Όταν το «Θηρίο» Σφύριξε στο Τζεφερεμίνι: Ιστορία και Λαογραφία του Πρώτου Τρένου της Βαλύρας

                                                             Φωτό: lyrasi.blogspot.com

 Ανταπόκριση: κ. Χρήστος Παν. Παπαγεωργίου

Λέγει ο κ. Παπαγεωργίου: Η φωτογραφία αποτυπώνει μια ιστορική στιγμή του 1901 στον σιδηροδρομικό σταθμό του Τζεφερεμινίου (τη σημερινή Βαλύρα Μεσσηνίας). Μια ομάδα Γάλλων περιηγητών ποζάρει πάνω και δίπλα σε μια κλασική ατμομηχανή των ΣΠΑΠ (Σιδηρόδρομοι Πειραιώς - Αθηνών - Πελοποννήσου), έχοντας ως τελικό προορισμό την επίσκεψη στον αρχαιολογικό χώρο της Αρχαίας Ιθώμης. Την πολύτιμη αυτή στιγμή διέσωσε με τον φακό του ο Γερμανός περιηγητής και φωτογράφος Konrad Hustaedt .  

Το Ιστορικό Πλαίσιο: Οι Ράγες του Εκσυγχρονισμού

Στα τέλη του 19ου αιώνα, η Ελλάδα του Χαρίλαου Τρικούπη επιχειρεί ένα τεράστιο άλμα προς τον εκσυγχρονισμό, με βασικό όχημα την ανάπτυξη του σιδηροδρομικού δικτύου. Η Μεσσηνία μπαίνει δυναμικά στον χάρτη των μεταφορών όταν, τον Φεβρουάριο του 1892, παραδίδεται στην κυκλοφορία η μετρική γραμμή Καλαμάτας - Διαβολιτσίου. Ανάμεσα στους βασικούς σταθμούς της διαδρομής είναι το Τζεφερεμίνι ( η σημερινή Βαλύρα ).  

Ο σιδηρόδρομος άλλαξε ριζικά τη μοίρα του τόπου. Από ένα απομονωμένο αγροτικό χωριό, η Βαλύρα μετατρέπεται σε συγκοινωνιακό κόμβο της εύφορης κοιλάδας του Παμίσου. Το τρένο δεν μετέφερε πλέον μόνο τοπικά προϊόντα (λάδι, σύκα, κρασί), αλλά έγινε η πύλη εισόδου για την ανάδειξη της πολιτισμικής κληρονομιάς της περιοχής.

Η βροχή τον Σεπτέμβρη του 1967

 

Η πρώτη βροχή  τον Σεπτέμβρη του 1967 δεν ήρθε με βροντές και αστραπές.  Έφθασε σιγά, σχεδόν ντροπαλά, σαν να ζητούσε την άδεια να μπει στα αγροτόσπιτα. Ψιχάλες λεπτές κρέμονταν από τις ελιές, δρόσιζαν τα κεραμίδια και άφηναν μικρές γυαλιστερές γραμμές πάνω στα λιθάρια. Ο αέρας μύριζε βρεγμένο χώμα, σταφύλια και Φθινόπωρο.

Σε λίγες ημέρες άρχιζε το σχολείο.

Παιδούλα μετρούσα τις ημέρες και μαζί με αυτές μετρούσα και τις σχολικές ελλείψεις μου. Δεν είχα καινούρια σάκα, ούτε κασετίνα με μολύβια και ξυλομπογιές. Χρειαζόμουν τετράδια μπλε, ένα καλό στυλό για να γράψω τις ετικέτες και, αν γινόταν, ένα ζευγάρι αθλητικά παπούτσια.

Πήγα στη γιαγιά.

Την είδα καθισμένη κοντά στο παράθυρο της κουζίνας. Έξω ψιχάλιζε και οι σταγόνες κυλούσαν στα τζάμια. Εκείνη φορούσε τη σταυρωτή, κροσσωτή εσάρπα της μητέρας της, που είχε πάνω της εκείνη την αξέχαστη μυρωδιά από  σπιτικό σαπούνι και λεβάντα. 

Συκόπαστο και συκολούκουμο με τα βασιλικά σύκα της Βαλύρας

 

Ο κάμπος και οι πλαγιές της Βαλύρας, οι κήποι, οι αυλές, μα και τα ξεχασμένα μονοπάτια έχουν στον διάκοσμό τους λογής λογής καρπερές συκιές. Δέντρα παλιά, ριζωμένα βαθιά στη γη και στη μνήμη του τόπου, αλλά και νεότερα, συνεχίζουν να χαρίζουν κάθε καλοκαίρι τον πολύτιμο καρπό τους.

Ανάμεσα στα παλιά και νέα είδη ξεχωρίζουν και δεσπόζουν τα βασιλικά σύκα, με τη γλυκιά, μελωμένη σάρκα και το ιδιαίτερο άρωμά τους. Είναι ένας καρπός που δεν προσφέρεται μόνο για να κοπεί και να φαγωθεί φρέσκος κάτω από τη σκιά της συκιάς· γίνεται και πολύτιμο υλικό για παραδοσιακά γλυκίσματα, που κρατούν τη γεύση του καλοκαιριού ζωντανή για τους μήνες του χειμώνα.

Η εποχή του μαζέματος έχει αρχίσει να κορυφώνεται. Τα χέρια των ανθρώπων πιάνουν προσεκτικά τον ώριμο καρπό, τα καλά σύκα ξεχωρίζουν και ο νους πηγαίνει στις παλιές νοικοκυρές που ήξεραν να αξιοποιούν κάθε σοδειά. Τίποτε δεν πήγαινε χαμένο. Από τα σύκα γίνονταν γλυκά του κουταλιού, ξερά σύκα, συκόπαστο και κάθε λογής καλούδια, για το σπίτι και για το κέρασμα του επισκέπτη.

Η αργία της Κυριακής: Από την εντολή της ανάπαυσης στην Ανάσταση του Χριστού και στη σύγχρονη κοινωνία

 

Εισαγωγή

Η Κυριακή κατέχει ιδιαίτερη θέση στη ζωή της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Δεν είναι απλώς μία ημέρα κατά την οποία ο άνθρωπος δεν εργάζεται. Είναι η «Κυριακή ημέρα», η ημέρα της Αναστάσεως του Χριστού, ημέρα λατρείας, ευχαριστίας, πνευματικής ανασυγκρότησης και κοινωνίας με τον Θεό και τον συνάνθρωπο.

Στη σύγχρονη κοινωνία, όμως, η Κυριακή έχει αλλάξει σημαντικά χαρακτήρα. Εμπορικά καταστήματα, καφετέριες, εστιατόρια, χώροι ψυχαγωγίας, ξενοδοχεία, μέσα μεταφοράς, υπηρεσίες υγείας, τηλεφωνικά κέντρα και πολλές άλλες επιχειρήσεις λειτουργούν κανονικά. Για έναν μεγάλο αριθμό εργαζομένων η Κυριακή δεν είναι ημέρα ανάπαυσης αλλά κανονική εργάσιμη ημέρα.

Το ζήτημα, επομένως, δεν είναι απλώς αν «επιτρέπεται» ή «απαγορεύεται» η εργασία την Κυριακή. Το βαθύτερο ερώτημα είναι τι σημαίνει για τον άνθρωπο μια κοινωνία στην οποία η οικονομική δραστηριότητα μπορεί να συνεχίζεται αδιάκοπα επτά ημέρες την εβδομάδα. Τι συμβαίνει στην οικογένεια, στην πνευματική ζωή, στις ανθρώπινες σχέσεις και τελικά στην ίδια την αντίληψή μας για τον χρόνο;

Το Νέο Διοικητικό Συμβούλιο του Συλλόγου Γυναικών Βαλύρας

 

Με ιδιαίτερη συμμετοχή και ενδιαφέρον πραγματοποιήθηκαν την Τετάρτη 2 Σεπτεμβρίου 2026 οι αρχαιρεσίες του Συλλόγου Γυναικών Βαλύρας, μέσα σε ένα κλίμα δημοκρατίας, συνεργασίας και αισιοδοξίας για την επόμενη ημέρα. Συνολικά 51 μέλη του συλλόγου συμμετείχαν στην εκλογική διαδικασία, επιβεβαιώνοντας έμπρακτα το ενδιαφέρον των γυναικών της Βαλύρας για τη συνέχιση και την ενίσχυση της συλλογικής δράσης.

Οι εκλογές αποτέλεσαν μια σημαντική στιγμή για τον Σύλλογο Γυναικών Βαλύρας, έναν φορέα που μέσα από τη δράση του επιδιώκει να ενώνει τις γυναίκες της περιοχής, να αναδεικνύει την τοπική παράδοση και πολιτιστική κληρονομιά και να συμβάλλει ενεργά στη ζωή της τοπικής κοινωνίας.

