Η Ύψωση του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού : Το ξύλο της ζωής, η δόξα της θυσίας και η ελπίδα της Αναστάσεως

 

Η 14η Σεπτεμβρίου αποτελεί για την Ορθόδοξη Εκκλησία μία από τις πλέον κατανυκτικές και θεολογικά βαθιές ημέρες του εκκλησιαστικού έτους. Η εορτή της Παγκοσμίου Υψώσεως του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού δεν είναι απλώς η ανάμνηση ενός ιστορικού γεγονότος, ούτε μία ακόμη ημέρα τιμής ενός ιερού συμβόλου. Είναι η πανηγυρική ομολογία της Εκκλησίας ότι εκεί όπου ο κόσμος είδε την ήττα, ο Θεός φανέρωσε τη νίκη· εκεί όπου φάνηκε ο θάνατος, ανέτειλε η ζωή· εκεί όπου υψώθηκε το όργανο της καταδίκης, αποκαλύφθηκε το «ακατάλυτον τρόπαιον» της σωτηρίας.

Ο Σταυρός αποτελεί την καρδιά του μυστηρίου της θείας Οικονομίας. Ο Χριστός, ο οποίος «ἐκένωσεν ἑαυτόν» και έλαβε μορφή δούλου, φθάνει μέχρι την άκρα ταπείνωση του Σταυρού, για να οδηγήσει τον άνθρωπο στην άκρα δόξα της Αναστάσεως. Γι’ αυτό και η Εκκλησία δεν αντικρίζει ποτέ τον Σταυρό απομονωμένο από την Ανάσταση. Ο Σταυρός είναι πάντοτε σταυροαναστάσιμος: είναι πόνος που μεταμορφώνεται σε χαρά, θυσία που γίνεται ζωή, ταπείνωση που οδηγεί στη δόξα.

Ο Μέγας Βασίλειος υπογραμμίζει αυτή τη βαθιά σχέση όταν αναφέρεται στο έργο του Σταυρού μέσα στο σχέδιο της θείας Οικονομίας: «Διὰ τοῦ Σταυροῦ ἡ οἰκονομία τῆς ἐνανθρωπήσεως ἐτελέσθη» (Βασίλειος Καισαρείας, Εἰς Ἡσαΐαν, 3, PG 30, 557B). Ο Σταυρός, επομένως, δεν αποτελεί ένα επεισόδιο στο τέλος της επίγειας ζωής του Χριστού. Αποτελεί το αποκορύφωμα της αυτοπροσφοράς Του για τη σωτηρία του κόσμου.

Η Μάχη του Βουλκάνου ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ

  ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ  Δ. ΛΥΡΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥ

Η Μάχη του Βουλκάνου  ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ 

Η Μάχη του Βουλκάνου δεν αποτελεί κάποιο ξεχωριστό μεγάλο ιστορικό γεγονός, αλλά αναφέρεται στις πολεμικές συγκρούσεις που έλαβαν χώρα γύρω από την Ιερά Μονή Βουλκάνου στη Μεσσηνία κατά την Επανάσταση του 1821 και το 1770 (Ορλωφικά), καθώς το μοναστήρι λειτουργούσε ως οχυρό και καταφύγιο.

Στην έρευνα, μελέτη, στους φάκελους αριστείων από τα ΓΑΚ  ΑΘΗΝΩΝ βρήκαμε  σε 11 διαφορετικούς φακέλους που στα πιστοποιητικά τους περιγράφουν και τη  Μάχη του Βουλκάνου, χωρίς να γνωρίζουμε ακριβώς ημερομηνία. Δημοσιεύομε τα 3 πιστοποιητικά από τα γειτονικά χωριά της Μονής Βουλκάνου Αρσινόη, Αρχαία Μεσσήνη και στη δεύτερη  και τελευταία ανάρτηση τα υπόλοιπα πιστοποιητικά, που αποστέλλονται  δωρεάν σε όποιον απόγονο  ενδιαφέρεται.

Οι Νυφούλες της Βαλύρας

 

Ο ήλιος έγερνε πίσω από  το διάσελο της Ιθώμης, βάφοντας τον ορίζοντα με πορφυρά και χρυσαφένια χρώματα, καθώς ο μπάρμπα-Γιώργος ανηφόριζε το στενό σοκάκι προς το κτήμα του. Ήταν εκείνες οι μέρες του Οκτώβρη, που το Φθινόπωρο άρχιζε να ψιθυρίζει τα πρώτα του κρύα και η φύση στη Βαλύρα ετοιμαζόταν για τον Χειμώνα. Στο χέρι του κρατούσε έναν κουβά με φρεσκοσβησμένο, μοσχοβολιστό ασβέστη και μια χοντρή βούρτσα από τρίχα.

Πίσω του ακολουθούσε ο δεκάχρονος εγγονός του, ο μικρός Γιώργης, που είχε την τύχη να φέρει το όνομά του, γεμάτος απορία.

«Παππού, γιατί κουβαλάμε τον ασβέστη; Θα βάψουμε το σπίτι;» ρωτούσε ξανά και ξανά το παιδί.

Ο γέροντας χαμογέλασε, άνοιξε την ξύλινη καγκελόπορτα του κτήματος και στάθηκε μπροστά στα δέντρα του. Εκεί, στη σειρά, περίμεναν οι λεμονιές, οι πορτοκαλιές, οι μανταρινιές, οι ροδιές και οι αχλαδιές.

Βίον Ανθόσπαρτον Μιχάλη και Διονυσία, να σας ζήσει ο μικρός σας Άγγελος

 

Ανταπόκριση: κ. Χρήστος Παν. Παπαγεωργίου

Μια ημέρα γεμάτη απόλυτη ευτυχία, βαθιά συγκίνηση και διπλή ευλογία έζησαν     οι κάτοικοι και οι προσκεκλημένοι του χωριού μας. Δύο αγαπημένοι άνθρωποι, η εκλεκτική και πάντα αγαπητή συμπατριώτισσά μας, Διονυσία Καρύδη, και ο εκλεκτός της καρδιάς της, Μιχάλης Καπινιάρης, ενώθηκαν με τα ιερά δεσμά του γάμου στον Ιερό Ναό του Αγίου Αθανασίου,  ξεκινώντας και επίσημα το κοινό τους ταξίδι στη ζωή με τις πιο γλυκές προσδοκίες.

Το μυστήριο τέλεσε μέσα σε κλίμα κατάνυξης και πνευματικής χαράς ο  πρωτοπρεσβύτερος του χωριού μας, πατήρ Ιωάννης Φωτεινός, ο οποίος καθοδήγησε το ζευγάρι στα πρώτα του βήματα με τις πατρικές του ευλογίες και συμβουλές. Οι νεόνυμφοι, λάμποντας από ευτυχία, αντάλλαξαν όρκους αιώνιας πίστης, αγάπης και αφοσίωσης, ενώπιον Θεού και ανθρώπων, με τα βλέμματα όλων των παρευρισκόμενων να είναι στραμμένα πάνω τους γεμάτα θαυμασμό.

