Η άμπελος η αληθινή:Θεολογική και πνευματική προσέγγιση στο Ιωάν. 15,1–7

1. Εισαγωγή

Η Α΄ Εβδομάδα των Χαιρετισμών μάς εισάγει βαθύτερα στο πνευματικό κλίμα της Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Η Εκκλησία προβάλλει το ευαγγελικό ανάγνωσμα από το Κατά Ιωάννην 15,1–7, όπου ο Χριστός αποκαλύπτεται ως «ἡ ἄμπελος ἡ ἀληθινή». Το χωρίο αυτό ανήκει στον αποχαιρετιστήριο λόγο του Κυρίου κατά τον Μυστικό Δείπνο και αποτελεί θεολογική σύνοψη της σχέσεως Χριστού και πιστού (Brown, 1966). Η Εκκλησία διαβάζει το χωρίο αυτό ιδιαίτερα σε περιόδους πνευματικού αγώνα, γιατί αποκαλύπτει το μυστικό της καρποφορίας.

Η εικόνα της αμπέλου δεν είναι απλώς ποιητική· είναι βαθιά εκκλησιολογική, σωτηριολογική και ασκητική. Στην περίοδο της νηστείας και της εσωτερικής καλλιέργειας,  μας εισάγει σε μία από τις πιο τρυφερές και βαθιές εικόνες που χρησιμοποίησε ο Χριστός. Η άμπελος,  είναι εικόνα της ζωντανής σχέσης Θεού και ανθρώπου. Δεν πρόκειται για ηθική διδασκαλία, αλλά για μυστική ένωση. Ο Χριστός δεν λέει απλώς «ακολουθήστε με», αλλά «μείνατε ενωμένοι μαζί μου».

Όταν με ξέρασε το κήτος

                                                                      Φωτό: Pinterest

Στο προαύλιο του δημοτικού σχολείου, κάτω από τον ευκάλυπτο που έγερνε σαν να άκουγε τα μυστικά των παιδιών, ο Αντώνης και ο Νίκος έμοιαζαν με δυο αντίθετους πόλους που όμως έφτιαχναν το ίδιο μαγνητικό πεδίο. Ο Αντώνης, λεπτός, με μάτια που παρατηρούσαν πριν μιλήσουν, κρατούσε πάντα ένα τετράδιο· έγραφε λέξεις που δεν τολμούσε να πει. Ο Νίκος, με γόνατα μονίμως γρατζουνισμένα και φωνή που κάλυπτε τον θόρυβο της τάξης, έλεγε δυνατά όσα οι άλλοι σκέφτονταν ψιθυριστά , θύμωνε απίστευτα και έλεγε λόγια υποτιμητικά.

Ο δάσκαλός τους, ο κύριος Παναγιώτης, άνθρωπος αυστηρός αλλά δίκαιος, έλεγε συχνά πως «ο Θεός μοιράζει τα χαρίσματα όπως θέλει· το ζήτημα είναι να τα ενώνεις». Εκείνοι δεν καταλάβαιναν τότε τη βαρύτητα της σοφής φράσης του. Το μόνο που ήξεραν ήταν ότι ο Αντώνης χρειαζόταν τον Νίκο για να βγει από το καβούκι του και ο Νίκος χρειαζόταν τον Αντώνη για να μην καίγεται από την ίδια του τη φωτιά που σαν Βεζούβιος διέλυε τα πάντα μέσα κι έξω του.

Η Ευωδία της Παρουσίας του Ενάρετου : Πατερική θεώρηση της Μεταδοτικότητας του Αγιασμού

 

                                                               Φωτό: Pinterest

«Όπως τ’ αρώματα γεμίζουν τον αέρα με την καλή πνοή τους, έτσι και η παρουσία ενάρετων ανθρώπων, όσους βρίσκονται κοντά τους, γιατί η αρετή τους αρωματίζει». Ο λόγος αυτός του Αγίου Γρηγορίου Νύσσης συμπυκνώνει μια βαθύτατη εκκλησιολογική και ανθρωπολογική αλήθεια: η αρετή δεν είναι ατομικό επίτευγμα ούτε ηθική αυτάρκεια, αλλά δυναμική παρουσία που διαχέεται, μεταδίδεται και μεταμορφώνει. Η εικόνα της ευωδίας παραπέμπει ευθέως στη βιβλική και λειτουργική παράδοση, όπου η οσμή συνδέεται με τη θυσία, την ευπρόσδεκτη λατρεία και την ενέργεια του Αγίου Πνεύματος (πρβλ. Β΄ Κορ. 2,15). Στο παρόν δοκίμιο θα επιχειρηθεί μια συστηματική θεολογική ανάπτυξη της πατερικής διδασκαλίας περί αρετής ως «ευωδίας», με αναφορά στην τριαδολογική της θεμελίωση, στην εκκλησιολογική της διάσταση και στην ασκητική της προϋπόθεση.

Η υπέρβαση της φθοράς ως πνευματικό γεγονός: Ο Οδυσσέας Ελύτης και η χριστιανική προοπτική της αντίστασης

 

 

Ο λόγος του Οδυσσέα Ελύτη, " Μέσα στη θλίψη της απέραντης μετριότητας, που μας πνίγει από παντού, παρηγοριέμαι ότι κάπου, σε κάποιο καμαράκι, κάποιοι πεισματάρηδες αγωνίζονται να εξουδετερώσουν τη φθορά" (Συλλογή δοκιμίων Εν Λευκώ, ενότητα  Τα μικρά έψιλον) αν και λιτός, ανοίγει ένα πεδίο βαθιάς πνευματικής ερμηνείας. Το απόσπασμα δεν αποτελεί απλώς κοινωνικό σχόλιο για την επικράτηση της μετριότητας· συνιστά μαρτυρία πίστης στη δυνατότητα του ανθρώπου να αντισταθεί στη φθορά. Και η αντίσταση αυτή στη θλίψη της μετριότητας, εάν ιδωθεί υπό το φως της χριστιανικής συνάντησης  του ανθρώπου με τον Θεό, δεν είναι πλέον φθορά αλλά θεία υπέρβαση.  Η «θλίψη της απέραντης μετριότητας δεν εξαντλείται στη δημιουργική αυτάρκεια του ανθρώπου, αλλά κορυφώνεται ως αγάπη και χαρά,  στη συνάντησή του με τον Θεό».

Η Σαμαρείτιδα και οι πέντε άνδρες: Κυριολεκτική , Θεολογική και Πνευματική Ερμηνεία

                                                              Φωτό: Pinterest

1. Εισαγωγή

Η ευαγγελική περικοπή της συναντήσεως του Χριστού με τη Σαμαρείτιδα (Ιω. 4,5-42) αποτελεί ένα από τα βαθύτερα θεολογικά κείμενα της Καινής Διαθήκης. Η Εκκλησία την αναγιγνώσκει κατά την Κυριακή της Σαμαρείτιδος, εν μέσω της αναστάσιμης περιόδου, υπογραμμίζοντας ότι η συνάντηση αυτή είναι εμπειρία φωτισμού και αναγέννησης. Το πλέον συζητημένο σημείο του διαλόγου είναι η αναφορά του Χριστού στους «πέντε άνδρες»:

«Πέντε γαρ άνδρας έσχες, και νυν ον έχεις ουκ έστι σου ανήρ· τούτο αληθές είρηκας» (Ιω. 4,18).

Το χωρίο αυτό έχει προκαλέσει ποικίλες ερμηνευτικές προσεγγίσεις. Η πατερική παράδοση δεν περιορίζεται σε μία μόνο ανάγνωση, αλλά αναπτύσσει τόσο την κυριολεκτική όσο και την πνευματική διάσταση, χωρίς να αναιρεί τη μία χάριν της άλλης.

Η Προσευχή του Μανασσή: Θεολογική Ανάλυση και Πνευματική Διάσταση

 

                                                                     Φωτό: Pinterest

 

1. Εισαγωγή  

Η Προσευχή του Μανασσή αποτελεί ένα από τα πιο συγκλονιστικά κείμενα μετανοίας στη χριστιανική παράδοση. Περιλαμβάνεται στην ακολουθία του Μεγάλου Αποδείπνου και θεωρείται υπόδειγμα ειλικρινούς ταπεινής αναγνώρισης της αμαρτίας και βαθιάς μεταστροφής ενώπιον του Θεού (Schaff, 2014). 

Αποδίδεται στον βασιλιά Μανασσή του Ιούδα, ο οποίος, σύμφωνα με τη Βίβλο, μετά από δεκαετίες αμαρτωλής ζωής, μετανοεί βαθιά για τις πράξεις του (Βασιλειών Β’ 21:1-18). Η Προσευχή συνδυάζει ύμνο στη δόξα του Θεού, προσωπική αυτοκριτική και έκκληση για έλεος, προσφέροντας πνευματική καθοδήγηση και θεολογική διδασκαλία.

Το κείμενο αποτελεί υπόδειγμα πατερικής ρητορικής, χρησιμοποιώντας επαναλήψεις, υπερβολές και μεταφορές για να εκφράσει την ένταση της μετανοίας και την ανάγκη της Θείας Χάριτος.

ΜΕΡΟΣ ΕΒΔΟΜΟ: Το Σαπούνι του Θείου Λόγου – Καθαρισμός και Αγιοποίηση

                                                                  

                                                                      Φωτό: Pinterest

1. Εισαγωγή

Στην Αγία Γραφή, το σαπούνι εμφανίζεται ως σύμβολο καθαρισμού, ελέγχου και ανανέωσης. Στο βιβλίο Μαλαχίας 3:2, ο Προφήτης προειδοποιεί ότι ο Κύριος έρχεται σαν «καυστήρας και σαπουνιστής», για να καθαρίσει και να εξαγνίσει τον λαό Του. Το σαπούνι  δεν είναι μόνο μέσον υγιεινής· είναι σύμβολο πνευματικού καθαρισμού και δοκιμασίας. Η δύναμη του λόγου του Θεού φαίνεται όταν αφαιρεί τα πνευματικά κατάλοιπα, διαχωρίζει το καθαρό από το ακάθαρτο και καθιστά τον πιστό έτοιμο για κοινωνία με τον Θεό.

2. Το βιβλικό  εδάφιο

Μαλαχίας 3:2 -Απόδοση 

«Ποιος θα αντέξει τη μέρα της ερχομένης Του; Και ποιος θα σταθεί όταν εμφανιστεί; Διότι θα είναι όπως η φωτιά του λιωτηρίου και όπως το σαπούνι που καθαρίζει».  

Η διαιώνια βυσσινί γαρυφαλλιά της Βαλύρας: Ένα ιστορικό κειμήλιο 200 χρόνων

                      

Στην καρδιά της Μεσσηνιακής γης, στη γαλήνια Βαλύρα, επιβιώνει μέχρι σήμερα ένα μοναδικό φυτικό απομεινάρι του παρελθόντος: μια γαρυφαλλιά ηλικίας περίπου διακοσίων ετών. Δεν πρόκειται απλώς για ένα καλλωπιστικό φυτό, αλλά για έναν ζωντανό οργανισμό που συνδέει γενιές, εποχές και ιστορικές μνήμες. Τη διατήρηση και καλλιέργειά της έχουν αναλάβει με ευλάβεια ορισμένες κυρίες της Βαλύρας και ο καθηγητής Βιολογίας και Ιστοριοδίφης,  κ. Ιωάννης Δ. Λύρας, ο οποίος μελετά, φροντίζει και πολλαπλασιάζει το φυτό, ώστε να διασωθεί ως κομμάτι της τοπικής πολιτιστικής μας κληρονομιάς.

Η γαρυφαλλιά ανήκει στο είδος Dianthus caryophyllus, γνωστό από την αρχαιότητα για το άρωμα και τη συμβολική του αξία. Το όνομα «Δίανθος» αποδίδεται ετυμολογικά στα «άνθη του Διός», υποδηλώνοντας την ιδιαίτερη εκτίμηση που απολάμβανε το φυτό ήδη από την κλασική εποχή. Στον ελληνικό χώρο, το γαρύφαλλο συνδέθηκε με εορτές, γάμους, θρησκευτικές τελετές και κοινωνικές εκδηλώσεις. Στη νεότερη ιστορία, τα βαθύχρωμα γαρύφαλλα ταυτίστηκαν με την αντίσταση, τη μνήμη και τη συλλογική αξιοπρέπεια.

Δώρα Βαρανάκη- Κοτταρέα : Η Αρχόντισσα της Μεσσήνης

 

                                                 Φωτογραφίες: κα Δώρα Βαρανάκη στο FB

Η κα Δώρα Βαρανάκη-Κοτταρέα ανέλαβε την προεδρία της Δημοτικής Κοινότητας Μεσσήνης μετά τις αυτοδιοικητικές εκλογές του Οκτωβρίου 2023, συμμετέχοντας στον συνδυασμό «Δύναμη Δημιουργίας» υπό τον Δήμαρχο Γιώργο Αθανασόπουλο. Από την πρώτη στιγμή, η ενεργή της συμμετοχή και η αφοσίωσή της στην ανάπτυξη της πόλης έγιναν ορατές σε κάθε πτυχή της καθημερινότητας της Μεσσήνης.

Η κα Βαρανάκη φροντίζει για την εύρυθμη λειτουργία του Συμβουλίου της Δημοτικής Κοινότητας. Καταρτίζει την ημερήσια διάταξη των συνεδριάσεων, συγκαλεί και διευθύνει τις συζητήσεις, μεριμνά για την εκτέλεση των αποφάσεων και εισηγείται στο Δημοτικό Συμβούλιο θέματα που αφορούν τις υποδομές και τις κοινόχρηστες υπηρεσίες. Με προσοχή και συνέπεια, διασφαλίζει ότι οι ανάγκες των κατοίκων καταγράφονται και προωθούνται για άμεση αντιμετώπιση.

Η καθημερινότητα της κοινότητας της Μεσσήνης βρίσκεται στο επίκεντρο της δράσης της. Παρακολουθεί ζητήματα όπως τη συντήρηση δρόμων, πλατειών και παιδικών χαρών, την καθαριότητα και τον φωτισμό, και φροντίζει να προτείνονται λύσεις που βελτιώνουν άμεσα τη ζωή των κατοίκων. Οι πολίτες βλέπουν στην πρόεδρο έναν συνδετικό κρίκο ανάμεσα στις ανάγκες τους και τη δημοτική διοίκηση, γεγονός που ενισχύει την εμπιστοσύνη και την ενεργό συμμετοχή τους στα κοινά.

Η Μικρή Ελένη στον Προαύλιο Χώρο της Εκκλησίας το 1960

 

                            

Ήταν ένα αξέχαστο ζεστό πρωινό , ένα  Σαββάτου το 1960 . Στον προαύλιο χώρο του ιερού ναού της  ενορίας μας, τα παιδιά του Δημοτικού σχολείου είχαν μαζευτεί για να παίξουν το αγαπημένο τους παιχνίδι: «Η Μικρή Ελένη». Η ομάδα ήταν εννέα παιδιά — τέσσερα αγόρια και πέντε κορίτσια — γεμάτα ενθουσιασμό.

Το λάχνισμα για την επιλογή της Μικρής Ελένης

Πριν ξεκινήσει το παιχνίδι, έπρεπε να αποφασιστεί ποιο παιδί θα γίνει η Μικρή Ελένη. Η διαδικασία αυτή ονομαζόταν λάχνισμα. Όλα τα παιδιά σχημάτιζαν έναν κύκλο και  φώναζαν μαζί με γέλιο και ρυθμό τους στίχους:

ΜΕΡΟΣ ΕΚΤΟ: Το Μέλι του Λόγου του Θεού – Η γλυκύτητα της θείας αλήθειας

 

 

Φωτό: Pinterest

1. Εισαγωγή

Η πνευματική ζωή δεν είναι μόνο ανάπτυξη και δύναμη· είναι και γλυκύτητα. Το μέλι, στην Αγία Γραφή, αποτελεί συμβολικό μέτρο της ευχαρίστησης, της χαράς και της εσωτερικής γλυκύτητας που προσφέρει ο λόγος του Θεού στην ψυχή. Στους Ψαλμούς 19:10 διαβάζουμε: «Πάντα τα ρήματα του Κυρίου είναι αληθινά, πολύτιμα υπέρ χρυσόν και καθαρόν μέλι».  . Το μέλι, ως εικόνα του λόγου του Θεού, δείχνει ότι η γνώση Του δεν είναι ξηρή ή αποξηραμένη από πνευματική χαρά· είναι γλυκιά, ικανοποιεί την ψυχή και φέρει ειρήνη και χαρά στον πιστό.

Το μέλι συμπληρώνει και ενισχύει τη σειρά των συμβόλων που ήδη έχουμε αναπτύξει: μετά το γάλα, που θρέφει τη βρεφική πίστη, και το ψωμί, που συντηρεί και θρέφει την ώριμη ψυχή, το μέλι προσφέρει την εσωτερική γλυκύτητα και χαρά που συνοδεύει την υπακοή και την εμπειρία του λόγου.

Η μετανάστευση στον παγκόσμιο χώρο: προκλήσεις, αντιμετώπιση και χριστιανική προσέγγιση

 

                                                             Φωτό: Pinterest

Η μετανάστευση αποτελεί ένα από τα πιο πολυσύνθετα και επείγοντα κοινωνικά ζητήματα του 21ου αιώνα. Κάθε χρόνο εκατομμύρια άνθρωποι μετακινούνται από τις χώρες τους αναζητώντας καλύτερες συνθήκες ζωής, ασφάλεια, εργασία ή εκπαίδευση. Οι λόγοι της μετανάστευσης ποικίλλουν: οικονομική ανέχεια, συγκρούσεις, κλιματικές αλλαγές, πολιτικές διώξεις, πόλεμος,  και φυσικές καταστροφές. Οι μετακινήσεις αυτές έχουν βαθύ αντίκτυπο τόσο στις χώρες προέλευσης όσο και στις χώρες υποδοχής και προκαλούν κοινωνικές, οικονομικές και πολιτικές προκλήσεις σε παγκόσμιο επίπεδο.

Το πρόβλημα της μετανάστευσης

Το πρώτο επίπεδο κατανόησης της μετανάστευσης αφορά την αναγνώριση των βασικών προβλημάτων που προκύπτουν τόσο για τους μετανάστες όσο και για τις χώρες υποδοχής.

Η Επίσκεψη του Γεωργίου Γρίβα-Διγενή στη Βαλύρα Μεσσηνίας,1960

                        

                                                                    

Ο Γεώργιος Γρίβας, γεννημένος στις 6 Ιουνίου 1897 στο Τρίκωμο της Κύπρου, ήταν από νεαρή ηλικία ένα παιδί με όραμα για την Ελλάδα και τον Ελληνισμό. Στη Σχολή Ευελπίδων στην Αθήνα αποφοιτά ως ανθυπολοχαγός το 1916 και ακολουθεί μια μακρά και ηρωική στρατιωτική πορεία: συμμετέχει στη Μικρασιατική Εκστρατεία, στον Ελληνοϊταλικό Πόλεμο του 1940 και κατά την Κατοχή ιδρύει την αντικομμουνιστική «Οργάνωση Χ».

Μετά την επιστροφή του στην Κύπρο, το 1955 κηρύσσει τον ένοπλο αγώνα της ΕΟΚΑ κατά της βρετανικής αποικιοκρατίας, με στόχο την Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα. Ως «Διγενής Ακρίτας», εμπνευσμένος από τον θρυλικό βυζαντινό ήρωα, χρησιμοποίησε στρατηγικές αντάρτικου πόλης και βουνού που απασχόλησαν χιλιάδες Βρετανούς στρατιώτες. Το ψευδώνυμό του έγινε σύμβολο αντίστασης, ηθικής δύναμης και εθνικής υπερηφάνειας για τους Έλληνες και τους Κύπριους αγωνιστές.

Μετά την επιτυχημένη δράση του στην Κύπρο, ο Γρίβας επιστρέφει στην Ελλάδα το 1960 και ιδρύει την Κίνηση Εθνικής Αναδημιουργίας (Κ.Ε.Α.), μια προσπάθεια να παρέμβει στην πολιτική ζωή της Ελλάδας. Στο πλαίσιο αυτό, πραγματοποιεί μεγάλη περιοδεία στην Πελοπόννησο, επισκεπτόμενος τον Μάιο και τον Ιούνιο την Καλαμάτα και τη Μεσσηνία.

Ήταν εκείνο το καλοκαίρι που η μοίρα έφερε τον Γρίβα στην πλατεία της Βαλύρας.

«Αν πεθάνεις πριν πεθάνεις, δεν θα πεθάνεις όταν πεθάνεις»

 
                                                                    

                                                              Φωτό: E.H.K.

Ο κύριος Ανέστης, 78 ετών, έλαβε πριν δύο χρόνια δώρο από την αγαπημένη του ξαδέλφη Ευδοκία, που είναι μοναχή, ένα ημερολόγιο τοίχου.

Ήταν από εκείνα τα παλιά ημερολόγια με τα μικρά χαρτάκια που αφαιρείς κάθε μέρα. Στην μπροστινή όψη ανέφερε τη νηστεία, τους εορτάζοντες Αγίους, τον Απόστολο και το Ευαγγέλιο της ημέρας, την ανατολή και τη δύση του ηλίου, ακόμη και τη φάση της Σελήνης. Στην πίσω πλευρά υπήρχε ένας πατερικός λόγος ή ένα εδάφιο της Αγίας Γραφής για ψυχική ωφέλεια.

Ο κ. Ανέστης ενθουσιάστηκε. Κάθε πρωί αφαιρούσε το χαρτάκι με μια μικρή προσμονή, σαν να άνοιγε ένα καθημερινό μήνυμα προσωπικό.

Την πρώτη χρονιά, στις 5 Φεβρουαρίου, συγκινήθηκε ιδιαίτερα· το χαρτάκι παρέπεμπε στον Ψαλμό 37,4. Χωρίς να το πολυσκεφτεί, τηλεφώνησε στην ξαδέλφη του.

— Ευδοκία μου, να προσεύχεσαι για τις αμαρτίες μου. Να βρω γαλήνη και ανάπαυση στα οστά μου…

Εκείνη τον διαβεβαίωσε πως θα τον μνημονεύει.

Λίγες ημέρες αργότερα, όμως, ήρθε ο προβληματισμός. Στις 18 Φεβρουαρίου διάβασε στο χαρτάκι   που έλεγε:

Υπάρχει Θεός! Πάμε παρακάτω.

 

                                                            Φωτό: Pinterest

Τη δεκαετία του 1950, όταν ο έρωτας δεν είχε τηλέφωνα και βιασύνες, όποιος ήθελε να φανερώσει την καρδιά του έστυβε λεμόνι. Με μια πένα βουτηγμένη στο άοσμο υγρό έγραφε επάνω σε λευκό, ανθεκτικό χαρτί τα μυστικά του. Ύστερα το άφηνε να στεγνώσει στον ήλιο, σαν να το παρέδιδε πρώτα στον Θεό, και το δίπλωνε προσεκτικά μέσα σε φάκελο. Η φωτιά μόνο μπορούσε να αποκαλύψει την αλήθεια.

Ο αείμνηστος Ξενοφώντας δεν υπήρξε από μικρός άνθρωπος της πίστης. Η ψυχή του δεν μαγνητιζόταν από εικόνες και θυμιάματα, αλλά από τον ήχο του νομίσματος. Δεν φοβόταν τον κόπο· φοβόταν την αποτυχία. Ήθελε βεβαιότητα. Ήθελε εγγύηση ότι ο ιδρώτας του θα εξαργυρωνόταν.

Μέσα του φύλαγε ένα όνειρο σχεδόν παιδικό: να γίνει πλούσιος — βασιλιάς του χρήματος — και να ζητήσει το χέρι της πιο όμορφης κοπέλας του χωριού. Εκείνη ήταν ψηλή, λεπτή, με δέρμα λευκό και μαλλιά ξανθά που έπεφταν σαν κύμα στους ώμους της. Εκείνος, μεσομορφικός, με μια μικρή κοιλίτσα και δέρμα σκουρόχρωμο, κουβαλούσε μια αίσθηση μειονεξίας που την έκρυβε πίσω από μεγαλόπνοα σχέδια.

Προσπάθησε πολλές φορές, μέσω φίλων, να της ζητήσει να τα φτιάξουν. Εκείνη αρνήθηκε — όχι σκληρά, μα καθαρά. Κάθε «όχι» έπεφτε επάνω του σαν πέτρα που δεν έκανε θόρυβο αλλά άφηνε ράγισμα.

Όταν έμαθε πως θα παντρευόταν ένα παλικάρι που προοριζόταν για παπάς, και δεν ήταν

 " όμορφος" όπως εκείνος, ένιωσε το στομάχι του να σφίγγεται. Δεν ήταν μόνο η απόρριψη· ήταν που τον είχε νικήσει ένας άνθρωπος χωρίς περιουσία, με μοναδικό του κεφάλαιο την πίστη.

Άγιος Ισαάκ ο Σύρος: Μη ζητάς δικαιοσύνη, ζήτησε έλεος

 

                                                                      Φωτό: Pinterest

Πρόλογος

Ο άνθρωπος καλείται να ζήσει όχι μόνο με γνώση, αλλά με καρδιά ανοιχτή στο έλεος του Θεού. Το άρθρο αυτό  αναδεικνύει την αντίθεση μεταξύ κρίσης και ελέους, όπως την διδάσκει ο Άγιος Ισαάκ ο Σύρος, και μας προσκαλεί να γίνουμε μετόχοι του ωκεανού της  αγάπης του Θεού. Το ερωτηματολόγιο που ακολουθεί δεν είναι τεστ γνώσεων, αλλά εργαλείο ενδοσκόπησης. Μέσα από τις ερωτήσεις, ο καθένας μπορεί να αναγνωρίσει τις στιγμές που η κρίση ή η συγχώρηση κυριαρχούν στην καρδιά του.

1.  Εισαγωγή

Στην πνευματική παράδοση της Εκκλησίας, λίγες φράσεις έχουν τόσο μεγάλη θεολογική πυκνότητα όσο η προτροπή του Αγίου Ισαάκ του Σύρου: «Μη ζητάς δικαιοσύνη από τον Θεό, ζήτησε έλεος»(Ασκητικός Λόγος ΝΑ΄). Στην καρδιά αυτής της ρήσης κρύβεται μια ριζική ανατροπή της ανθρώπινης λογικής. Ο άνθρωπος, τραυματισμένος από την αδικία του κόσμου, διψά για αποκατάσταση, για ισορροπία, για τιμωρία του κακού,για δικαιοσύνη στα δικαστήρια των ανθρώπων. Ο Θεός, όμως, αποκαλύπτεται όχι ως αυστηρός κριτής που μετρά και αποδίδει, αλλά ως «ωκεανός ελέους», όπως χαρακτηριστικά διδάσκει ο Άγιος.

Σαρακοστή χωρίς λούπινα δεν γίνεται

 

                                                             Deposit Photos

1. Εισαγωγή

Στη Βαλύρα Μεσσηνίας, όπως και σε πολλές γωνιές της ελληνικής υπαίθρου, η Σαρακοστή δεν ήταν απλώς μια θρησκευτική περίοδος νηστείας. Ήταν τρόπος ζωής, ρυθμός, μνήμη και προσμονή. Ήταν η εποχή που τα σπίτια μοσχοβολούσαν καθαριότητα, τα κατώγια γέμιζαν βαρέλια με ελιές και τουρσιά, και οι αυλές αποκτούσαν ξανά ζωή γύρω από μεγάλα ξύλινα τραπέζια. Και μέσα σε όλα αυτά, τα λούπινα είχαν ξεχωριστή θέση. Σαρακοστή χωρίς λούπινα δεν γίνεται.

Δέκα με δεκαπέντε ημέρες πριν από την Καθαρά Δευτέρα, οι γιαγιάδες μας ξεκινούσαν με υπομονή και επιμέλεια τη διαδικασία του ξεπικρίσματος. Ήξεραν καλά πως το μυστικό δεν ήταν μόνο στη συνταγή, αλλά στον χρόνο. Ετοίμαζαν μεγάλες ποσότητες, γιατί τα σπίτια ήταν γεμάτα παιδιά, συγγενείς και γείτονες που μπαινόβγαιναν καθημερινά. Και φυσικά, περίσσευμα έπρεπε να υπάρχει για να φιλέψουν και τους φτωχούς. Η προσφορά ήταν αρετή, και τα λούπινα ήταν το πιο απλό αλλά και το πιο τίμιο κέρασμα.

ΜΕΡΟΣ ΠΕΜΠΤΟ: Το Ύδωρ του Θείου Λόγου – Καθαρισμός και αναζωογόνηση

 

Φωτό: Pinterest

1. Εισαγωγή

Στην πνευματική ζωή, η καθαρότητα και η ανανέωση είναι θεμελιώδεις. Το νερό αποτελεί στην Αγία Γραφή καθαριστικό, αναζωογονητικό μέσο, που συνδέει τον πιστό με την αγιότητα και την ζωή μέσα στον Θεό. Στην Εφεσίους 5:26 διαβάζουμε: «Ώστε να τον αγιάσει, καθαρίζοντάς τον με το λουτρό του νερού δια του λόγου». Το νερό συμβολίζει τον λόγο του Θεού που καθαρίζει, αγιάζει και προετοιμάζει τον πιστό για πλήρη πνευματική ζωή.

Το νερό συμπληρώνει τη σειρά των συμβόλων: μετά το γάλα και το ψωμί που θρέφουν και συντηρούν την ψυχή, το νερό φέρνει καθαρισμό, ανανέωση και αναζωογόνηση, απαραίτητα για την πνευματική ανάπτυξη και τη σταθερότητα στη ζωή του πιστού.

2. Το Βιβλικό εδάφιο: Απόδοση-Ανάλυση

Προς Εφεσίους 5:26 :

«Ώστε να τον αγιάσει, καθαρίζοντάς τον με το λουτρό του ύδατος δια του Θείου Λόγου, ώστε να παρουσιάσει τον εαυτό Του ένδοξο, χωρίς κηλίδα ή ρυτίδα».

 Η μεταφορά του νερού τονίζει την καθαριστική και αναζωογονητική δύναμη του λόγου του Θεού. Όπως το νερό καθαρίζει το σώμα από βρωμιές και ακαθαρσίες, έτσι και ο Θείος Λόγος καθαρίζει την ψυχή από την αμαρτία, την πλάνη και την σκληρότητα. Το λουτρό του ύδατος  «δια του λόγου» υπογραμμίζει ότι η καθαρότητα δεν είναι αποτέλεσμα εξωτερικής τελετουργίας μόνο, αλλά της ενεργού εφαρμογής του  Θείου Λόγου στη ζωή.

3. Η θεολογική διάσταση

 Η χρήση του ύδατος συνδέει τον λόγο με τον αγιασμό, όπως οι Πατέρες τονίζουν, και με την πνευματική καθαρότητα που οδηγεί σε παρουσία «ένδοξη, χωρίς κηλίδα ή ρυτίδα». Το νερό προετοιμάζει την ψυχή για τη δοκιμασία και την ωρίμανση, δημιουργώντας κατάλληλο έδαφος για την καρποφορία των επόμενων συμβόλων (μέλι, λυχνία, φωτιά).

Παναγιώτης Μποζινάκης :Καθαρά Δευτέρα 2015

 

Φωτό: Ε.Η.Κ.

Εισαγωγή

Ο κ. Παναγιώτης Μποζινάκης γεννήθηκε στο Ζευγολατιό Μεσσηνίας τον Απρίλιο του 1948. Ο πατέρας του ήταν Σταθμάρχης στους σιδηροδρόμους της Πελοποννήσου και η ολοκλήρωση των εγκυκλίων σπουδών του Παναγιώτη ολοκληρώθηκαν στην Κυπαρισσία, Κρέστενα, Βαλύρα και Μελιγαλά και στη συνέχεια στο ΙΑ΄Γυμνάσιο Περιστερίου. Κατόπιν Πανελληνίων εξετάσεων περάτωσε τις σπουδές του στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών (ΑΣΟΕΕ) και ακολούθησε λαμπρή καριέρα στον ΟΤΕ. Με τη σύντροφο της ζωής του, κα Αννέτα Γρυπάρη, απέκτησαν τρία παιδιά. Στην περιόδο της συνταξιοδότησης απολαμβάνει τα εγγόνια του καθώς και την επανασύνδεσή του με τους συμμαθητές των εφηβικών του χρόνων.  Το βιβλίο του, με τίτλο "Τα εφηβικά χρόνια ενός νέου τη δεκαετία του 1960 στο Μελιγαλά" σελ. 175, αποτελεί λαογραφικό τεκμήριο αλλά και θωπία σε όσους νοσταλγούν εκείνα τα ανεπανάληπτα χρόνια, όπως οι συμμαθητές του κυρίου Παναγιώτη. Με αφορμή τη δωρεά του βιβλίου του κ. Μποζινάκη από τον βιολόγο και ιστοριοδίφη της Βαλύρας, κ. Ιωάννη Δ. Λύρα στην ομάδα της εφημερίδας της Βαλύρας, επιλεκτικά διαλέξαμε ένα κεφάλαιο, επίκαιρο των ημερών μας, από το συγκεκριμένο βιβλιο, για να το μοιραστούμε με τους αναγνώστες μας, με τίτλο: 23/2/2025 ΚΑΘΑΡΑ ΔΕΥΤΕΡΑ, σελ 14-16.

Η βροχή ασυγκίνητη συνέχιζε τα καπρίτσια της. Η φωτιά δεν έσβησε, ούτε για λίγο.Ρίξαμε λίγα χοντρά ξύλα.Λαμπάδιασε. Όμως δεν θα την βγάζαμε έτσι κλεισμένοι μέσα στο σπίτι. Η βροχή βέβαια ματαίωσε όλες τις εκδηλώσεις.Όμως ήθελα να βγω μία βόλτα έστω και υπό βροχή. Στο τελευταίο μου ταξίδι στο Μελιγαλά, έμαθα ότι στην Αρσινόη είχε επιστρέψει ένας συμμαθητής μου από το Γυμνάσιο και είχε κάνει ένα μαγαζί. Σκέφτηκα ότι μία βόλτα με βροχή στην Αρσινόη δεν θα ήταν άσχημη ιδέα.Βολέξαμε τη φωτιά , την αφήσαμε να καίει και ξεκινήσαμε με την Αννέτα.Η βροχή ήταν κάτι το πρωτόγνωρο. Ασταμάτητη βροχή, χαντάκια γεμάτα νερό.

Μανταρινιά: Η Κόρη του Ηλίου και Συνοδός της Τεσσαρακοστής

                                               Φωτό: κα Μαρία Ντούρου στο FB

Η μανταρινιά δεν είναι απλώς ένα οπωροφόρο δέντρο του χειμώνα. Είναι σύμβολο ευημερίας, αφθονίας και φωτός. Ο καρπός της, μικρός και λαμπερός σαν ήλιος, κουβαλά μια ιστορία άνω των τριών χιλιάδων ετών, ξεκινώντας από την Κίνα και φτάνοντας μέχρι τη Μεσόγειο και την Ελλάδα. Στη διαδρομή έγινε φορέας πολιτισμού, παραδόσεων και θεραπευτικών γνώσεων.

Οι ρίζες στην Κίνα – σύμβολο τύχης και αφθονίας

Η μανταρινιά καλλιεργείται στην Κίνα από την αρχαιότητα. Το μανταρίνι θεωρείται σύμβολο καλής τύχης, καθώς η ονομασία του στην κινεζική γλώσσα ηχεί παρόμοια με τη λέξη «τύχη». Για τον λόγο αυτό προσφέρεται ως δώρο κατά τη διάρκεια της Κινεζικής Πρωτοχρονιάς και αποτελεί βασικό στοιχείο εορταστικού στολισμού στα σπίτια.

Οι κατανυκτικοί Εσπερινοί της Μεγάλης Τεσσαρακοστής: Νόημα και Πατερική Ερμηνεία

 

Φωτό: Pinterest

 1. Εισαγωγή – Ο Εσπερινός της Συγχωρήσεως (Κυριακή της Τυρινής)

Η λειτουργική έναρξη της Μεγάλης Τεσσαρακοστής δεν γίνεται αυστηρά με την πρώτη Κυριακή των Νηστειών, αλλά με τον κατανυκτικό Εσπερινό της Συγχωρήσεως, που τελείται το απόγευμα της Κυριακής της Τυρινής. Με την ακολουθία αυτή η Εκκλησία μάς εισάγει ουσιαστικά στο πνευματικό στάδιο της νηστείας. Το λειτουργικό χρώμα αλλάζει, η υμνολογία αποκτά έντονο κατανυκτικό χαρακτήρα και οι πιστοί αλληλοσυγχωρούνται, ζητώντας ο ένας από τον άλλον συγχώρηση.

Το ευαγγελικό ανάγνωσμα της ημέρας (Ματθ. 6, 14-21) τονίζει ότι η συγχώρηση προς τον αδελφό αποτελεί προϋπόθεση της συγχωρήσεως από τον Θεό. Δεν είναι δυνατόν να εισέλθει κανείς στο στάδιο της νηστείας διατηρώντας έχθρα ή μνησικακία. Ο Χριστός συνδέει άμεσα τη νηστεία με την καθαρότητα της καρδιάς.

Πατερικά, η συγχώρηση θεωρείται η απαρχή της μετανοίας. Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος διδάσκει ότι «ουδέν ούτως ποιεί τον άνθρωπον μιμητήν του Θεού, ως το συγχωρείν». Η συγχώρηση δεν είναι ψυχολογική εκτόνωση, αλλά μίμηση της θείας αγάπης.

Στον Ευεργετινό αναφέρεται: «Εάν κρατής μνησικακίαν, μάτην προσεύχη». Η προσευχή που δεν συνοδεύεται από συμφιλίωση μένει ανενεργή. Γι’ αυτό και η Εκκλησία θέτει ως πνευματικό θεμέλιο της Τεσσαρακοστής την έμπρακτη συγχώρηση. Με τον Εσπερινό αυτόν ο πιστός εγκαταλείπει το παρελθόν και εισέρχεται σε νέα αρχή.

ΜΕΡΟΣ ΤΕΤΑΡΤΟ : «Το Γάλα του Θείου Λόγου»

                                                             Φωτό: Pinterest

1. Εισαγωγή

Στην πορεία της πνευματικής ζωής, ο άνθρωπος δεν μπορεί να ξεκινήσει από τη βαθιά γνώση και ωριμότητα. Όπως το βρέφος χρειάζεται γάλα για να επιβιώσει και να αναπτυχθεί, έτσι και η ψυχή του πιστού χρειάζεται αρχική, απλή αλλά ζωτική τροφή: τον λόγο του Θεού σε μορφή βασική, καθαρή και εύπεπτη. Στην Α΄ Πέτρου 2:2 διαβάζουμε: «Όπως τα νεογέννητα βρέφη διψούν για το καθαρό γάλα, έτσι και εσείς να διψάτε για το άδολο πνευματικό γάλα, ώστε δια της αυτού αναγέννησης να αυξάνετε στη σωτηρία».  Η εικόνα του γάλακτος είναι καθολική: αναφέρεται στη βρεφική φάση της πίστης, όπου η καρδιά του ανθρώπου δεν μπορεί να κατανοήσει βαθιά διδάγματα αλλά χρειάζεται απλές, καθαρές αλήθειες. Η σειρά μας, που περιλαμβάνει δεκατέσσερα βιβλικά σύμβολα, αναπτύσσει τη δυναμική του λόγου του Θεού από την αρχική τροφή (γάλα) έως την τελείωση (χρυσός, καθρέφτης, λυχνία), με πλήρη θεολογική και πατερική τεκμηρίωση.

Η υπόθεση της «Κιβωτού του Κόσμου » και η σκιά της δικαστικής απόφασης

 

Η πρόσφατη δικαστική απόφαση που αφορά τον Πατέρα Αντώνιο  και τη δράση του στην Κιβωτό του Κόσμου έχει προκαλέσει έντονο διχασμό στην ελληνική κοινωνία. Από τη μία πλευρά βρίσκονται όσοι θεωρούν ότι η Δικαιοσύνη επιτέλεσε το έργο της, στηριζόμενη στις καταγγελίες και στα αποδεικτικά στοιχεία που τέθηκαν υπόψη της. Από την άλλη, δεν είναι λίγοι εκείνοι που εκφράζουν σοβαρές επιφυλάξεις για τον τρόπο με τον οποίο διεξήχθη και συνεχίζεται να διεξάγεται η διαδικασία, για την αξιολόγηση των μαρτυριών και για τη συνολική μεταχείριση ενός ιερωμένου που για χρόνια ταυτίστηκε με ένα σημαντικό κοινωνικό έργο.

Η υπόθεση δεν αφορά μόνο ένα πρόσωπο. Αγγίζει ζητήματα θεσμών, Εκκλησίας, κράτους, κοινωνικής πρόνοιας και – κυρίως – εμπιστοσύνης προς τη Ελληνική Δικαιοσύνη και την Ελλάδα ως κράτος δικαίου.

Ευγενία η δεσποινίς Σαρακοστή

 

                                                                Φωτό: E.H.K.

Εισαγωγή

Το έθιμο της κυρά Σαρακοστής στις διάφορες περιοχές της Ελλάδας είναι ένα από τα παλαιότερα ελληνικά έθιμα που σχετίζονται με τη γιορτή του Πάσχα. Πρόκειται ουσιαστικά για ένα αυτοσχέδιο ημερολόγιο που βοηθούσε στο παρελθόν να μετρούν τις ημέρες της νηστείας, ελλείψει ημερολογίων.

Στις περισσότερες περιοχές της Ελλάδας, η κυρά Σαρακοστή ήταν μια χάρτινη ζωγραφιά που απεικόνιζε μια γυναίκα με επτά πόδια, ένα για κάθε εβδομάδα της Σαρακοστής, με σταυρωμένα χέρια γιατί προσεύχεται και με κλειστό στόμα γιατί νηστεύει, δεν κουτσομπολεύει και δεν κατακρίνει. Το ημερολόγιο αυτό συνόδευε μικρούς και μεγάλους στη νηστεία της Μεγάλης Σαρακοστής. Κάθε Σάββατο έκοβαν ένα πόδι κι έτσι ήξεραν πόσες εβδομάδες νηστείας απέμεναν μέχρι το Πάσχα. Το Μεγάλο Σάββατο έκοβαν και το τελευταίο χάρτινο πόδι, το οποίο δίπλωναν και το έκρυβαν σε ένα ξερό σύκο. Τοποθετούσαν έπειτα το σύκο αυτό μαζί με άλλα και, σε όποιον το έβρισκε, θεωρούνταν ότι έφερνε γούρι. Σε άλλες περιοχές τοποθετούσαν το πόδι στο ψωμί της Αναστάσεως. Όποιος έβρισκε στο κομμάτι του το πόδι ήταν ο τυχερός.

Η Εικόνα της Παναγίας της Εγκυμονούσης: Θεολογική, Υμνολογική και Εικονογραφική Προσέγγιση

                                                        Φωτό: Γιώργος Γεωργουδάκης στο FB

1. Εισαγωγή

Η εικόνα της Παναγίας της Εγκυμονούσης αποτελεί ένα από τα σπανιότερα και θεολογικώς βαθύτερα θέματα της Ορθοδόξου εικονογραφίας. Αν και η παράσταση της Θεοτόκου με τον Χριστό εντός μεταλλίου απαντά ήδη από τη μεσοβυζαντινή περίοδο (11ος αιώνας), η ρητή εικονογραφική απόδοση της εγκυμοσύνης της Παρθένου ως αυτοτελούς θέματος αναπτύσσεται μεταγενέστερα και αποκτά ιδιαίτερη λατρευτική σημασία στους νεότερους χρόνους (Mount Athos Legacy).

Η εικόνα αυτή δεν αποτελεί απλώς μία ευλαβική αναφορά στη μητρότητα. Συνιστά εικαστική διατύπωση του δόγματος της Ενσαρκώσεως όπως αυτό διαμορφώθηκε συνοδικά και βιώθηκε λειτουργικά μέσα στη ζωή της Εκκλησίας. Η Θεοτόκος προβάλλεται ως «Χώρα του Αχωρήτου», ως εκείνη που χώρεσε στα σπλάχνα της τον Προαιώνιο Λόγο, εκπληρώνοντας την προφητεία του Ησαΐου: «Ἰδοὺ ἡ Παρθένος ἐν γαστρὶ ἕξει καὶ τέξεται υἱόν» (Ησ. 7:14).

Η αρετή χωρίς Θεία Χάρη είναι ατελής. Η Θεία Χάρη μεταμορφώνει τον άνθρωπο

  

                                                                   Φωτό: Pinterest

1. Εισαγωγή

Η Ορθόδοξη Θεολογία δεν αντιλαμβάνεται την αρετή ως μια απλή ηθική τελειοποίηση ή ως προϊόν ψυχολογικής καλλιέργειας. Η αρετή είναι κίνηση της ελευθερίας του ανθρώπου προς τον Θεό, αλλά η τελείωσή της συντελείται μόνο μέσα στη ζωοποιό ενέργεια της Θείας Χάριτος. Ο άνθρωπος πλάστηκε «κατ’ εἰκόνα καὶ καθ’ ὁμοίωσιν» και φέρει μέσα του τη δυνατότητα της κοινωνίας με τον Δημιουργό του. Ωστόσο, μετά την πτώση, η φύση του είναι τραυματισμένη· οι δυνάμεις του είναι περιορισμένες και συχνά στρέφονται προς τον εγωκεντρισμό.

Η αρετή χωρίς τη Θεία Χάρη μπορεί να δημιουργήσει την εντύπωση προόδου, αλλά παραμένει ατελής, διότι δεν οδηγεί στη θέωση. Μπορεί να παράγει εξωτερική ευπρέπεια, αλλά δεν μεταμορφώνει την καρδιά. Αντίθετα, η Θεία Χάρη δεν προστίθεται απλώς στην ανθρώπινη προσπάθεια· την καθαγιάζει, τη φωτίζει και την ανακαινίζει. Η μεταμόρφωση του ανθρώπου είναι καρπός συνεργίας: ο άνθρωπος προσφέρει την προαίρεση και ο Θεός χαρίζει τη Χάρη Του.

Άλλοι μένουν στις Απόκριες και άλλοι οδεύουν προς την Ανάσταση

 

 

 

1. Εισαγωγή

Η φράση «Άλλοι μένουν στις Απόκριες κι άλλοι οδεύουν προς την Ανάσταση» αποτελεί μια βαθιά πνευματική παρατήρηση που αναδεικνύει την αντίθεση ανάμεσα στην κοσμική διασκέδαση και την εξωστρέφεια των Αποκριών και στην εσωτερική πνευματική πορεία της Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Οι Απόκριες, συνδεδεμένες με την προσωρινή χαρά, τα έθιμα και τις κοινωνικές εκδηλώσεις, προσφέρουν στιγμιαία απόλαυση και ψυχαγωγία. Αντίθετα, η Σαρακοστή καλεί τον πιστό σε εσωτερικό στοχασμό, μετάνοια και πνευματική άσκηση, οδηγώντας σταδιακά στην Ανάσταση και στην αιώνια ζωή. Η περίοδος αυτή δεν είναι μια απλή αποχή από τροφές, αλλά μια βαθιά εσωτερική διαδικασία κάθαρσης και αναδιοργάνωσης της ψυχής, όπως υπενθυμίζουν οι Πατέρες της Εκκλησίας (Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος, Άγιος Ανδρέας Κρήτης, Ευεργετινός). Ακολουθεί ένα ερωτηματολόγιο αυτοπαρατήσησης και ενδοσκόπησης.

Το Έθιμο της Φωτιάς στη Μεσσήνη – Παράδοση, Πάθος και Πρόσωπα

 

                                            Φωτογραφίες: Γιώργος Οικονομόπουλος στο FB

Στην καρδιά της Μεσσήνης, εκεί όπου η παράδοση συναντά το βίωμα και η συλλογικότητα μετατρέπεται σε γιορτή, αναβιώνει κάθε χρόνο ένα από τα πιο δυναμικά και αγαπημένα αποκριάτικα έθιμα: το έθιμο της φωτιάς. Μια τελετουργία που δεν περιορίζεται απλώς στο άναμμα μιας μεγάλης φλόγας, αλλά εξελίσσεται σε μια εμπειρία που ενώνει γενιές, γειτονιές και καρδιές.

Η φωτιά δεν είναι μόνο στοιχείο. Είναι σύμβολο. Είναι κάθαρση, αναγέννηση, δύναμη και χαρά. Και στη Μεσσήνη, κάθε σπίθα της κουβαλά ιστορίες ανθρώπων που αγαπούν τον τόπο τους και φροντίζουν να κρατούν άσβεστη τη φλόγα της παράδοσης.

Ο άνθρωπος πίσω από τον φακό

Ανάμεσα σε εκείνους που υπηρετούν με αγάπη και αφοσίωση την τοπική μας ταυτότητα, ξεχωρίζει ο κύριος Γιώργος Οικονομόπουλος. Οδηγός στον Δήμο Μεσσήνης, μα πάνω απ’ όλα άνθρωπος της δράσης, της χαράς και της δημιουργίας. Λάτρης της τοπικής παράδοσης και δεινός φωτογράφος, έχει καταφέρει μέσα από τον φακό του να μετατρέψει απλές στιγμές σε πολύτιμα τεκμήρια μνήμης.

ΜΕΡΟΣ ΤΡΙΤΟ: Ο άρτος του Θείου Λόγου – Η τροφή της αιώνιας ζωής

 

 

Φωτό: Ε.Η.Κ.

Πρόλογος

Σε αυτή τη  θεολογική σειρά που περιλαμβάνει 13 άρθρα,  διερευνούμε συμβολικά και  πνευματικά  τα σύμβολα του Θείου Λόγου, όπως αυτά παρουσιάζονται στην Αγία Γραφή:

Βροχή και Χιόνι (Ησαΐας 55:10-11) Σπόρος (Α΄ Πέτρου 1:23 / Λουκά 8:11)

Άρτος (Δευτερονόμιο 8:3 / Ιωάννης 1:14, 6:51)  Γάλα – Α΄ Πέτρου 2:2

Φωτιά – Ιερεμίας 23:29 Καθρέφτης – Ιακώβου 1:23

Σαπούνι – Μαλαχίας 3:2  Μέλι– Ψαλμοί 19:10

Σφυρί – Ιερεμίας 23:29 Ξίφος– Εφεσίους 6:17 / Εβραίους 4:12

Χρυσός – Ψαλμοί 19:7-10 Νερό – Εφεσίους 5:26

Λυχνία – Ψαλμοί 119:105

 ΜΕΡΟΣ ΤΡΙΤΟ: Ο άρτος του Θείου Λόγου – Η τροφή της αιώνιας ζωής: Από την Έρημο της Παλαιάς Διαθήκης στην Ευχαριστιακή Πληρότητα

1. Εισαγωγή

Ο άρτος  αποτελεί βασικό στοιχείο της ανθρώπινης διατροφής και, ταυτόχρονα, μία από τις πιο ισχυρές βιβλικές μεταφορές. Στην Αγία Γραφή ο άρτος  συνδέεται με την επιβίωση, τη συντήρηση, την κοινωνία και τη ζωή. Στο Δευτερονόμιο 8:3 διαβάζουμε: «Δεν ζει ο άνθρωπος μόνο με ψωμί, αλλά με κάθε λόγο που βγαίνει από το στόμα του Κυρίου». Στο κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο ο Χριστός αποκαλύπτει ακόμη βαθύτερα το μυστήριο: «Εγώ είμαι ο άρτος της ζωής… ο άρτος που θα δώσω εγώ είναι η σάρκα μου για τη ζωή του κόσμου» (Ιωάννου  6:51) και «Εν αυτώ ήτο ζωή» (Ιωάννου 1:4).

Η Σπανιόλα του Μπιζανίου της Βαλύρας

 

                                                               Φωτό: Ε.Η.Κ.

Στο Μπιζάνι ο χειμώνας δεν έρχεται ποτέ βιαστικός. Απλώνεται σιγά-σιγά πάνω από τα χαμηλά σπίτια, γλιστράει στις κεραμοσκεπές, κάθεται πάνω στα γυμνά κλαδιά των δέντρων και φωλιάζει στις αυλές σαν ήσυχος επισκέπτης. Το φως είναι χλωμό, σχεδόν ασημένιο, κι ο ήλιος μοιάζει να ξεχνά συχνά να ζεστάνει τις πέτρες. Εκεί, σε μια πέτρινη γωνιά και κάτω από μία καρποφόρα πορτοκαλιά  εμφανίστηκε για πρώτη φορά η Σπανιόλα με το εντυπωσιακό της τρίχωμα και το σοφό βλέμμα.

Κανείς δεν ήξερε από πού ήρθε. Δεν την είχε ξαναδεί κανείς στα σοκάκια, ούτε στις αυλές με τις λεμονιές, ούτε στα  μπαλκόνια με τις απλωμένες μπουγάδες. Ήρθε ένα πρωί σαν να είχε βγει από σελίδα βιβλίου. Ασπρόμαυρη, με μακρύ τρίχωμα που ανέμιζε ελαφρά στον παγωμένο αέρα και φουντωτή ουρά που την κρατούσε με τέτοια χάρη, σαν βεντάλια παλιάς αριστοκράτισσας. Τα πράσινα ματάκια της είχαν εκείνη τη σπάνια απόχρωση του υγρού γρασιδιού μετά τη βροχή. Κι όμως, δεν ήταν το χρώμα τους που σε καθήλωνε· ήταν το βλέμμα. Σοβαρό, μα ταυτόχρονα χαμογελαστό. Ένα βλέμμα που σε σάστιζε, γιατί ένιωθες πως σε διάβαζε πριν ακόμη της απευθύνεις τον λόγο.

Το Ευαγγέλιο της Κυριακής της Τυρινής – Ματθ. 6:14–21

 

                                                           Φωτό: Pinterest

Η ταπείνωση και η μετάνοια στον Χριστό

1. Εισαγωγή

Η Κυριακή της Τυρινής μάς φέρνει στη σκέψη της μετανοίας και της ταπείνωσης. Το Ευαγγέλιο μάς υπενθυμίζει ότι η ζωή μας πρέπει να στραφεί προς τον ουρανό και όχι προς τη γη, και ότι η καρδιά μας καθορίζει τον πνευματικό μας πλούτο. Η προσευχή, η συγχώρηση και η αποφυγή της συσσώρευσης υλικών αγαθών γίνονται δρόμος προς τη Θεία Χάρη.

2. Κατά Ματθαίον 6:14–21 - Απόδοση:

«Εάν συγχωρείτε στους ανθρώπους τα παραπτώματά τους, θα σας συγχωρέσει και ο Πατέρας σας που είναι στους ουρανούς.

Αν όμως δεν συγχωρείτε στους ανθρώπους, ούτε ο Πατέρας σας θα σας συγχωρέσει τα παραπτώματά σας.

Μην συγκεντρώνετε θησαυρούς στη γη, όπου τα σκουλήκια τους τρώνε και η σκουριά τους καταστρέφει, και όπου οι κλέφτες σκάβουν και τους κλέβουν.

Αντ’ αυτού, συγκεντρώστε θησαυρούς στον ουρανό, όπου ούτε σκουλήκια ούτε σκουριά τους καταστρέφουν, και όπου οι κλέφτες δεν μπορούν να κλέψουν.

Γιατί όπου είναι ο θησαυρός σας, εκεί θα είναι και η καρδιά σας.

Το φως του σώματός σας είναι το μάτι σας. Αν λοιπόν το μάτι σας είναι καθαρό, όλο το σώμα σας θα φωτίζεται. Αν όμως το μάτι σας είναι κακό, όλο το σώμα σας θα σκοτεινιάζει.

Κανείς δεν μπορεί να υπηρετεί δύο κυρίους: είτε θα μισήσει τον ένα και θα αγαπήσει τον άλλο, είτε θα είναι αφοσιωμένος στον ένα και θα περιφρονεί τον άλλο.

Δεν μπορείτε να υπηρετείτε και τον Θεό και τα χρήματα.»

Ο Απόστολος της Κυριακής της Τυρινής – Ρωμ. 13:11–14:4

 

                                                            Φωτό: Pinterest

Τίς μπορεί να μας χωρίσει από την αγάπη του Χριστού;

1. Εισαγωγή

Η Κυριακή της Τυρινής μάς φέρνει στο κατώφλι του Τριωδίου και μας προσκαλεί σε εγρήγορση πνευματική. Ο Απόστολος Παύλος, μέσα από τη συζήτηση για το φως και τη νύχτα, μάς καλεί να ζούμε με συνείδηση και ετοιμότητα. Δεν πρόκειται απλώς για ηθική οδηγία, αλλά για πραγματικότητα καρδιάς: η αγάπη του Χριστού μάς καλεί σε αφύπνιση και ενεργή συμμετοχή στη σωτηρία.

Αποστολικό Ανάγνωσμα -Απόδοση:

Αδελφοί, ξέρετε την ώρα: είναι καιρός να ξυπνήσουμε από τον ύπνο, γιατί η σωτηρία μας πλησιάζει. Ας απορρίψουμε τα έργα του σκότους και ας ντυθούμε με τον Χριστό, τον Κύριο. Ας ζούμε με διάκριση, αγαπώντας ο ένας τον άλλο και αποφεύγοντας ό,τι μας χωρίζει από τον Θεό. Μην αφήνουμε χώρο για αμαρτία· ας γίνουμε λαμπροί στον κόσμο ως παιδιά φωτός.

Η Κυριακή της Τυρινής:Η νηστεία ως μέσον εσωτερικής αναγέννησης

                                                          Φωτό: Pinterest

1. Εισαγωγή

Η Κυριακή της Τυρινής μάς καλεί να συλλογιστούμε τη μετάβαση από την κρεοφαγία στην Τυρινή Εβδομάδα, όπου η Εκκλησία μας προτρέπει σε προσευχή, μετάνοια και αυτοέλεγχο. Είναι ημέρα που η μνήμη των Πατέρων της Εκκλησίας μας θυμίζει ότι η νηστεία και η εγκράτεια δεν είναι αυτοσκοπός, αλλά μέσα για να ενισχυθεί η πνευματική ζωή και η αγάπη προς τον συνάνθρωπο. Ο λόγος του Κυρίου μάς καλεί σε εσωτερική καθαρότητα και προετοιμασία για την Μεγάλη Τεσσαρακοστή.

Η Τυρινή Κυριακή είναι η τελευταία Κυριακή πριν από την έναρξη της Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Η Εκκλησία προβάλλει την αναγκαιότητα της μετάνοιας, της προσευχής και της αγάπης προς τον συνάνθρωπο. Η ημέρα αυτή αποτελεί κορύφωση της Τυρινής Εβδομάδας και υπενθυμίζει ότι η πραγματική νηστεία είναι η καθαρή καρδιά και οι πράξεις αγάπης. Ακολουθεί κι ένα ερωτηματολόγιο για αυτοπαρατηρησία και ενδοσκόπηση.

ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ: Ο Σπόρος ο Άφθαρτος – Βιβλική, Θεολογική και Πατερική Θεώρηση του Λόγου ως Σπέρματος Ζωής

                                                           Φωτό: Pinterest

Πρόλογος

Η σειρά των συμβόλων που εξετάζουμε – βροχή και χιόνι, σπόρος, ψωμί, γάλα, μέλι, νερό, λυχνία/φως, σαπούνι, σπαθί, σφυρί, χρυσός και καθρέφτης – αποκαλύπτει πολυδιάστατα τη δύναμη, την αξία και την αποτελεσματικότητα του λόγου του Θεού στη ζωή του πιστού. Κάθε σύμβολο αναδεικνύει μια διαφορετική πτυχή της πνευματικής πορείας: από την καθοδήγηση και την τροφή της ψυχής μέχρι την καθαρότητα, την κρίση, την προστασία και την καρποφορία.

Η βροχή και το χιόνι (Ησαΐας 55:10-11) δείχνουν τη ζωογόνο δύναμη του λόγου που πέφτει και φέρνει καρπό χωρίς να επιστρέψει άκαρπο. Ο σπόρος (1 Πέτρου 1:23, Λουκά 8:11) αντιπροσωπεύει τη σπορά της αλήθειας στις καρδιές των ανθρώπων, ενώ το ψωμί (Δευτερονόμιο 8:3, Ιωάννης 1:4,6:51) δείχνει ότι ο λόγος είναι τροφή για τη ζωή, η οποία διατηρεί και θρέφει πνευματικά τον πιστό.

Η Μεγάλη Ευλογία της Αγλαΐας Μακρή

                                             Φωτογραφίες: lyrasi.blogspot.com

Η Αγλαΐα Μακρή, κόρη της Κωνσταντίνας Τσαγκάρη και του Δημητρίου Μακρή, και αδελφή του Σταύρου Μακρή,  γεννήθηκε στη Βαλύρα Μεσσηνίας το έτος 1958. Το όνομά της το έλαβε από τη γιαγιά της Αγλαΐα, από την πατρική γραμμή,  συνεχίζοντας μια όμορφη οικογενειακή παράδοση.

Η γιαγιά Αγλαΐα ήταν κόρη του μακαριστού ιερέως Δημητρίου Καρύδη. Μαζί με τη  βάπτιση της Αγλαΐας στην ιερά κολυμβήθρα του ιερού ναού του Αγίου Αθανασίου Βαλύρας, το νεοφώτιστο  έλαβε και μια μυστική ευλογία: την ιερά δεξιά χείρα του προπάππου της να τη συνοδεύει στο χρηστό διάβα του βίου της, ως πνευματική παρακαταθήκη και αόρατη προστασία.

Η Αγλαΐα ολοκλήρωσε επιτυχώς τις εγκύκλιες σπουδές της στο Γυμνάσιο Μελιγαλά το 1976 και διορίστηκε στο Παράτημα του Υπουργείου Γεωργίας στην Καλαμάτα, ανοίγοντας ένα νέο κεφάλαιο στη ζωή της. Στην πορεία της παντρεύτηκε και δημιούργησε μια θεάρεστη οικογένεια, θεμελιωμένη στην αγάπη, την πίστη και τις παραδοσιακές αξίες. Πάντα αγαπημένη με τον αείμνηστο αδελφό της και τα παιδιά της, απολαμβάνει σήμερα τα εγγόνια που της χάρισε ο Θεός, βλέποντας σε αυτά τη συνέχεια και την ευλογία της ζωής της.

Ο Σταυρός της Μαριάνθης

 

Η Μαριάνθη ήταν κορίτσι παλιάς κοπής, γεννημένη σε μια εποχή που τα χρυσά κοσμήματα δεν ήταν απλώς στολίδια· ήταν εχέγγυα γάμου, κοινωνικής υπόληψης και αναγνώρισης. Όταν τα κορίτσια λάμβαναν κατά τον αρραβώνα και τον γάμο τους χρυσά βραχιόλια, δαχτυλίδια και ένα σταυρό, η χαρά  και η υπερηφάνειά τους έμοιαζαν να τις απογειώνουν. Δεν ήταν  όποιες κι όποιες· ήταν χρυσοδεμένες νύφες, αρχόντισσες σε όλη τους τη λαμπρότητα.

Αλίμονο στις φτωχές που φορούσαν ένα ξύλινο σταυρουδάκι στον λαιμό και το ίδιο φόρεμα κάθε Κυριακή. Αν τις λυπόντουσαν, ορισμένες φορές τούς  έκαναν προξενιό με έναν πλούσιο· αλλιώς, τις προσπερνούσαν με δεκάδες δικαιολογίες, τόσο στις πόλεις όσο και στα χωριά. Και σα να μην έφτανε αυτό, έβαζε το χεράκι του και ο διάβολος, τρυπώνοντας στις σκέψεις των αθώων κοριτσιών και κάνοντάς τες να μοιάζουν με εκείνον.

Μέρος Πρώτο: «Καθώς κατεβαίνει η βροχή και το χιόνι» – Πνευματική προσέγγιση του λόγου του Προφήτου Ησαΐου

 

                                                                     Φωτό: Pinterest

 Εισαγωγή

 Η προτεινόμενη σειρά άρθρων που αρχίζει από σήμερα,  θεμελιώνεται σε συγκεκριμένες και θεολογικά ακριβείς βιβλικές αναφορές, οι οποίες αποκαλύπτουν την πολυδιάστατη ενέργεια του λόγου του Θεού μέσα στην ιστορία της σωτηρίας και στην προσωπική πνευματική ζωή του ανθρώπου. Τα βιβλικά σύμβολα στα οποία θα αναφερθούμε είναι: η βροχή και το χιόνι, το νερό, ο σπόρος, το ψωμί, το γάλα, το μέλι,  το σαπούνι, ο καθρέφτης, το σφυρί, το ξίφος, ο χρυσός, η λυχνία και η φωτιά.     Η συνοχή αυτών των  14 συμβόλων και αντίστοιχων χωρίων δεν είναι τυχαία. Όλα μαζί συνθέτουν μία βιβλική θεολογία του λόγου του Θεού, που εκτείνεται από την προφητική παράδοση της Παλαιάς Διαθήκης έως τη χριστολογική πληρότητα της Καινής Διαθήκης.

 Η βροχή κατέρχεται, ο σπόρος σπείρεται, το ψωμί τρέφει, το μέλι γλυκαίνει, το νερό ξεδιψά, το φως καθοδηγεί, το σαπούνι καθαρίζει, το σπαθί διακρίνει, το σφυρί συντρίβει, ο χρυσός δοκιμάζει, ο καθρέφτης αποκαλύπτει.