Είσαι και πολύ νάρκισσος!

 

                                                                     Φωτό: Pinterest

Η Μαριάννα, το έτος 2015, ήταν μία νεαρή και πολλά υποσχόμενη ψυχολόγος. Είχε ολοκληρώσει τις μεταπτυχιακές της σπουδές στον Τομέα Ψυχολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών και επρόκειτο να φύγει άμεσα για το Λονδίνο, προκειμένου να πραγματοποιήσει ένα δεύτερο Μάστερ, μέχρι τη στιγμή που γνώρισε έναν γιατρό, δύο χρόνια μεγαλύτερό της, και τον ερωτεύθηκε σφόδρα.

Εκείνος ανταποκρινόταν στο κάλεσμά της, είχε όμως ένα πρόβλημα. Ψυχαναγκαστικά κοιτούσε συνεχώς στο κινητό του τη μορφή του, για να διαπιστώσει αν είναι όπως πρέπει — δηλαδή άψογος, κοινώς κούκλος. Αφιέρωνε πολλές ώρες στο κινητό του τηλέφωνο· παρατηρούσε το πρόσωπό του, το φωτογράφιζε και το κοιτούσε με τις ώρες στην οθόνη του υπολογιστή του.

Μέγας Βασίλειος:Ο χρόνος της ζωής του ανθρώπου είναι δώρο μετανοίας

 

 

                                                          Φωτό: Pinterest

1.Εισαγωγή

Ο άνθρωπος βιώνει τον χρόνο ως φθορά, ως διαδοχή γεγονότων, ως πορεία προς το γήρας και τον θάνατο. Ωστόσο, η πατερική θεολογία δεν αντιλαμβάνεται τον χρόνο ως τραγική αναγκαιότητα αλλά ως θεία οικονομία. Ο χρόνος δεν είναι απλώς το πλαίσιο μέσα στο οποίο εκτυλίσσεται η ζωή· είναι ο ίδιος δώρο της θείας φιλανθρωπίας. Ο Μέγας Βασίλειος, ερμηνεύοντας το μυστήριο της δημιουργίας και της σωτηρίας, υπογραμμίζει ότι ο παρών βίος μάς παραχωρείται ως ευκαιρία επιστροφής προς τον Θεό (Βασίλειος ο Μέγας, 1993).

Η καθυστέρηση της τελικής κρίσεως δεν εκφράζει αδιαφορία του Θεού, αλλά τη μακροθυμία Του. Όπως σημειώνει ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, «ὅσο ζῇς, ἔχεις καιρὸν μετανοίας» (Χρυσόστομος, PG 58, 787). Επομένως, ο χρόνος της ζωής δεν είναι αυτονόητο δικαίωμα· είναι ευκαιρία θεραπείας. Η παρούσα μελέτη επιχειρεί να αναδείξει θεολογικά αυτήν την αλήθεια, θεμελιώνοντάς την στον Μέγα Βασίλειο και στην ευρύτερη πατερική παράδοση. Ακολουθεί ένα ερωτηματολόγιο για στοχασμό και ενδοσκόπηση.

Έξω βρέχει, η Καλαμάτα τρέχει!

 

                            Φωτογραφίες: Σύλλογος Δρομέων Υγείας Μεσσηνίας

Η 14η Φεβρουαρίου είναι παγκοσμίως γνωστή ως η ημέρα της αγάπης. Στην Καλαμάτα όμως, φέτος, η αγάπη πήρε μια διαφορετική μορφή: τη μορφή της κίνησης, της υγείας, της ευεξίας και της συλλογικότητας. Παρά τον άστατο καιρό, τις πλημμύρες και τις φυσικές καταστροφές , περισσότεροι από 25 δρομείς ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα του Συλλόγου Δρομέων Υγείας Μεσσηνίας και απέδειξαν στην πράξη ότι όταν υπάρχει θέληση, τίποτα δεν μπορεί να σταθεί εμπόδιο.

Το σύνθημα της ημέρας θα μπορούσε να είναι ένα και μόνο: «Έξω βρέχει, η Καλαμάτα τρέχει!». Και πράγματι, έτρεξε — με χαμόγελο, με ενθουσιασμό και με με καρδιά.

Αφιέρωμα στον Γέροντα Στέφανο τον Σέρβο: Ο Άνθρωπος που Άκουγε τον Θεό

 

                                                              Φωτό: Ε.Η.Κ.

Στα απόκρημνα βράχια του Αγίου Όρους, εκεί όπου η γη μοιάζει να ακουμπά τον ουρανό και η θάλασσα γλιστρά κάτω από κάθε στροφή των βράχων σαν αέναος καθρέφτης, ζούσε ένας μοναχός που είχε επιλέξει έναν δρόμο διαφορετικό από κάθε άλλον. Ο Γέροντας Στέφανος ο Σέρβος δεν αναζητούσε την αναγνώριση, ούτε τη φήμη, ούτε καν τη συντροφιά των άλλων μοναχών. Επέλεξε τη σιωπή, την απόλυτη απομόνωση και την υπέρτατη εγρήγορση της ψυχής, κρεμασμένος κυριολεκτικά πάνω από την άβυσσο.

Η ζωή του Γέροντα Στεφάνου ήταν μια καθημερινή άσκηση στην απλότητα και την πνευματική αφιέρωση. Για δεκαετίες, δεν κατέβηκε στον κόσμο, ούτε στις Καρυές ούτε στα γύρω μοναστήρια. Η σπηλιά του ήταν τόσο μικρή που όταν ξάπλωνε, τα πόδια του έβγαιναν έξω από την είσοδο, πάνω από το κενό, πάνω από την θάλασσα που απλωνόταν σαν γαλάζιο πέπλο χιλιάδες πόδια χαμηλότερα. Σε αυτή τη σπηλιά, ο χρόνος φαινόταν να είχε σταματήσει, και το μόνο που υπήρχε ήταν η φωνή της φύσης, οι άνεμοι, η μυρωδιά του αλμυρού νερού και η απόλυτη ησυχία που μόνο η απόλυτη απομόνωση μπορεί να προσφέρει.

Η Κρίση ως Αποκάλυψη: Θεολογικὴ και Πατερικὴ προσέγγιση της Δευτέρας Παρουσίας

 

                                                                      Φωτό: Ε.Η.Κ.

 Εισαγωγή

Η Κυριακή της Απόκρεω μας φέρνει αντιμέτωπους με το μεγαλείο και ταυτόχρονα το φοβερό μυστήριο της Δευτέρας Παρουσίας. Ο λόγος του Κυρίου για την κρίση (Ματθ. 25,31–46) αποτελεί αποκάλυψη της έσχατης αλήθειας. Ωστόσο, η Εκκλησία δεν παρουσιάζει την κρίση ως αυστηρή νομική διαδικασία, όπου επιβάλλονται ποινές ή ανταμοιβές με εξωτερικό τρόπο. Η πατερική θεολογία την βλέπει ως φανέρωση· ως αποκάλυψη του εσωτερικού μας κόσμου· ως αλήθεια χωρίς προσωπεία.

Η εσχατολογία της Ορθόδοξης Εκκλησίας είναι βαθιά προσωπική και υπαρξιακή. Ο Θεός δεν αλλάζει· η θεία αγάπη παραμένει αναλλοίωτη. Αυτό που μεταβάλλεται είναι η δική μας ανταπόκριση. Η κρίση αποκαλύπτει τι έγινε η αγάπη μας.Ακολουθεί κι ένα ερωτηματολόγιο για αυτοαξιολόγηση και στοχασμό.

Εὐαγγέλιο Κυριακῆς Ἀπόκρεω (Κατά Ματθαίον 25,31–46)

 

 

Τὸ εὐαγγέλιο τῆς ἡμέρας ἀποτελεῖ κορυφαία ἀποκάλυψη τοῦ κριτηρίου τῆς σωτηρίας. Ὁ Χριστὸς ἀποκαλύπτει ὅτι ἡ Κρίση θὰ γίνει μὲ βάση τὰ ἔργα τῆς ἀγάπης μας προς τόν πλησίον.

Τὸ Εὐαγγέλιο  

 

 Είπε ο Κύριος: Όταν έρθει ο Υιός του Ανθρώπου μέσα στη δόξα Του και όλοι οι άγιοι άγγελοι μαζί Του, τότε θα καθίσει στον θρόνο της δόξας Του.

Και θα συγκεντρωθούν μπροστά Του όλα τα έθνη, και θα τους χωρίσει τον έναν από τον άλλον, όπως ο βοσκός χωρίζει τα πρόβατα από τα κατσίκια.

Και θα βάλει τα πρόβατα στα δεξιά Του και τα κατσίκια στα αριστερά.

Τότε ο Βασιλιάς θα πει σε εκείνους που βρίσκονται στα δεξιά Του: «Ελάτε, οι ευλογημένοι του Πατέρα Μου, κληρονομήστε τη Βασιλεία που έχει ετοιμαστεί για εσάς από τη δημιουργία του κόσμου.

Γιατί πείνασα και μου δώσατε να φάω, δίψασα και μου δώσατε να πιω, ήμουν ξένος και με φιλοξενήσατε,

ήμουν γυμνός και με ντύσατε, ήμουν άρρωστος και με επισκεφθήκατε, ήμουν στη φυλακή και ήρθατε κοντά Μου».Τότε θα Του απαντήσουν οι δίκαιοι: «Κύριε, πότε Σε είδαμε να πεινάς και Σε θρέψαμε; ή να διψάς και Σε ποτίσαμε;

Πότε Σε είδαμε ξένο και Σε φιλοξενήσαμε; ή γυμνό και Σε ντύσαμε;

Πότε Σε είδαμε άρρωστο ή στη φυλακή και ήρθαμε κοντά Σου;»

Και ο Βασιλιάς θα τους απαντήσει: «Αληθινά σας λέω, εφόσον το κάνατε σε έναν από αυτούς τους ελάχιστους αδελφούς Μου, σε Μένα το κάνατε».

Ἀπόστολος Κυριακῆς Ἀπόκρεω (Α΄ Κορινθίους 8,8–13· 9,1–2)

 

 

                                                         Φωτό: Romfea.gr

Ἐισαγωγή

Ἡ Κυριακὴ τῆς Ἀπόκρεω μάς τοποθετεῖ μπροστά στὸ μυστήριο τῆς Μελλούσης Κρίσεως. Πρὶν ἀκόμη ἀκούσουμε τὸ συγκλονιστικὸ εὐαγγέλιο τῆς Δευτέρας Παρουσίας, ἡ Ἐκκλησία μάς προετοιμάζει μὲ τὸν Ἀποστολικὸ λόγο. Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ἀναφέρεται σὲ ἕνα φαινομενικὰ δευτερεύον θέμα – τὴ βρῶση κρεάτων – γιὰ νὰ ἀναδείξει τὸ κεντρικὸ κριτήριο τῆς σωτηρίας: τὴν ἀγάπη ποὺ θυσιάζεται.

Ο Ποταμός Μαυροζούμενα και η Γέφυρα της Βαλύρας: Ανάγκη για Συνεχή Έλεγχο και Ολοκληρωμένη Αντιπλημμυρική Προστασία

                                                  Φωτό: Kostas kaukoulas-FB

Ο ποταμός Μαυροζούμενα αποτελεί έναν από τους βασικούς υδάτινους αποδέκτες της ευρύτερης περιοχής του Δήμου Μεσσήνης, διασχίζοντας τον εύφορο κάμπο και επηρεάζοντας άμεσα τη ζωή και την οικονομική δραστηριότητα της Βαλύρας. Πρόκειται για έναν ποταμό που, σε περιόδους ήπιας ροής, ενισχύει τον αγροτικό χαρακτήρα της περιοχής, ποτίζοντας καλλιέργειες και στηρίζοντας την τοπική παραγωγή. Ωστόσο, σε περιόδους έντονων βροχοπτώσεων, μετατρέπεται σε απειλή για υποδομές, περιουσίες και ανθρώπινες δραστηριότητες.

Η γέφυρα της Βαλύρας, που αποτελεί βασικό πέρασμα προς τη Μεσσήνη και συνδέει το χωριό με τον ευρύτερο οδικό ιστό, έχει καθοριστική σημασία. Δεν είναι απλώς μια τοπική διάβαση· είναι κρίσιμος κόμβος για τη μετακίνηση κατοίκων, αγροτών, επαγγελματιών και  παιδιών. Η ασφάλεια και η στατικότητά της συνδέονται άμεσα με την καθημερινότητα της τοπικής κοινωνίας.

Η αγάπη των Σεραφείμ και η γνώση των Χερουβείμ στον Άγιο Μακάριο τον Αιγύπτιο

 

1. Εισαγωγή

Η θεολογία της Ορθόδοξης Εκκλησίας δεν αναπτύσσεται αφηρημένα, αλλά ενσαρκώνεται σε πρόσωπα που έζησαν την εμπειρία της Θείας Χάριτος. Ένα τέτοιο πρόσωπο είναι ο Άγιος Μακάριος ο Αιγύπτιος, ο επονομαζόμενος Μέγας, πατέρας της Σκήτης και θεμελιωτής της αιγυπτιακής ασκητικής παραδόσεως. Η εικονογραφική παράδοση που τον παρουσιάζει να κρατά από το χέρι ένα Χερουβείμ δεν αποτελεί απλώς καλλιτεχνική ιδιορρυθμία, αλλά θεολογική σύνοψη της πνευματικής του καταστάσεως.

Η αγάπη των Σεραφείμ και η γνώση των Χερουβείμ, δύο κορυφαίες εκφράσεις της ουρανίου ιεραρχίας, συναντώνται στο πρόσωπο του Αγίου Μακαρίου ως βιωμένη εμπειρία καθάρσεως, φωτισμού και θεώσεως. Το παρόν άρθρο εξετάζει συστηματικά τη βιβλική και πατερική θεμελίωση των δύο αυτών αγγελικών τάξεων, τη θεολογική τους σημασία και τη σύνθεσή τους στην πνευματική ζωή και διδασκαλία του Αγίου Μακαρίου.

Ο Σύλλογος Γυναικών Βαλύρας και οι Εκδηλώσεις του Φετινού Αποκριάτικου Κύκλου

 

                                                                       Φωτό: Ε.Η.Κ.

Ο Σύλλογος Γυναικών Βαλύρας   συνεχίζει να αποτελεί σημείο αναφοράς για την τοπική κοινωνία, αναδεικνύοντας την παράδοση, τη γαστρονομία και τον πολιτισμό του τόπου μας. Οι πρόσφατες εκδηλώσεις του συλλόγου, σε συνεργασία με τον Πολιτιστικό Σύλλογο ο Θαμύρις, έφεραν για μία ακόμη φορά τους κατοίκους και τους επισκέπτες κοντά στις ρίζες τους, μέσα από χορό, τραγούδι, γεύσεις και ατμόσφαιρα γιορτής. Την Κυριακή , 22 Φεβρουαρίου 2026 και ώρα 20:00, ο Σύλλογος Γυναικών , θα προσφέρει στην πλατεία της Βαλύρας την παραδοσιακή μακαρονάδα.

Ο Ναπολέων της Βαλύρας

 

                                       Φωτογραφίες: κ. Μάριος Κλειότης στο FB

Στην καρδιά της Μεσσηνιακής γης, εκεί όπου οι εποχές έχουν ακόμα χρώμα και οι γιορτές διατηρούν τη γνήσια, κοινοτική τους ψυχή, βρίσκεται η Βαλύρα. Ένα χωριό ζωντανό, δεμένο με τις παραδόσεις του, με ανθρώπους που κρατούν άσβεστη τη φλόγα της συλλογικότητας. Ανάμεσά τους ξεχωρίζει μια μορφή που έχει καταφέρει να γίνει σύμβολο χαράς, προσφοράς και δημιουργίας: ο κύριος Μάριος Κλειότης. Για τους περισσότερους, όμως, είναι απλώς «ο Ναπολέων της Βαλύρας».

Δεν πρόκειται για έναν Ναπολέοντα αυστηρό ή απόμακρο, αλλά για έναν Ναπολέοντα με χαμόγελο, με ξύλινη κουτάλα στο χέρι και με καρδιά ανοιχτή σε όλους. Έναν άνθρωπο που κάθε εποχή του χρόνου τη ζει με πάθος, συμμετέχοντας ενεργά σε κάθε εκδήλωση, σε κάθε γιορτή, σε κάθε στιγμή που ενώνει το χωριό.

Τα ζώα των Αγίων και η θεία ανταμοιβή τους

 

 

1. Εισαγωγή

Η ορθόδοξη αγιολογική παράδοση διασώζει πλήθος διηγήσεων όπου η κτίση, και ιδιαίτερα τα ζώα, ανταποκρίνονται με τρόπο θαυμαστό στην αγιότητα του ανθρώπου. Οι ασκητές της ερήμου, απομακρυσμένοι από τον κόσμο, δεν βρέθηκαν σε αντιπαράθεση με τη φύση· αντιθέτως, συχνά έγιναν αποδέκτες της ειρηνικής της προσφοράς. Τα ζώα δεν παρουσιάζονται απλώς ως βοηθητικά πλάσματα, αλλά ως ενεργοί μάρτυρες της αποκαταστάσεως της χαμένης αρμονίας ανάμεσα στον άνθρωπο και στη δημιουργία.

Στην Αγία Γραφή ο άνθρωπος καλείται να είναι «κατ’ εικόνα» Θεού και διαχειριστής της κτίσεως. Με την πτώση, η σχέση αυτή διαταράχθηκε. Στους βίους όμως των Αγίων, βλέπουμε μια προεικόνιση της εσχατολογικής ειρήνης, όπου «λύκος και αρνίον» συνυπάρχουν αρμονικά. Το παρόν άρθρο εξετάζει συγκεκριμένα παραδείγματα από τον Συναξαριστή και τα συναφή αγιολογικά κείμενα, αναλύει τις ιδιότητες που αποδίδονται στα ζώα και διερευνά με ποιον τρόπο κατανοείται η θεία «ανταμοιβή» τους μέσα στο εκκλησιαστικό φρόνημα.

Γιορτή, Παράδοση και Συλλογικότητα στην Πλατεία της Βαλύρας

 

                                                            Φωτό: Ε.Η.Κ.

Σήμερα, Σάββατο 14 Φεβρουαρίου, στις 19:30, η καρδιά της Βαλύρας χτύπησε δυνατά στην κεντρική της πλατεία. Εκεί όπου καθημερινά συναντιούνται οι κάτοικοι για μια καλημέρα και μια κουβέντα,  ξεκίνησε   μια γιορτή γεμάτη φως, μουσική, γέλια και αρώματα που ξυπνούν μνήμες. Ο Πολιτιστικός Σύλλογος ο «Θάμυρις» και ο Σύλλογος Γυναικών ενώνουν τις δυνάμεις τους και μας προσκαλούν σε μια ξεχωριστή βραδιά με παραδοσιακό παστό, λαχταριστά σουβλάκια, φωτιά που θα ζεστάνει την ατμόσφαιρα, χορό και πολλή μουσική.

Η πλατεία έχει μεταμορφωθεί σε ένα ζωντανό σκηνικό γιορτής. Πολύχρωμα σημαιάκια, χαρούμενες φωνές παιδιών, παρέες που πιάνονται χέρι-χέρι για να στήσουν χορό, μυρωδιές από τα κάρβουνα και το παστό που σιγοψήνεται. Η φωτιά  στέκει στο κέντρο, συμβολίζοντας τη ζεστασιά της κοινότητας και τη συνέχεια της παράδοσης. Γύρω της, μικροί και μεγάλοι  , όλοι μια όμορφη παρέα, αποδεικνύουν με τις παρουσίες τους πως η Βαλύρα ξέρει να γιορτάζει, να θυμάται και να δημιουργεί.

Οι Ψυχές της Θριαμβεύουσας Εκκλησίας στο Στάδιο της Πρόγευσης του Παραδείσου

 

                                                              Φωτό: Ε.Η.Κ.

1. Εισαγωγή 

 Η Ορθόδοξη Εκκλησία ομολογεί ότι η Εκκλησία είναι μία, αλλά βιώνεται σε δύο σαφείς καταστάσεις: τη Στρατευομένη (οι πιστοί που αγωνίζονται επί γης) και τη Θριαμβεύουσα (οι άγιοι και οι κεκοιμημένοι εν Χριστώ). Η Θριαμβεύουσα Εκκλησία δεν είναι μια αφηρημένη έννοια· είναι η ζωντανή πραγματικότητα των ψυχών που έχουν αποχωριστεί από το σώμα, αναμένοντας την κοινή Ανάσταση, αλλά ήδη απολαμβάνοντας πρόγευση της μακαριότητας ή –αντίθετα– της κολάσεως.

Η διδασκαλία αυτή εδράζεται στην Αγία Γραφή («σήμερον μετ’ εμού έση εν τω Παραδείσω»· Λουκ. 23,43) και αναπτύσσεται πλούσια στη πατερική παράδοση. Οι Πατέρες τονίζουν ότι οι ψυχές μετά θάνατον δεν περιπίπτουν σε ανυπαρξία ή λήθη, αλλά ζουν εν συνειδήσει, βλέπουν, αισθάνονται, προσεύχονται, αναγνωρίζουν και μάλιστα έχουν παρρησία ενώπιον του Θεού.

Αφιέρωμα: Τα Κόλλυβα και το Ψυχοσάββατο στην Ορθόδοξη Παράδοση

 

                                             Φωτό: κα Μαρία Ντούρου στο FB

Μνήμη, Προσευχή και Ελπίδα Αναστάσεως

1. Εισαγωγή

Στην παράδοση της Ορθοδόξου Εκκλησίας, η μνήμη των κεκοιμημένων δεν αποτελεί απλώς πολιτισμικό έθιμο ή συγκινησιακή αναφορά στο παρελθόν, αλλά βαθιά θεολογική πράξη πίστεως. Το Ψυχοσάββατο, ημέρα αφιερωμένη στη συλλογική προσευχή για τις ψυχές των αποθανόντων, συνδέει τον χρόνο με την αιωνιότητα, τη γη με τον ουρανό, τη Στρατευομένη Εκκλησία των ζώντων με τη Θριαμβεύουσα. των κεκοιμημένων.

Η λέξη «Ψυχοσάββατο» δηλώνει ακριβώς αυτό: το Σάββατο αφιερωμένο στις ψυχές. Αν και κάθε Σάββατο του εκκλησιαστικού έτους είναι ημέρα μνήμης των νεκρών, η Εκκλησία έχει καθιερώσει δύο μεγάλα Ψυχοσάββατα, με ιδιαίτερη λειτουργική και θεολογική βαρύτητα.

Το Ψυχοσάββατο δεν είναι ημέρα απελπισίας, αλλά ημέρα ελπίδας. Δεν αποτελεί   ανάμνηση του θανάτου, αλλά διακήρυξη της Αναστάσεως. Στον πυρήνα του βρίσκεται η πεποίθηση ότι ο θάνατος δεν είναι τέλος, αλλά πέρασμα προς την αιώνια ζωή, όπως αυτή φανερώθηκε δια της Αναστάσεως του Χριστού.

Ο Μύθος, το Ποτάμι και η η Ηχώ της Ιστορίας στη Βαλύρα

 

                                                 Φωτό: Στασινός Αθαν. Μπόβης

 

Εισαγωγή

Στην καρδιά της Μεσσηνίας, εκεί όπου οι πρόποδες του όρους Ιθώμη συναντούν την πεδιάδα, κυλά η Μαυροζούμενα. Το ποτάμι μας δεν είναι απλώς ένα υδάτινο πέρασμα, αλλά ένας τόπος όπου η ιστορία συναντά τον μύθο.

Σύμφωνα με τον μύθο, ο ξακουστός Θράκας μουσικός Θάμυρις τόλμησε, τυφλωμένος από την αλαζονεία του, να προκαλέσει τις Μούσες σε μουσικό αγώνα. Η ήττα του ήταν οδυνηρή: οι Μούσες τον τύφλωσαν και του στέρησαν τη δυνατότητα να τραγουδά. Συντετριμμένος, ο Θάμυρις πέταξε τη λύρα του στα νερά του ποταμού, όταν κατάλαβε ότι είναι ο Θεός και όχι ο άνθρωπος που κινεί της ζωής μας τα νήματα και μας δίνει τα χαρίσματα.

Από τότε, ο αρχαίος ποταμός περιγράφεται άλλοτε ως οργισμένος, θυμίζοντας την ύβρη του θνητού, και άλλοτε ως γαλήνιος, ψιθυρίζοντας τη χαμένη μελωδία και την επιστροφή στην Ουράνια Βασιλεία· εκεί όπου ο Θεός επιστατεί και ο άνθρωπος προσφέρει για το κοινό καλό.

Απόκριες, παράδοση, γιορτή και αντάμωμα της νέας γενιάς στο Café Agora

 

Απόψε,13 Φεβρουαρίου 2026 και ώρα 21:00  στο Café Agora, ο Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων του Νηπιαγωγείου και του Δημοτικού Σχολείου Βαλύρας διοργανώνει  μία λαμπρή γιορτή που υπόσχεται να ενώσει μικρούς και μεγάλους σε ένα   αυθεντικό αποκριάτικο αντάμωμα, με μουσική, χορό, γεύσεις και άφθονο κέφι.  Είναι μια αφορμή για σύσφιξη των σχέσεων, για ενίσχυση του τοπικού δεσμού και για ενεργή συμμετοχή της νέας γενιάς στα έθιμα του τόπου μας. Ο Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων του Νηπιαγωγείου και του Δημοτικού Σχολείου αποδεικνύει έμπρακτα ότι η παράδοση δεν μένει στάσιμη, αλλά εξελίσσεται και ανανεώνεται μέσα από τη συλλογική δράση.

Η αποψινή εκδήλωση στο Café Agora αποτελεί μια όμορφη πρωτοβουλία που φέρνει στο επίκεντρο τα παιδιά και τις οικογένειές τους. Με πρωταγωνιστές τους μαθητές, αλλά και με τη στήριξη των γονέων και των εκπαιδευτικών, η γιορτή αναμένεται να γεμίσει τον χώρο με γέλια, αποκριάτικες στολές και χορευτικές φιγούρες.

Το Νόημα της Εορτής των Αγίων Ακύλα και Πρίσκιλλας για τα Ερωτευμένα Ζευγάρια

                                                               Φωτό: Ε.Η.Κ.

1.Εισαγωγή

Σήμερα, 13 Φεβρουαρίου 2026, η Εκκλησία μας τιμά με ιδιαίτερη συγκίνηση και πνευματική χαρά τη μνήμη των Αγίων Αποστόλων Ακύλα και Πρίσκιλλας , οι οποίοι προβάλλονται ως φωτεινό πρότυπο της  εν Χριστώ συζυγίας. Η ημέρα αυτή έχει χαρακτηριστεί εύστοχα ως «ημέρα των ερωτευμένων Ορθοδόξων Χριστιανών», όχι με τη συναισθηματική ή κοσμική έννοια του έρωτα, αλλά με το βαθύ, εκκλησιαστικό και σωτηριολογικό του περιεχόμενο. Ο έρωτας, όταν αγιάζεται, μεταμορφώνεται σε αγάπη σταυρική· και ο γάμος, όταν θεμελιώνεται εν Χριστώ, γίνεται οδός αγιασμού και σωτηρίας.

Η Παραδοσιακή Οματιά της κας Βούλας Δημητρακοπούλου

 

 

                                 Η κα Βούλα Δημητρακοπούλου με τον σύζυγό της

Η Τσικνοπέμπτη μας ξύπνησε  μνήμες, αρώματα και γεύσεις που ενώνουν γενιές. Στη Βαλύρα, ένα χωριό που ξέρει να τιμά την παράδοση, η φετινή  Τσικνοπέπμτη γέμισε το διαδίκτυο με εικόνες από τραπεζώματα, ψητά στις αυλές και χορό κάτω από τα υπόστεγα, λόγω βροχής. Όμως τα γυαλιά μάς τα έβαλε η παραδοσιακή οικοδέσποινα κα Βούλα Δημητρακοπούλου  στα Τσουκαλαίικα Μεσσηνίας,  που μας θύμισε  μια ιδιαίτερη γεύση: αυτή της λαχταριστής οματιάς, που έφτιαχναν οι μητέρες μας στα παιδικά μας χρόνια. Με εικόνες και λόγια καρδιάς, η κα Βούλα Δημητρακοπούλου μας ταξίδεψε σε παλιές αυλές, σε ξυλόφουρνους που μοσχοβολούσαν και σε οικογενειακά τραπέζια γεμάτα χαμόγελα.

«Επί των ποταμών Βαβυλώνος» (Ψαλμός 136):Ο Πολυέλεος της νοσταλγίας και της πνευματικής επιστροφής

 

                                                              Φωτό: Ε.Η.Κ.

1. Εισαγωγή

Ο Ψαλμός 136 (κατά την αρίθμηση των Ο΄· 137 κατά το εβραϊκό κείμενο) αποτελεί έναν από τους πλέον συγκλονιστικούς ψαλμούς της Παλαιάς Διαθήκης. Ψάλλεται κατανυκτικά κατά την περίοδο του Τριωδίου, υπενθυμίζοντας στην Εκκλησία ότι η ζωή του πιστού είναι πορεία επιστροφής. Ο πόνος της βαβυλωνιακής αιχμαλωσίας γίνεται σύμβολο της πνευματικής εξορίας του ανθρώπου μακριά από τον Θεό.

Η Εκκλησία δεν επιλέγει τυχαία αυτόν τον ψαλμό. Μέσα στην υμνολογία του, η ιστορία γίνεται θεολογία, η μνήμη γίνεται μετάνοια, και η νοσταλγία μεταμορφώνεται σε ελπίδα.

Άγιος Μελέτιος Αντιοχείας: Ο Ποιμήν της Πραότητος και Πνευματικός Πατήρ του Ιερού Χρυσοστόμου

 

  

Αφιερωμένο στον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Καρθαγένης, κ. Μελέτιο 

1.Εισαγωγή

Ο τέταρτος αιώνας υπήρξε καθοριστικός για τη δογματική συγκρότηση της Εκκλησίας. Μετά την Α΄ Οικουμενική Σύνοδο (325 μ.Χ.), η αίρεση του Αρειανισμού όχι μόνο δεν εξαφανίστηκε, αλλά έλαβε νέες μορφές, διεισδύοντας σε εκκλησιαστικούς κύκλους και επηρεάζοντας αυτοκρατορικές πολιτικές. Μέσα σε αυτή τη δίνη, η μορφή του Αγίου Μελετίου Αντιοχείας αναδεικνύεται ως σημείο σταθερότητος και ενότητος.

Ο ίδιος δεν υπήρξε θεολόγος συστηματικός όπως οι Καππαδόκες, ούτε πολεμιστής του λόγου όπως ο Μέγας Αθανάσιος. Υπήρξε όμως ο άνθρωπος που ενσάρκωσε την ορθόδοξη πίστη με πραότητα, υπομονή και πνευματική διάκριση.

Τη μεγαλύτερη μαρτυρία για το πρόσωπό του μάς τη δίνει ο ίδιος ο μαθητής του, ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, ο οποίος στον «Εγκωμιαστικό Λόγο εις τον Άγιον Μελέτιον» (PG 50, 515–526) σκιαγραφεί όχι απλώς έναν επίσκοπο, αλλά έναν πνευματικό πατέρα που σφράγισε μια ολόκληρη γενιά.

Τσικνοπέμπτη στη Βαλύρα: Παράδοση, γιορτή και αντάμωμα

 

                                                                     Φωτό: Ε.Η.Κ.

Η Τσικνοπέμπτη, μια από τις πιο αγαπημένες και γευστικές ημέρες του ελληνικού εορτολογίου, έφτασε και φέτος για να σκορπίσει χαμόγελα, αρώματα και ήχους γλεντιού σε κάθε γωνιά της πατρίδας μας. Στη Βαλύρα Μεσσηνίας, έναν τόπο με βαθιές ρίζες στην παράδοση και ζωντανό το αίσθημα της κοινότητας, η ημέρα αυτή αποκτά ξεχωριστή σημασία. Τα εστιατόρια του χωριού έχουν πάρει φωτιά στην όμορφη πλατεία μας, για  να ετοιμάσουν τους μεζέδες της αποψινής βραδιάς. Η Τσικνοπέμπτη δεν είναι απλώς μια ημέρα κατανάλωσης κρέατος. Είναι μια αφορμή για σύσφιξη των σχέσεων, για ενίσχυση του τοπικού δεσμού και για ενεργή συμμετοχή της νέας γενιάς στα έθιμα του τόπου. 

Στερνή μου γνώση να σε είχα πρώτα

                                                              Φωτογραφίες: Pinterest

Ο μπάρμπα Γιάννης γεννήθηκε και πέρασε όλη τη ζωή του σε ένα χωριό της βόρειας Μεσσηνίας ως γεωργός και κτηνοτρόφος. Το έτος 1950 ήταν 45 χρονών, παντρεμένος με κοπέλα από το χωριό του, και είχαν δύο μικρά παιδιά. Αν και είχε τελειώσει το Σχολαρχείο της Ανδρούσης και καταγόταν από ευκατάστατη οικογένεια, η έπαρση του πατέρα του και το κυνήγι του χρήματος μαύρισαν την καρδιά του· έτσι αναζήτησε άλλη, πιο στενή οδό για να σταθεί στα πόδια του και να προκόψει.

Κι ενώ τα κατάφερνε πολύ καλά ως κτηνοτρόφος, ένα πράγμα δεν άντεχε: τη σφαγή των προβάτων, που έπρεπε εκείνη την εποχή να την πράττει με τα δυο του γυμνά χέρια και να τα βουτά στο αθώο αίμα. Υπέφερε πάρα πολύ, αλλά δεν το μοιραζόταν με κανέναν. Για να ηρεμήσει έπινε δυο ποτηράκια κρασί και έχυνε κρυφά δάκρυα, γιατί συνδεόταν συναισθηματικά με τα ζωντανά του και δεν ήθελε να τα αποχωριστεί.

Μια ημέρα, καθώς κατηφόριζε από τον Μελιγαλά για να πάει μέσω Βαλύρας στη Λάμπαινα να παραδώσει δύο σφαχτά, και η ώρα ήταν τρεις το μεσημέρι —ώρα κοινής ησυχίας, που, κατά τη λαϊκή φαντασία, προβάλλουν και χορεύουν στις ερημιές οι νεράιδες— του συνέβη το απίστευτο κοντά σε έναν ελαιώνα με αιωνόβιες ελιές, στην περιοχή Κουβέλι προς τη Λάμπαινα. Κοιτάζει και τι να δει!

ΤΑ ΕΠΩΝΥΜΑ ΒΑΛΥΡΑΙΩΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΩΝ 1844-2013

 

 ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ Δ ΛΥΡΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥ .

ΤΑ ΕΠΩΝΥΜΑ ΒΑΛΥΡΑΙΩΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΩΝ 1844-2013

ΕΤΟΣ                    ΕΠΩΝΥΜΑ                      ΑΡΙΘΜΟΣ ΕΚΛΟΓΕΩΝ

1844	69	112
1865	74	136
1873	82	156
1912	117
1944-5	138	ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΕΣ 373 ΑΤΟΜΑ 1540
1958	133	206 ΜΑΘΗΤΕΣ
2013	181

ΜΗΤΡΩΟ ΑΡΡΕΝΩΝ ΒΑΛΥΡΑΣ 1829-1998=218 ΕΠΩΝΥΜΑ.

 

Διαβάστε περισσότερα »

Αφιέρωμα στον Άγιο παπα-Τύχωνα τον Πνευματικό: Ο Ερημίτης της Καψάλας

 

                                           Δια χειρός  Δημητρίου Βροχίδη, 2025

 1. Εισαγωγή

Ο Παπα-Τύχων υπήρξε φωτεινό παράδειγμα αγιοσύνης και αφοσίωσης στον Χριστό και την Παναγία. Αγιοκατατάχθηκε για τη ζωή του την ασκητική, την αγάπη του προς τον πλησίον και την προσευχητική του παρουσία, που άφησε ανεξίτηλο αποτύπωμα σε όποιον τον πλησίασε. Η πνευματική του ζωή ήταν καθημερινή αφοσίωση στην προσευχή και στη μετάνοια, ενώ η καρδιά του φλεγόταν από αγάπη για όλους, ακόμη και τους πιο αμαρτωλούς.

Ο Άγιος Παΐσιος ο Αθωνίτης μνημονεύει τη συνάντησή του με τον παπα-Τύχωνα λίγο πριν την κοίμησή του:

«Γλυκέ μου Παΐσιο, ἐμεῖς, παιδί μου, θὰ ἔχουμε ἀγάπη εἰς αἰῶνας αἰώνων…»

Αυτή η φράση δείχνει το μυστήριο της αγάπης που ενώνει τους Αγίους και τους πιστούς πέρα από τον χρόνο και τον χώρο.

Το μυστήριο της θείας δικαιοσύνης, της ανθρώπινης ελευθερίας και της σωτηρίας

 

 

   

                                                            Φωτό: Pinterest

1. Εισαγωγή

Η πορεία του Κυρίου προς τον Γολγοθά δεν είναι απλώς ιστορικό γεγονός· είναι θεολογική αποκάλυψη. Μέσα στο πλήθος, ενώ οι γυναίκες θρηνούν, ο Χριστός στρέφεται και προφητεύει. Δεν ζητά οίκτο· καλεί σε μετάνοια.

«Εἰ ἐν τῷ χλωρῷ ξύλῳ ταῦτα ποιοῦσιν, ἐν τῷ ξηρῷ τί γένηται;» (Λουκ. 23,31)

Το «χλωρόν ξύλον» είναι ο Ίδιος — ο αναμάρτητος, ο Ζωντανός, η Πηγή της Ζωής (Ιω. 14,6). Το «ξηρόν ξύλον» είναι η ανθρωπότητα που αποκόπτεται από την Θεία Χάρη.

Το χωρίο λειτουργεί ως προφητεία για την πτώση της Ιερουσαλήμ, ως θεολογική διακήρυξη περί δικαιοσύνης Θεού και ως υπαρξιακή πρόσκληση προς μετάνοια όλων μας.

Οι κουνοπιδοκεφτέδες στην παλιά Βαλύρα

 

                                                                Φωτογραφίες: Pinterest

 1.Εισαγωγή

Σήμερα, Τετάρτη , 11-2-2026, της εβδομάδας του Ασώτου, η Εκκλησία μας ορίζει κατάλυση εις πάντα καθόλη την εβδομάδα, εκτός από την Τετάρτη και την Παρασκευή, όπου τηρείται αυστηρά η νηστεία.  Τα παλιά χρόνια στη Βαλύρα, πριν εγκαινιαστεί ο πολιούχος μας Άγιος Αθανάσιος, και  συνέπιπτε η εορτή του παλιού πολιούχου Αγίου Βλασίου ημέρα Τετάρτη ή Παρασκευή, καταλυόταν ο οίνος και το έλαιον   για  να  τιμήσουν τον προστάτη τους Άγιο οι χωριανοί με γιορτινό τραπέζι. Αυτή η παράδοση συνεχίστηκε διαμέσου των αιώνων.Οι γιαγιάδες μας τιμούσαν τον Άγιο Βλάσιο με πρόσφορα που ζύμωναν και πήγαιναν την παραμονή στην εκκλησία,  αλλά και με κεφτέδες με λαχανικά της εποχής, όπως είναι οι κουνοπιδοκεφτέδες, ωφέλιμο λαχανικό που καλλιεργούσαν στον κήπο τους. 

«Οὕτω λαμψάτω τὸ φῶς ὑμῶν ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων» (Ματθ. 5,16)

 

Φωτό: Pinterest

Η μαρτυρία του φωτός ως κλήση ευθύνης, αγάπης και αγιότητας

1.Εισαγωγή

Η φράση του Κυρίου από την Επί του Όρους Ομιλία - «Οὕτω λαμψάτω τὸ φῶς ὑμῶν ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ὅπως ἴδωσιν ὑμῶν τὰ καλὰ ἔργα καὶ δοξάσωσι τὸν Πατέρα ὑμῶν τὸν ἐν τοῖς οὐρανοῖς» (Ματθ. 5,16) - δεν αποτελεί απλώς μια ηθική προτροπή. Είναι αποκάλυψη ταυτότητας και αποστολής. Ο Χριστός δεν λέγει «ανάψτε» το φως σας, αλλά «λαμψάτω» - δηλαδή, .αφήστε το φως που ήδη σας έχει δοθεί να φανερωθεί

Σε έναν κόσμο όπου συχνά επικρατεί σύγχυση, σκοτάδι πνευματικό και απώλεια νοήματος, ο χριστιανός καλείται όχι να επιβληθεί, αλλά να φωτίσει. Όχι να επιδείξει, αλλά να μαρτυρήσει. Το φως που αναφέρεται εδώ δεν είναι ανθρώπινο επίτευγμα, αλλά μετοχή στο άκτιστο φως του Θεού.

Το παρόν άρθρο επιχειρεί να αναλύσει το νόημα αυτής της ευαγγελικής ρήσης μέσα από τη βιβλική της βάση, την πατερική ερμηνεία και τη σύγχρονη υπαρξιακή της εφαρμογή.

Εμείς τρώμε αυτό που έχουμε

 

                                                                      Φωτό: Pinterest

Η Joanne κατέβηκε από το αεροπλάνο στο αεροδρόμιο της Καλαμάτας με μια βαλίτσα στο χέρι και μια αίσθηση παράξενης ανησυχίας στην καρδιά. Ήταν η πρώτη φορά που πατούσε το πόδι της στην Ελλάδα. Μέχρι τότε, η χώρα αυτή υπήρχε για εκείνη μόνο μέσα από οικογενειακές ιστορίες, παλιές φωτογραφίες και τις νοσταλγικές αφηγήσεις της θείας της, της Μαρίας, που είχε μείνει μόνιμα στην πατρίδα, ενώ όλοι οι υπόλοιποι είχαν ξενιτευτεί.

Η επίσκεψή της ήταν μια έκπληξη. Χριστούγεννα στην Καλαμάτα, μακριά από την Αυστραλία, τα παιδιά της και τη γνώριμη ρουτίνα της. Σκόπευε αρχικά να μείνει λίγες ημέρες. Όμως από τις πρώτες κιόλας ώρες ένιωσε ότι κάτι μέσα της την κρατούσε εκεί. Έτσι, σχεδόν ασυνείδητα, αποφάσισε να παρατείνει τη διαμονή της για έναν ολόκληρο μήνα.

Η θεία Μαρία την υποδέχτηκε με ανοιχτές αγκάλες, ένα χαμόγελο γεμάτο καλοσύνη και μια αυλή που μύριζε ξύλα από το τζάκι και φρεσκομαγειρεμένο φαγητό. Η Joanne συγκινήθηκε, αλλά δεν άργησαν να φανούν και οι πρώτες δυσκολίες.

Η διατροφή.

Η Ελπίδα ως δώρο Θεού και δρόμος ζωής

 

                                                               Φωτό:Pinterest

 Εισαγωγή

Η ελπίδα αποτελεί μία από τις βαθύτερες και πιο ουσιαστικές δυνάμεις της ανθρώπινης ύπαρξης. Σε κάθε εποχή, αλλά ιδιαιτέρως στη σύγχρονη, όπου κυριαρχούν η αβεβαιότητα, ο φόβος και η υπαρξιακή μοναξιά, ο άνθρωπος αναζητά κάτι που να τον κρατά όρθιο. Η ελπίδα δεν είναι πολυτέλεια ούτε ψυχολογικό κατασκεύασμα· είναι ανάγκη ζωής. Χωρίς αυτήν, η ανθρώπινη ψυχή μαραίνεται, παραιτείται, οδηγείται στην απελπισία.

Η χριστιανική πίστη δεν μιλά απλώς για μια αόριστη αισιοδοξία, αλλά για ελπίδα ζωντανή, θεμελιωμένη στον Θεό, στην Ανάσταση και στη θεία πρόνοια. Όπως γράφει ο Απόστολος Παύλος, «ἐλπὶς δὲ βλεπομένη οὐκ ἔστιν ἐλπίς» (Ρωμ. 8,24). Η ελπίδα αφορά αυτό που ακόμη δεν βλέπουμε, αλλά πιστεύουμε.

Στο παρόν άρθρο θα εξετάσουμε τι είναι η ελπίδα σύμφωνα με την Αγία Γραφή και τους Αγίους Πατέρες της Εκκλησίας, πώς βιώνεται στην καθημερινή ζωή και πώς μεταμορφώνει τον άνθρωπο σε κάθε δοκιμασία.

Ο Ιερός Ναός του Αγίου Βλασίου Βαλύρας: Ψηφιακή Αναπαράσταση

                        

           

Φωτογραφίες  : Ε.Η.Κ.

Ο ερειπωμένος ναός του Αγίου Βλασίου στη Βαλύρα, κοντά στη γέφυρα της Μαυροζούμενας, αποτελεί μνημείο ανυπολόγιστης αξίας. Πρόκειται για έναν τρίκογχο, μονόχωρο, τρουλαίο ναό, μήκους 7,60 μ. και πλάτους 6,70 μ., κτισμένο με πλινθοπερίκλειστο αργολιθοδομή. Ο τρούλος ανερχόταν από δύο καμάρες ανατολικά και δυτικά και από δύο τεταρτοσφαίρια βόρεια και νότια. 

Κατασκευάστηκε πιθανότατα μετά την περίοδο της Φραγκοκρατίας, κατά την ύστερη Βυζαντινή εποχή (τέλος 13ου – μέσον 14ου αι.), και συνδέεται με αντίστοιχα μνημεία όπως οι Άγιοι Θεόδωροι και η Αγία Άννα του Μυστρά, ο Άγιος Ιωάννης Θεολόγος Παλιού Λιγουριού Αργολίδας, ο Άγιος Στέφανος Καστοριάς και ο ναός της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού Πολιανής Μεσσηνίας.

                                                 Φωτό: lyrasi.blogspot.com

Ο Άγιος Βλάσιος υπήρξε ο κεντρικός ναός της Τζεφερεμίνης, της περιοχής που διοικούσε ο Τζαφέρ Εμίν αγάς (σημερινή Βαλύρα). Σήμερα σώζονται οι τοίχοι του ιερού στα ανατολικά, ενώ ο εσωτερικός χώρος είναι γεμάτος μπάζα και ο τρούλος έχει καταπέσει. Η αδιαφορία και η απουσία ειδικής προστασίας έχουν οδηγήσει στην απώλεια σημαντικού μέρους του διακόσμου.

Ωστόσο, η πραγματική αξία του ναού βρίσκεται στον κεραμοπλαστικό του διάκοσμο, ο οποίος περιλαμβάνει 12 οριζόντιες ζώνες με γεωμετρικά σχέδια που ακολουθούν τον κύκλο του εκκλησιαστικού έτους και της φύσης σε πνευματικό επίπεδο.

Άγιος Βλάσιος ο Ιερομάρτυρας: Πνευματικοί Μαργαρίτες από τον Βίο του Αγίου

 

                                                   Φωτό: Kοινωνία Ορθοδοξίας

1. Εισαγωγή

Η Εκκλησία του Χριστού τιμά τους Αγίους της όχι απλώς ως ιστορικά πρόσωπα του παρελθόντος, αλλά ως ζωντανά μέλη του σώματός της, πρότυπα ζωής και φορείς της ακτίστου χάριτος του Θεού. Ανάμεσα σε αυτούς εξέχουσα θέση κατέχει ο Άγιος Βλάσιος ο Ιερομάρτυρας, Επίσκοπος Σεβαστείας, ο οποίος συνδύασε την επιστημονική γνώση με την ασκητική τελείωση και  την ποιμαντική διακονία με το μαρτύριο της ομολογίας.

Ο βίος του Αγίου Βλασίου φανερώνει την ενότητα πίστεως και πράξεως, θεολογίας και ζωής. Ιατρός στο επάγγελμα, επίσκοπος κατά κλήση, ασκητής κατ’ επιλογή και μάρτυρας κατά χάρη, ο Άγιος Βλάσιος αποτελεί φωτεινό παράδειγμα της πατερικής αντίληψης περί αγιότητας ως ολιστικής πορείας του ανθρώπου προς τον Θεό.

«Ένα Τριαντάφυλλο από τη Βαλύρα: Σοφία για την Αληθινή Ευτυχία»

 

 

Εισαγωγή

Η ζωή συχνά μας οδηγεί σε ένα κυκεώνα καθημερινών υποχρεώσεων, προτεραιοτήτων και αναζητήσεων. Η πίεση του χρόνου, οι οικονομικές ανάγκες και η αέναη προσπάθεια για επιτυχία μπορούν να μας κάνουν να ξεχάσουμε τι πραγματικά έχει σημασία. Σε αυτές τις στιγμές, ένα απλό μήνυμα, μια ανθρώπινη φωνή, ή ακόμα και ένα τριαντάφυλλο μπορούν να μας θυμίσουν την ουσία της ζωής.

Η κα Αγλαΐα Μακρή, από τη γαλήνια Βαλύρα, μας έστειλε ένα ολάνθιστο τριαντάφυλλο συνοδευόμενο από ένα μήνυμα γεμάτο σοφία και τρυφερότητα. Τα λόγια της δεν είναι απλώς ευχές· είναι μια υπενθύμιση ότι η αληθινή ευτυχία δεν μετριέται με πλούτο ή υλικά αγαθά, αλλά με την καθαρότητα της ψυχής και την αγνότητα των ανθρωπίνων σχέσεων.

Βαλύρα Online: Ένα Σύγχρονο Ψηφιακό Σπίτι για το Χωριό μας

 

Φωτό: Kostas Kaukoulas στο FB 

                                                            

Η Βαλύρα, αυτός ο γραφικός και ζωντανός τόπος της καρδιάς της Μεσσηνίας, διαθέτει μια ιστορία πλούσια, μνήμες που συνδέουν γενιές και ανθρώπους που αγαπούν τον τόπο τους. Κάθε σοκάκι, κάθε πλατεία, κάθε γωνιά φέρει τη δική της αφήγηση, γεμάτη προσωπικές ιστορίες, παραδόσεις, ήθη και έθιμα που αξίζει να γνωρίσουν όχι μόνο οι κάτοικοι, αλλά και οι απόδημοι και οι επισκέπτες. Ωστόσο, μέχρι σήμερα, δεν υπήρχε ένας ενιαίος ψηφιακός χώρος που να συγκεντρώνει όλη αυτή την πληροφόρηση και να την προσφέρει με σύγχρονο, οργανωμένο και εύκολα προσβάσιμο τρόπο.

Σε αυτό το πλαίσιο έρχεται η πρόταση του κ. Κώστα Θ. Καυκούλα, Συμβούλου της Κοινότητας Βαλύρας, για τη δημιουργία του ValyraOnline, ενός ψηφιακού χώρου που θα λειτουργεί ως η “ψηφιακή Βαλύρα”. Πρόκειται για μια πρωτοβουλία που φιλοδοξεί να ενώσει τις δυνάμεις των ανθρώπων της Βαλύρας, των απόδημων και των φίλων του χωριού, προσφέροντας ένα σύγχρονο, λειτουργικό και ουσιαστικό εργαλείο για την ανάδειξη του τόπου μας.

Η Προσευχή του Αγίου Ιερομάρτυρος Χαραλάμπους: Θεολογική και Πατερική Ανάλυση

 

 

                                                              Φωτό: Ε.Η.Κ.

1.Εισαγωγή

Ο Άγιος Ιερομάρτυς Χαράλαμπος αποτελεί μία από τις πλέον φωτεινές μορφές της αρχαίας Εκκλησίας, πρότυπο υπομονής, ανδρείας και ποιμαντικής αγάπης. Το μαρτύριό του, καθώς και η προσευχή που απηύθυνε προς τον Κύριο λίγο πριν παραδώσει το πνεύμα του, αποκαλύπτουν το βάθος της αγιοπνευματικής εμπειρίας και τη θεολογική σημασία της παρρησίας του Αγίου ενώπιον του Θεού. Η Εκκλησία διασώζει αυτή την προσευχή μέσα από τον Συναξαριστή ως ζωντανή μαρτυρία της αγάπης του Αγίου όχι μόνο προς τον Θεό, αλλά και προς ολόκληρη την κτίση και τον άνθρωπο.

Ακολουθεί το πλήρες κείμενο της προσευχής και του συναξαριακού αποσπάσματος, και στη συνέχεια πατερική ανάλυση με θεολογική τεκμηρίωση.

Αποκριάτικες Εκδηλώσεις στη Βαλύρα: Ένα χωριό, μια γιορτή, μία παράδοση

Οι Αποκριάτικες εκδηλώσεις στη Βαλύρα θυμίζουν σε όλους μας γιατί η παράδοση δεν είναι κάτι το στατικό, αλλά μια ζωντανή ανάσα που περνά από γενιά σε γενιά. Οι φετινές αποκριάτικες εκδηλώσεις έρχονται να το αποδείξουν με τον πιο γιορτινό, συμμετοχικό και συγκινητικό τρόπο, μέσα από ένα πλούσιο πρόγραμμα δράσεων που αγκαλιάζει μικρούς και μεγάλους και ενώνει όλους τους συλλόγους και τους κατοίκους του τόπου μας.

Άγιος Χαράλαμπος: Ο Φάρος της Πίστης και του Μαρτυρίου

 

               
                             Ο Άγιος Χαράλαμπος των Φιλιατρών Μεσσηνίας.

                                                               Φωτό: Mobi

1. Εισαγωγή

Ο Άγιος Χαράλαμπος είναι μία από τις πλέον αγαπητές και λατρευτές μορφές της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Τιμάται ως μάρτυρας του Χριστού και προστάτης κατά των ασθενειών, ιδιαίτερα της πανώλης και των λοιμώξεων, εξαιτίας της αιώνιας και αδιάλειπτης προσευχής του εν μέσω των βασάνων του. Η μνήμη του εορτάζεται από την Εκκλησία στις 10 Φεβρουαρίου με λαμπρές ακολουθίες και πλήθος πιστών να συρρέει στους τόπους όπου φυλάσσονται ιερά λείψανά του (Taft, 2013; Ware, 1997).

Η ζωή και το μαρτύριό του γίνονται πηγή ενθάρρυνσης, πίστης και αγωνιστικού φρονήματος για τους Χριστιανούς, ενώ τα πλήθη που αναζητούν τη χάρη του τον θεωρούν ικανό να μεσιτεύει σε θέματα υγείας και πνευματικής ενδυνάμωσης (Kalaitzidis, 2001).