Η συγκίνηση όμως της ημέρας δεν σταμάτησε εκεί, καθώς αμέσως μετά την ολοκλήρωση του γάμου ακολούθησε το μυστήριο της βάπτισης. Το ευτυχισμένο ζευγάρι εισήλθε σε μια νέα φάση της οικογενειακής του ζωής, βαφτίζοντας τον μονάκριβο γιο του. Το όνομα αυτού... Άγγελος! Μέσα σε χειροκροτήματα και δάκρυα χαράς από τους συγγενείς και τους φίλους, ο μικρός Άγγελος έλαβε το όνομά του, σκορπίζοντας ακόμα μεγαλύτερη αισιοδοξία και χαμόγελα σε όλους τους παρευρισκόμενους.

Το Ευαγγελικό Μήνυμα της Κυριακής προ της Υψώσεως Η Ύψωση του Υιού του Ανθρώπου και η Απέραντη Αγάπη του Θεού

 

Εισαγωγή

Το Ευαγγελικό ανάγνωσμα αυτής της Κυριακής (Ιω. γ΄ 13-17) μας μεταφέρει στον πυρήνα της θεολογίας του Ευαγγελιστή Ιωάννη, αποκαλύπτοντάς μας το βαθύτερο κίνητρο της Θείας Ενανθρωπήσεως. Μέσα από τα ίδια τα λόγια του Κυρίου προς τον Νικόδημο, μεταφερόμαστε στο μυστήριο της σωτηρίας του κόσμου. Η περικοπή αυτή αποτελεί έναν πνευματικό φάρο, καθώς συνδέει τις προφητείες της Παλαιάς Διαθήκης με τη θυσία του Γολγοθά, προσφέροντας σε κάθε άνθρωπο την ελπίδα της αιώνιας ζωής.

Το Αποστολικό Μήνυμα της Κυριακής προ της Υψώσεως: Το Καύχημα του Σταυρού και η Αναγέννηση του Ανθρώπου

 

Εισαγωγή

Καθώς πορευόμαστε πνευματικά προς τη μεγάλη παγκόσμιο εορτή της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού, η Εκκλησία μας προετοιμάζει εισάγοντάς μας στο βαθύτερο νόημα του σταυρικού θανάτου του Κυρίου. Το αποστολικό ανάγνωσμα της Κυριακής 13 Σεπτεμβρίου 2026, παρμένο από την Προς Γαλάτας Επιστολή του Αποστόλου Παύλου (Γαλ. στ΄ 11-18), μας καλεί να αναλογιστούμε πού στηρίζουμε τις ελπίδες μας και ποιο είναι το αληθινό κέντρο της χριστιανικής μας ταυτότητας. Σε έναν κόσμο που συχνά εγκλωβίζεται στην εξωτερική εμφάνιση και την κοινωνική αποδοχή, ο Απόστολος Παύλος μας υπενθυμίζει τη ριζοσπαστική φύση της εν Χριστώ ζωής.

Ο Σιδερίτης

                                                            Φωτό: κα Βάσω Φ. Ηλιοπούλου

Ο χρόνος στη Βαλύρα μοιάζει μερικές φορές να κυλά διαφορετικά, σαν το ποτάμι της  Μαυροζούμενας που κουβαλάει στις εκβολές του θρύλους, κόπους και αναμνήσεις. Όμως, από το έτος 2020, μια παράξενη, βαριά σιωπή σκέπασε τη γωνιά όπου για δεκαετίες ολόκληρες χτυπούσε η καρδιά της δημιουργίας και της βιοπάλης. Το παλιό σιδηρουργείο του αείμνηστου μπαρμπα-Λιά στέκει εκεί, τυλιγμένο σε μια βαθιά θλίψη, περιμένοντας καρτερικά τον νέο του ιδιοκτήτη, εκείνον τον άνθρωπο που θα του εμφυσήσει ξανά πνοή και θα του δώσει ζωή.

Σήμερα, αν σταθείς έξω από τη μισογκρεμισμένη του πόρτα, δεν ακούγονται πια οι ρυθμικοί χτύποι από τις βαριοπούλες. Σίγησαν τα προπολεμικά, βαριά μηχανήματα, που κάποτε φάνταζαν στα μάτια των παιδιών σαν μυθικά τέρατα που τιθασεύονταν από τη δύναμη ενός μόνο ανθρώπου. Έσβησε και το καμίνι, εκείνη η πύρινη αγκαλιά που έλιωνε και λύγιζε το σκληρό σίδερο, μεταμορφώνοντάς το με μαστοριά σε περίτεχνες πόρτες, στέρεα παράθυρα και καλοδουλεμένα κάγκελα που στόλιζαν τα σπίτια της Μεσσηνίας.

Στον προαύλιο χώρο, η ιστορία αρνείται να παραδοθεί στη λήθη. Βαριά και αλύγιστα σιδερένια απομεινάρια, εργαλεία μιας άλλης εποχής και παλιά συλλεκτικά είδη επιμένουν να μένουν εκεί, εκτεθειμένα στα στοιχεία της φύσης, λες και διεκδικούν πεισματικά τη θέση τους στον κόσμο, περιμένοντας τη μέρα που θα αναδειχθούν ως μουσειακά εκθέματα μιας λαϊκής κληρονομιάς που χάνεται.

Μια φθινοπωρινή μέρα,

Από τα Ερείπια στην Αναγέννηση: 40 Χρόνια από τον Σεισμό που Αναγέννησε την Καλαμάτα

 

Εισαγωγή

Το ημερολόγιο έγραφε Σάββατο 13 Σεπτεμβρίου 1986. Ήταν 20:21 το βράδυ όταν μια υπόκωφη βοή συγκλόνισε τη Μεσσηνία. Μέσα σε μόλις 31 δευτερόλεπτα, ένας επιφανειακός σεισμός μεγέθους 6,0 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ μετέτρεψε την Καλαμάτα και τα γύρω χωριά σε μια ζώνη απόλυτης καταστροφής. Η ένταση των IX («πολύ καταστροφικός») στην κλίμακα Μερκάλι άφησε πίσω της 20 νεκρούς, εκατοντάδες τραυματίες και χιλιάδες άστεγους. Σήμερα, 40 χρόνια μετά, η επέτειος αυτή δεν αποτελεί μόνο μια ημέρα βαθιάς συγκίνησης και μνήμης για τις απώλειες του παρελθόντος, αλλά και ένα παγκόσμιο ορόσημο για το πώς η ανθρώπινη θέληση, η επιστήμη και η κοινωνική ομοψυχία μπορούν να μεταμορφώσουν την απόλυτη καταστροφή σε ένα πρότυπο δημιουργίας και ασφάλειας.

Κατήλθε και ευλόγησε ο ήλιος ο λαμπρός τους μαθητές του Δημοτικού Σχολείου Βαλύρας

 

                                              Φωτογραφίες: Dimitris Tsilikas, FB

Με το πρώτο φως μιας νέας σχολικής χρονιάς, με χαμόγελα, παιδικές φωνές, συγκίνηση και την προσμονή για όσα πρόκειται να ακολουθήσουν, πραγματοποιήθηκε σήμερα ο καθιερωμένος Αγιασμός στο Δημοτικό Σχολείο Βαλύρας. Οι μαθητές επέστρεψαν στις σχολικές τους αίθουσες ύστερα από τις καλοκαιρινές διακοπές, έτοιμοι να ανοίξουν ένα νέο κεφάλαιο γνώσης, δημιουργίας, φιλίας και κοινής πορείας.

