Η τελευταία Πανσέληνος του Καλοκαιριού : Μια ξεχωριστή βραδινή πεζοπορία με το Tsoula Trail στη Βαλύρα

 

Υπάρχουν κάποιες βραδιές του καλοκαιριού που μοιάζουν να έχουν δημιουργηθεί για να τις μοιραζόμαστε. Βραδιές όπου ο ουρανός, η φύση, το φως του φεγγαριού και η ανθρώπινη συντροφιά δημιουργούν ένα σκηνικό ξεχωριστό. Μια τέτοια βραδιά μάς προσκαλεί να ζήσουμε η ομάδα του Tsoula Trail, την Παρασκευή 28 Αυγούστου 2026, με αφορμή την τελευταία πανσέληνο του Καλοκαιριού.

Η «Αυγουστιάτικη Πανσέληνος», όπως συχνά αποκαλείται, έχει έναν ιδιαίτερο συμβολισμό στη συλλογική μας μνήμη. Είναι το φεγγάρι που φωτίζει τις τελευταίες ημέρες του Αυγούστου, τότε που το καλοκαίρι αρχίζει σιγά-σιγά να αποχαιρετά τις μεγάλες ημέρες του, χωρίς όμως να έχει χάσει ακόμη τη ζεστασιά, τη γαλήνη και τη μαγεία του. Είναι ένα φυσικό πέρασμα από την ανεμελιά του καλοκαιριού προς τον πιο ήρεμο ρυθμό του φθινοπώρου.

Η πανσέληνος ανέκαθεν γοήτευε τον άνθρωπο. Από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, το γεμάτο φεγγάρι αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για ποιητές, ζωγράφους, μουσικούς και μυθοπλάστες αλλά και μύστες. Το φως του   ταξίδεψε μέσα από τραγούδια και συνδέθηκε με την αγάπη, την προσμονή, την αναγέννηση και την ελπίδα.

Το όνειρο της μοδιστρούλας

 

Στην Καλλιθέα της Αθήνας, τη δεκαετία του 1960, ζούσε η δεσποινίς Χρυσή, μια τριανταπεντάχρονη μοδίστρα Ποντιακής καταγωγής. Ήταν άριστα εκπαιδευμένη στην τέχνη της ραπτικής και τα χέρια της ήξεραν να μεταμορφώνουν ένα κομμάτι ύφασμα σε φόρεμα που έκανε την καρδιά κάθε γυναίκας να χτυπά από χαρά.

Το εργαστήριό της ήταν ένα μικρό βοηθητικό δωμάτιο στο σπίτι της. Δίπλα υπήρχε ένα μικρό χωλ, όπου υποτίθεται πως κάθονταν οι πελάτισσές της. Υποτίθεται, γιατί μόλις έβλεπαν τα φορέματά τους κρεμασμένα και καλοσιδερωμένα, δεν μπορούσαν να περιμένουν. Πετάγονταν επάνω, έτρεχαν να τα δοκιμάσουν και κοιτούσαν τον εαυτό τους στον καθρέφτη με εκείνη τη γλυκιά λαχτάρα που έχει μια γυναίκα όταν ετοιμάζεται να φορέσει κάτι καινούριο.

Το μοντελάκι με την κόκκινη τσάντα και τα λευκά μαλλιά

 

                                                              Φωτό: Pinterest

Η κυρία Τζένη, ζωγράφος και αγιογράφος, όπως τη θυμάμαι, ήταν μια παιδούλα στα ογδόντα της. Δεν είχε τίποτε από εκείνη τη βαριά σοβαρότητα που συχνά αποδίδουμε στους ανθρώπους της τρίτης ηλικίας. Στο πρόσωπό της υπήρχε μια γλυκιά νεότητα, όχι εκείνη που προσπαθεί να κρύψει τα χρόνια, αλλά εκείνη που έχει συμφιλιωθεί μαζί τους και τα έχει κάνει προσευχή.

Ήταν ευσεβής και γλυκομίλητη. Η πραότητα και η αγάπη του Χριστού είχαν κατοικήσει μέσα της, χωρίς θόρυβο και χωρίς επίδειξη. Από εκεί αντλούσε τη χαρά της για τη ζωή. Μια χαρά ήσυχη, μετρημένη, χωρίς υπερβολές, σαν το φως ενός καντηλιού που καίει σταθερά σε μια γωνιά του σπιτιού.

Τα τελευταία τριάντα χρόνια είχε υιοθετήσει ένα μικρό προσωπικό «μοντελάκι», που είχε γίνει σχεδόν σήμα κατατεθέν της. Μια κόκκινη δερμάτινη τσάντα, ένα κοραλένιο κολιέ, μια ασπρόμαυρη κλαρωτή φούστα, μαύρο σακάκι και, την άνοιξη, λευκά παπούτσια. Έτσι έβγαινε στο σεργιάνι της, έτσι πήγαινε στις ομαδικές εκθέσεις στην Αθήνα, έτσι συναντούσε φίλους και γνωστούς.

Λαμπερός γάμος στην Καλαμάτα για τον Θοδωρή Τσάμη και την Ευγενία Καράμπελα!

 

Ανταπόκριση: κ. Χρήστος Παν. Παπαγεωργίου

Με τα ιερά «δεσμά του γάμου» ενώθηκαν την Κυριακή 23 Αυγούστου 2026 το βράδυ, δύο εκλεκτοί συμπατριώτες μας, σε μια τελετή γεμάτη συγκίνηση, λάμψη και χαμόγελα.

Ο Θοδωρής Τσάμης, γιος των αγαπητών μας Μιχάλη και Ιωάννας Τσάμη (και πρώην άσος του Αστέρα), και η εκλεκτή της καρδιάς του, Ευγενία Καράμπελα, κόρη των Γεωργίου και Μαρίας Καράμπελα, αντάλλαξαν όρκους αιώνιας πίστης και αγάπης στον Ιερό Ναό της Αναστάσεως του Σωτήρος στην Καλαμάτα.

Πνευματικές μητέρες του ζευγαριού και άξιες κουμπάρες ήταν οι κυρίες Ειρήνη Κολιοράκη και Κατερίνα Ρομπάκη.

Άγιος Διονύσιος Ζακύνθου: Ο Άγιος της Συγγνώμης, της ταπείνωσης και της αγάπης

 

                                                               Φωτό: Newsbomb.gr

 Αφιερωμένο στον Βαλυραίο καθηγητή Βιολογίας και Ιστοριοδίφη, κ. Ιωάννη Δ. Λύρα, και στην εκ Ζακύνθου σύζυγό του , κα Καίτη,  που σήμερα βρίσκονται στη Ζάκυνθο και τιμούν τον Άγιο Διονύσιο.

«Ἅγιε τοῦ Θεοῦ Διονύσιε, πρέσβευε ὑπὲρ ἡμῶν»

Στις 24 Αυγούστου η Ζάκυνθος δεν πανηγυρίζει απλώς μια μεγάλη θρησκευτική εορτή. Ανοίγει την καρδιά της και προσέρχεται ενώπιον του Προστάτη και Πολιούχου της, του Αγίου Διονυσίου, για να προσκυνήσει το σεπτό και άφθαρτο Σκήνωμά του και να αντλήσει από τη ζωή του ένα μήνυμα που παραμένει πάντοτε επίκαιρο: ότι η αληθινή αγάπη του Χριστού κορυφώνεται στη συγχώρηση.

Η 24η Αυγούστου είναι αφιερωμένη στη Μετακομιδή του Ιερού Σκηνώματος του Αγίου Διονυσίου από τις Στροφάδες στη Ζάκυνθο, η οποία πραγματοποιήθηκε το 1717. Ο Άγιος τιμάται επίσης στις 17 Δεκεμβρίου, ημέρα της κοιμήσεώς του.