Η συμμετοχή 51 μελών στην εκλογική διαδικασία αποτελεί ένα ιδιαίτερα θετικό μήνυμα. Σε μια εποχή όπου η ενεργή συμμετοχή στα κοινά αποτελεί ζητούμενο, η παρουσία των γυναικών της Βαλύρας στις αρχαιρεσίες δείχνει ότι υπάρχει διάθεση για προσφορά, συνεργασία και δημιουργία. Παράλληλα, αποδεικνύει ότι ο Σύλλογος παραμένει ένας ζωντανός οργανισμός, που στηρίζεται στα μέλη του και αντλεί δύναμη από τη δική τους ενεργό παρουσία.

Το γελαστό γαρμπίλι

 

«Χάσαμε τον Γαρμπιλάκη μας…»

Έτσι μας είπε ένας παππούς, φίλος της ιστοσελίδας μας, με καταγωγή από   χωριό της Μεσσηνίας. Το είπε με τέτοια συγκίνηση, με τέτοια ανάγκη να μιλήσει για έναν άνθρωπο που σημάδεψε τη ζωή του τόπου, ώστε παραμερίσαμε όλες τις άλλες εργασίες της ιστοσελίδας. Έπρεπε πρώτα να ακούσουμε την ιστορία.

Έπρεπε να καταγραφεί.

Γιατί κάποιοι άνθρωποι, ακόμη κι όταν φεύγουν, δεν πρέπει να χάνονται. Κι ο Κωστάκης, ο δικός τους «Γαρμπίλης», ήταν ένας από αυτούς.

Ο ΕΟΣ Καλαμάτας στην κορυφή του Ταϋγέτου – Εκεί όπου η Πυραμίδα συναντά τον Μεσσηνιακό Κόλπο

 

        

                                       Φωτογραφίες: Τζαβάρα Αγγελική στο FB

Στα 2.407 μέτρα, στην κορυφή του Προφήτη Ηλία, εκεί όπου ο Ταΰγετος στεφανώνει τη Μεσσηνία, ο ΕΟΣ Καλαμάτας έγραψε ακόμη μία ξεχωριστή σελίδα στην ιστορία της ορειβατικής του δράσης.

Με τόλμη, αντοχή, υπομονή και πίστη, η δραστήρια ορειβατική ομάδα του Συλλόγου πήρε τον ανηφορικό δρόμο για την ψηλότερη κορυφή του Ταϋγέτου και έφτασε στην περίφημη Πυραμίδα, ένα από τα πιο εντυπωσιακά και αινιγματικά φυσικά δημιουργήματα της Ελληνικής γης.

Εκεί, πάνω από τα 2.400 μέτρα, οι άνθρωποι του ΕΟΣ Καλαμάτας δεν αντίκρισαν μόνο ένα μεγαλειώδες ορεινό τοπίο. Έζησαν την ξεχωριστή συγκίνηση της προσέγγισης στο πέτρινο ξωκκλήσι του Προφήτη Ηλία, που στέκει λιτό και αγέρωχο στην κορυφή, φτιαγμένο από τις ίδιες τις πέτρες του βουνού, ανθεκτικό στους ανέμους και στα χιόνια του Χειμώνα, στις 29 Αυγούστου 2026.

Γεωργία Δημητρακοπούλου: «Το πένθος είναι προσωπικό, αλλά ποτέ δεν είναι μόνο προσωπική υπόθεση.»

 

 

                                     Φωτό: Γεωργία Δημητρακοπούλου στο FB

Ο θάνατος ενός αγαπημένου ανθρώπου αποτελεί μία από τις βαθύτερες εμπειρίες που μπορεί να βιώσει ο άνθρωπος. Το πένθος γεννιέται μέσα στην ψυχή εκείνου που έχασε, όμως εκδηλώνεται πάντοτε μέσα σε ένα κοινωνικό περιβάλλον: στην οικογένεια, στους συγγενείς, στους φίλους, στους γείτονες, στους συνεργάτες, ακόμη και στους ανθρώπους που συναντά καθημερινά. Γι’ αυτό και η συμπεριφορά του πενθούντος, ο τρόπος με τον οποίο μιλά, κινείται, εργάζεται, τρώει, συναναστρέφεται τους άλλους, αλλά και ο τρόπος με τον οποίο ντύνεται, μπορεί να επηρεάσει σημαντικά το συναισθηματικό κλίμα ολόκληρου του περιβάλλοντός του.

Το μαύρο ένδυμα αποτελεί εδώ και αιώνες ένα από τα ισχυρότερα κοινωνικά σύμβολα του πένθους στη Δύση. Ωστόσο, το μαύρο δεν είναι από μόνο του ούτε «θεραπευτικό» ούτε «παθολογικό». Η σημασία του εξαρτάται από τον άνθρωπο, την οικογένεια, την κοινωνία, την παράδοση και τον τρόπο με τον οποίο χρησιμοποιείται. Ιδιαίτερα σημαντικό είναι να διαχωρίσουμε το πένθος ως εσωτερική ψυχική διεργασία από το πένθος ως κοινωνική έκφραση και από το πένθιμο ένδυμα ως πολιτισμικό σύμβολο.

Η έναρξη του νέου Εκκλησιαστικού Ενιαυτού στο γραφικό παρεκκλήσιο της Παναΐτσας στη Βαλύρα

 

Κάθε χρόνο, την 1η Σεπτεμβρίου, η Βαλύρα έχει τη δική της ιερή συνάντηση με την παράδοση, την πίστη και την ιστορία της. Στο γραφικό ξωκκλήσι της Παναΐτσας, αγκαλιασμένο από αιωνόβιες ελιές και ποτισμένο επί αιώνες με ύμνους, προσευχές, δάκρυα και ευχαριστίες, οι Βαλυραίοι υποδέχονται το νέο Εκκλησιαστικό Έτος , τιμούν τη μνήμη του Αγίου Αμούν και των Αγίων Τεσσαράκοντα Παρθενομαρτύρων, και προσκυνούν ευλαβώς την Παναΐτσα τους

Είναι ένας τόπος μικρός στο μέγεθος, αλλά μεγάλος  μνήμη. Ένα πέτρινο εκκλησάκι που στέκει αγέρωχο από τα μεταφραγκικά χρόνια, μοναδικό στολίδι της περιοχής, μαρτυρεί με τη σιωπή του τη μακραίωνη σχέση των ανθρώπων της Βαλύρας με την πίστη και την Παναγία. Μέσα στους αιώνες, εδώ προσέτρεξαν μοναχοί και κοσμικοί, ευσεβείς αγρότες και ποιμένες, πονεμένες ψυχές, οικογένειες και παιδιά. Άλλοι ήρθαν για να ευχαριστήσουν, άλλοι για να ζητήσουν δύναμη, άλλοι για να αφήσουν ένα βάρος που δεν μπορούσαν να σηκώσουν μόνοι τους.

Κάτω από τη σκέπη της Παναΐτσας, γενιές Βαλυραίων αναζήτησαν παρηγοριά, ευλογία και θεία φώτιση.

Από τη Βαλύρα στα γήπεδα της Καλαμάτας – Οι ευχές όλης της Βαλύρας στον Τάκη Καρύδη

 

                                                      Φωτό: Sofia Boutsi, FB

Υπάρχουν παιδιά που από πολύ μικρά δείχνουν πως έχουν βρει αυτό που αγαπούν. Παιδιά που δεν χρειάζονται πολλά λόγια για να περιγράψουν το όνειρό τους, γιατί το εκφράζουν με κάθε τους κίνηση, με κάθε προπόνηση, με κάθε αγώνα. Ένα τέτοιο παιδί είναι και ο Τάκης Καρύδης, ένας νεαρός Βαλυραίος που από τα πρώτα κιόλας παιδικά του χρόνια αγάπησε την μπάλα και σήμερα κάνει ένα σημαντικό βήμα στην ποδοσφαιρική του πορεία.

Ο Τάκης γεννήθηκε στις 6 Ιουλίου 2012 και σήμερα είναι μαθητής της Γ΄ Γυμνασίου στο Γυμνάσιο Μελιγαλά. Από τότε που έκανε τα πρώτα του παιδικά βήματα, η μπάλα ήταν το αγαπημένο του παιχνίδι. Σύντομα, όμως, το παιχνίδι έγινε αγάπη και η αγάπη εξελίχθηκε σε έναν μεγάλο στόχο: το ποδόσφαιρο.