Η αυλή του σχολείου γέμισε από παιδιά κάθε ηλικίας, από γονείς και εκπαιδευτικούς, οι οποίοι βρέθηκαν όλοι μαζί σε αυτή τη σημαντική ημέρα, που σηματοδοτεί την έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς. Τα παιδιά, άλλα γεμάτα ενθουσιασμό και άλλα με τη φυσική εκείνη συστολή της πρώτης ημέρας, αντάμωσαν ξανά με τους συμμαθητές και τους δασκάλους τους.

Για τους μικρούς μαθητές, η επιστροφή στο σχολείο δεν είναι απλώς η αρχή των μαθημάτων. Είναι η επανένωση με φίλους, η αναβίωση των καθημερινών συνηθειών, η ανακάλυψη νέων γνώσεων και η προετοιμασία για έναν ακόμη χρόνο γεμάτο εμπειρίες. Μετά τις ημέρες της ξεγνοιασιάς, της θάλασσας, των ταξιδιών, των παιχνιδιών και της καλοκαιρινής ελευθερίας, το κουδούνι του σχολείου καλεί και πάλι τα παιδιά στον δικό τους δημιουργικό αγώνα.

Τον Αγιασμό της νέας σχολικής χρονιάς τέλεσε ο σεπτός πρωτοπρεσβύτερος της Βαλύρας, π. Ιωάννης Φωτεινός, ο οποίος με την παρουσία του και την πνευματική του ευλογία έδωσε το ιδιαίτερο νόημα που αρμόζει στην πρώτη αυτή ημέρα. Με κατάνυξη και σεβασμό, μαθητές, εκπαιδευτικοί και γονείς παρακολούθησαν την ιερή τελετή, ζητώντας την ευλογία του Θεού για μια χρονιά δημιουργική, ειρηνική και καρποφόρα.

Η Παγίδα της Αναπαράστασης: Μια Πολυεπίπεδη Ανάλυση της Σύγχρονης Υπαρξιακής Κρίσης

 

Εισαγωγή 

Ζούμε σε μια εποχή που χαρακτηρίζεται από μια παράδοξη αντίφαση: έχουμε περισσότερα μέσα από ποτέ για να καταγράψουμε τη ζωή μας, αλλά λιγότερο χρόνο για να τη ζήσουμε πραγματικά. Η καθημερινότητά μας έχει μετατραπεί σε μια συνεχή ροή ψηφιακών στιγμιοτύπων, όπου η αυθεντική εμπειρία συχνά θυσιάζεται στον βωμό της κοινωνικής αποδοχής και της τέλειας αισθητικής.

Το δοκίμιο που ακολουθεί αποτελεί μια συστηματική ανάλυση της σύγχρονης αυτής υπαρξιακής παγίδας, με αφορμή το απόφθεγμα: «Ίσως τελικά δεν μας λείπει μια δεκαετία. Μας λείπει λίγο περισσότερο χρώμα. Λίγο λιγότερη πόζα. Και να είμαστε εκεί όταν συμβαίνει η ζωή», το οποίο ανάρτησε στη σελίδα του στο Facebook o επιχειρηματίας βιολογικής καλλιέργειας ελιάς στη Βαλύρα Μεσσηνίας, κ. Στασινός Αθαν. Μπόβης.  

Μέσα από τα πρίσματα της Φιλοσοφίας, της Ψυχολογίας, της Κοινωνιολογίας και της Θεολογίας, το κείμενο επιχειρεί να αποδομήσει τον μηχανισμό της «πόζας» και να αναδείξει την επιτακτική ανάγκη για επιστροφή στο αυθεντικό «εδώ και τώρα». Απευθύνεται σε κάθε σύγχρονο άνθρωπο που αναζητά το πραγματικό «χρώμα» της ύπαρξης πέρα από τα ψηφιακά φίλτρα της καθημερινότητας.

Το κουκλόσπιτο στην παιδική θεραπεία: Όταν το παιχνίδι γίνεται γλώσσα της ψυχής

 

Ένα άρθρο για γονείς

Υπάρχουν στιγμές κατά τις οποίες ένα παιδί δυσκολεύεται να πει με λόγια αυτό που αισθάνεται. Μπορεί να φοβάται, να θυμώνει, να ζηλεύει, να νιώθει μόνο ή να βιώνει μια αλλαγή στην οικογένειά του χωρίς να γνωρίζει πώς να την εξηγήσει. Τότε το παιχνίδι μπορεί να γίνει η γλώσσα μέσα από την οποία το παιδί επικοινωνεί όσα δεν μπορεί ακόμη να εκφράσει λεκτικά.

Μέσα στο πλαίσιο της παιγνιοθεραπείας (play therapy), το κουκλόσπιτο αποτελεί ένα ιδιαίτερα ενδιαφέρον θεραπευτικό μέσο. Πρόκειται για μια μικρή αναπαράσταση ενός «κόσμου», όπου το παιδί μπορεί να τοποθετήσει ανθρώπους, ζώα, αντικείμενα και γεγονότα και να δημιουργήσει τις δικές του ιστορίες. Το σημαντικό δεν είναι το ίδιο το παιχνίδι, αλλά ο τρόπος με τον οποίο το παιδί το χρησιμοποιεί μέσα στη θεραπευτική σχέση (Axline, 1947; Landreth, 2012).

Το κουκλόσπιτο μπορεί να λειτουργήσει σαν μια μικρογραφία του κόσμου του παιδιού. Μέσα σε αυτή τη μικρή πραγματικότητα, το παιδί μπορεί να γίνει ο σκηνοθέτης: να αποφασίσει ποιος θα μπει στο σπίτι, ποιος θα μείνει έξω, ποιος θα κοιμηθεί πού, ποιος θα φροντίσει ποιον, ποιος θα φύγει και –κυρίως– τι θα συμβεί στη συνέχεια.

Η λάμψη στην κορυφή

 

Μια νύχτα στον Ταΰγετο

Ήταν πριν από περίπου δεκαπέντε χρόνια.

Έξι νέοι άνθρωποι, τρία ζευγάρια, είχαν αποφασίσει να κάνουν κάτι που εκείνη την εποχή   φαινόταν περισσότερο σαν περιπέτεια παρά σαν επιστημονικό ερώτημα: να περάσουν τη νύχτα της 19ης Ιουλίου   στον Ταΰγετο, κοντά στην κορυφή του Προφήτη Ηλία, στην περίφημη Πυραμίδα.

Η ανάβαση είχε τη δική της σιωπή.

Όσο ανέβαιναν, ο αέρας γινόταν πιο δυνατός και η θερμοκρασία έπεφτε. Η κούραση από την πορεία είχε αρχίσει να βαραίνει τα σώματά τους, ενώ το τοπίο γύρω τους αποκτούσε εκείνη την ιδιαίτερη αίσθηση απομόνωσης που έχουν τα ψηλά βουνά.

Όταν έφτασαν στην κορυφή, ο κόσμος κάτω τους έμοιαζε μακρινός.

Έστησαν πρόχειρα τον χώρο όπου θα περνούσαν τη νύχτα, τακτοποίησαν τα πράγματά τους και κάθισαν για λίγο να συζητήσουν. Η κουβέντα κινήθηκε γύρω από το βουνό, την εμπειρία της ανάβασης, τη νύχτα που τους περίμενε και, όπως συμβαίνει συχνά σε τέτοιες στιγμές, γύρω από ιστορίες και δοξασίες που συνδέονται με έναν τόπο τόσο επιβλητικό.

Ύστερα ήρθε η νύχτα.

Ο άνεμος συνέχιζε να περνά πάνω από την κορυφή. Το κρύο ήταν αισθητό. Ο καθένας έκλεισε τα μάτια του χωρίς να γνωρίζει τι θα έφερνε ο ύπνος.

Και τότε συνέβη κάτι που κανείς από τους έξι δεν περίμενε.

Τα συνθήματα μεταξύ των συμμαθητών ως μηχανισμός επιβολής και αποκλεισμού

 

Αφιερωμένο στα παιδιά, στους γονείς τους και στους εκπαιδευτικούς του Δημοτικού Σχολείου Βαλύρας με ευχές για καλή χρονιά!

Εισαγωγή

Η παιδική ηλικία αποτελεί μια περίοδο κατά την οποία οι σχέσεις με τους συνομηλίκους αποκτούν ολοένα και μεγαλύτερη σημασία. Στο σχολικό περιβάλλον τα παιδιά δεν μαθαίνουν μόνο γράμματα, αριθμούς και κανόνες συμπεριφοράς, αλλά διαμορφώνουν παράλληλα τρόπους επικοινωνίας, δημιουργούν φιλίες, συγκροτούν μικρές ομάδες και αναζητούν τη θέση τους μέσα στο κοινωνικό σύνολο. Η ανάγκη του παιδιού να ανήκει σε μια ομάδα είναι φυσιολογική και αναπτυξιακά σημαντική. Ωστόσο, οι ίδιες διαδικασίες που δημιουργούν το αίσθημα του «ανήκειν» μπορούν, υπό ορισμένες συνθήκες, να μετατραπούν σε μηχανισμούς αποκλεισμού.

Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η δημιουργία «συνθημάτων» ή κωδικών εισόδου σε μια παιδική παρέα. Από μόνη της η ύπαρξη ενός συνθήματος δεν αποτελεί προβληματική συμπεριφορά. Τα παιδιά συχνά δημιουργούν κανόνες, μυστικά, κώδικες και παιχνίδια που ενισχύουν τη φαντασία και τη συνοχή της ομάδας. Ο Piaget (1932), μελετώντας την ανάπτυξη της παιδικής κατανόησης των κανόνων, ανέδειξε τη σημασία των παιχνιδιών και της κοινωνικής αλληλεπίδρασης για τη σταδιακή κατανόηση της συλλογικής ζωής. Οι κανόνες που δημιουργούνται από τα παιδιά μπορούν να αποτελούν μέρος μιας φυσιολογικής διαδικασίας κοινωνικής μάθησης.

Η κατάσταση, όμως, αλλάζει όταν το σύνθημα δεν χρησιμοποιείται απλώς ως στοιχείο παιχνιδιού αλλά ως προϋπόθεση για την αποδοχή ενός παιδιού στην παρέα και, ακόμη περισσότερο, όταν το σύνθημα περιλαμβάνει προσβλητική ή υβριστική λέξη. Τότε το σύνθημα παύει να είναι απλώς ένα παιχνίδι μεταξύ συνομηλίκων και μπορεί να λειτουργήσει ως μηχανισμός επιβολής, κοινωνικού ελέγχου και αποκλεισμού.

Το Αγκάθι του Χριστού στο Παράθυρο της Υπομονής

Η Ελένη, μια πενηντάχρονη σύζυγος, μητέρα και εργαζόμενη, βιώνει τις καθημερινές δοκιμασίες της ζωής σαν ένα δικό της «αγκάθινο στεφάνι». Στο παράθυρό της καλλιεργεί συμβολικά το «αγκάθι του Χριστού», έναν κάκτο όπου κάθε ακίδα αντιπροσωπεύει και μια δυσκολία. Όμως, με βαθιά πίστη και αθόρυβη υπομονή, περιμένει τη στιγμή που το φυτό θα ανθίσει, φέρνοντας μαζί του την ελπίδα και την επιβεβαίωση ότι κάθε Γολγοθάς κρύβει μια δική του, μικρή Ανάσταση.

Το χώμα στη μικρή, πήλινη γλάστρα του παραθύρου ήταν στεγνό, σκληρό σαν την καθημερινότητά της. Η Ελένη στάθηκε μπροστά του με το φλιτζάνι του καφέ στο χέρι, πριν ακόμα ξυπνήσει το σπίτι. Ήταν πενήντα χρονών, μια ηλικία που οι άλλοι θεωρούν ώριμη και τακτοποιημένη, όμως η ίδια ένιωθε συχνά σαν ακροβάτης σε τεντωμένο σχοινί. 

Απέναντί της, το «αγκάθι του Χριστού»—ο Ευφόρβιος ο Μίλειος, όπως έγραφε η καρτέλα όταν το αγόρασε—ύψωνε τα κλαδιά του γεμάτα με κοφτερά, γκρίζα αγκάθια. Για την Ελένη, αυτός ο κάκτος δεν ήταν απλώς ένα φυτό. Ήταν ο καθρέφτης της ζωής της. Κάθε αγκάθι του αντιπροσώπευε και μια δοκιμασία, μια ευθύνη, μια στενοχώρια που έπρεπε να διαχειριστεί ως σύζυγος, μητέρα και εργαζομένη.

Αφιέρωμα: Η Γέννηση της Υπεραγίας Θεοτόκου

 

Η αυγή της χαράς, η αρχή των εορτών και η πνευματική ανακαίνιση του ανθρώπου

8 Σεπτεμβρίου — Γενέθλιον τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου

Υπάρχουν ημέρες μέσα στο εκκλησιαστικό έτος που δεν είναι απλώς ημερομηνίες. Είναι πνευματικές θύρες. Μας καλούν να περάσουμε από έναν τρόπο ζωής σε έναν άλλον, από τη φθορά στην ελπίδα, από τη συνήθεια στην εγρήγορση, από το χθες στο καινούργιο που ο Θεός θέλει να γεννήσει μέσα μας.

Μία τέτοια ημέρα είναι η 8η Σεπτεμβρίου, το Γενέθλιον της Υπεραγίας Θεοτόκου.

Δεν είναι τυχαίο ότι η Εκκλησία τοποθέτησε τη μεγάλη αυτή θεομητορική εορτή στις πρώτες ημέρες του νέου Εκκλησιαστικού έτους. Την 1η Σεπτεμβρίου ανοίγει ένας νέος λειτουργικός κύκλος και, λίγες ημέρες αργότερα, στις 8 Σεπτεμβρίου, η Εκκλησία μάς οδηγεί μπροστά στο θαύμα της γεννήσεως Εκείνης που θα γίνει η Μητέρα του Κυρίου, η Θεοτόκος, η πύλη διά της οποίας ο Θεός θα εισέλθει στην ανθρώπινη ιστορία.

Η Συγκρότηση του Νέου Διοικητικού Συμβουλίου του Συλλόγου Γυναικών Βαλύρας

 

 

Με όραμα, συνεργασία και διάθεση προσφοράς συνεχίζεται δυναμικά το έργο του Συλλόγου

Με ανανεωμένη διάθεση, εμπειρία αλλά και νέα πρόσωπα που φέρνουν φρέσκια πνοή, συνεχίζει την πορεία του ο Σύλλογος Γυναικών Βαλύρας, μετά τις εκλογές που πραγματοποιήθηκαν στις 2 Σεπτεμβρίου και τη συγκρότηση του νέου Διοικητικού Συμβουλίου σε σώμα.

Στο τιμόνι του Συλλόγου παραμένει για δεύτερη χρονιά η άξια Πρόεδρος κα Ελένη Τσιλίκα, η οποία έχει αποδείξει έμπρακτα την αγάπη και την αφοσίωσή της στον Σύλλογο και στη Βαλύρα. Στο πλευρό της, επίσης για δεύτερη χρονιά, η Αντιπρόεδρος κα Ελένη Αδαμοπούλου, με τη δική της σημαντική συμβολή και ενεργό παρουσία.

Ο κύριος Δημήτρης, ο χαρισματικός κηπουρός της Βαλύρας

 

Στην οδό Ιεράς Μονής Βουλκάνου, λίγο πριν από το ρέμα Καραμπάτσου, σε μια γωνιά της Βαλύρας που περνά ίσως απαρατήρητη στον βιαστικό διαβάτη, υπάρχει ένας κήπος διαφορετικός από τους άλλους. Ένας μικρός, περιποιημένος χώρος, σε έκταση μικρότερη από πεντακόσια τετραγωνικά μέτρα, όπου η γη έχει συναντήσει την ανθρώπινη επιμονή, την τάξη και την αγάπη για δημιουργία.

Εκεί, ένας σιωπηλός και σεμνός άνθρωπος, ο κύριος Δημήτρης, καλλιεργεί καθημερινά τον δικό του μικρό παράδεισο.

Δεν πρόκειται για έναν παραδοσιακό κήπο όπως εκείνους που γνωρίσαμε παλαιότερα στη Βαλύρα, με τα ακανόνιστα παρτέρια, τις αυλές γεμάτες γλάστρες, τα αυτοσχέδια στηρίγματα και την αυθόρμητη συνύπαρξη των φυτών. Δεν είναι όμως ούτε ένας σύγχρονος κήπος με την αυστηρή αισθητική και τα διακοσμητικά στοιχεία μιας οργανωμένης κηποτεχνίας.

Είναι κάτι εντελώς προσωπικό.

Ο κήπος του κυρίου Δημήτρη είναι, θα έλεγε κανείς, η απόλυτη αντανάκλαση της προσωπικότητάς του.

Το Ευαγγέλιο της Κυριακής 6 Σεπτεμβρίου 2026 — ΙΔ΄ Ματθαίου

 

Η πρόσκληση στη βασιλεία και το ένδυμα του γάμου

Η Κυριακή 6 Σεπτεμβρίου 2026 είναι η ΙΔ΄ Κυριακή του Ματθαίου. Το Ευαγγέλιο της ημέρας μάς εισάγει στην παραβολή των βασιλικών γάμων, μία από τις πιο δυνατές παραβολές του Κυρίου, επειδή μέσα σε λίγους στίχους συναντούμε την πρόσκληση του Θεού, την ανθρώπινη αδιαφορία, την καθολικότητα της κλήσεως, αλλά και την ανάγκη να ανταποκριθούμε στην πρόσκληση όχι μόνο εξωτερικά αλλά με ολόκληρη την ύπαρξή μας.

Η ημέρα συνδέεται επίσης λειτουργικά με την Ανάμνηση του θαύματος του Αρχαγγέλου Μιχαήλ στις Χώναις. Μέσα σε αυτό το πνευματικό πλαίσιο, το Ευαγγέλιο γίνεται ιδιαίτερα επίκαιρο: ο Θεός καλεί, ανοίγει δρόμο σωτηρίας και προσφέρει τη χαρά της Βασιλείας Του· εμείς καλούμαστε να μην παραμείνουμε αδιάφοροι, αλλά να εισέλθουμε στη χαρά Του με πίστη, μετάνοια και αγάπη.

Ο Απόστολος της Κυριακής 6 Σεπτεμβρίου 2026 — Β΄ Κορινθίους 1:21–24 και 2:1–4

 

«Συνεργοί ἐσμεν τῆς χαρᾶς ὑμῶν»

Το αποστολικό ανάγνωσμα της Κυριακής 6 Σεπτεμβρίου 2026 προέρχεται από τη Β΄ προς Κορινθίους επιστολή του Αποστόλου Παύλου. Πρόκειται για ένα ιδιαίτερα τρυφερό και ποιμαντικό κείμενο. Ο Παύλος μιλά για τον Θεό που μας βεβαιώνει «εἰς Χριστόν», μας χρίει, μας σφραγίζει και μας δίνει τον «ἀρραβῶνα τοῦ Πνεύματος». Στη συνέχεια εξηγεί γιατί απέφυγε να έλθει στην Κόρινθο με τρόπο που θα προκαλούσε νέα λύπη.

Το αποστολικό ανάγνωσμα δεν είναι λοιπόν απλώς μία διδασκαλία περί πίστεως. Είναι μία αποκάλυψη του εκκλησιαστικού ήθους: ο ποιμένας δεν εξουσιάζει την πίστη των ανθρώπων, αλλά γίνεται «συνεργός» της χαράς τους. Η πνευματική καθοδήγηση είναι διακονία αγάπης.

Το επίσημο λειτουργικό κείμενο της ημέρας καταγράφει τη συγκεκριμένη περικοπή ως Β΄ Κορινθίους 1:21–24 και 2:1–4.

Αστρονομικό επιπεδόσφαιρο: Ένα δώρο-πρόκληση για μεγάλους και μικρούς

 

Υπάρχουν δώρα που τα ανοίγουμε, τα θαυμάζουμε για λίγο και ύστερα τα αφήνουμε σε ένα συρτάρι. Υπάρχουν όμως και δώρα που μας προκαλούν να σηκώσουμε το βλέμμα, να κάνουμε ερωτήσεις και να ανακαλύψουμε έναν ολόκληρο κόσμο. Ένα τέτοιο δώρο είναι το αστρονομικό επιπεδόσφαιρο.

Παράξενο όνομα; Ίσως. Συναρπαστική ιδέα; Σίγουρα!

Το επιπεδόσφαιρο είναι ένας απλός, έξυπνος και διαχρονικός χάρτης του ουρανού. Μας βοηθά να αναγνωρίζουμε τους αστερισμούς και τα αστέρια που μπορούμε να δούμε κάθε εποχή, συγκεκριμένη ημέρα και συγκεκριμένη ώρα. Δεν χρειάζεται μπαταρίες, Wi-Fi ή εφαρμογή στο κινητό. Χρειάζεται μόνο λίγη περιέργεια, έναν καθαρό ουρανό και διάθεση για εξερεύνηση.

Και ίσως αυτό να είναι το πιο όμορφο χαρακτηριστικό του: μας προσκαλεί να μάθουμε τον ουρανό κοιτάζοντάς τον με τα δικά μας μάτια.

Η Βαλύρα στην Κατοχή και την Αντίσταση

 ΤΟΥ ΓΙΑΝΝ Δ.ΛΥΡΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥΗ

 Βαλύρα στην Κατοχή και την Αντίσταση

Υπεύθυνος στο ΕΑΜ Βαλύρας ήταν ο δάσκαλος Χρίστος Τσάμης, που υπηρέτησε στο Μικροχώρι Δοξάτου Δράμας.  Η Οργάνωση ξεκίνησε το Φθινόπωρο του 1942 όπως η φιλική εταιρία. Συγκεντρωνόταν σε διάφορα μέρη του χωριού συνωμοτικά και μυστικά. Πυρήνας ήταν ο Φατούρος από τη Στεμνίτσα. Τα ιδρυτικά μέλη της Οργάνωσης ήταν ο Φίλιππος Ψύχαλος, τα αδέλφια Μίμης και Κώστας Γεωργακόπουλος, τα αδέλφια Φλώρος, Θωμάς και Παντελής Θεοδωρακόπουλος, Παντελής Λιοντήρης, Ηλίας Μπουρίκας, Βαγγέλης Τσάμης, Άγγελος Μπάκας, Χρίστος Λαμπρόπουλος και Κων/νος Σπηλιώτης. Καθοδηγητής αρχικά ήταν ο δάσκαλος Τσάμης, το διαδέχθηκε ο Φλώρος και μετά ο Ηλίας Μπουρίκας.

Όταν το «Θηρίο» Σφύριξε στο Τζεφερεμίνι: Ιστορία και Λαογραφία του Πρώτου Τρένου της Βαλύρας

                                                             Φωτό: lyrasi.blogspot.com

 Ανταπόκριση: κ. Χρήστος Παν. Παπαγεωργίου

Λέγει ο κ. Παπαγεωργίου: Η φωτογραφία αποτυπώνει μια ιστορική στιγμή του 1901 στον σιδηροδρομικό σταθμό του Τζεφερεμινίου (τη σημερινή Βαλύρα Μεσσηνίας). Μια ομάδα Γάλλων περιηγητών ποζάρει πάνω και δίπλα σε μια κλασική ατμομηχανή των ΣΠΑΠ (Σιδηρόδρομοι Πειραιώς - Αθηνών - Πελοποννήσου), έχοντας ως τελικό προορισμό την επίσκεψη στον αρχαιολογικό χώρο της Αρχαίας Ιθώμης. Την πολύτιμη αυτή στιγμή διέσωσε με τον φακό του ο Γερμανός περιηγητής και φωτογράφος Konrad Hustaedt .  

Το Ιστορικό Πλαίσιο: Οι Ράγες του Εκσυγχρονισμού

Στα τέλη του 19ου αιώνα, η Ελλάδα του Χαρίλαου Τρικούπη επιχειρεί ένα τεράστιο άλμα προς τον εκσυγχρονισμό, με βασικό όχημα την ανάπτυξη του σιδηροδρομικού δικτύου. Η Μεσσηνία μπαίνει δυναμικά στον χάρτη των μεταφορών όταν, τον Φεβρουάριο του 1892, παραδίδεται στην κυκλοφορία η μετρική γραμμή Καλαμάτας - Διαβολιτσίου. Ανάμεσα στους βασικούς σταθμούς της διαδρομής είναι το Τζεφερεμίνι ( η σημερινή Βαλύρα ).  

Ο σιδηρόδρομος άλλαξε ριζικά τη μοίρα του τόπου. Από ένα απομονωμένο αγροτικό χωριό, η Βαλύρα μετατρέπεται σε συγκοινωνιακό κόμβο της εύφορης κοιλάδας του Παμίσου. Το τρένο δεν μετέφερε πλέον μόνο τοπικά προϊόντα (λάδι, σύκα, κρασί), αλλά έγινε η πύλη εισόδου για την ανάδειξη της πολιτισμικής κληρονομιάς της περιοχής.

Η βροχή τον Σεπτέμβρη του 1967

 

Η πρώτη βροχή  τον Σεπτέμβρη του 1967 δεν ήρθε με βροντές και αστραπές.  Έφθασε σιγά, σχεδόν ντροπαλά, σαν να ζητούσε την άδεια να μπει στα αγροτόσπιτα. Ψιχάλες λεπτές κρέμονταν από τις ελιές, δρόσιζαν τα κεραμίδια και άφηναν μικρές γυαλιστερές γραμμές πάνω στα λιθάρια. Ο αέρας μύριζε βρεγμένο χώμα, σταφύλια και Φθινόπωρο.

Σε λίγες ημέρες άρχιζε το σχολείο.

Παιδούλα μετρούσα τις ημέρες και μαζί με αυτές μετρούσα και τις σχολικές ελλείψεις μου. Δεν είχα καινούρια σάκα, ούτε κασετίνα με μολύβια και ξυλομπογιές. Χρειαζόμουν τετράδια μπλε, ένα καλό στυλό για να γράψω τις ετικέτες και, αν γινόταν, ένα ζευγάρι αθλητικά παπούτσια.

Πήγα στη γιαγιά.

Την είδα καθισμένη κοντά στο παράθυρο της κουζίνας. Έξω ψιχάλιζε και οι σταγόνες κυλούσαν στα τζάμια. Εκείνη φορούσε τη σταυρωτή, κροσσωτή εσάρπα της μητέρας της, που είχε πάνω της εκείνη την αξέχαστη μυρωδιά από  σπιτικό σαπούνι και λεβάντα. 

Συκόπαστο και συκολούκουμο με τα βασιλικά σύκα της Βαλύρας

 

Ο κάμπος και οι πλαγιές της Βαλύρας, οι κήποι, οι αυλές, μα και τα ξεχασμένα μονοπάτια έχουν στον διάκοσμό τους λογής λογής καρπερές συκιές. Δέντρα παλιά, ριζωμένα βαθιά στη γη και στη μνήμη του τόπου, αλλά και νεότερα, συνεχίζουν να χαρίζουν κάθε καλοκαίρι τον πολύτιμο καρπό τους.

Ανάμεσα στα παλιά και νέα είδη ξεχωρίζουν και δεσπόζουν τα βασιλικά σύκα, με τη γλυκιά, μελωμένη σάρκα και το ιδιαίτερο άρωμά τους. Είναι ένας καρπός που δεν προσφέρεται μόνο για να κοπεί και να φαγωθεί φρέσκος κάτω από τη σκιά της συκιάς· γίνεται και πολύτιμο υλικό για παραδοσιακά γλυκίσματα, που κρατούν τη γεύση του καλοκαιριού ζωντανή για τους μήνες του χειμώνα.

Η εποχή του μαζέματος έχει αρχίσει να κορυφώνεται. Τα χέρια των ανθρώπων πιάνουν προσεκτικά τον ώριμο καρπό, τα καλά σύκα ξεχωρίζουν και ο νους πηγαίνει στις παλιές νοικοκυρές που ήξεραν να αξιοποιούν κάθε σοδειά. Τίποτε δεν πήγαινε χαμένο. Από τα σύκα γίνονταν γλυκά του κουταλιού, ξερά σύκα, συκόπαστο και κάθε λογής καλούδια, για το σπίτι και για το κέρασμα του επισκέπτη.

Η αργία της Κυριακής: Από την εντολή της ανάπαυσης στην Ανάσταση του Χριστού και στη σύγχρονη κοινωνία

 

Εισαγωγή

Η Κυριακή κατέχει ιδιαίτερη θέση στη ζωή της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Δεν είναι απλώς μία ημέρα κατά την οποία ο άνθρωπος δεν εργάζεται. Είναι η «Κυριακή ημέρα», η ημέρα της Αναστάσεως του Χριστού, ημέρα λατρείας, ευχαριστίας, πνευματικής ανασυγκρότησης και κοινωνίας με τον Θεό και τον συνάνθρωπο.

Στη σύγχρονη κοινωνία, όμως, η Κυριακή έχει αλλάξει σημαντικά χαρακτήρα. Εμπορικά καταστήματα, καφετέριες, εστιατόρια, χώροι ψυχαγωγίας, ξενοδοχεία, μέσα μεταφοράς, υπηρεσίες υγείας, τηλεφωνικά κέντρα και πολλές άλλες επιχειρήσεις λειτουργούν κανονικά. Για έναν μεγάλο αριθμό εργαζομένων η Κυριακή δεν είναι ημέρα ανάπαυσης αλλά κανονική εργάσιμη ημέρα.

Το ζήτημα, επομένως, δεν είναι απλώς αν «επιτρέπεται» ή «απαγορεύεται» η εργασία την Κυριακή. Το βαθύτερο ερώτημα είναι τι σημαίνει για τον άνθρωπο μια κοινωνία στην οποία η οικονομική δραστηριότητα μπορεί να συνεχίζεται αδιάκοπα επτά ημέρες την εβδομάδα. Τι συμβαίνει στην οικογένεια, στην πνευματική ζωή, στις ανθρώπινες σχέσεις και τελικά στην ίδια την αντίληψή μας για τον χρόνο;

Το Νέο Διοικητικό Συμβούλιο του Συλλόγου Γυναικών Βαλύρας

 

Με ιδιαίτερη συμμετοχή και ενδιαφέρον πραγματοποιήθηκαν την Τετάρτη 2 Σεπτεμβρίου 2026 οι αρχαιρεσίες του Συλλόγου Γυναικών Βαλύρας, μέσα σε ένα κλίμα δημοκρατίας, συνεργασίας και αισιοδοξίας για την επόμενη ημέρα. Συνολικά 51 μέλη του συλλόγου συμμετείχαν στην εκλογική διαδικασία, επιβεβαιώνοντας έμπρακτα το ενδιαφέρον των γυναικών της Βαλύρας για τη συνέχιση και την ενίσχυση της συλλογικής δράσης.

Οι εκλογές αποτέλεσαν μια σημαντική στιγμή για τον Σύλλογο Γυναικών Βαλύρας, έναν φορέα που μέσα από τη δράση του επιδιώκει να ενώνει τις γυναίκες της περιοχής, να αναδεικνύει την τοπική παράδοση και πολιτιστική κληρονομιά και να συμβάλλει ενεργά στη ζωή της τοπικής κοινωνίας.

Η συμμετοχή 51 μελών στην εκλογική διαδικασία αποτελεί ένα ιδιαίτερα θετικό μήνυμα. Σε μια εποχή όπου η ενεργή συμμετοχή στα κοινά αποτελεί ζητούμενο, η παρουσία των γυναικών της Βαλύρας στις αρχαιρεσίες δείχνει ότι υπάρχει διάθεση για προσφορά, συνεργασία και δημιουργία. Παράλληλα, αποδεικνύει ότι ο Σύλλογος παραμένει ένας ζωντανός οργανισμός, που στηρίζεται στα μέλη του και αντλεί δύναμη από τη δική τους ενεργό παρουσία.

Το γελαστό γαρμπίλι

 

«Χάσαμε τον Γαρμπιλάκη μας…»

Έτσι μας είπε ένας παππούς, φίλος της ιστοσελίδας μας, με καταγωγή από   χωριό της Μεσσηνίας. Το είπε με τέτοια συγκίνηση, με τέτοια ανάγκη να μιλήσει για έναν άνθρωπο που σημάδεψε τη ζωή του τόπου, ώστε παραμερίσαμε όλες τις άλλες εργασίες της ιστοσελίδας. Έπρεπε πρώτα να ακούσουμε την ιστορία.

Έπρεπε να καταγραφεί.

Γιατί κάποιοι άνθρωποι, ακόμη κι όταν φεύγουν, δεν πρέπει να χάνονται. Κι ο Κωστάκης, ο δικός τους «Γαρμπίλης», ήταν ένας από αυτούς.

Ο ΕΟΣ Καλαμάτας στην κορυφή του Ταϋγέτου – Εκεί όπου η Πυραμίδα συναντά τον Μεσσηνιακό Κόλπο

 

        

                                       Φωτογραφίες: Τζαβάρα Αγγελική στο FB

Στα 2.407 μέτρα, στην κορυφή του Προφήτη Ηλία, εκεί όπου ο Ταΰγετος στεφανώνει τη Μεσσηνία, ο ΕΟΣ Καλαμάτας έγραψε ακόμη μία ξεχωριστή σελίδα στην ιστορία της ορειβατικής του δράσης.

Με τόλμη, αντοχή, υπομονή και πίστη, η δραστήρια ορειβατική ομάδα του Συλλόγου πήρε τον ανηφορικό δρόμο για την ψηλότερη κορυφή του Ταϋγέτου και έφτασε στην περίφημη Πυραμίδα, ένα από τα πιο εντυπωσιακά και αινιγματικά φυσικά δημιουργήματα της Ελληνικής γης.

Εκεί, πάνω από τα 2.400 μέτρα, οι άνθρωποι του ΕΟΣ Καλαμάτας δεν αντίκρισαν μόνο ένα μεγαλειώδες ορεινό τοπίο. Έζησαν την ξεχωριστή συγκίνηση της προσέγγισης στο πέτρινο ξωκκλήσι του Προφήτη Ηλία, που στέκει λιτό και αγέρωχο στην κορυφή, φτιαγμένο από τις ίδιες τις πέτρες του βουνού, ανθεκτικό στους ανέμους και στα χιόνια του Χειμώνα, στις 29 Αυγούστου 2026.

Γεωργία Δημητρακοπούλου: «Το πένθος είναι προσωπικό, αλλά ποτέ δεν είναι μόνο προσωπική υπόθεση.»

 

 

                                     Φωτό: Γεωργία Δημητρακοπούλου στο FB

Ο θάνατος ενός αγαπημένου ανθρώπου αποτελεί μία από τις βαθύτερες εμπειρίες που μπορεί να βιώσει ο άνθρωπος. Το πένθος γεννιέται μέσα στην ψυχή εκείνου που έχασε, όμως εκδηλώνεται πάντοτε μέσα σε ένα κοινωνικό περιβάλλον: στην οικογένεια, στους συγγενείς, στους φίλους, στους γείτονες, στους συνεργάτες, ακόμη και στους ανθρώπους που συναντά καθημερινά. Γι’ αυτό και η συμπεριφορά του πενθούντος, ο τρόπος με τον οποίο μιλά, κινείται, εργάζεται, τρώει, συναναστρέφεται τους άλλους, αλλά και ο τρόπος με τον οποίο ντύνεται, μπορεί να επηρεάσει σημαντικά το συναισθηματικό κλίμα ολόκληρου του περιβάλλοντός του.

Το μαύρο ένδυμα αποτελεί εδώ και αιώνες ένα από τα ισχυρότερα κοινωνικά σύμβολα του πένθους στη Δύση. Ωστόσο, το μαύρο δεν είναι από μόνο του ούτε «θεραπευτικό» ούτε «παθολογικό». Η σημασία του εξαρτάται από τον άνθρωπο, την οικογένεια, την κοινωνία, την παράδοση και τον τρόπο με τον οποίο χρησιμοποιείται. Ιδιαίτερα σημαντικό είναι να διαχωρίσουμε το πένθος ως εσωτερική ψυχική διεργασία από το πένθος ως κοινωνική έκφραση και από το πένθιμο ένδυμα ως πολιτισμικό σύμβολο.

Η έναρξη του νέου Εκκλησιαστικού Ενιαυτού στο γραφικό παρεκκλήσιο της Παναΐτσας στη Βαλύρα

 

Κάθε χρόνο, την 1η Σεπτεμβρίου, η Βαλύρα έχει τη δική της ιερή συνάντηση με την παράδοση, την πίστη και την ιστορία της. Στο γραφικό ξωκκλήσι της Παναΐτσας, αγκαλιασμένο από αιωνόβιες ελιές και ποτισμένο επί αιώνες με ύμνους, προσευχές, δάκρυα και ευχαριστίες, οι Βαλυραίοι υποδέχονται το νέο Εκκλησιαστικό Έτος , τιμούν τη μνήμη του Αγίου Αμούν και των Αγίων Τεσσαράκοντα Παρθενομαρτύρων, και προσκυνούν ευλαβώς την Παναΐτσα τους

Είναι ένας τόπος μικρός στο μέγεθος, αλλά μεγάλος  μνήμη. Ένα πέτρινο εκκλησάκι που στέκει αγέρωχο από τα μεταφραγκικά χρόνια, μοναδικό στολίδι της περιοχής, μαρτυρεί με τη σιωπή του τη μακραίωνη σχέση των ανθρώπων της Βαλύρας με την πίστη και την Παναγία. Μέσα στους αιώνες, εδώ προσέτρεξαν μοναχοί και κοσμικοί, ευσεβείς αγρότες και ποιμένες, πονεμένες ψυχές, οικογένειες και παιδιά. Άλλοι ήρθαν για να ευχαριστήσουν, άλλοι για να ζητήσουν δύναμη, άλλοι για να αφήσουν ένα βάρος που δεν μπορούσαν να σηκώσουν μόνοι τους.

Κάτω από τη σκέπη της Παναΐτσας, γενιές Βαλυραίων αναζήτησαν παρηγοριά, ευλογία και θεία φώτιση.

Από τη Βαλύρα στα γήπεδα της Καλαμάτας – Οι ευχές όλης της Βαλύρας στον Τάκη Καρύδη

 

                                                      Φωτό: Sofia Boutsi, FB

Υπάρχουν παιδιά που από πολύ μικρά δείχνουν πως έχουν βρει αυτό που αγαπούν. Παιδιά που δεν χρειάζονται πολλά λόγια για να περιγράψουν το όνειρό τους, γιατί το εκφράζουν με κάθε τους κίνηση, με κάθε προπόνηση, με κάθε αγώνα. Ένα τέτοιο παιδί είναι και ο Τάκης Καρύδης, ένας νεαρός Βαλυραίος που από τα πρώτα κιόλας παιδικά του χρόνια αγάπησε την μπάλα και σήμερα κάνει ένα σημαντικό βήμα στην ποδοσφαιρική του πορεία.

Ο Τάκης γεννήθηκε στις 6 Ιουλίου 2012 και σήμερα είναι μαθητής της Γ΄ Γυμνασίου στο Γυμνάσιο Μελιγαλά. Από τότε που έκανε τα πρώτα του παιδικά βήματα, η μπάλα ήταν το αγαπημένο του παιχνίδι. Σύντομα, όμως, το παιχνίδι έγινε αγάπη και η αγάπη εξελίχθηκε σε έναν μεγάλο στόχο: το ποδόσφαιρο.

Θλίψη στη Βαλύρα: «Έφυγε» η Παναγιώτα Μπουρίκα, η αρχόντισσα του Μπιζανίου με τη γεμάτη αγάπη καρδιά

Έφυγε από τη ζωή πλήρης ημερών, σε ηλικία 87 ετών, η εκλεκτή συγχωριανή μας Παναγούλα Μπουρίκα, χήρα του Παναγιώτη Μπουρίκα. Η απώλειά της αφήνει ένα δυσαναπλήρωτο κενό στην τοπική κοινωνία της Βαλύρας, αλλά και μια σπουδαία παρακαταθήκη αγάπης, προσφοράς και οικογενειακών αξιών.

Η νεκρώσιμος ακολουθία θα τελεστεί την Τρίτη 1 Σεπτεμβρίου 2026 και ώρα 6:00 μ.μ. στον Ιερό Ναό Αγίου Αθανασίου στη Βαλύρα, όπου συγγενείς, φίλοι και συγχωριανοί θα συγκεντρωθούν για να της απευθύνουν το τελευταίο αντίο.

Μια ζωή γεμάτη αγώνα, αγάπη και δημιουργία

Η ιστορία της θείας Παναγούλας στη Βαλύρα ξεκίνησε πριν από πολλές δεκαετίες, όταν έφτασε στο χωριό ως νεαρή νυφούλα από την Αρκαδία το 1957. Ο αείμνηστος σύζυγός της, ο θείος Παναγιώτης, την ερωτεύτηκε με την πρώτη ματιά. Ήταν ένας έρωτας βαθύς και δυνατός, από εκείνους της παλιάς εποχής, που ακόμη κι αν ο αείμνηστος Παναγιώτης δεν τον ομολογούσε εύκολα μπροστά στα παιδιά του για να κρατά τα ηθικά προσχήματα της εποχής, αποτελούσε τη σταθερή πυξίδα της κοινής τους πορείας.

Το ζευγάρι ξεκίνησε να χτίζει τη δική του οικογένεια τη δύσκολη και φτωχική δεκαετία του 1950, στην περιοχή Μπιζάνι της Βαλύρας. Με ακούραστη εργατικότητα, αναπτύσσοντας βήμα-βήμα την κτηνοτροφική τους μονάδα και κάνοντας αυστηρές οικονομίες, κατάφεραν όχι μόνο να ορθοποδήσουν, αλλά και να δημιουργήσουν μια στέρεη και ευημερούσα βάση για τις επόμενες γενιές.

Παγωτό; Όλες τις γεύσεις!

 

                                                              Φωτό: pinterest

Ο Γιωργάκης ήταν σχεδόν έξι χρονών και είχε ήδη μάθει πως οι μεγάλοι, όταν μιλούν μεταξύ τους, δεν λένε πάντοτε αυτό που πραγματικά εννοούν.

Είχε μάθει ακόμη κάτι πιο σημαντικό: πως οι μεγάλοι μπορεί να λένε πως όλα είναι καλά, ενώ τίποτα δεν είναι καλά.

Το καταλάβαινε από τα μάτια τους.

Από τον τρόπο που έκλειναν μια πόρτα.

Από το πώς ακουμπούσαν ένα ποτήρι πάνω στο τραπέζι.

Από εκείνο το απότομο «άσε με τώρα» που δεν ήταν ποτέ απλώς ένα «άσε με ».

Ο Γιωργάκης ζούσε ανάμεσα σε πολλούς ανθρώπους που τον αγαπούσαν. Είχε τον παππού από την πλευρά του πατέρα του, τη γιαγιά από την πλευρά της μητέρας του, την αγαπημένη του θεία και, όταν οι γονείς του ταξίδευαν στο εξωτερικό, μια κυρία που τον φρόντιζε και προσπαθούσε να του προσφέρει τη δική της ηρεμία.

Ένα παιδί σαν μικρό μελισσάκι.