Και κάθε φορά που η Ζάκυνθος υποδέχεται τον Άγιό της, μοιάζει ολόκληρο το νησί να γίνεται μια μεγάλη εκκλησία: οι καμπάνες ηχούν, οι φιλαρμονικές συνοδεύουν τη λιτάνευση, οι δρόμοι γεμίζουν προσκυνητές και η προσευχή ανεβαίνει από χιλιάδες καρδιές προς τον ουρανό.

Νοροϊός στην Καλαμάτα: Οδηγός για τους ασθενείς και τις οικογένειές τους

 

 Για τους αναγνώστες μας στην Καλαμάτα που νοσούν, αλλά και για τους οικείους τους

Τις τελευταίες εβδομάδες αρκετοί κάτοικοι στην Καλαμάτα έρχονται αντιμέτωποι με συμπτώματα όπως ξαφνικούς εμετούς, υδαρείς διάρροιες, ναυτία, κοιλιακές κράμπες και έντονη κόπωση. Τα συμπτώματα αυτά μπορεί να οφείλονται σε διαφορετικά αίτια — από ιογενή γαστρεντερίτιδα, όπως η λοίμωξη από νοροϊό, μέχρι τροφιμογενή λοίμωξη ή, σε ορισμένες περιπτώσεις, άλλη ιογενή λοίμωξη.

Ο νοροϊός αποτελεί ένα από τα συχνότερα και πιο μεταδοτικά αίτια οξείας γαστρεντερίτιδας. Ο ΕΟΔΥ επισημαίνει ότι οι νοροϊοί είναι το συχνότερο αίτιο οξείας γαστρεντερίτιδας στις ανεπτυγμένες χώρες, ενώ τα συμπτώματα είναι συνήθως ήπια και υποχωρούν χωρίς ειδική θεραπεία.

Το σημαντικότερο μήνυμα για όποιον νοσεί είναι απλό:

ξεκούραση, σωστή ενυδάτωση, σχολαστική υγιεινή και προσοχή στα σημάδια αφυδάτωσης.

Τι είναι ο νοροϊός;

Ο νοροϊός είναι ένας εξαιρετικά μεταδοτικός ιός που προσβάλλει το γαστρεντερικό σύστημα και προκαλεί οξεία γαστρεντερίτιδα.

Άνδρας σε όλα!

 

                                                          Φωτό: pinterest

Ο Ανδρέας δεν είχε μάθει να μετρά την αγάπη με λόγια.

Την μετρούσε με πράξεις.

Κάθε πρωί σηκωνόταν λίγο πριν χτυπήσει το ξυπνητήρι. Όχι επειδή αγαπούσε τα πρωινά — κάθε άλλο. Απλώς ήθελε να προλάβει να ετοιμάσει τον καφέ της Μαρίας πριν ξυπνήσουν τα παιδιά. Ήξερε πως η γυναίκα του χρειαζόταν εκείνα τα δέκα ήσυχα λεπτά για να κοιτάξει από το παράθυρο, να πιει δύο γουλιές και να θυμηθεί πως, πριν γίνει μητέρα, σύζυγος και εργαζόμενη, ήταν απλώς η Μαρία.

Εκείνο το πρωί, όπως κάθε πρωί, έβαλε νερό στην καφετιέρα και κοίταξε το ρολόι.

«Άλλη μία μέρα», σκέφτηκε.

Και χαμογέλασε.

Η Μαρία δούλευε σε μια απαιτητική εταιρεία. Έφευγε από το σπίτι νωρίς και επέστρεφε κουρασμένη, πολλές φορές με το μυαλό της ακόμη γεμάτο από εκκρεμότητες. Ο Ανδρέας εργαζόταν κι εκείνος. Είχε τις δικές του ευθύνες, τις δικές του αγωνίες, τους ανθρώπους που περίμεναν από εκείνον λύσεις.

Κανείς τους δεν είχε εύκολη ζωή.

Όμως είχαν αποφασίσει, χωρίς ποτέ να το πουν με επίσημα λόγια, ότι το σπίτι τους δεν θα γινόταν δεύτερη δουλειά.

Θα ήταν καταφύγιο.

Πανηγύρια , φοροδιαφυγή και εισαγόμενες μαύρες αρπαχτές!

     

 

                                                             Θόδωρος  Σταυριανόπουλος

                                                   Μαθηματικός – Msc Ηθικής Φιλοσοφίας.

Όλα, όσα θα αναφέρω παρακάτω δεν εμπεριέχουν καμία διάθεση εμπάθειας. Απλά αποτελούν απόσταγμα καθημερινών συζητήσεων στις παρέες μας. Θέλω επίσης να σας εκμυστηρευθώ ότι το φετινό καλοκαίρι προτίμησα πανηγύρια με ντόπια μουσικά συγκροτήματα. 

Φθάνουμε στο τέλος του «πολιτιστικού» καλοκαιριού. Τα πανηγύρια έκαναν και φέτος έντονη την παρουσία τους. Ο κόσμος με την ανοχή της πολιτείας υπερηφανεύεται ότι «διασκέδασε» μέχρι πρωίας αγνοώντας τους κανόνες τήρησης κοινής ησυχίας. 

Σοφία Μπεκρῆ : Μὲ ὁδηγό μας τὸν Πατροκοσμᾶ

                                                                     Φωτό: pinterest

Στὶς 24 Αὐγούστου ἡ Ἐκκλησία μας τιμάει τὴν μνήμη ἑνὸς μεγάλου Ἁγίου, τοῦ Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ, τοῦ Πατροκοσμᾶ, ὅπως τὸν ἀποκαλεῖ ὁ λαός μας. Ὁ Ἅγιος, μὲ τὴν δράση του, κάλυψε καὶ τὶς τρεῖς πτυχὲς τοῦ ἔργου τῆς Καθολικῆς Ὀρθοδοξίας, τὴν πνευματική, τὴν μορφωτικὴ καὶ τὴν κοινωνική, ὅπως ἐξ ἄλλου δηλώνει καὶ τὸ Ἀπολυτίκιό του. Ὑπῆρξε πνευματικὸς Πατέρας, πού «κατεκόσμησε τὴν Ἐκκλησία μὲ τὴν διδασκαλία τῆς πίστεως», κήρυκας τοῦ Εὐαγγελίου, ποὺ «κατέσπειρε» μὲ τὸν ἱεραποστολικό του ζῆλο «τὰ θεῖα διδάγματα», καὶ κοινωνικὸς ἐργάτης, ποὺ ἀγωνίστηκε γιὰ τὴν ἐφαρμογὴ τῶν θείων διδαγμάτων, ἐπισφραγίζοντας τὸν ἀγῶνα του «μαρτυρικῶς». 

Γιὰ νὰ ἀξιολογήσῃ, βεβαίως, κάποιος καλύτερα τὴν προσφορά του, χρειάζεται νὰ κάνῃ μιὰ ἱστορικὴ ἀναδρομὴ στὶς συνθῆκες ποὺ ἐπικρατοῦσαν στὴν ἐποχή του:

Χλωμό μαργαριτάρι: Η ιστορία μιας νεαρής ποιήτριας

 

Η Άννα έγραφε ποιήματα για πράγματα που δεν μπορούσε να πει.

Για τη βροχή που έμενε πάνω στα τζάμια σαν να είχε ξεχάσει τον δρόμο της. Για τα περιστέρια στις στέγες. Για τη μυρωδιά του ψωμιού τα Κυριακάτικα πρωινά, τότε που η μητέρα της άνοιγε τα παράθυρα και το σπίτι γέμιζε φως.

Στα είκοσι τέσσερα χρόνια της είχε ήδη ένα μικρό τετράδιο γεμάτο στίχους. Στο εξώφυλλό του είχε ζωγραφίσει ένα μαργαριτάρι.

«Τα μαργαριτάρια», έλεγε, «γεννιούνται μέσα σε κάτι που τα ενοχλεί».

Κανείς δεν ήξερε ακόμη πόσο κυριολεκτικά θα γινόταν αυτό στη ζωή της.

Το Πνεύμα της φραγκοσυκιάς

 

Τα παλιά χρόνια, στο χωριό, κάθε εποχή που ωρίμαζαν οι καρποί των δέντρων, τα παιδιά ξεχύνονταν στους κήπους της γειτονιάς. Ήταν σαν μια μικρή γιορτή. Τα γέλια, οι φωνές και τα πειράγματα γέμιζαν τις αυλές και τους δρόμους, ενώ οι μεγαλύτεροι τα παρακολουθούσαν με χαμόγελο.

Τον Αύγουστο, την τιμητική τους είχαν οι φραγκοσυκιές. Τα παιδιά πλησίαζαν με προσοχή τους μεγάλους κάκτους και, χρησιμοποιώντας ξύλα ή ειδικά εργαλεία, αποσπούσαν τα ώριμα φραγκόσυκα. Έπρεπε να προσέχουν πολύ, γιατί τα αγκάθια μπορούσαν εύκολα να τους τρυπήσουν τα χέρια, αλλά και γιατί καμιά φορά ολόκληρη η «πλάντρα» μπορούσε να πέσει από ψηλά.

Ύστερα κάθονταν στα πεζούλια. Με ένα μικρό μαχαιράκι άνοιγαν προσεκτικά τα φραγκόσυκα, τα μοίραζαν μεταξύ τους και τα έτρωγαν με ευλάβεια. Στα μάτια τους φανερωνόταν η χαρά από εκείνη τη μοναδική, γλυκιά γεύση.

Ήταν Αύγουστος του 1967, στη Βαλύρα. Οι μαθητές της τρίτης τάξης του Δημοτικού είχαν μαζευτεί στον κήπο του συμμαθητή τους, του Γιώργου. Όλα τα παιδιά απολάμβαναν τα φραγκόσυκα και χαίρονταν. Όλα, εκτός από τον Γιώργο.

Η ΑΠΟΔΟΣΗ ΤΗΣ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

 

                                                             Φωτό: pinterest

Η Παναγία που «μετέστη προς την Ζωήν» και δεν εγκατέλειψε τον κόσμο

Ένα πνευματικό αφιέρωμα στην Υπεραγία Θεοτόκο

Η Εκκλησία μας, αφού επί ημέρες έζησε το χαρμόσυνο και συγχρόνως κατανυκτικό μυστήριο της Κοιμήσεως της Υπεραγίας Θεοτόκου, φθάνει στην Απόδοση της εορτής, την 23η Αυγούστου. Δεν πρόκειται απλώς για το ημερολογιακό κλείσιμο μιας μεγάλης θεομητορικής πανηγύρεως. Η Απόδοση αποτελεί την τελευταία λαμπρή σφραγίδα μιας εορτής που μάς καλεί να κοιτάξουμε τον θάνατο μέσα από το φως της Αναστάσεως και να αντικρίσουμε την Παναγία όχι ως μια μορφή του παρελθόντος, αλλά ως τη Μητέρα που παραμένει κοντά στην Εκκλησία και πρεσβεύει για τον κόσμο.

Κατά το ημερολόγιο του 2026, η Κυριακή 23 Αυγούστου είναι συγχρόνως η Απόδοση της Κοιμήσεως της Θεοτόκου και η ΙΒ΄ Κυριακή Ματθαίου. Το λειτουργικό τυπικό της ημέρας συνδυάζει, αναλόγως της τοπικής τάξεως, τα αναγνώσματα της Κυριακής και της εορτής.

Η Εκκλησία, δεν μας αφήνει να φύγουμε από τη μεγάλη εορτή χωρίς ένα τελευταίο μήνυμα: η ζωή δεν τελειώνει στον τάφο, η αγάπη δεν νικιέται από τον θάνατο και η Μητέρα του Χριστού παραμένει Μητέρα και παρηγοριά του λαού του Θεού.

Αχ! αυτά τα εγγόνια μου... Αχ! αυτά τα σημερινά παιδιά

 

Σχεδόν λιπόθυμη από την κούραση, μια γιαγιά στη Βαλύρα με συνάντησε στη γωνία του δρόμου, στο Μπιζάνι. Με κοίταξε με εκείνο το βλέμμα του ανθρώπου που ζητά όχι τόσο μια απάντηση, όσο μια επιβεβαίωση πως δεν είναι μόνος του στο πρόβλημα.

«Δεν αντέχω», διαμαρτυρήθηκε. «Μήπως κάνω λάθος; Είναι διαφορετικά τα σημερινά παιδιά; Τόσο ανυπάκουα, διαρκώς σε διέγερση, δεν σταματούν ούτε για μεσημεριανό ύπνο! Εμείς γιατί ήμασταν υπάκουα; Ούτε κιχ δεν ακουγόταν μέσα στο σπίτι. Και τα παιδιά μου τόσο ανυπάκουα δεν ήταν. Τι φταίει; Γιατί βλέπω και τα εγγόνια άλλων γιαγιάδων,   δεν είναι  γενικώς πολύ δραστήρια παιδάκια; Αλλά ορισμένα γιατί είναι φρόνιμα; »

Η απορία της είναι πολύ μεγαλύτερη από ένα απλό παράπονο για τα εγγόνια. Κρύβει μέσα της μια ολόκληρη κοινωνική αλλαγή. Κάθε γενιά μεγαλώνει παιδιά διαφορετικά από την προηγούμενη και, όταν έρχεται η ώρα να γίνει παππούς ή γιαγιά, συχνά ανακαλύπτει ότι τα παιδιά του κόσμου δεν συμπεριφέρονται πια όπως εκείνα που θυμάται από τα δικά του παιδικά χρόνια.

Και τότε γεννιέται η γνωστή φράση: «Τα σημερινά παιδιά δεν είναι όπως ήμασταν εμείς».

Ετήσιο Μνημόσυνο του Μακαριστού Ιερέως Δημητρίου Ροβολή

                 

Φωτογραφίες: Κωνσταντίνος Ροβολής στο FB

Τελέστηκε το ετήσιο μνημόσυνο του μακαριστού ιερέως Δημητρίου Ροβολή, ο οποίος υπηρέτησε με πίστη, αυταπάρνηση και αστείρευτη αγάπη το χριστεπώνυμο πλήρωμα για 29 ολόκληρα χρόνια στον Ιερό Ναό Αγίας Παρασκευής,   καθώς και στον Ιερό Ναό Αγίου Ιωάννου Ανεμόμυλου Μεσσηνίας, για 7 χρόνια. Μετά το πέρας της ακολουθίας, ο υιός του και ιεροψάλτης, Κωνσταντίνος Ροβολής, εκφώνησε με βαθιά συγκίνηση τον ακόλουθο λόγο:

Την εποχή που κουρεύουν τα αρνιά

 

Υπάρχει μια εποχή του χρόνου στο χωριό που η φύση μοιάζει να αλλάζει… κομμωτήριο. Τα πρόβατα, που όλο τον χρόνο κυκλοφορούν με την ίδια περίπου «κόμμωση», ξαφνικά οδηγούνται στην αυλή, δένονται ήρεμα σε μια γωνιά και περιμένουν τη σειρά τους. Είναι η εποχή που κουρεύουν τα αρνιά — αν και, για να είμαστε ακριβείς, τα περισσότερα από εκείνα που κουρεύονται έχουν ήδη μεγαλώσει και έχουν γίνει κανονικά πρόβατα. Στην καθομιλουμένη, όμως, «αρνιά» τα λέμε, γιατί στο χωριό η παράδοση έχει τους δικούς της κανόνες.

Το κούρεμα των προβάτων δεν ήταν ποτέ μια απλή πρακτική εργασία. Ήταν μικρό κοινωνικό γεγονός. Μαζεύονταν δυο-τρεις άνθρωποι, ερχόταν ο κουρέας με τα εργαλεία του, κάποιος κρατούσε το ζώο, άλλος έδινε οδηγίες — συνήθως χωρίς να του τις έχει ζητήσει κανείς — και η αυλή γέμιζε μαλλί, φωνές και πειράγματα.

Το πρόβατο, βέβαια, δεν συμμεριζόταν καθόλου τον ενθουσιασμό.

Από τη στιγμή που καταλάβαινε ότι κάτι διαφορετικό συμβαίνει, άρχιζε να κοιτάζει γύρω του με εκείνο το χαρακτηριστικό βλέμμα που μοιάζει να λέει: «Εγώ γιατί; Εκείνο δίπλα γιατί όχι;». Και όταν ερχόταν η σειρά του, η ψυχολογία του περνούσε από διάφορα στάδια.

«Λύραυλος – 3.000 χρόνια Ελληνική Μουσική» στην Αρχαία Μεσσήνη – Δωρεάν λεωφορείο από τη Μεσσήνη

 

                                                      Φωτoγραφίες: pinterest

Μια ξεχωριστή μουσική βραδιά περιμένει το κοινό την Τρίτη 25 Αυγούστου 2026, στο Αρχαίο Θέατρο Μεσσήνης, στο πλαίσιο του πολιτιστικού προγράμματος MESSENE ENCOUNTERS 2026.

Στις 20:00, το μουσικό σύνολο «Λύραυλος» παρουσιάζει την εκδήλωση «3.000 χρόνια Ελληνική Μουσική», μια ιδιαίτερη μουσική διαδρομή που συνδέει την αρχαιότητα με το σήμερα.

MESSENE ENCOUNTERS 2026: Από τα Ιθωμαία στο Βίωμα

 

   

Ένας νέος πολιτιστικός θεσμός κάνει φέτος τα πρώτα του βήματα στη Μεσσήνη και στην Αρχαία Μεσσήνη, φιλοδοξώντας να δημιουργήσει μια ουσιαστική συνάντηση ανάμεσα στην ιστορία, στην τέχνη και στη σύγχρονη κοινωνία.

Πρόκειται για το MESSENE ENCOUNTERS 2026 – «Από τα Ιθωμαία στο Βίωμα», ένα πολυθεματικό πρόγραμμα που πραγματοποιείται από τις 17 έως τις 28 Αυγούστου 2026 και περιλαμβάνει έξι διαφορετικές πολιτιστικές δράσεις:

Θέατρο, μουσική, ποίηση, βιωματικές δράσεις και κινηματογράφο, με επίκεντρο τον πολιτισμό και την ιστορική μνήμη.

Η ονομασία «Encounters» – «Συναντήσεις» – αποτυπώνει ουσιαστικά και τη φιλοσοφία της διοργάνωσης: Τη συνάντηση του παρελθόντος με το παρόν, της αρχαίας κληρονομιάς με τη σύγχρονη δημιουργία και, κυρίως, των ανθρώπων με τον ίδιο τον τόπο και την ιστορία του.

Ο Δίσκος του Μαλιάνο: όταν η φροντίδα μοιάζει να νικά τον θάνατο

 

Υπάρχουν αρχαιολογικά ευρήματα που μας μιλούν για βασιλιάδες, πολέμους, θεούς και μεγάλες αυτοκρατορίες. Και υπάρχουν κάποια άλλα, πολύ μικρότερα, που μας φέρνουν απροσδόκητα κοντά σε έναν άνθρωπο που έζησε χιλιάδες χρόνια πριν. Ο Δίσκος του Μαλιάνο ανήκει σε αυτή τη δεύτερη, πιο σπάνια κατηγορία.

Πρόκειται για μια μικρή, καμπύλη πλάκα από μόλυβδο, περίπου 7 επί 8 εκατοστά και βάρους περίπου 191 γραμμαρίων, η οποία βρέθηκε το 1882 στην περιοχή του Μαλιάνο της Τοσκάνης, περίπου δύο χιλιόμετρα νοτιοανατολικά του σημερινού Μαλιάνο, στην κοιλάδα του ποταμού Αλμπένια της Ιταλίας. Χρονολογείται περίπου στα μέσα του 5ου αιώνα π.Χ. και σήμερα φυλάσσεται στο Museo Archeologico Nazionale di Firenze, το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της Φλωρεντίας.

 Η πλάκα είναι ιδιαίτερη όχι μόνο για την ηλικία και το υλικό της, αλλά κυρίως για την επιγραφή της. Το κείμενο είναι χαραγμένο και στις δύο πλευρές, με τις λέξεις να αναπτύσσονται σπειροειδώς από την περιφέρεια προς το κέντρο. Με περισσότερες από εβδομήντα λέξεις, συγκαταλέγεται ανάμεσα στα μεγαλύτερα σωζόμενα κείμενα της Ετρουσκικής γλώσσας.

Και εδώ αρχίζει το μυστήριο.

Ο Προφήτης Σαμουήλ , το παιδί που έμαθε να ακούει τη φωνή του Θεού

 

 

Σήμερα, 20 Αυγούστου, η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τη μνήμη του Προφήτη Σαμουήλ, μιας από τις σημαντικότερες μορφές της Παλαιάς Διαθήκης. Η εκκλησιαστική παράδοση τον παρουσιάζει ως προφήτη του Θεού από την παιδική του ηλικία, τελευταίο Κριτή του Ισραήλ και εκείνον που έχρισε τους δύο πρώτους βασιλείς, τον Σαούλ και τον Δαβίδ. Η μνήμη του συνδέεται ιδιαίτερα με την προσευχή της μητέρας του Άννας, την αφιέρωσή του στον Θεό και τη νυχτερινή κλήση του: «Λάλησον, Κύριε, ὅτι ἀκούει ὁ δοῦλός σου» (Α΄ Βασ. 3:9).

Η ζωή του Σαμουήλ βρίσκεται σε ένα μεγάλο μεταίχμιο: ο παλαιός κόσμος των Κριτών υποχωρεί και αρχίζει η εποχή της βασιλείας. Ο Σαμουήλ βρίσκεται στο κέντρο αυτής της μετάβασης, όχι ως πολιτικός αρχηγός που επιδιώκει την εξουσία, αλλά ως προφήτης που υπενθυμίζει ότι πάνω από κάθε ανθρώπινο βασιλιά υπάρχει ο αληθινός Βασιλιάς, ο Θεός (Brueggemann, 1990).

Και ίσως γι’ αυτό η μορφή του παραμένει τόσο επίκαιρη: ο Σαμουήλ είναι ο άνθρωπος που δεν προσπαθεί πρώτα να μιλήσει για τον Θεό. Μαθαίνει πρώτα να ακούει τον Θεό.

ΕΠΩΝΥΜΑ ΒΑΛΥΡΑΙΩΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΩΝ 1844-2013

 

 ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ Δ. ΛΥΡΑ  ΕΚΠΙΔΕΥΤΙΚΟΥ 

ΕΠΩΝΥΜΑ ΒΑΛΥΡΑΙΩΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΩΝ 1844-2013

ΕΤΟΣ                    ΕΠΩΝΥΜΑ                      ΑΡΙΘΜΟΣ ΕΚΛΟΓΕΩΝ

1844	69	112
1865	74	136
1873	82	156
1912	118
1944-5	138
1958	133	206 ΜΑΘΗΤΕΣ
2013	181

 

Νυφούλα σε αναμονή

 

Τον συνάντησε πριν από είκοσι χρόνια και τον ερωτεύθηκε με την πρώτη ματιά. Όχι μόνο γιατί ήταν ένας άνδρας όμορφος, δυνατός, ένας άνθρωπος που έμοιαζε να μπορεί να γίνει εγγύηση στη ζωή της, αλλά γιατί πίσω από εκείνον αναγνώρισε, ίσως ασυνείδητα, το βαθύτερο αντικείμενο του πόθου της: τη λαχτάρα μιας κόρης να συναντήσει έναν αληθινό άνδρα, έναν άνδρα με το ταπεραμέντο του πατέρα της. Εκείνου που θυσίασε τη ζωή του για χάρη της και τον οποίο εκείνη λάτρεψε με άδολη αγάπη που μόνο ένα παιδί μπορεί να νιώσει.

Κάπου εκεί γεννήθηκε το μεγάλο κίνητρο, το ανομολόγητο ερέθισμα μιας αλησμόνητης στιγμής που έμελλε να την ενώσει μαζί του για πάντα.

Κι ύστερα την ταλάνισαν αλύπητα όλα τα απρόσμενα.

Η ψυχική νόσος. Η φυλακή του συντρόφου. Οι ανατροπές. Οι μέρες που έχασαν το σχήμα τους και οι νύχτες που έμοιαζαν ατέλειωτες. Η ζωή, σαν βάρκα σε άγριο πέλαγος, γέρνει εδώ και είκοσι ολόκληρα χρόνια, μα δεν βυθίζεται. Παλεύει με τα κύματα, παίρνει νερά, τρίζει στα σωθικά της, μα κάθε φορά ορθοποδίζει περήφανα.

Κι εκείνη παραμένει όρθια.

Βομβαρδίζεται ο εγκέφαλος από ψευδαισθήσεις, βασανίζεται αλύπητα ο ψυχισμός, μα το χαμόγελο της αισιοδοξίας δεν εγκαταλείπει τα χείλη της. Σαν μικρό καντήλι που αρνείται να σβήσει μέσα στην καταιγίδα, επιμένει να φωτίζει και να ελκύει τη θετική ενέργεια γύρω της.

Η Βαλύρα ανακαλύπτει ξανά την πεπιτάδα

 

                                                                    Φωτό: Pinterest

Έλεγαν οι αείμνηστες γιαγιάδες μας πως οι γονείς τους, στην προπολεμική Βαλύρα, ήταν ιδιαίτερα αυστηροί με όλα. Τίποτα δεν πήγαινε χαμένο. Γνώριζαν πώς να αξιοποιούν ό,τι τους έδινε η γη και η γνώση αυτή περνούσε από γενιά σε γενιά, όχι μέσα από βιβλία, αλλά μέσα από την καθημερινή πράξη, το παράδειγμα και τη μνήμη.

Οι γιαγιάδες μας δεν πετούσαν τους σπόρους από τα πεπόνια. Στα παιδικά μάτια, η εικόνα αυτή έμενε αρχικά ως μια απλή ανάμνηση: οι σπόροι μαζεύονταν, καθαρίζονταν και φυλάγονταν για τη σπορά της επόμενης χρονιάς.

Δεν ήταν όμως μόνο αυτό.

Στη μνήμη ορισμένων Βαλυραίων διατηρούνται ακόμη εικόνες από τις γιαγιάδες που άπλωναν τους καθαρούς σπόρους του πεπονιού, τους σκέπαζαν και τους άφηναν να στεγνώσουν στη σκιά. Αργότερα τους έσπαγαν με το γουδοχέρι μέσα στο χαβάνι. Η εικόνα αυτή, που για ένα παιδί έμοιαζε ίσως ασήμαντη, έκρυβε μια ολόκληρη παράδοση διατροφής και οικονομίας του νοικοκυριού.

Και τότε ερχόταν η πεπιτάδα.

Η Ιστορία του Μπεζεστενίου της Βαλύρας μέσα από τα Πρακτικά της Κοινότητας

 

Δίπλα στο στηθαίο της νοτιοανατολικής πλευράς της γέφυρας της Μαυροζούμενας, στη Βαλύρα, βρίσκεται ένα κτίσμα που συνδέθηκε στενά με την εμπορική και κοινωνική ζωή του χωριού κατά τον 20ό αιώνα: το παλιό Μπεζεστένι. Πρόκειται για έναν χώρο που γνώρισε κατά το παρελθόν ένδοξες ημέρες, καθώς φιλοξένησε εμποροπανηγύρεις, ζωοπανηγύρεις και άλλες δραστηριότητες της τοπικής κοινωνίας.

Σημαντικές πληροφορίες για την ιστορία του Μπεζεστενίου διασώζονται στα Πρακτικά της Κοινότητας Βαλύρας. Τα σχετικά αρχεία έχει συλλέξει και καταγράψει ο καθηγητής Βιολογίας και ιστοριοδίφης κ. Ιωάννης Δ. Λύρας, προσφέροντας πολύτιμο υλικό για την ανασύσταση της ιστορίας του κτίσματος και της εποχής του.

Το Μπεζεστένι της Βαλύρας: Ένας ιστορικός τόπος μνήμης, παράδοσης και προοπτικής για τις επόμενες γενιές

 

Προτεινόμενη διαμόρφωση του χώρου
 

Υπάρχουν ορισμένοι τόποι που δεν είναι απλώς σημεία πάνω στον χάρτη. Είναι τόποι στους οποίους συναντώνται η Ιστορία, η μνήμη, η οικονομική ζωή και η καθημερινότητα των ανθρώπων. Ένας τέτοιος τόπος είναι το Μπεζεστένι της Βαλύρας, το πλάτωμα που βρίσκεται δίπλα στο νοτιοανατολικό στηθαίο της ιστορικής γέφυρας του ποταμού Μαυροζούμενα, στη θέση όπου, σύμφωνα με την τοπική ιστορική παράδοση, ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης έστησε την ενέδρα του εναντίον του Οθωμανικού σώματος που κατέφθασε από την Ανδρούσα κατά τις πρώτες ημέρες της Επανάστασης του 1821.

Η θέση αυτή παρουσιάζει μια μοναδική ιδιαιτερότητα. Από τη μία πλευρά συνδέεται με ένα σημαντικό επεισόδιο της Επανάστασης και την πορεία του Κολοκοτρώνη προς την   Αρκαδία. Από την άλλη, αποτελεί έναν χώρο που για   γενιές συνδέθηκε με την εμπορική και κοινωνική ζωή της Βαλύρας και των γύρω χωριών.

Τα αμπελοφάσουλα και τα αδέλφια τους στους κήπους της Βαλύρας

 

Ένα καλοκαιρινό λαογραφικό ταξίδι από τον κήπο στο τραπέζι

Στους παλιούς κήπους της Βαλύρας, εκεί όπου το χώμα δεχόταν τον σπόρο και η φροντίδα του ανθρώπου τον μετέτρεπε σε καρπό, κάθε φυτό είχε τη δική του θέση και τη δική του χρησιμότητα.

Ανάμεσα στα λαχανικά του καλοκαιριού ξεχώριζαν τα αμπελοφάσουλα, τα μακριά και τρυφερά φασολάκια που  σκαρφαλώνουν ψηλά,  τυλίγονται στα καλάμια ή στα καλαμπόκια και  χαρίζουν απλόχερα την παραγωγή τους. Είναι ένας μικρός πράσινος θησαυρός του μποστανιού, που ακόμη και σήμερα στολίζει τους κήπους της Βαλύρας.

Μαζί τους, όμως, μπορούμε να φανταστούμε ολόκληρη την οικογένεια του παλιού κήπου: το καλαμπόκι, το φασόλι και την κολοκύθα, τις γνωστές «Τρεις Αδελφές». Και λίγο πιο πέρα, στην άκρη του κήπου, κοντά στον φράχτη, να στέκεται ψηλός ο ηλίανθος, σαν ένας φωτεινός φύλακας του μποστανιού.

Έτσι, ο κήπος δεν ήταν απλώς ένας τόπος καλλιέργειας. Ήταν ένας μικρός κόσμος όπου κάθε φυτό είχε τη θέση του.

Τα ζώα ως «σιωπηλοί διδάσκαλοι» του ανθρώπου

 

Η ακτημοσύνη, η υπομονή, η υπακοή και η ευσπλαχνία μέσα από τη ζωή των ζώων και των Αγίων

Εισαγωγή

Ευχόμαστε όλοι μας να έχουμε υγεία, ειρήνη στην καρδιά, δύναμη στις δοκιμασίες, υπομονή στις δυσκολίες και μια ζωή γεμάτη ευγνωμοσύνη προς τον Θεό και αγάπη προς κάθε δημιούργημά Του. Είθε να μπορούμε να βλέπουμε πίσω από τα απλά περιστατικά της καθημερινότητας βαθύτερα πνευματικά μηνύματα και να αποκτούμε μια καρδιά περισσότερο ευαίσθητη, ταπεινή και ελεήμονα.

Αφορμή για το παρόν άρθρο αποτελεί η γνωστή εικόνα με τον λόγο που αποδίδεται στον Άγιο Παΐσιο τον Αγιορείτη, σύμφωνα με τον οποίο τα ζώα, χωρίς να διαθέτουν τον ανθρώπινο λογισμό, πολλές φορές μας διδάσκουν με τη συμπεριφορά τους την ακτημοσύνη, την υπομονή, την υπακοή και την εργατικότητα. Το αρχικό υλικό που εξετάσαμε αναπτύσσει ακριβώς αυτή τη σκέψη, συνδέοντάς την με τη βιβλική και πατερική παράδοση.

Η σκέψη αυτή είναι βαθιά ασκητική. Ο Άγιος Παΐσιος δεν κοιτάζει τα ζώα απλώς με φιλοζωικό ενδιαφέρον. Τα παρατηρεί και, μέσα από αυτά, εξετάζει τον άνθρωπο. Ένα ζώο που εργάζεται ακούραστα γίνεται αφορμή να αναρωτηθούμε για τη δική μας υπομονή. Ένα ζώο που αρκείται στα αναγκαία γίνεται έλεγχος της δικής μας πλεονεξίας. Ένα ζώο που υπακούει γίνεται καθρέφτης της δικής μας ανυπακοής.

Η σκέψη αυτή, όμως, δεν αρχίζει ούτε τελειώνει στον Άγιο Παΐσιο. Βρίσκεται βαθιά ριζωμένη στην Αγία Γραφή και στην πατερική παράδοση. Ο Μέγας Βασίλειος, ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, ο Άγιος Ισαάκ ο Σύρος και πολλοί άλλοι Πατέρες χρησιμοποιούν τη δημιουργία ως ένα μεγάλο «βιβλίο» μέσα από το οποίο ο άνθρωπος μπορεί να μάθει τον Δημιουργό αλλά και να γνωρίσει καλύτερα τον ίδιο τον εαυτό του.

Αφιέρωμα: Η Βασκανία των Ανθρώπων και της Φύσης-η Ορθόδοξη Αντιμετώπιση

 

 

Εισαγωγή

Η βασκανία, γνωστή στον λαό μας ως «μάτιασμα» ή «κακό μάτι», αποτελεί μία από τις παλαιότερες και βαθιά ριζωμένες δοξασίες του Ελληνικού και ευρύτερα του Μεσογειακού λαϊκού πολιτισμού. Η λέξη «βασκανία» συνδέεται ήδη από την αρχαιότητα με τον φθόνο, την κακολογία και την πεποίθηση ότι το βλέμμα ενός ανθρώπου μπορεί να επιφέρει βλάβη σε έναν άλλον. Η πίστη αυτή απαντά σε πολλές κοινωνίες και εποχές και αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα του τρόπου με τον οποίο ο άνθρωπος προσπάθησε να ερμηνεύσει το ξαφνικό κακό, την ασθένεια, την ατυχία ή τον ανεξήγητο μαρασμό.

Στην Ελληνική λαϊκή παράδοση η βασκανία δεν περιορίζεται μόνο στον άνθρωπο. Συχνά γίνεται λόγος για «μάτιασμα» ζώων, δέντρων, λουλουδιών, καρπών, ακόμη και αγαθών που ξεχωρίζουν για την ομορφιά ή την ευφορία τους. Το στοιχείο αυτό είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον, διότι φανερώνει πόσο στενά αισθανόταν ο παραδοσιακός άνθρωπος δεμένη τη δική του ζωή με τη φύση και ολόκληρη τη δημιουργία.

Η χριστιανική προσέγγιση, όμως, μας καλεί να μην εγκλωβιζόμαστε στον φόβο ούτε στη μαγική αντίληψη. Μας καλεί να στραφούμε στον Θεό, στην προσευχή, στην ταπείνωση, στην αγάπη και στην εμπιστοσύνη προς το θείο θέλημα.

Τη φροντίδα με αγνό ελαιόλαδο την ευλογεί ο ίδιος ο Θεός!

 

Υπάρχουν πράγματα απλά, καθημερινά και ταπεινά που κουβαλούν μέσα τους ολόκληρη ιστορία. Ένα από αυτά είναι το αγνό ελαιόλαδο. Για τον άνθρωπο της Μεσογείου δεν υπήρξε ποτέ απλώς ένα τρόφιμο. Ήταν και είναι τροφή, φάρμακο, καλλυντικό, φωτιστικό μέσο, στοιχείο φιλοξενίας, σύμβολο χαράς και ευλογίας. Από τα αρχαία χρόνια μέχρι το χωριάτικο σπίτι των γονιών μας, το λάδι ακολουθεί τον άνθρωπο σχεδόν σε κάθε σημαντική στιγμή της ζωής του.

Και ίσως γι’ αυτό αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον το γεγονός ότι ακόμη και μέσα στο Ευαγγέλιο συναντούμε το λάδι σε μια τόσο απλή πράξη καθημερινής περιποίησης.

Ο Χριστός, μιλώντας για τη νηστεία, λέει στον άνθρωπο να μη μετατρέπει την πνευματική του άσκηση σε δημόσιο θέαμα: «σὺ δὲ νηστεύων ἄλειψαί σου τὴν κεφαλὴν καὶ τὸ πρόσωπόν σου νίψαι». Το νόημα είναι ότι εκείνος που νηστεύει δεν χρειάζεται να παρουσιάζει στους ανθρώπους ένα σκυθρωπό και ταλαιπωρημένο πρόσωπο για να αποδείξει την ευσέβειά του. Αντίθετα, συνεχίζει την καθημερινή του περιποίηση και κρατά την πνευματική του προσπάθεια ενώπιον του Θεού. Το ίδιο χωρίο αποδίδεται σε σύγχρονες μεταφράσεις ως «βάλε λάδι στο κεφάλι σου και πλύνε το πρόσωπό σου».

Παναγιώτης και Παναγιώτα: Μία σχέση στοργής αήττητη στον χρόνο στον σύγχρονο διάκοσμο της Βαλύρας

  

Η όμορφη Βαλύρα Μεσσηνίας ανέκαθεν είχε να επιδείξει μοναδικές σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων της, όχι μόνο η παλιά Βαλύρα, που η ζωή είχε αργό ρυθμό, τα βάσανα ήταν πολλά και η καρδιά των ανθρώπων έστεκε σαν αναμμένο καντήλι μπροστά στην εικόνα της Παναγίας. Η Βαλύρα ποτέ δεν κλειδώνει την καρδιά της κι αν ο χρόνος κλέβει αλύπητα τα γεννήματά της, έρχεται ο καιρός που, σαν πανάρχαιοι και αθάνατοι σπόροι στη γη, βλέπουν σε νέα σώματα το φως της ζωής και καρπίζουν αθάνατους καρπούς ψυχής.

Πριν εξήντα χρόνια ο αείμνηστος Σωτήρης Ντουραμάκος έφερε νυφούλα στη Βαλύρα την κυρία Χρυσούλα, την ανθισμένη αυτή ψυχή, που οι γλάστρες της ψυχής της εναρμονίζονται με εκείνες στο ψηλό της μπαλκόνι και μοσχοβολά ο δρόμος, ακριβώς απέναντι από τον ιερό ναό του Αγίου Αθανασίου, του πολιούχου της Βαλύρας. Ο Κύριος ευλόγησε τον γάμο τους με δύο όμορφους, υγιείς και προκομένους γιους, τον Δημήτρη και τον Παναγιώτη. Και ο μεν Δημήτρης βρήκε τη σύντροφο της ζωής του, την Ειρήνη, και έφερε στη ζωή τρεις πανέμορφες κόρες, ο Παναγιώτης έμελλε να υπηρετήσει στο πατρικό του σπίτι ως άγγελος προστάτης της μητέρας του και των αγαπημένων του ανιψιών.

Στα κράσπεδα της Βουλκανιώτισσας και στα πύρινα αλώνια της Ιθώμης

Παραμονή Δεκαπενταύγουστου, ένα επίμονο αεράκι φύσηξε στη Βαλύρα και άνοιξε αδιάκριτα τα παραθυρόφυλλα της καρδιάς. Πέρασε από τα στενά του χωριού, χάιδεψε τις αυλές, ανακάτεψε τα φύλλα των δέντρων και, σαν παλιός γνώριμος, ξύπνησε μέσα στις ψυχές εκείνες τις παιδικές, αλησμόνητες προσκυνηματικές μνήμες που ο χρόνος δεν κατάφερε να σβήσει.

Η Παναγία η Βουλκανιώτισσα καλούσε και πάλι.

Στην κορυφή της Ιθώμης, εκεί όπου η παλιά Μονή στέκει ανεμοδαρμένη, αλλά αθάνατη και φωτεινή στο πέρασμα των αιώνων, θα τελούνταν η ιερά αγρυπνία. Κι ενώ κάποιοι, εκ του ασφαλούς, με τα προηγμένα οχήματά τους θα διέσχιζαν το διάσελο της Εύας και της Ιθώμης για να φθάσουν γρήγορα στον προσκυνηματικό τους προορισμό, τρεις γυναίκες, περασμένες για τα καλά τα εξήντα, χωρίς να είναι αθλήτριες και χωρίς να υπολογίσουν την κούραση, είχαν πάρει την απόφασή τους:

Θα φθάσουμε περπατώντας από το ύψος της Νέας Μονής.

Το μεγάλο προσκύνημα στην κορυφή της Ιθώμης τη δεκαετία του 1960

 

Ήταν παραμονή της μεγάλης γιορτής της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, στα χρόνια της δεκαετίας του 1960. Η Ιθώμη, όπως και σήμερα, στεκόταν αγέρωχη πάνω από τη Μεσσηνία, λουσμένη στο φως του Αυγούστου, και στα μονοπάτια της ανηφόριζαν ευλαβικά οι προσκυνητές για να συναντήσουν την Παναγία Βουλκανιώτισσα. Ανάμεσά τους βρισκόταν μια ευλογημένη και αλησμόνητη παρέα Βαλυραίων: μέλη των οικογενειών Δημητρακόπουλου, Σταθόπουλου και Τάσου Μακρή.

Είχαν ξεκινήσει με τα πόδια από τη Βαλύρα και είχαν ήδη διανύσει τη διαδρομή ως τη Νέα Ιερά Μονή Βουλκάνου. Εκεί, όμως, δεν τελείωνε το προσκύνημα. Τους περίμεναν ακόμη τουλάχιστον έξι χιλιόμετρα ανηφορικού δρόμου, ώσπου να φθάσουν στην Παλαιά Μονή, στην κορυφή της Ιθώμης, εκεί όπου άλλοτε δέσποζε ο αρχαίος ναός του Δία Ιθωμάτα.

Ήταν άνθρωποι της πίστης. Είχαν προετοιμαστεί ψυχικά και σωματικά, έχοντας προηγουμένως νηστέψει δεκατέσσερις ολόκληρες ημέρες. Η νηστεία δεν ήταν γι’ αυτούς απλώς αποχή από ορισμένες τροφές· ήταν μια πορεία εσωτερικής κάθαρσης, μια σιωπηλή προετοιμασία για τη συνάντηση με την Παναγία. Τώρα, με καθαρή καρδιά και ήρεμο λογισμό, έπαιρναν τον ανήφορο.

Ο Εκτοκότυλος και τα πλοκάμια του νου

 

Ένα μυστηριώδες αντικείμενο, τρεις φοιτητές στη Γερμανία και μια αλληλουχία γεγονότων που μοιάζουν αρχικά ασύνδετα αποτελούν την αφετηρία του μυθιστορήματος «Εκτοκότυλος», του Κωνσταντίνου Μίσσου, που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Αργοναύτης. Πρόκειται για το πρώτο μυθιστόρημα του συγγραφέα, ένα σκοτεινό θρίλερ μυστηρίου που επιχειρεί να παίξει με τα όρια ανάμεσα στην πραγματικότητα, τη μνήμη και την αντίληψη.

Η ιστορία ξεκινά με την τυχαία ανακάλυψη ενός αντικειμένου από τρεις φοιτητές. Αυτό που αρχικά μοιάζει με μια απλή υπόθεση περιέργειας εξελίσσεται σταδιακά σε έναν περίπλοκο ιστό γεγονότων, παρασύροντας τους ήρωες σε μια πραγματικότητα που δεν μπορούν εύκολα να κατανοήσουν. Η φιλία και η αφοσίωση δοκιμάζονται, ενώ ο χρόνος και η μνήμη αποκτούν καθοριστικό ρόλο στην προσπάθειά τους να ξεχωρίσουν την αλήθεια από την ψευδαίσθηση.

Πρόγραμμα Πανηγύρεως επί τη εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου

 

Τὰ «παράδοξα» τῆς Κοιμήσεως

Τιμοῦμε καὶ μεγαλύνομε, ὅπως κάθε χρόνο, καὶ ἐφέτος, στὴν ἑορτὴ τῆς Κοιμήσεως, τὴν Παναγία Μητέρα μας, «τὴν ὑψηλοτέραν τῶν οὐρανῶν καὶ καθαρωτέραν λαμπηδόνων ἡλιακῶν». Ἐκφράζομε τὴν εὐγνωμοσύνη μας στὴν «Δέσποιναν τοῦ κόσμου, τὴν λυτρωσαμένην ἡμᾶς ἐκ τῆς κατάρας» τοῦ αἰωνίου θανάτου καὶ «δωρησαμένην ἡμῖν ζωὴν τὴν αἰώνιον». Συγχρόνως, δέ, εἴμαστε πεπεισμένοι ὅτι «ἡ δύναμις τῶν ἀβοηθήτων καὶ ἡ ἐλπίς τῶν ἀπελπισμένων», τώρα ποὺ «κατέλιπε τὸν κόσμον», ὄχι μόνον δὲν θὰ μᾶς ἀφήσῃ μόνους στὶς συμφορὲς τοῦ βίου μας, ἀλλὰ θὰ δέεται, ἀπὸ τὴν οὐράνια κατοικία της, μὲ ἀκόμη μεγαλύτερη παρρησία «ὑπὲρ ἡμῶν τῶν ἁμαρτωλῶν». 

Σοφία Μπεκρῆ : «…καὶ κλίμαξ πρὸς οὐρανὸν ὁ τάφος γίνεται»

Ὁ Ἰωάννης Δαμασκηνός, στὸν δικό του Κανόνα τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου, δηλώνει ὅτι θὰ ψάλη μὲ χαρά («γηθόμενος») γιὰ τὸ μεγάλο αὐτὸ καὶ θαυμαστὸ γεγονός: «Ἄσω γηθόμενος ταύτης τὴν Κοίμησιν» (Εἱρμὸς τῆς α’ ὠδῆς). Καὶ εἶναι θαυμαστὴ ἡ Κοίμηση, διότι ἡ Παναγία, τρεῖς ἡμέρες ἀργότερα, ἀνέστη, καὶ κατόπιν ἀνελήφθη στοὺς οὐρανούς. Μετέστη, λοιπόν, πρὸς τὴν αἰώνιο ζωή, ἐκείνη ποὺ ὑπῆρξε «ἡ μήτηρ τῆς ζωῆς», ὅπως ἀκοῦμε στὸ Ἀπολυτίκιο τῆς ἑορτῆς. 

Πράγματι, τάφος καὶ θάνατος δὲν μπόρεσαν νὰ κρατήσουν τήν «πρόξενον τῆς ζωῆς». Ἀντιθέτως, μάλιστα! Ὁ τάφος της γίνεται «κλίμαξ πρὸς οὐρανόν», διότι ἡ Παναγία, μὲ τὴν γέννηση τοῦ Θεανθρώπου, λύτρωσε τὸ ἀνθρώπινο γένος ἀπὸ τὴν ἁμαρτία καὶ χάρισε σὲ ὅλους μας τὴν σωτηρία καί «ζωὴν τὴν αἰώνιον». 

Το φοβερό σημείο της κηρομαστίχης στο Καθολικό, στην κορυφή της Ιθώμης

                                                        Φωτό: Orthodoxia News Agency

Η εσπερινή αύρα της 14ης Αυγούστου ανέβαινε βαριά, φορτωμένη με το λιβάνι των αιώνων και την υγρασία της Μεσσηνιακής γης, ίσαμε την απόκρημνη κορυφή της Ιθώμης. Εκεί, στο καθολικό της επάνω Ιεράς Μονής Βουλκάνου, όπου στην αρχαιότητα ορθωνόταν το ιερό του Ιθωμάτα Δία, η χριστιανική ευλάβεια έχει ριζώσει βαθιά, κλείνοντας στα σπλάχνα της ένα μυστικό από την εποχή της Εικονομαχίας. Η αυθεντική, εφέστιος εικόνα της Παναγίας   Βουλκανιωτίσσης, της επονομαζομένης Οδηγήτριας τω όρει Ιθώμη —που κάποτε βρέθηκε θαυματουργικά κάτω από ένα πουρνάρι με αναμμένη καντήλα— αναπαυόταν επάνω στην Αγία Τράπεζα από τις 6 Αυγούστου, ανήμερα της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, την ημέρα που ανεβαίνει από το κάτω Μοναστήρι στην κορυφή.

Αφιέρωμα: Η Ιστορική Ιερά Μονή Βουλκάνου και η Θαυματουργή Εικόνα της Παναγίας Βουλκανιωτίσσης

 

Στην καρδιά της Μεσσηνίας, πάνω  στο ιστορικό όρος Ιθώμη, βρίσκεται ένα από τα σημαντικότερα πνευματικά και ιστορικά προσκυνήματα της Πελοποννήσου, η Ιερά Μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου Βουλκάνου. Η μακραίωνη παρουσία της είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την ιστορία της περιοχής, την Ορθόδοξη παράδοση, τους αγώνες του Ελληνικού λαού και, πάνω απ’ όλα, με την ευλάβεια των πιστών προς την Παναγία τη Βουλκανιώτισσα, την περίφημη Οδηγήτρια «την επονομαζομένη τω όρει Βουλκάνω».

Η Μονή αποτελεί ένα μοναδικό ιστορικό σύνολο, καθώς η πορεία της μέσα στους αιώνες συνδέθηκε με δύο διαφορετικές θέσεις: την Παλαιά Μονή, ή Μονή της Κορυφής, στην κορυφή του όρους Ιθώμη, και τη Νέα Μονή στο διάσελο της Εύας και Ιθώμης, όπου βρίσκεται σήμερα το ανδρώο μοναστικό κοινόβιο. Η μετακίνηση αυτή δεν σήμανε διακοπή της ιστορικής συνέχειας. Αντίθετα, δημιούργησε έναν ζωντανό δεσμό ανάμεσα στην κορυφή του αρχαίου βουνού και στο σημερινό μοναστηριακό συγκρότημα.

Με μια φέτα καρπούζι στα πεζούλια του Μπιζανίου και στην πλατεία της Βαλύρας

 

                                             Φωτογραφίες: lyrasi.blogspot.com

Υπάρχουν άνθρωποι που περνούν από τη ζωή ενός τόπου και αφήνουν πίσω τους μονάχα το όνομά τους. Κι υπάρχουν κι εκείνοι που γίνονται κομμάτι της μνήμης του, μορφές αγαπημένες, σχεδόν μυθικές, που κάθε φορά που τις θυμάσαι είναι σαν να ξανανοίγει ένα παλιό παράθυρο και να μπαίνει μέσα το φως μιας άλλης εποχής. Μια τέτοια μορφή, από τις πλέον αγαπημένες και αλησμόνητες της λαογραφίας της Βαλύρας, ήταν ο αείμνηστος Μίμης Μπουζαλάς.

Για τα παιδιά του Μπιζανίου, ο μπάρμπα Μίμης δεν ήταν απλώς ένας μεγάλος του χωριού. Ήταν η έκπληξη και η χαρά, η γλυκιά δραπέτευση από τη ρουτίνα, το καλοκαίρι με όλη του τη ζεστασιά και, μαζί, μια μικρή ελπίδα πως ο κόσμος των μεγάλων μπορούσε να έχει καλοσύνη, γενναιοδωρία και χαμόγελο.

Ιδίως στις διακοπές, οι μικροί του συνοδοί δεν τον άφηναν ήσυχο. Τον ακολουθούσαν στις γειτονιές, στα πεζούλια, στα χωράφια, στους δρόμους που μύριζαν χώμα και βασιλικό. Εκείνος, όμως, ποτέ δεν ενοχλούνταν. Αντίθετα, είχε έναν μαγικό τρόπο να προσελκύει τα παιδιά και να τα κάνει να νιώθουν πως κοντά του είχαν βρει έναν δικό τους άνθρωπο.

Και τότε ερχόταν η ώρα για το καρπούζι.