Θλίψη στη Βαλύρα: «Έφυγε» η Παναγιώτα Μπουρίκα, η αρχόντισσα του Μπιζανίου με τη γεμάτη αγάπη καρδιά

Έφυγε από τη ζωή πλήρης ημερών, σε ηλικία 87 ετών, η εκλεκτή συγχωριανή μας Παναγούλα Μπουρίκα, χήρα του Παναγιώτη Μπουρίκα. Η απώλειά της αφήνει ένα δυσαναπλήρωτο κενό στην τοπική κοινωνία της Βαλύρας, αλλά και μια σπουδαία παρακαταθήκη αγάπης, προσφοράς και οικογενειακών αξιών.

Η νεκρώσιμος ακολουθία θα τελεστεί την Τρίτη 1 Σεπτεμβρίου 2026 και ώρα 6:00 μ.μ. στον Ιερό Ναό Αγίου Αθανασίου στη Βαλύρα, όπου συγγενείς, φίλοι και συγχωριανοί θα συγκεντρωθούν για να της απευθύνουν το τελευταίο αντίο.

Μια ζωή γεμάτη αγώνα, αγάπη και δημιουργία

Η ιστορία της θείας Παναγούλας στη Βαλύρα ξεκίνησε πριν από πολλές δεκαετίες, όταν έφτασε στο χωριό ως νεαρή νυφούλα από την Αρκαδία το 1957. Ο αείμνηστος σύζυγός της, ο θείος Παναγιώτης, την ερωτεύτηκε με την πρώτη ματιά. Ήταν ένας έρωτας βαθύς και δυνατός, από εκείνους της παλιάς εποχής, που ακόμη κι αν ο αείμνηστος Παναγιώτης δεν τον ομολογούσε εύκολα μπροστά στα παιδιά του για να κρατά τα ηθικά προσχήματα της εποχής, αποτελούσε τη σταθερή πυξίδα της κοινής τους πορείας.

Το ζευγάρι ξεκίνησε να χτίζει τη δική του οικογένεια τη δύσκολη και φτωχική δεκαετία του 1950, στην περιοχή Μπιζάνι της Βαλύρας. Με ακούραστη εργατικότητα, αναπτύσσοντας βήμα-βήμα την κτηνοτροφική τους μονάδα και κάνοντας αυστηρές οικονομίες, κατάφεραν όχι μόνο να ορθοποδήσουν, αλλά και να δημιουργήσουν μια στέρεη και ευημερούσα βάση για τις επόμενες γενιές.

Παγωτό; Όλες τις γεύσεις!

 

                                                              Φωτό: pinterest

Ο Γιωργάκης ήταν σχεδόν έξι χρονών και είχε ήδη μάθει πως οι μεγάλοι, όταν μιλούν μεταξύ τους, δεν λένε πάντοτε αυτό που πραγματικά εννοούν.

Είχε μάθει ακόμη κάτι πιο σημαντικό: πως οι μεγάλοι μπορεί να λένε πως όλα είναι καλά, ενώ τίποτα δεν είναι καλά.

Το καταλάβαινε από τα μάτια τους.

Από τον τρόπο που έκλειναν μια πόρτα.

Από το πώς ακουμπούσαν ένα ποτήρι πάνω στο τραπέζι.

Από εκείνο το απότομο «άσε με τώρα» που δεν ήταν ποτέ απλώς ένα «άσε με ».

Ο Γιωργάκης ζούσε ανάμεσα σε πολλούς ανθρώπους που τον αγαπούσαν. Είχε τον παππού από την πλευρά του πατέρα του, τη γιαγιά από την πλευρά της μητέρας του, την αγαπημένη του θεία και, όταν οι γονείς του ταξίδευαν στο εξωτερικό, μια κυρία που τον φρόντιζε και προσπαθούσε να του προσφέρει τη δική της ηρεμία.

Ένα παιδί σαν μικρό μελισσάκι.

Η Τιμία Ζώνη της Υπεραγίας Θεοτόκου: Ένα Πνευματικό Καταφύγιο στο Κατώφλι του Νέου Εκκλησιαστικού Έτους

 

                                                                Φωτό: Pinterest

31 Αυγούστου – Κατάθεση της Τιμίας Ζώνης της Υπεραγίας Θεοτόκου

Υπάρχουν ημέρες του Εκκλησιαστικού έτους που μοιάζουν με γέφυρες. Η μία όχθη βρίσκεται πίσω μας και η άλλη ανοίγεται μπροστά μας. Η 31η Αυγούστου είναι μία τέτοια ημέρα. Βρισκόμαστε στο τέλος του Εκκλησιαστικού ενιαυτού και, την ίδια στιγμή, λίγες μόλις ώρες πριν από την έναρξη της νέας  περιόδου, την 1η Σεπτεμβρίου.

Και η Εκκλησία μάς παραδίδει αυτή την τελευταία ημέρα  ένα πολύ τρυφερό και βαθύ μήνυμα: Την Κατάθεση της Τιμίας Ζώνης της Υπεραγίας Θεοτόκου.

Δεν είναι τυχαίο ότι το απολυτίκιο αρχίζει με τα λόγια: «Θεοτόκε ἀειπάρθενε, τῶν ἀνθρώπων ἡ σκέπη». Η Παναγία παρουσιάζεται ως σκέπη, ως προστασία, ως μητρική παρουσία. Και η Ζώνη, ένα απλό ανθρώπινο ένδυμα, γίνεται μέσα στην εκκλησιαστική συνείδηση σημείο της θείας παρουσίας, της προστασίας και της χάριτος της Θεοτόκου.

Ο ύστατος χαιρετισμός στη συγχωριανή μας Χρυσούλα Κοντού- Ντουραμάκου

 

Πένθιμα χτυπούσε η καμπάνα του ιερού ναού του Αγίου Αθανασίου στις 10 το πρωί, την Κυριακή 30 Αυγούστου 2026, καλώντας τους κατοίκους της Βαλύρας να προσέλθουν στην εξόδιο ακολουθία της συγχωριανής μας, Χρυσούλας Κοντού-Ντουραμάκου, η οποία απεβίωσε στις 29 Αυγούστου.

 Ένα μοναδικό στολίδι του χωριού, ένα εύοσμο κρίνο και ένα ευωδιαστό γαρυφαλλάκι, πήρε πλέον τον δρόμο της σιωπής και της ασίγαστης μνήμης.

Σύσσωμη η Βαλύρα προσήλθε στον Ιερό Ναό του Αγίου Αθανασίου για να αποχαιρετήσει την προσφιλή μας Χρυσούλα Ντουραμάκου, τη γυναίκα με τη χρυσή καρδιά, την οποία αξίωσε ο Θεός να δει την οικογένειά της να προκόβει και να χαρεί παιδιά και εγγόνια κια να αφήσει τη ζωή στα 76 της χρόνια.

Ντιάνα Καραμπάτσου: Το συκαλάκι πέτυχε

                                                         Φωτό: Diana Karabatsou στο FB

Στις γειτονιές της Ελληνικής επαρχίας, εκεί όπου οι παραδόσεις δεν πεθαίνουν αλλά αναγεννώνται μέσα από τα χέρια των ανθρώπων, η ζαχαροπλαστική παραμένει μια τέχνη βαθιά λαογραφική. Δεν είναι απλώς η τήρηση μιας συνταγής, αλλά μια ιεροτελεστία επικοινωνίας, προσφοράς και αγάπης. Στην καρδιά της Μεσσηνίας, στο γραφικό Βουρνάζι, μια ξεχωριστή γυναίκα, η κα Ντιάνα Καραμπάτσου, ενσαρκώνει με τον πιο γλυκό τρόπο αυτή την παράδοση, αποδεικνύοντας ότι το μεράκι είναι το πιο πολύτιμο συστατικό κάθε δημιουργίας.

Σοφία Μπεκρῆ: Ἂς γίνωμε καλοὶ γεωργοὶ

Ἡ παραβολὴ ποὺ ἀναγιγνώσκεται στὶς Ἐκκλησίες μας τὴν ΙΓ’ Κυριακὴ τοῦ Ματθαίου (κα’ 33-42) εἶναι γνωστὴ ὡς «παραβολὴ τοῦ ἀμπελῶνος» ἢ «παραβολὴ τῶν κακῶν γεωργῶν», τὴν ὁποία ἀπευθύνει ὁ Κύριος πρὸς τοὺς ἄρχοντες τοῦ λαοῦ, Γραμματεῖς καὶ Φαρισαίους.

Τί ἔχει προηγηθῆ τῆς παραβολῆς αὐτῆς; Ὁ Χριστὸς ἔχει μόλις εἰσέλθει θριαμβευτικὰ στὰ Ἱεροσόλυμα καὶ εὑρίσκεται λίγο πρὸ τοῦ Πάθους. Ἐνῶ, ὅμως, ὁ λαὸς τὸν ὑποδέχεται θερμὰ ὡς «υἱὸ τοῦ Δαυείδ», ἐρχόμενο «ἐν ὀνόματι Κυρίου» (Ματθ., κα’ 9), ἐν τούτοις οἱ «σκληροὶ καὶ ἀπερίτμητοι τῇ καρδίᾳ» Ἰουδαῖοι ἄρχοντες, παρὰ τὰ τόσα θαύματα ποὺ ἔχουν δεῖ ἀπὸ Ἐκεῖνον, τὸν ἀμφισβητοῦν, ῥωτῶντας τον περιφρονητικά «ἐν ποίᾳ ἐξουσίᾳ» ἐνεργεῖ καὶ ποιός τοῦ ἔδωσε αὐτὴν τὴν ἐξουσία (ὅ. π., 23).

Ο φύλακας των καναλιών του Παμίσου στον κάμπο της Βαλύρας

 

Ήταν 19:30 το βράδυ, προς το τέλος Αυγούστου 2026.

Ο ήλιος μόλις είχε βασιλέψει πίσω από το διάσελο της Ιθώμης και ο ουρανός είχε αρχίσει να ντύνεται με μαβί αποχρώσεις  ανάμεσα στη μέρα και στη νύχτα. Ένα απαλό γαλάζιο αγκάλιαζε  το πορτοκαλί του δειλινού, ενώ οι τελευταίες ακτίνες του ηλίου χάιδευαν τις κορυφές στις αιωνόβιες ελιές στον κάμπο της Βαλύρας.

Δεν ξέρω τι ακριβώς με οδήγησε εκείνο το Αυγουστιάτικο βράδυ στο κτήμα της αδελφής μου. Ήταν σαν μια ακατανίκητη επιθυμία να περπατήσω ανάμεσα στα δέντρα, να νιώσω το χώμα κάτω από τα παπούτσια μου και να αφήσω για λίγο πίσω μου τις έγνοιες της ημέρας.

Μπήκα στο κτήμα και αμέσως με υποδέχτηκαν οι συκιές, καθώς τους έψαλα σιγανά τον επιλύχνιο ύμνο, Φως Ιλαρόν Αγίας δόξης....

Τα κλαδιά τους ήταν βαριά από τα ώριμα σύκα. Μερικά βιάζονταν να φαγωθούν, είχαν ανοίξει   και μοσχοβολούσαν γλυκά μέσα στη δροσερή ατμόσφαιρα. Λίγο πιο πέρα, οι ελιές στέκονταν αγέρωχες, φορτωμένες με καρπό, και κουνούσαν ρυθμικά τα ασημοπράσινα φύλλα τους στο βραδινό αγέρι.

Η κυρία Χρυσούλα μας — μια επί γης Παναγία που ευλογούσε και άνθιζαν όλα γύρω της

 

                                                         Φωτό: pinterest

Μία ευσεβής, άξια και ευτυχής μητέρα έφυγε σήμερα από τη ζωή, 29 Αυγούστου 2026, ανήμερα της Αποτομής της Τιμίας Κεφαλής του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου.

Η ψυχή της, έχοντας ολοκληρώσει το επίγειο ταξίδι της, διάλεξε να ταξιδέψει σε ουράνια κράσπεδα και, με τις ευλογίες του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου, να συναντήσει τον Θεό και Πλάστη της.

Η κυρία Χρυσούλα Ντουραμάκου, μητέρα του Δημήτρη και του Παναγιώτη, είχε την ευτυχία να δει στη ζωή της τρεις όμορφες εγγονές από τον γιο της Δημήτρη και να ζήσει τα ύστερα χρόνια της έχοντας κοντά της τον αγαπημένο της άγγελο, τον γιο της Παναγιώτη, που την λάτρευε και την υπηρετούσε σαν την Παναγία.

Υπό το φως της Πανσελήνου του Αυγούστου και με θετικό αποτύπωμα στις ανθρώπινες σχέσεις

 

                                                 Φωτογραφίες: Tsouka Trail

«Υπό το φως της Πανσελήνου του Αυγούστου και με θετικό αποτύπωμα στις ανθρώπινες σχέσεις». Κάπως έτσι, λακωνικά και με τη χαρακτηριστική του διάθεση, άνοιξε τον διάλογο ο κ. Στασινός Αθαν. Μπόβης, περιγράφοντας όσα βίωσε ο ίδιος και οι συνοδοιπόροι του Tsouka Trail το βράδυ της Παρασκευής 28 Αυγούστου 2026.

Ώρα έναρξης 21:15 και σημείο αφετηρίας και τερματισμού ο Ιερός Ναός Αγίου Κωνσταντίνου Βαλύρας. Μια ακόμη πεζοπορική δράση, θα έλεγε κάποιος. Μόνο που, όπως αποδείχθηκε, δεν ήταν απλώς μια πεζοπορία. Ήταν μια μικρή γιορτή ζωής, μια συνάντηση ανθρώπων, φύσης, φιλίας και χαράς, κάτω από έναν αυγουστιάτικο ουρανό που έμοιαζε να είχε φορέσει τα καλά του.

Και λέμε ότι ο κ. Μπόβης «άνοιξε τον διάλογο», γιατί στη συνέχεια, μπρος και πίσω στις σελίδες του Facebook, μείναμε κυριολεκτικά ενεοί με εκείνα που αντίκρισαν οι οφθαλμοί μας. Φωτογραφίες, χαμόγελα, πρόσωπα φωτεινά, στιγμές αυθόρμητες και μια παρέα που έμοιαζε να έχει βρει τον ιδανικό βηματισμό της.

Τι αρμονική συμπόρευση! Τι κέφι και τι ζωντάνια! Τα «φιγουρίνια» της Βαλύρας, σε απόλυτο συντονισμό, απέδειξαν για ακόμη μία φορά πως όταν οι άνθρωποι αφήνουν στην άκρη τις καθημερινές έγνοιες και συναντιούνται με διάθεση χαράς και επικοινωνίας, το αποτέλεσμα μπορεί να είναι πραγματικά μαγικό.

Ανήμερα στο παρεκκλήσιο του Αγίου Ιωάννου Προδρόμου στη Σκάλα Μεσσηνίας

 

Ανάμεσα στις δύο όμορφες αδελφές, τη Σκάλα και τη Βαλύρα, στέκει αθάνατο στον χρόνο ένα ιερό στολίδι, ένα μικρό και γραφικό ξωκκλήσι από παλαιότατων χρόνων, αφιερωμένο στην ιερή μνήμη της Αποτομής της Τιμίας Κεφαλής του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου.

Σε έναν τόπο ευλογημένο, όπου η πίστη, η παράδοση και η μνήμη των ανθρώπων συναντώνται αρμονικά, το παρεκκλήσιο υποδέχθηκε και φέτος, ανήμερα της εορτής, τους πιστούς που προσήλθαν για να τιμήσουν τον Άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο. Άλλοι έφθασαν με τα αυτοκίνητά τους και άλλοι, ακολουθώντας την παλιά συνήθεια της πεζοπορίας, ξεκίνησαν από νωρίς το ξημέρωμα, διανύοντας την απόσταση μέσα στην ησυχία της Μεσσηνιακής φύσης.

Τα εύσημα στον κύριο Βασίλη του ΚΤΕΛ Μεσσηνίας

 

Η σημερινή διαδρομή από τη Βαλύρα προς την Καλαμάτα είχε και… «Χρυσή Ψαλίδα»!

Η σημερινή διαδρομή, Παρασκευή 28 Αυγούστου 2026, από τη Βαλύρα προς την Καλαμάτα φύλαγε μία αναπάντεχη έκπληξη. Μία από εκείνες τις μικρές, καθημερινές ιστορίες που συνήθως περνούν απαρατήρητες, αλλά όταν τις ζήσεις, αισθάνεσαι ότι αξίζει να τις διηγηθείς.

Και, κυρίως, ανέδειξε έναν ακόμη μικρό ήρωα του ΚΤΕΛ Μεσσηνίας.

Στις επτά το πρωί ακριβώς έφθασε ο κύριος Βασίλης με το σύγχρονο λεωφορείο του ΚΤΕΛ στη Βαλύρα. Χαμογελαστός, ευγενικός, καλημέρισε τους επιβάτες και ξεκίνησε τη διαδρομή προς την Καλαμάτα, όπως κάνει καθημερινά ένας επαγγελματίας οδηγός που γνωρίζει καλά τον δρόμο και τους ανθρώπους του.

Σοφία Μπεκρῆ: Τῆς ἀληθείας ὁ ὑπεραθλητής

Στὶς 29 Αὐγούστου ἡ Ἐκκλησία μας τιμάει τὴν Ἀποτομὴ τῆς κεφαλῆς τοῦ Προδρόμου. Μὲ τὴν εὐκαιρία αὐτήν, νὰ θυμίσουμε τὴν πολύπλευρη ἀποστολὴ τοῦ Ἰωάννου, ποὺ ἐκτὸς ἀπὸ Πρόδρομος τοῦ Κυρίου, ὑπῆρξε Προφήτης καὶ μάλιστα «τῶν προφητῶν σεβασμιώτερος», Βαπτιστὴς τοῦ Κυρίου, Κήρυκας τῆς ἀληθείας καὶ στοὺς ἐπὶ γῆς καί «τοῖς ἐν ἅδῃ», ὅπου «χαίρων» εὐαγγελίστηκε «Θεὸν φανερωθέντα ἐν σαρκί, τὸν αἴροντα τὴν ἁμαρτίαν τοῦ κόσμου καὶ παρέχοντα ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος», ὅπως ψάλλουμε στό Ἀπολυτίκιό του. Κοινῶς, ὁ Ἰωάννης προηγήθηκε τοῦ Χριστοῦ καὶ στὴν κάθοδο στὸν Ἅδη, ὅπου σκόρπισε τὴν ἐλπίδα στοὺς δεσμῶτες του, κηρύττοντάς τους τὸν μέλλοντα Σωτῆρα καὶ Λυτρωτή τους. 

Αν θα μπορούσα θ άλλαζα .ΠΟΊΗΜΑ ΑΧΙΛΛΕΑΣ ΜΠΑΤΑΛΙΑΣ

ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ Δ. ΛΥΡΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥ.

Η ανιδιοτελής φιλία και αγάπη κρατά ακόμη το άρωμα και τις εμπειρίες ,βιώματα, γεγονότα, καταστάσεις των παιδικών μας χρόνων ,γιατί περπατήσαμε, γνωρίσαμε, μάθαμε, ζήσαμε, το φυσικό και ανθρωπογενές περιβάλλον του χωριού μας Βαλύρα Μεσσηνίας, ως αγυιόπαιδες  ανά τας αγυιάς και ανά τας ρύμας. και ειδικά την Τσούκα, Πέρα Μεριά, Κάμπο Βαλύρας ,και  τα ποτάμια Πάμισο, Μαυροζούμενα ,Γοργόρεμα, τη λίμνη του μύλου  κάνοντας μπάνιο με αδαμιαία περιβολή, και γιουρούσια στα Ποτιστικά.

Όλες αυτές οι δεκάδες αποστολές των παιδικών- εφηβικών δραστηριοτήτων, (που δυστυχώς δεν βιώνουν οι νέοι μας), στο σπίτι, στο σχολείο, στο μπαξέ, στα ζώα, στα κτήματα, στο κυνήγι, στο ψάρεμα, στο αυλάκι,  στη λάντζα,  στο πηγάδι, στο ποτάμι, στην καλαμωτή, στο αγώγι, στις γιορτές, στο γάμο, στα βαφτίσια, στο πανηγύρι,  στα διαπροσωπικά παιχνίδια, στους   αγώνες της καθημερινότητας για επιβίωση, αποτελούν ακόμη αναφορά στην σκέψη μας και στη ζωή μας για έναν απλό λόγο. Συμβολίζουν την ανάγκη του ανθρώπου να μετρηθεί, να αγωνιστεί, και να νιώσει ότι ανήκει κάπου. Χωρίς υπολογισμούς, υστεροβουλίες. Χωρίς να ξέρει πολλά από τους συγχωριανούς του, στα ενδότερα. Έμεναν οι μνήμες του αγώνα. Τίποτα. Φαίνεται πως αυτά ήταν πολύ σημαντικά πράγματα γιατί το μυαλό τα κράτησε. Τα συντήρησε. Και τα χρησιμοποιεί όταν θέλει να συσπειρωθεί και να ζήσει. Πράγματα άλλα που όταν τα ζούσε νόμιζε ότι είναι σοβαρά τα ξέχασε, τα έσβησε. Κράτησε ό,τι του ήταν αναγκαία.

Πέτρος Θέμελης: Ο άνθρωπος που έκανε την Αρχαία Μεσσήνη να ξαναζήσει

 

«Η Ελλάδα μπορεί να ζήσει μόνο από τον πολιτισμό της».

Μια φράση που συμπυκνώνει τη φιλοσοφία και το όραμα ενός ανθρώπου ο οποίος αφιέρωσε ολόκληρη τη ζωή του στην αρχαιολογία, στον πολιτισμό και, πάνω απ’ όλα, στον άνθρωπο. Ο Πέτρος Θέμελης δεν υπήρξε απλώς ένας σπουδαίος Έλληνας κλασικός αρχαιολόγος και πανεπιστημιακός. Υπήρξε ένας οραματιστής, ένας άνθρωπος που πίστεψε βαθιά ότι τα αρχαία μνημεία δεν πρέπει να παραμένουν σιωπηλά κατάλοιπα ενός μακρινού παρελθόντος, αλλά να «αναπνέουν», να επικοινωνούν με το παρόν και να αποτελούν ζωντανό κομμάτι της κοινωνίας.

Το όνομά του ταυτίστηκε όσο λίγα με την Αρχαία Μεσσήνη. Εκεί βρίσκεται το μεγάλο έργο της ζωής του: η ανασκαφή, η μελέτη, η αναστήλωση και η ανάδειξη μιας ολόκληρης αρχαίας πόλης, η οποία χάρη στο όραμά του μετατράπηκε σε έναν από τους σημαντικότερους και πιο ζωντανούς αρχαιολογικούς χώρους της Ελλάδας.

Η Τζοκόντα και ...ο Ανθισμένος Κάκτος

 

 

Ο Τόνυ ήταν τριάντα πέντε ετών και, αν κάποιος του ζητούσε να περιγράψει τον εαυτό του, θα το έκανε πιθανότατα με όρους τεχνολογίας.

Ήταν οργανωμένος, αποτελεσματικός, αυτάρκης. Ζούσε σε ένα όμορφο σπίτι που έμοιαζε περισσότερο με προσεγμένο showroom παρά με κατοικία. Όλα είχαν τη θέση τους: τα βιβλία, οι υπολογιστές, τα ποτήρια, ακόμη και οι πετσέτες. Μόνο ένα πράγμα δεν είχε βρει ποτέ τη θέση του στη ζωή του: ένας άλλος άνθρωπος.

Δεν είχε χρόνο για τέτοιες πολυτέλειες.

Έτσι τουλάχιστον έλεγε.

Η αλήθεια ήταν λίγο διαφορετική. Ο Τόνυ φοβόταν την ακαταστασία που φέρνει ένας άνθρωπος όταν μπαίνει πραγματικά στη ζωή σου. Όχι την ακαταστασία των πραγμάτων· εκείνη μπορούσε να τη διορθώσει. Φοβόταν την άλλη: αυτή που δημιουργούν τα συναισθήματα, οι προσδοκίες, οι ανάγκες, οι σιωπές και τα «γιατί δεν μου το είπες;».

Ο ίδιος συνήθιζε να λέει πως ήταν «κάκτος με πολλά κλαδιά και εν δυνάμει άνθη».

Σοφία Μπεκρῆ: Νὰ γίνουμε καὶ μεῖς φ(Φ)ανούριοι!

  

 

  

 

 

Τὴν μνήμη ἑνὸς πολὺ ἀγαπητοῦ Ἁγίου, τοῦ Ἁγίου Φανουρίου, τιμάει ἡ Ἐκκλησία μας στὶς 27 Αὐγούστου. Εἶναι, πράγματι, ἔνδειξη μεγάλης τιμῆς πρὸς τὸ πρόσωπο τοῦ Ἁγίου τὸ γεγονὸς ὅτι, ἐνῷ δὲν γνωρίζουμε πολλὰ στοιχεῖα γιὰ τὴν ζωὴ καὶ τὴν δράση του, ἐν τούτοις περιβάλλουμε μὲ πολὺ μεγάλη ἀγάπη τὴν μνήμη του. 

Αὐτὸ δηλώνει ἀσφαλῶς ὅτι οἱ πιστοί, ποὺ τιμᾶμε «φαιδρῶς τὴν ἐπίγειον πανήγυριν» τοῦ  Ἁγίου, ἔχουμε τὴν βεβαιότητα ὅτι ὁ Ἅγιος Φανούριος βρῆκε τήν «οὐράνιον δόξαν» «κόποις καὶ ἄθλοις». Ἔτσι, προσφεύγουμε στὴν μνήμη του, γιὰ νὰ ἀντλήσουμε καὶ μεῖς δύναμη ἀπὸ τὴν δύναμή του καὶ νὰ βροῦμε κοντά του καταφύγιο καὶ παρηγοριὰ γιὰ τοὺς δικούς μας κόπους καὶ ἀγῶνες. 

Ἐξ ἄλλου, γιὰ τὸν ἴδιο λόγο τιμᾶμε καὶ ὅλους μας τοὺς Ἁγίους, ἐπειδὴ αὐτοί, καὶ μάλιστα ἡ Παν-αγία μητέρα μας, εἶναι ἡ ἐλπὶς τῶν ἀπηλπισμένων καὶ ἡ δύναμις τῶν ἀβοηθήτων. 

Γιάννης Ανδριανόπουλος εξ Ανδρούσης: Με την ευλογία του ιεροψάλτη και την αγάπη του κηπουρού

 

                                Φωτογραφίες: κ. Γιάννης Ανδριανόπουλος στο FB

Υπάρχουν άνθρωποι που, όσο κι αν τους ταξιδέψει η ζωή μακριά από τον τόπο όπου γεννήθηκαν και μεγάλωσαν, κρατούν μέσα τους άσβεστη τη φλόγα της ιδιαίτερης πατρίδας. Οι παιδικές μνήμες, οι ήχοι, οι μυρωδιές, οι άνθρωποι και οι συνήθειες του τόπου δεν χάνονται. Αντίθετα, με τα χρόνια ωριμάζουν, μπολιάζονται με τις εμπειρίες της ζωής και κάποτε επιστρέφουν με έναν ξεχωριστό τρόπο, ως προσφορά, δημιουργία και αγάπη.

Μια τέτοια χαρακτηριστική περίπτωση είναι ο κ. Γιάννης Ανδριανόπουλος εξ Ανδρούσης, ένας άνθρωπος που κουβαλά με ιδιαίτερη τρυφερότητα τις μνήμες των παιδικών και εφηβικών του χρόνων στην Ανδρούσα, εκεί κατά τις δεκαετίες του 1960 και του 1970. Υπήρξε επιμελής μαθητής, μεγαλωμένος σε μια εποχή κατά την οποία το σχολείο, η οικογένεια, η εκκλησία και η γειτονιά αποτελούσαν αναπόσπαστα κομμάτια της καθημερινής ζωής.

Η Ανδρούσα εκείνων των χρόνων δεν ήταν απλώς ο τόπος κατοικίας. Ήταν ένα ολόκληρο σχολείο ζωής.

Ο Εσπερινός του Αγίου Φανουρίου στον Ιερό Ναό Αγίας Τριάδος στη Βαλύρα , το 2026

 

Στη γραφική παλιά εκκλησία της Αγίας Τριάδος στη Βαλύρα, που ατενίζει, δίπλα στον ποταμό της Μαυροζούμενας, την Ιερά Μονή Βουλκάνου στο διάσελο της Ιθώμης, τελέστηκε με κατάνυξη και θρησκευτική θερμή ο Εσπερινός προς τιμήν του Αγίου Φανουρίου του Νεομάρτυρος.

Τον Εσπερινό τέλεσε ο πρωτοπρεσβύτερος π. Ιωάννης Φωτεινός, πλαισιωμένος από δύο ιεροψάλτες στο δεξί αναλόγιο.  Ο Βαλυραίος κ. Γιώργος Περιβολάρης,  με τη μελωδική του ψαλμωδία συνέβαλε στην κατανυκτική ατμόσφαιρα της ακολουθίας.

Από νωρίς, επί ποδός βρίσκονταν οι νεωκόροι του ναού, οι κυρίες Μαρία Ηλιοπούλου και Γωγώ Κοντοδήμου, φροντίζοντας με αγάπη και μεράκι για την ευπρέπεια του ιερού χώρου. Στα τραπέζια, στρωμένα με λευκές δαντέλες, περίμεναν οι φανουρόπιτες που έφεραν οι γυναίκες του χωριού, για να ευλογηθούν στη μνήμη του Αγίου.

Η τελευταία Πανσέληνος του Καλοκαιριού : Μια ξεχωριστή βραδινή πεζοπορία με το Tsoula Trail στη Βαλύρα

 

Υπάρχουν κάποιες βραδιές του καλοκαιριού που μοιάζουν να έχουν δημιουργηθεί για να τις μοιραζόμαστε. Βραδιές όπου ο ουρανός, η φύση, το φως του φεγγαριού και η ανθρώπινη συντροφιά δημιουργούν ένα σκηνικό ξεχωριστό. Μια τέτοια βραδιά μάς προσκαλεί να ζήσουμε η ομάδα του Tsoula Trail, την Παρασκευή 28 Αυγούστου 2026, με αφορμή την τελευταία πανσέληνο του Καλοκαιριού.

Η «Αυγουστιάτικη Πανσέληνος», όπως συχνά αποκαλείται, έχει έναν ιδιαίτερο συμβολισμό στη συλλογική μας μνήμη. Είναι το φεγγάρι που φωτίζει τις τελευταίες ημέρες του Αυγούστου, τότε που το καλοκαίρι αρχίζει σιγά-σιγά να αποχαιρετά τις μεγάλες ημέρες του, χωρίς όμως να έχει χάσει ακόμη τη ζεστασιά, τη γαλήνη και τη μαγεία του. Είναι ένα φυσικό πέρασμα από την ανεμελιά του καλοκαιριού προς τον πιο ήρεμο ρυθμό του φθινοπώρου.

Η πανσέληνος ανέκαθεν γοήτευε τον άνθρωπο. Από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, το γεμάτο φεγγάρι αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για ποιητές, ζωγράφους, μουσικούς και μυθοπλάστες αλλά και μύστες. Το φως του   ταξίδεψε μέσα από τραγούδια και συνδέθηκε με την αγάπη, την προσμονή, την αναγέννηση και την ελπίδα.

Το όνειρο της μοδιστρούλας

 

Στην Καλλιθέα της Αθήνας, τη δεκαετία του 1960, ζούσε η δεσποινίς Χρυσή, μια τριανταπεντάχρονη μοδίστρα Ποντιακής καταγωγής. Ήταν άριστα εκπαιδευμένη στην τέχνη της ραπτικής και τα χέρια της ήξεραν να μεταμορφώνουν ένα κομμάτι ύφασμα σε φόρεμα που έκανε την καρδιά κάθε γυναίκας να χτυπά από χαρά.

Το εργαστήριό της ήταν ένα μικρό βοηθητικό δωμάτιο στο σπίτι της. Δίπλα υπήρχε ένα μικρό χωλ, όπου υποτίθεται πως κάθονταν οι πελάτισσές της. Υποτίθεται, γιατί μόλις έβλεπαν τα φορέματά τους κρεμασμένα και καλοσιδερωμένα, δεν μπορούσαν να περιμένουν. Πετάγονταν επάνω, έτρεχαν να τα δοκιμάσουν και κοιτούσαν τον εαυτό τους στον καθρέφτη με εκείνη τη γλυκιά λαχτάρα που έχει μια γυναίκα όταν ετοιμάζεται να φορέσει κάτι καινούριο.

Το μοντελάκι με την κόκκινη τσάντα και τα λευκά μαλλιά

 

                                                              Φωτό: Pinterest

Η κυρία Τζένη, ζωγράφος και αγιογράφος, όπως τη θυμάμαι, ήταν μια παιδούλα στα ογδόντα της. Δεν είχε τίποτε από εκείνη τη βαριά σοβαρότητα που συχνά αποδίδουμε στους ανθρώπους της τρίτης ηλικίας. Στο πρόσωπό της υπήρχε μια γλυκιά νεότητα, όχι εκείνη που προσπαθεί να κρύψει τα χρόνια, αλλά εκείνη που έχει συμφιλιωθεί μαζί τους και τα έχει κάνει προσευχή.

Ήταν ευσεβής και γλυκομίλητη. Η πραότητα και η αγάπη του Χριστού είχαν κατοικήσει μέσα της, χωρίς θόρυβο και χωρίς επίδειξη. Από εκεί αντλούσε τη χαρά της για τη ζωή. Μια χαρά ήσυχη, μετρημένη, χωρίς υπερβολές, σαν το φως ενός καντηλιού που καίει σταθερά σε μια γωνιά του σπιτιού.

Τα τελευταία τριάντα χρόνια είχε υιοθετήσει ένα μικρό προσωπικό «μοντελάκι», που είχε γίνει σχεδόν σήμα κατατεθέν της. Μια κόκκινη δερμάτινη τσάντα, ένα κοραλένιο κολιέ, μια ασπρόμαυρη κλαρωτή φούστα, μαύρο σακάκι και, την άνοιξη, λευκά παπούτσια. Έτσι έβγαινε στο σεργιάνι της, έτσι πήγαινε στις ομαδικές εκθέσεις στην Αθήνα, έτσι συναντούσε φίλους και γνωστούς.

Λαμπερός γάμος στην Καλαμάτα για τον Θοδωρή Τσάμη και την Ευγενία Καράμπελα!

 

Ανταπόκριση: κ. Χρήστος Παν. Παπαγεωργίου

Με τα ιερά «δεσμά του γάμου» ενώθηκαν την Κυριακή 23 Αυγούστου 2026 το βράδυ, δύο εκλεκτοί συμπατριώτες μας, σε μια τελετή γεμάτη συγκίνηση, λάμψη και χαμόγελα.

Ο Θοδωρής Τσάμης, γιος των αγαπητών μας Μιχάλη και Ιωάννας Τσάμη (και πρώην άσος του Αστέρα), και η εκλεκτή της καρδιάς του, Ευγενία Καράμπελα, κόρη των Γεωργίου και Μαρίας Καράμπελα, αντάλλαξαν όρκους αιώνιας πίστης και αγάπης στον Ιερό Ναό της Αναστάσεως του Σωτήρος στην Καλαμάτα.

Πνευματικές μητέρες του ζευγαριού και άξιες κουμπάρες ήταν οι κυρίες Ειρήνη Κολιοράκη και Κατερίνα Ρομπάκη.

Άγιος Διονύσιος Ζακύνθου: Ο Άγιος της Συγγνώμης, της ταπείνωσης και της αγάπης

 

                                                               Φωτό: Newsbomb.gr

 Αφιερωμένο στον Βαλυραίο καθηγητή Βιολογίας και Ιστοριοδίφη, κ. Ιωάννη Δ. Λύρα, και στην εκ Ζακύνθου σύζυγό του , κα Καίτη,  που σήμερα βρίσκονται στη Ζάκυνθο και τιμούν τον Άγιο Διονύσιο.

«Ἅγιε τοῦ Θεοῦ Διονύσιε, πρέσβευε ὑπὲρ ἡμῶν»

Στις 24 Αυγούστου η Ζάκυνθος δεν πανηγυρίζει απλώς μια μεγάλη θρησκευτική εορτή. Ανοίγει την καρδιά της και προσέρχεται ενώπιον του Προστάτη και Πολιούχου της, του Αγίου Διονυσίου, για να προσκυνήσει το σεπτό και άφθαρτο Σκήνωμά του και να αντλήσει από τη ζωή του ένα μήνυμα που παραμένει πάντοτε επίκαιρο: ότι η αληθινή αγάπη του Χριστού κορυφώνεται στη συγχώρηση.

Η 24η Αυγούστου είναι αφιερωμένη στη Μετακομιδή του Ιερού Σκηνώματος του Αγίου Διονυσίου από τις Στροφάδες στη Ζάκυνθο, η οποία πραγματοποιήθηκε το 1717. Ο Άγιος τιμάται επίσης στις 17 Δεκεμβρίου, ημέρα της κοιμήσεώς του.

Και κάθε φορά που η Ζάκυνθος υποδέχεται τον Άγιό της, μοιάζει ολόκληρο το νησί να γίνεται μια μεγάλη εκκλησία: οι καμπάνες ηχούν, οι φιλαρμονικές συνοδεύουν τη λιτάνευση, οι δρόμοι γεμίζουν προσκυνητές και η προσευχή ανεβαίνει από χιλιάδες καρδιές προς τον ουρανό.

Νοροϊός στην Καλαμάτα: Οδηγός για τους ασθενείς και τις οικογένειές τους

 

 Για τους αναγνώστες μας στην Καλαμάτα που νοσούν, αλλά και για τους οικείους τους

Τις τελευταίες εβδομάδες αρκετοί κάτοικοι στην Καλαμάτα έρχονται αντιμέτωποι με συμπτώματα όπως ξαφνικούς εμετούς, υδαρείς διάρροιες, ναυτία, κοιλιακές κράμπες και έντονη κόπωση. Τα συμπτώματα αυτά μπορεί να οφείλονται σε διαφορετικά αίτια — από ιογενή γαστρεντερίτιδα, όπως η λοίμωξη από νοροϊό, μέχρι τροφιμογενή λοίμωξη ή, σε ορισμένες περιπτώσεις, άλλη ιογενή λοίμωξη.

Ο νοροϊός αποτελεί ένα από τα συχνότερα και πιο μεταδοτικά αίτια οξείας γαστρεντερίτιδας. Ο ΕΟΔΥ επισημαίνει ότι οι νοροϊοί είναι το συχνότερο αίτιο οξείας γαστρεντερίτιδας στις ανεπτυγμένες χώρες, ενώ τα συμπτώματα είναι συνήθως ήπια και υποχωρούν χωρίς ειδική θεραπεία.

Το σημαντικότερο μήνυμα για όποιον νοσεί είναι απλό:

ξεκούραση, σωστή ενυδάτωση, σχολαστική υγιεινή και προσοχή στα σημάδια αφυδάτωσης.

Τι είναι ο νοροϊός;

Ο νοροϊός είναι ένας εξαιρετικά μεταδοτικός ιός που προσβάλλει το γαστρεντερικό σύστημα και προκαλεί οξεία γαστρεντερίτιδα.

Άνδρας σε όλα!

 

                                                          Φωτό: pinterest

Ο Ανδρέας δεν είχε μάθει να μετρά την αγάπη με λόγια.

Την μετρούσε με πράξεις.

Κάθε πρωί σηκωνόταν λίγο πριν χτυπήσει το ξυπνητήρι. Όχι επειδή αγαπούσε τα πρωινά — κάθε άλλο. Απλώς ήθελε να προλάβει να ετοιμάσει τον καφέ της Μαρίας πριν ξυπνήσουν τα παιδιά. Ήξερε πως η γυναίκα του χρειαζόταν εκείνα τα δέκα ήσυχα λεπτά για να κοιτάξει από το παράθυρο, να πιει δύο γουλιές και να θυμηθεί πως, πριν γίνει μητέρα, σύζυγος και εργαζόμενη, ήταν απλώς η Μαρία.

Εκείνο το πρωί, όπως κάθε πρωί, έβαλε νερό στην καφετιέρα και κοίταξε το ρολόι.

«Άλλη μία μέρα», σκέφτηκε.

Και χαμογέλασε.

Η Μαρία δούλευε σε μια απαιτητική εταιρεία. Έφευγε από το σπίτι νωρίς και επέστρεφε κουρασμένη, πολλές φορές με το μυαλό της ακόμη γεμάτο από εκκρεμότητες. Ο Ανδρέας εργαζόταν κι εκείνος. Είχε τις δικές του ευθύνες, τις δικές του αγωνίες, τους ανθρώπους που περίμεναν από εκείνον λύσεις.

Κανείς τους δεν είχε εύκολη ζωή.

Όμως είχαν αποφασίσει, χωρίς ποτέ να το πουν με επίσημα λόγια, ότι το σπίτι τους δεν θα γινόταν δεύτερη δουλειά.

Θα ήταν καταφύγιο.

Πανηγύρια , φοροδιαφυγή και εισαγόμενες μαύρες αρπαχτές!

     

 

                                                             Θόδωρος  Σταυριανόπουλος

                                                   Μαθηματικός – Msc Ηθικής Φιλοσοφίας.

Όλα, όσα θα αναφέρω παρακάτω δεν εμπεριέχουν καμία διάθεση εμπάθειας. Απλά αποτελούν απόσταγμα καθημερινών συζητήσεων στις παρέες μας. Θέλω επίσης να σας εκμυστηρευθώ ότι το φετινό καλοκαίρι προτίμησα πανηγύρια με ντόπια μουσικά συγκροτήματα. 

Φθάνουμε στο τέλος του «πολιτιστικού» καλοκαιριού. Τα πανηγύρια έκαναν και φέτος έντονη την παρουσία τους. Ο κόσμος με την ανοχή της πολιτείας υπερηφανεύεται ότι «διασκέδασε» μέχρι πρωίας αγνοώντας τους κανόνες τήρησης κοινής ησυχίας. 

Σοφία Μπεκρῆ : Μὲ ὁδηγό μας τὸν Πατροκοσμᾶ

                                                                     Φωτό: pinterest

Στὶς 24 Αὐγούστου ἡ Ἐκκλησία μας τιμάει τὴν μνήμη ἑνὸς μεγάλου Ἁγίου, τοῦ Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ, τοῦ Πατροκοσμᾶ, ὅπως τὸν ἀποκαλεῖ ὁ λαός μας. Ὁ Ἅγιος, μὲ τὴν δράση του, κάλυψε καὶ τὶς τρεῖς πτυχὲς τοῦ ἔργου τῆς Καθολικῆς Ὀρθοδοξίας, τὴν πνευματική, τὴν μορφωτικὴ καὶ τὴν κοινωνική, ὅπως ἐξ ἄλλου δηλώνει καὶ τὸ Ἀπολυτίκιό του. Ὑπῆρξε πνευματικὸς Πατέρας, πού «κατεκόσμησε τὴν Ἐκκλησία μὲ τὴν διδασκαλία τῆς πίστεως», κήρυκας τοῦ Εὐαγγελίου, ποὺ «κατέσπειρε» μὲ τὸν ἱεραποστολικό του ζῆλο «τὰ θεῖα διδάγματα», καὶ κοινωνικὸς ἐργάτης, ποὺ ἀγωνίστηκε γιὰ τὴν ἐφαρμογὴ τῶν θείων διδαγμάτων, ἐπισφραγίζοντας τὸν ἀγῶνα του «μαρτυρικῶς». 

Γιὰ νὰ ἀξιολογήσῃ, βεβαίως, κάποιος καλύτερα τὴν προσφορά του, χρειάζεται νὰ κάνῃ μιὰ ἱστορικὴ ἀναδρομὴ στὶς συνθῆκες ποὺ ἐπικρατοῦσαν στὴν ἐποχή του:

Χλωμό μαργαριτάρι: Η ιστορία μιας νεαρής ποιήτριας

 

Η Άννα έγραφε ποιήματα για πράγματα που δεν μπορούσε να πει.

Για τη βροχή που έμενε πάνω στα τζάμια σαν να είχε ξεχάσει τον δρόμο της. Για τα περιστέρια στις στέγες. Για τη μυρωδιά του ψωμιού τα Κυριακάτικα πρωινά, τότε που η μητέρα της άνοιγε τα παράθυρα και το σπίτι γέμιζε φως.

Στα είκοσι τέσσερα χρόνια της είχε ήδη ένα μικρό τετράδιο γεμάτο στίχους. Στο εξώφυλλό του είχε ζωγραφίσει ένα μαργαριτάρι.

«Τα μαργαριτάρια», έλεγε, «γεννιούνται μέσα σε κάτι που τα ενοχλεί».

Κανείς δεν ήξερε ακόμη πόσο κυριολεκτικά θα γινόταν αυτό στη ζωή της.

Το Πνεύμα της φραγκοσυκιάς

 

Τα παλιά χρόνια, στο χωριό, κάθε εποχή που ωρίμαζαν οι καρποί των δέντρων, τα παιδιά ξεχύνονταν στους κήπους της γειτονιάς. Ήταν σαν μια μικρή γιορτή. Τα γέλια, οι φωνές και τα πειράγματα γέμιζαν τις αυλές και τους δρόμους, ενώ οι μεγαλύτεροι τα παρακολουθούσαν με χαμόγελο.

Τον Αύγουστο, την τιμητική τους είχαν οι φραγκοσυκιές. Τα παιδιά πλησίαζαν με προσοχή τους μεγάλους κάκτους και, χρησιμοποιώντας ξύλα ή ειδικά εργαλεία, αποσπούσαν τα ώριμα φραγκόσυκα. Έπρεπε να προσέχουν πολύ, γιατί τα αγκάθια μπορούσαν εύκολα να τους τρυπήσουν τα χέρια, αλλά και γιατί καμιά φορά ολόκληρη η «πλάντρα» μπορούσε να πέσει από ψηλά.

Ύστερα κάθονταν στα πεζούλια. Με ένα μικρό μαχαιράκι άνοιγαν προσεκτικά τα φραγκόσυκα, τα μοίραζαν μεταξύ τους και τα έτρωγαν με ευλάβεια. Στα μάτια τους φανερωνόταν η χαρά από εκείνη τη μοναδική, γλυκιά γεύση.

Ήταν Αύγουστος του 1967, στη Βαλύρα. Οι μαθητές της τρίτης τάξης του Δημοτικού είχαν μαζευτεί στον κήπο του συμμαθητή τους, του Γιώργου. Όλα τα παιδιά απολάμβαναν τα φραγκόσυκα και χαίρονταν. Όλα, εκτός από τον Γιώργο.

Η ΑΠΟΔΟΣΗ ΤΗΣ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

 

                                                             Φωτό: pinterest

Η Παναγία που «μετέστη προς την Ζωήν» και δεν εγκατέλειψε τον κόσμο

Ένα πνευματικό αφιέρωμα στην Υπεραγία Θεοτόκο

Η Εκκλησία μας, αφού επί ημέρες έζησε το χαρμόσυνο και συγχρόνως κατανυκτικό μυστήριο της Κοιμήσεως της Υπεραγίας Θεοτόκου, φθάνει στην Απόδοση της εορτής, την 23η Αυγούστου. Δεν πρόκειται απλώς για το ημερολογιακό κλείσιμο μιας μεγάλης θεομητορικής πανηγύρεως. Η Απόδοση αποτελεί την τελευταία λαμπρή σφραγίδα μιας εορτής που μάς καλεί να κοιτάξουμε τον θάνατο μέσα από το φως της Αναστάσεως και να αντικρίσουμε την Παναγία όχι ως μια μορφή του παρελθόντος, αλλά ως τη Μητέρα που παραμένει κοντά στην Εκκλησία και πρεσβεύει για τον κόσμο.

Κατά το ημερολόγιο του 2026, η Κυριακή 23 Αυγούστου είναι συγχρόνως η Απόδοση της Κοιμήσεως της Θεοτόκου και η ΙΒ΄ Κυριακή Ματθαίου. Το λειτουργικό τυπικό της ημέρας συνδυάζει, αναλόγως της τοπικής τάξεως, τα αναγνώσματα της Κυριακής και της εορτής.

Η Εκκλησία, δεν μας αφήνει να φύγουμε από τη μεγάλη εορτή χωρίς ένα τελευταίο μήνυμα: η ζωή δεν τελειώνει στον τάφο, η αγάπη δεν νικιέται από τον θάνατο και η Μητέρα του Χριστού παραμένει Μητέρα και παρηγοριά του λαού του Θεού.

Αχ! αυτά τα εγγόνια μου... Αχ! αυτά τα σημερινά παιδιά

 

Σχεδόν λιπόθυμη από την κούραση, μια γιαγιά στη Βαλύρα με συνάντησε στη γωνία του δρόμου, στο Μπιζάνι. Με κοίταξε με εκείνο το βλέμμα του ανθρώπου που ζητά όχι τόσο μια απάντηση, όσο μια επιβεβαίωση πως δεν είναι μόνος του στο πρόβλημα.

«Δεν αντέχω», διαμαρτυρήθηκε. «Μήπως κάνω λάθος; Είναι διαφορετικά τα σημερινά παιδιά; Τόσο ανυπάκουα, διαρκώς σε διέγερση, δεν σταματούν ούτε για μεσημεριανό ύπνο! Εμείς γιατί ήμασταν υπάκουα; Ούτε κιχ δεν ακουγόταν μέσα στο σπίτι. Και τα παιδιά μου τόσο ανυπάκουα δεν ήταν. Τι φταίει; Γιατί βλέπω και τα εγγόνια άλλων γιαγιάδων,   δεν είναι  γενικώς πολύ δραστήρια παιδάκια; Αλλά ορισμένα γιατί είναι φρόνιμα; »

Η απορία της είναι πολύ μεγαλύτερη από ένα απλό παράπονο για τα εγγόνια. Κρύβει μέσα της μια ολόκληρη κοινωνική αλλαγή. Κάθε γενιά μεγαλώνει παιδιά διαφορετικά από την προηγούμενη και, όταν έρχεται η ώρα να γίνει παππούς ή γιαγιά, συχνά ανακαλύπτει ότι τα παιδιά του κόσμου δεν συμπεριφέρονται πια όπως εκείνα που θυμάται από τα δικά του παιδικά χρόνια.

Και τότε γεννιέται η γνωστή φράση: «Τα σημερινά παιδιά δεν είναι όπως ήμασταν εμείς».

Ετήσιο Μνημόσυνο του Μακαριστού Ιερέως Δημητρίου Ροβολή

                 

Φωτογραφίες: Κωνσταντίνος Ροβολής στο FB

Τελέστηκε το ετήσιο μνημόσυνο του μακαριστού ιερέως Δημητρίου Ροβολή, ο οποίος υπηρέτησε με πίστη, αυταπάρνηση και αστείρευτη αγάπη το χριστεπώνυμο πλήρωμα για 29 ολόκληρα χρόνια στον Ιερό Ναό Αγίας Παρασκευής,   καθώς και στον Ιερό Ναό Αγίου Ιωάννου Ανεμόμυλου Μεσσηνίας, για 7 χρόνια. Μετά το πέρας της ακολουθίας, ο υιός του και ιεροψάλτης, Κωνσταντίνος Ροβολής, εκφώνησε με βαθιά συγκίνηση τον ακόλουθο λόγο: