί να είναι ευγνώμων προς τον Θεό και τον πλησίον , ο νους  του ανθρώπου παγιδεύεται αρνητικά και απομονώνεται από τη πηγή της πραγματικής χαράς.  Οι Πατέρες της Εκκλησίας δείχνουν έναν άλλο, θεoφώτιστο δρόμο. 

΅Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος λέγει:

«Τίποτε δεν ευαρεστεί τόσο τον Θεό όσο η καρδιά που ευχαριστεί σε όλα» (Ομιλίες, PG 60).

Ο λόγος αυτός δεν μιλά απλώς για μια ηθική στάση· μιλά για έναν τρόπο ύπαρξης. Η ευγνωμοσύνη δεν είναι μια λέξη ευγένειας, αλλά μια πνευματική κατάσταση, μια εσωτερική τοποθέτηση του ανθρώπου απέναντι στη ζωή, στον Θεό και  στην κοινωνία.

Η Προσευχή του Οσίου Εφραίμ του Σύρου ως Πνευματικός Χάρτης Θεραπείας της Ψυχής

 

 

                                               Φωτό: Tasoula Xristodoulou

Εισαγωγή 

Ο  Όσιος Εφραίμ ο Σύρος (περ. 306–373 μ.Χ.), γνωστός ως η «Λύρα του Αγίου Πνεύματος», υπήρξε μία από τις πιο φωτεινές μορφές της πατερικής παράδοσης. Γεννημένος στη Νίσιβη της Μεσοποταμίας, μαθήτευσε κοντά στον Άγιο Ιάκωβο Νισίβεως και αφιέρωσε ολόκληρη τη ζωή του στην άσκηση, τη μετάνοια, την προσευχή και τη θεολογική συγγραφή. Παρέμεινε διακόνος από ταπεινοφροσύνη, αρνούμενος κάθε αξίωμα, και έζησε σε καθεστώς αυστηρής πνευματικής εγκράτειας. Το έργο του συνδυάζει θεολογία, ποίηση και υμνογραφία, μετατρέποντας τη διδασκαλία της πίστης σε βιωματική εμπειρία. Ο Άγιος Γρηγόριος ο Νύσσης τον αποκαλεί " Μέγα Πατέρα και της Οικουμένης Διδάσκαλο", ο Μέγας Βασίλειος τον θεωρεί ως "τον ελλογιμώτερο πάντων κατά τους χρόνους εκείνους ζώντων" και ο Ιερός Χρυσόστομος λέγει: Ο Εφραίμ ο πολύς! Η παραμυθία των αθυμούντων, η παιδαγωγία των νέων, η χειραγωγία των μετανοούντων, η κατά των αιρετικών ρομφαία, το δοχείον του Αγίου Πνεύματος".

Η προσευχή  του  Οσίου Εφραίμ του Σύρου αποτελεί έναν πλήρη πνευματικό «χάρτη θεραπείας» της ψυχής, όπου ο άνθρωπος καλείται να αποβάλει τα πάθη και να ενδυθεί τις αρετές, οδηγούμενος στη μετάνοια, την ταπείνωση και την αγάπη προς τον Θεό και οτν πλησίον. Ακολουθεί ένα θεολογικό δοκίμιο με ερωτήσεις αυτογνωσίας, βασισμένο στην προσευχή του  Οσίου Εφραίμ, που  η εκκλησία μας τιμά τη μνήμη του  στις 28 Ιανουαρίου.  

Αφιέρωμα στη Μεγάλη Εργασιακή Τραγωδία στα Τρίκαλα

 

                                                                    Φωτό: Libre.gr

Εισαγωγή

Η Δευτέρα 26 Ιανουαρίου 2026 χαράχτηκε ανεξίτηλα στη συλλογική μνήμη των Τρικάλων και ολόκληρης της χώρας. Το πολύνεκρο ατύχημα στο εργοστάσιο της εταιρείας μπισκότων Βιολάντα δεν αποτέλεσε απλώς ένα ακόμη εργατικό δυστύχημα, αλλά μια από τις μεγαλύτερες εργασιακές τραγωδίες των τελευταίων ετών, που εξελίχθηκε σε εθνικό πένθος. Πέντε γυναίκες, εργαζόμενες και μητέρες, έχασαν τη ζωή τους εν ώρα καθήκοντος, αφήνοντας πίσω οικογένειες, παιδιά και μια κοινωνία συγκλονισμένη.Η τραγωδία προκλήθηκε από μια ισχυρή έκρηξη, την οποία ακολούθησε εκτεταμένη πυρκαγιά στις κεντρικές εγκαταστάσεις της βιομηχανίας. Οι φλόγες εξαπλώθηκαν με τρομακτική ταχύτητα, ενώ οι θερμοκρασίες στο εσωτερικό των χώρων παραγωγής έφτασαν έως και τους 1.000 βαθμούς Κελσίου.

Πέντε εργαζόμενες γυναίκες εγκλωβίστηκαν στους χώρους παραγωγής κατά τη διάρκεια της νυχτερινής βάρδιας και βρήκαν τραγικό θάνατο. Πολλές από αυτές ήταν μητέρες που είχαν επιλέξει συνειδητά το συγκεκριμένο ωράριο, ώστε να μπορούν να φροντίζουν τα παιδιά τους κατά τη διάρκεια της ημέρας.

Η Παναγία Οδηγήτρια: Αφήγηση Πίστης, Θαυματουργίας και Τέχνης

 

 

Εισαγωγή

Στις ήσυχες γειτονιές γύρω από το όρος της Ιθώμης στη Μεσσηνία, οι κάτοικοι των δεκαετιών 1960-70 ζούσαν μια ιδιαίτερη πνευματική εμπειρία. Η κα Βαγγελίτσα Βασιλείου στο Facebook περιέγραψε ακριβώς αυτό που πολλοί από  εκείνους τότε ένιωθαν: μια παρουσία που επισκέπτεται τα σπίτια τις νύχτες, φέρνοντας γαλήνη και στοργή. Δεν ήταν μόνο απλοί πολίτες εκείνοι που είχαν αυτές τις εμπειρίες, αλλά και σημερινοί πρωτοπρεσβύτεροι, που αποτελούν αξιόπιστη μαρτυρία. Η αφήγηση της κας Βασιλείου μας βυθίζει σε έναν κόσμο όπου η πίστη και η καθημερινότητα ενώνονται, δίνοντας στα παιδιά και στους ενήλικες την αίσθηση ότι δεν είναι ποτέ μόνοι. Σε υπεραισθητό επίπεδο, η Παναγία Βουλκανιώτισσα εμφανιζόταν μέσα στα σπίτια των πιστών της Βαλύρας Μεσσηνίας και μπροστά στα ανοιχτά μάτια των παιδιών, με την ασημένια εικόνα της σε ύψος ενός μέτρου και τη μορφή της κάτω από το αργυροεπένδυτο υποκάμισο, και έδινε λόγο προφητικό στη θεία γλώσσα της σιωπής. Περιγράφει παραστατικά η  κα Βασιλείου: