Μια ανοιξιάτικη ανάμνηση από το Δημοτικό Σχολείο Βαλύρας τη δεκαετία του 1960
Η Άνοιξη στη Βαλύρα Μεσσηνίας έχει πάντα κάτι το ξεχωριστό. Τα χωράφια γύρω από το χωριό ντύνονται με τα χρώματα των αγριολούλουδων, οι αμυγδαλιές έχουν ήδη ανθίσει και ο αέρας κουβαλά τη μυρωδιά της γης που ξυπνά. Εκείνη την εποχή, τη δεκαετία του 1960, οι μικροί μαθητές του Δημοτικού Σχολείου Βαλύρας περίμεναν με ανυπομονησία μια συγκεκριμένη στιγμή της άνοιξης: την ημερήσια εκδρομή στην Ιερά Μονή Βουλκάνου.
Η επιθυμία τους γεννιόταν κάθε χρόνο στο προαύλιο του σχολείου. Καθώς έμπαινε η Άνοιξη, τα παιδιά άρχιζαν να ψιθυρίζουν μεταξύ τους την ίδια λέξη.
«Εκδρομή…»
Σιγά σιγά ο ψίθυρος γινόταν σύνθημα.
«Εκδρομή! Εκδρομή!»
Οι μικροί μαθητές φώναζαν ρυθμικά, με βλέμμα γεμάτο προσμονή, μέχρι που οι δάσκαλοι χαμογελούσαν συγκαταβατικά και ο αυστηρός διευθυντής του σχολείου αποφάσιζε τελικά να ενδώσει.