Η λάμψη στην κορυφή

 

Μια νύχτα στον Ταΰγετο

Ήταν πριν από περίπου δεκαπέντε χρόνια.

Έξι νέοι άνθρωποι, τρία ζευγάρια, είχαν αποφασίσει να κάνουν κάτι που εκείνη την εποχή   φαινόταν περισσότερο σαν περιπέτεια παρά σαν επιστημονικό ερώτημα: να περάσουν τη νύχτα της 19ης Ιουλίου   στον Ταΰγετο, κοντά στην κορυφή του Προφήτη Ηλία, στην περίφημη Πυραμίδα.

Η ανάβαση είχε τη δική της σιωπή.

Όσο ανέβαιναν, ο αέρας γινόταν πιο δυνατός και η θερμοκρασία έπεφτε. Η κούραση από την πορεία είχε αρχίσει να βαραίνει τα σώματά τους, ενώ το τοπίο γύρω τους αποκτούσε εκείνη την ιδιαίτερη αίσθηση απομόνωσης που έχουν τα ψηλά βουνά.

Όταν έφτασαν στην κορυφή, ο κόσμος κάτω τους έμοιαζε μακρινός.

Έστησαν πρόχειρα τον χώρο όπου θα περνούσαν τη νύχτα, τακτοποίησαν τα πράγματά τους και κάθισαν για λίγο να συζητήσουν. Η κουβέντα κινήθηκε γύρω από το βουνό, την εμπειρία της ανάβασης, τη νύχτα που τους περίμενε και, όπως συμβαίνει συχνά σε τέτοιες στιγμές, γύρω από ιστορίες και δοξασίες που συνδέονται με έναν τόπο τόσο επιβλητικό.

Ύστερα ήρθε η νύχτα.

Ο άνεμος συνέχιζε να περνά πάνω από την κορυφή. Το κρύο ήταν αισθητό. Ο καθένας έκλεισε τα μάτια του χωρίς να γνωρίζει τι θα έφερνε ο ύπνος.

Και τότε συνέβη κάτι που κανείς από τους έξι δεν περίμενε.

Τα συνθήματα μεταξύ των συμμαθητών ως μηχανισμός επιβολής και αποκλεισμού

 

Αφιερωμένο στα παιδιά, στους γονείς τους και στους εκπαιδευτικούς του Δημοτικού Σχολείου Βαλύρας με ευχές για καλή χρονιά!

Εισαγωγή

Η παιδική ηλικία αποτελεί μια περίοδο κατά την οποία οι σχέσεις με τους συνομηλίκους αποκτούν ολοένα και μεγαλύτερη σημασία. Στο σχολικό περιβάλλον τα παιδιά δεν μαθαίνουν μόνο γράμματα, αριθμούς και κανόνες συμπεριφοράς, αλλά διαμορφώνουν παράλληλα τρόπους επικοινωνίας, δημιουργούν φιλίες, συγκροτούν μικρές ομάδες και αναζητούν τη θέση τους μέσα στο κοινωνικό σύνολο. Η ανάγκη του παιδιού να ανήκει σε μια ομάδα είναι φυσιολογική και αναπτυξιακά σημαντική. Ωστόσο, οι ίδιες διαδικασίες που δημιουργούν το αίσθημα του «ανήκειν» μπορούν, υπό ορισμένες συνθήκες, να μετατραπούν σε μηχανισμούς αποκλεισμού.

Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η δημιουργία «συνθημάτων» ή κωδικών εισόδου σε μια παιδική παρέα. Από μόνη της η ύπαρξη ενός συνθήματος δεν αποτελεί προβληματική συμπεριφορά. Τα παιδιά συχνά δημιουργούν κανόνες, μυστικά, κώδικες και παιχνίδια που ενισχύουν τη φαντασία και τη συνοχή της ομάδας. Ο Piaget (1932), μελετώντας την ανάπτυξη της παιδικής κατανόησης των κανόνων, ανέδειξε τη σημασία των παιχνιδιών και της κοινωνικής αλληλεπίδρασης για τη σταδιακή κατανόηση της συλλογικής ζωής. Οι κανόνες που δημιουργούνται από τα παιδιά μπορούν να αποτελούν μέρος μιας φυσιολογικής διαδικασίας κοινωνικής μάθησης.

Η κατάσταση, όμως, αλλάζει όταν το σύνθημα δεν χρησιμοποιείται απλώς ως στοιχείο παιχνιδιού αλλά ως προϋπόθεση για την αποδοχή ενός παιδιού στην παρέα και, ακόμη περισσότερο, όταν το σύνθημα περιλαμβάνει προσβλητική ή υβριστική λέξη. Τότε το σύνθημα παύει να είναι απλώς ένα παιχνίδι μεταξύ συνομηλίκων και μπορεί να λειτουργήσει ως μηχανισμός επιβολής, κοινωνικού ελέγχου και αποκλεισμού.

Το Αγκάθι του Χριστού στο Παράθυρο της Υπομονής

Η Ελένη, μια πενηντάχρονη σύζυγος, μητέρα και εργαζόμενη, βιώνει τις καθημερινές δοκιμασίες της ζωής σαν ένα δικό της «αγκάθινο στεφάνι». Στο παράθυρό της καλλιεργεί συμβολικά το «αγκάθι του Χριστού», έναν κάκτο όπου κάθε ακίδα αντιπροσωπεύει και μια δυσκολία. Όμως, με βαθιά πίστη και αθόρυβη υπομονή, περιμένει τη στιγμή που το φυτό θα ανθίσει, φέρνοντας μαζί του την ελπίδα και την επιβεβαίωση ότι κάθε Γολγοθάς κρύβει μια δική του, μικρή Ανάσταση.

Το χώμα στη μικρή, πήλινη γλάστρα του παραθύρου ήταν στεγνό, σκληρό σαν την καθημερινότητά της. Η Ελένη στάθηκε μπροστά του με το φλιτζάνι του καφέ στο χέρι, πριν ακόμα ξυπνήσει το σπίτι. Ήταν πενήντα χρονών, μια ηλικία που οι άλλοι θεωρούν ώριμη και τακτοποιημένη, όμως η ίδια ένιωθε συχνά σαν ακροβάτης σε τεντωμένο σχοινί. 

Απέναντί της, το «αγκάθι του Χριστού»—ο Ευφόρβιος ο Μίλειος, όπως έγραφε η καρτέλα όταν το αγόρασε—ύψωνε τα κλαδιά του γεμάτα με κοφτερά, γκρίζα αγκάθια. Για την Ελένη, αυτός ο κάκτος δεν ήταν απλώς ένα φυτό. Ήταν ο καθρέφτης της ζωής της. Κάθε αγκάθι του αντιπροσώπευε και μια δοκιμασία, μια ευθύνη, μια στενοχώρια που έπρεπε να διαχειριστεί ως σύζυγος, μητέρα και εργαζομένη.

Αφιέρωμα: Η Γέννηση της Υπεραγίας Θεοτόκου

 

Η αυγή της χαράς, η αρχή των εορτών και η πνευματική ανακαίνιση του ανθρώπου

8 Σεπτεμβρίου — Γενέθλιον τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου

Υπάρχουν ημέρες μέσα στο εκκλησιαστικό έτος που δεν είναι απλώς ημερομηνίες. Είναι πνευματικές θύρες. Μας καλούν να περάσουμε από έναν τρόπο ζωής σε έναν άλλον, από τη φθορά στην ελπίδα, από τη συνήθεια στην εγρήγορση, από το χθες στο καινούργιο που ο Θεός θέλει να γεννήσει μέσα μας.

Μία τέτοια ημέρα είναι η 8η Σεπτεμβρίου, το Γενέθλιον της Υπεραγίας Θεοτόκου.

Δεν είναι τυχαίο ότι η Εκκλησία τοποθέτησε τη μεγάλη αυτή θεομητορική εορτή στις πρώτες ημέρες του νέου Εκκλησιαστικού έτους. Την 1η Σεπτεμβρίου ανοίγει ένας νέος λειτουργικός κύκλος και, λίγες ημέρες αργότερα, στις 8 Σεπτεμβρίου, η Εκκλησία μάς οδηγεί μπροστά στο θαύμα της γεννήσεως Εκείνης που θα γίνει η Μητέρα του Κυρίου, η Θεοτόκος, η πύλη διά της οποίας ο Θεός θα εισέλθει στην ανθρώπινη ιστορία.

Η Συγκρότηση του Νέου Διοικητικού Συμβουλίου του Συλλόγου Γυναικών Βαλύρας

 

 

Με όραμα, συνεργασία και διάθεση προσφοράς συνεχίζεται δυναμικά το έργο του Συλλόγου

Με ανανεωμένη διάθεση, εμπειρία αλλά και νέα πρόσωπα που φέρνουν φρέσκια πνοή, συνεχίζει την πορεία του ο Σύλλογος Γυναικών Βαλύρας, μετά τις εκλογές που πραγματοποιήθηκαν στις 2 Σεπτεμβρίου και τη συγκρότηση του νέου Διοικητικού Συμβουλίου σε σώμα.

Στο τιμόνι του Συλλόγου παραμένει για δεύτερη χρονιά η άξια Πρόεδρος κα Ελένη Τσιλίκα, η οποία έχει αποδείξει έμπρακτα την αγάπη και την αφοσίωσή της στον Σύλλογο και στη Βαλύρα. Στο πλευρό της, επίσης για δεύτερη χρονιά, η Αντιπρόεδρος κα Ελένη Αδαμοπούλου, με τη δική της σημαντική συμβολή και ενεργό παρουσία.

Ο κύριος Δημήτρης, ο χαρισματικός κηπουρός της Βαλύρας

 

Στην οδό Ιεράς Μονής Βουλκάνου, λίγο πριν από το ρέμα Καραμπάτσου, σε μια γωνιά της Βαλύρας που περνά ίσως απαρατήρητη στον βιαστικό διαβάτη, υπάρχει ένας κήπος διαφορετικός από τους άλλους. Ένας μικρός, περιποιημένος χώρος, σε έκταση μικρότερη από πεντακόσια τετραγωνικά μέτρα, όπου η γη έχει συναντήσει την ανθρώπινη επιμονή, την τάξη και την αγάπη για δημιουργία.

Εκεί, ένας σιωπηλός και σεμνός άνθρωπος, ο κύριος Δημήτρης, καλλιεργεί καθημερινά τον δικό του μικρό παράδεισο.

Δεν πρόκειται για έναν παραδοσιακό κήπο όπως εκείνους που γνωρίσαμε παλαιότερα στη Βαλύρα, με τα ακανόνιστα παρτέρια, τις αυλές γεμάτες γλάστρες, τα αυτοσχέδια στηρίγματα και την αυθόρμητη συνύπαρξη των φυτών. Δεν είναι όμως ούτε ένας σύγχρονος κήπος με την αυστηρή αισθητική και τα διακοσμητικά στοιχεία μιας οργανωμένης κηποτεχνίας.

Είναι κάτι εντελώς προσωπικό.

Ο κήπος του κυρίου Δημήτρη είναι, θα έλεγε κανείς, η απόλυτη αντανάκλαση της προσωπικότητάς του.

Το Ευαγγέλιο της Κυριακής 6 Σεπτεμβρίου 2026 — ΙΔ΄ Ματθαίου

 

Η πρόσκληση στη βασιλεία και το ένδυμα του γάμου

Η Κυριακή 6 Σεπτεμβρίου 2026 είναι η ΙΔ΄ Κυριακή του Ματθαίου. Το Ευαγγέλιο της ημέρας μάς εισάγει στην παραβολή των βασιλικών γάμων, μία από τις πιο δυνατές παραβολές του Κυρίου, επειδή μέσα σε λίγους στίχους συναντούμε την πρόσκληση του Θεού, την ανθρώπινη αδιαφορία, την καθολικότητα της κλήσεως, αλλά και την ανάγκη να ανταποκριθούμε στην πρόσκληση όχι μόνο εξωτερικά αλλά με ολόκληρη την ύπαρξή μας.

Η ημέρα συνδέεται επίσης λειτουργικά με την Ανάμνηση του θαύματος του Αρχαγγέλου Μιχαήλ στις Χώναις. Μέσα σε αυτό το πνευματικό πλαίσιο, το Ευαγγέλιο γίνεται ιδιαίτερα επίκαιρο: ο Θεός καλεί, ανοίγει δρόμο σωτηρίας και προσφέρει τη χαρά της Βασιλείας Του· εμείς καλούμαστε να μην παραμείνουμε αδιάφοροι, αλλά να εισέλθουμε στη χαρά Του με πίστη, μετάνοια και αγάπη.

Ο Απόστολος της Κυριακής 6 Σεπτεμβρίου 2026 — Β΄ Κορινθίους 1:21–24 και 2:1–4

 

«Συνεργοί ἐσμεν τῆς χαρᾶς ὑμῶν»

Το αποστολικό ανάγνωσμα της Κυριακής 6 Σεπτεμβρίου 2026 προέρχεται από τη Β΄ προς Κορινθίους επιστολή του Αποστόλου Παύλου. Πρόκειται για ένα ιδιαίτερα τρυφερό και ποιμαντικό κείμενο. Ο Παύλος μιλά για τον Θεό που μας βεβαιώνει «εἰς Χριστόν», μας χρίει, μας σφραγίζει και μας δίνει τον «ἀρραβῶνα τοῦ Πνεύματος». Στη συνέχεια εξηγεί γιατί απέφυγε να έλθει στην Κόρινθο με τρόπο που θα προκαλούσε νέα λύπη.

Το αποστολικό ανάγνωσμα δεν είναι λοιπόν απλώς μία διδασκαλία περί πίστεως. Είναι μία αποκάλυψη του εκκλησιαστικού ήθους: ο ποιμένας δεν εξουσιάζει την πίστη των ανθρώπων, αλλά γίνεται «συνεργός» της χαράς τους. Η πνευματική καθοδήγηση είναι διακονία αγάπης.

Το επίσημο λειτουργικό κείμενο της ημέρας καταγράφει τη συγκεκριμένη περικοπή ως Β΄ Κορινθίους 1:21–24 και 2:1–4.

Αστρονομικό επιπεδόσφαιρο: Ένα δώρο-πρόκληση για μεγάλους και μικρούς

 

Υπάρχουν δώρα που τα ανοίγουμε, τα θαυμάζουμε για λίγο και ύστερα τα αφήνουμε σε ένα συρτάρι. Υπάρχουν όμως και δώρα που μας προκαλούν να σηκώσουμε το βλέμμα, να κάνουμε ερωτήσεις και να ανακαλύψουμε έναν ολόκληρο κόσμο. Ένα τέτοιο δώρο είναι το αστρονομικό επιπεδόσφαιρο.

Παράξενο όνομα; Ίσως. Συναρπαστική ιδέα; Σίγουρα!

Το επιπεδόσφαιρο είναι ένας απλός, έξυπνος και διαχρονικός χάρτης του ουρανού. Μας βοηθά να αναγνωρίζουμε τους αστερισμούς και τα αστέρια που μπορούμε να δούμε κάθε εποχή, συγκεκριμένη ημέρα και συγκεκριμένη ώρα. Δεν χρειάζεται μπαταρίες, Wi-Fi ή εφαρμογή στο κινητό. Χρειάζεται μόνο λίγη περιέργεια, έναν καθαρό ουρανό και διάθεση για εξερεύνηση.

Και ίσως αυτό να είναι το πιο όμορφο χαρακτηριστικό του: μας προσκαλεί να μάθουμε τον ουρανό κοιτάζοντάς τον με τα δικά μας μάτια.

Η Βαλύρα στην Κατοχή και την Αντίσταση

 ΤΟΥ ΓΙΑΝΝ Δ.ΛΥΡΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥΗ

 Βαλύρα στην Κατοχή και την Αντίσταση

Υπεύθυνος στο ΕΑΜ Βαλύρας ήταν ο δάσκαλος Χρίστος Τσάμης, που υπηρέτησε στο Μικροχώρι Δοξάτου Δράμας.  Η Οργάνωση ξεκίνησε το Φθινόπωρο του 1942 όπως η φιλική εταιρία. Συγκεντρωνόταν σε διάφορα μέρη του χωριού συνωμοτικά και μυστικά. Πυρήνας ήταν ο Φατούρος από τη Στεμνίτσα. Τα ιδρυτικά μέλη της Οργάνωσης ήταν ο Φίλιππος Ψύχαλος, τα αδέλφια Μίμης και Κώστας Γεωργακόπουλος, τα αδέλφια Φλώρος, Θωμάς και Παντελής Θεοδωρακόπουλος, Παντελής Λιοντήρης, Ηλίας Μπουρίκας, Βαγγέλης Τσάμης, Άγγελος Μπάκας, Χρίστος Λαμπρόπουλος και Κων/νος Σπηλιώτης. Καθοδηγητής αρχικά ήταν ο δάσκαλος Τσάμης, το διαδέχθηκε ο Φλώρος και μετά ο Ηλίας Μπουρίκας.

Όταν το «Θηρίο» Σφύριξε στο Τζεφερεμίνι: Ιστορία και Λαογραφία του Πρώτου Τρένου της Βαλύρας

                                                             Φωτό: lyrasi.blogspot.com

 Ανταπόκριση: κ. Χρήστος Παν. Παπαγεωργίου

Λέγει ο κ. Παπαγεωργίου: Η φωτογραφία αποτυπώνει μια ιστορική στιγμή του 1901 στον σιδηροδρομικό σταθμό του Τζεφερεμινίου (τη σημερινή Βαλύρα Μεσσηνίας). Μια ομάδα Γάλλων περιηγητών ποζάρει πάνω και δίπλα σε μια κλασική ατμομηχανή των ΣΠΑΠ (Σιδηρόδρομοι Πειραιώς - Αθηνών - Πελοποννήσου), έχοντας ως τελικό προορισμό την επίσκεψη στον αρχαιολογικό χώρο της Αρχαίας Ιθώμης. Την πολύτιμη αυτή στιγμή διέσωσε με τον φακό του ο Γερμανός περιηγητής και φωτογράφος Konrad Hustaedt .  

Το Ιστορικό Πλαίσιο: Οι Ράγες του Εκσυγχρονισμού

Στα τέλη του 19ου αιώνα, η Ελλάδα του Χαρίλαου Τρικούπη επιχειρεί ένα τεράστιο άλμα προς τον εκσυγχρονισμό, με βασικό όχημα την ανάπτυξη του σιδηροδρομικού δικτύου. Η Μεσσηνία μπαίνει δυναμικά στον χάρτη των μεταφορών όταν, τον Φεβρουάριο του 1892, παραδίδεται στην κυκλοφορία η μετρική γραμμή Καλαμάτας - Διαβολιτσίου. Ανάμεσα στους βασικούς σταθμούς της διαδρομής είναι το Τζεφερεμίνι ( η σημερινή Βαλύρα ).  

Ο σιδηρόδρομος άλλαξε ριζικά τη μοίρα του τόπου. Από ένα απομονωμένο αγροτικό χωριό, η Βαλύρα μετατρέπεται σε συγκοινωνιακό κόμβο της εύφορης κοιλάδας του Παμίσου. Το τρένο δεν μετέφερε πλέον μόνο τοπικά προϊόντα (λάδι, σύκα, κρασί), αλλά έγινε η πύλη εισόδου για την ανάδειξη της πολιτισμικής κληρονομιάς της περιοχής.

Η βροχή τον Σεπτέμβρη του 1967

 

Η πρώτη βροχή  τον Σεπτέμβρη του 1967 δεν ήρθε με βροντές και αστραπές.  Έφθασε σιγά, σχεδόν ντροπαλά, σαν να ζητούσε την άδεια να μπει στα αγροτόσπιτα. Ψιχάλες λεπτές κρέμονταν από τις ελιές, δρόσιζαν τα κεραμίδια και άφηναν μικρές γυαλιστερές γραμμές πάνω στα λιθάρια. Ο αέρας μύριζε βρεγμένο χώμα, σταφύλια και Φθινόπωρο.

Σε λίγες ημέρες άρχιζε το σχολείο.

Παιδούλα μετρούσα τις ημέρες και μαζί με αυτές μετρούσα και τις σχολικές ελλείψεις μου. Δεν είχα καινούρια σάκα, ούτε κασετίνα με μολύβια και ξυλομπογιές. Χρειαζόμουν τετράδια μπλε, ένα καλό στυλό για να γράψω τις ετικέτες και, αν γινόταν, ένα ζευγάρι αθλητικά παπούτσια.

Πήγα στη γιαγιά.

Την είδα καθισμένη κοντά στο παράθυρο της κουζίνας. Έξω ψιχάλιζε και οι σταγόνες κυλούσαν στα τζάμια. Εκείνη φορούσε τη σταυρωτή, κροσσωτή εσάρπα της μητέρας της, που είχε πάνω της εκείνη την αξέχαστη μυρωδιά από  σπιτικό σαπούνι και λεβάντα. 

Συκόπαστο και συκολούκουμο με τα βασιλικά σύκα της Βαλύρας

 

Ο κάμπος και οι πλαγιές της Βαλύρας, οι κήποι, οι αυλές, μα και τα ξεχασμένα μονοπάτια έχουν στον διάκοσμό τους λογής λογής καρπερές συκιές. Δέντρα παλιά, ριζωμένα βαθιά στη γη και στη μνήμη του τόπου, αλλά και νεότερα, συνεχίζουν να χαρίζουν κάθε καλοκαίρι τον πολύτιμο καρπό τους.

Ανάμεσα στα παλιά και νέα είδη ξεχωρίζουν και δεσπόζουν τα βασιλικά σύκα, με τη γλυκιά, μελωμένη σάρκα και το ιδιαίτερο άρωμά τους. Είναι ένας καρπός που δεν προσφέρεται μόνο για να κοπεί και να φαγωθεί φρέσκος κάτω από τη σκιά της συκιάς· γίνεται και πολύτιμο υλικό για παραδοσιακά γλυκίσματα, που κρατούν τη γεύση του καλοκαιριού ζωντανή για τους μήνες του χειμώνα.

Η εποχή του μαζέματος έχει αρχίσει να κορυφώνεται. Τα χέρια των ανθρώπων πιάνουν προσεκτικά τον ώριμο καρπό, τα καλά σύκα ξεχωρίζουν και ο νους πηγαίνει στις παλιές νοικοκυρές που ήξεραν να αξιοποιούν κάθε σοδειά. Τίποτε δεν πήγαινε χαμένο. Από τα σύκα γίνονταν γλυκά του κουταλιού, ξερά σύκα, συκόπαστο και κάθε λογής καλούδια, για το σπίτι και για το κέρασμα του επισκέπτη.

Η αργία της Κυριακής: Από την εντολή της ανάπαυσης στην Ανάσταση του Χριστού και στη σύγχρονη κοινωνία

 

Εισαγωγή

Η Κυριακή κατέχει ιδιαίτερη θέση στη ζωή της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Δεν είναι απλώς μία ημέρα κατά την οποία ο άνθρωπος δεν εργάζεται. Είναι η «Κυριακή ημέρα», η ημέρα της Αναστάσεως του Χριστού, ημέρα λατρείας, ευχαριστίας, πνευματικής ανασυγκρότησης και κοινωνίας με τον Θεό και τον συνάνθρωπο.

Στη σύγχρονη κοινωνία, όμως, η Κυριακή έχει αλλάξει σημαντικά χαρακτήρα. Εμπορικά καταστήματα, καφετέριες, εστιατόρια, χώροι ψυχαγωγίας, ξενοδοχεία, μέσα μεταφοράς, υπηρεσίες υγείας, τηλεφωνικά κέντρα και πολλές άλλες επιχειρήσεις λειτουργούν κανονικά. Για έναν μεγάλο αριθμό εργαζομένων η Κυριακή δεν είναι ημέρα ανάπαυσης αλλά κανονική εργάσιμη ημέρα.

Το ζήτημα, επομένως, δεν είναι απλώς αν «επιτρέπεται» ή «απαγορεύεται» η εργασία την Κυριακή. Το βαθύτερο ερώτημα είναι τι σημαίνει για τον άνθρωπο μια κοινωνία στην οποία η οικονομική δραστηριότητα μπορεί να συνεχίζεται αδιάκοπα επτά ημέρες την εβδομάδα. Τι συμβαίνει στην οικογένεια, στην πνευματική ζωή, στις ανθρώπινες σχέσεις και τελικά στην ίδια την αντίληψή μας για τον χρόνο;

Το Νέο Διοικητικό Συμβούλιο του Συλλόγου Γυναικών Βαλύρας

 

Με ιδιαίτερη συμμετοχή και ενδιαφέρον πραγματοποιήθηκαν την Τετάρτη 2 Σεπτεμβρίου 2026 οι αρχαιρεσίες του Συλλόγου Γυναικών Βαλύρας, μέσα σε ένα κλίμα δημοκρατίας, συνεργασίας και αισιοδοξίας για την επόμενη ημέρα. Συνολικά 51 μέλη του συλλόγου συμμετείχαν στην εκλογική διαδικασία, επιβεβαιώνοντας έμπρακτα το ενδιαφέρον των γυναικών της Βαλύρας για τη συνέχιση και την ενίσχυση της συλλογικής δράσης.

Οι εκλογές αποτέλεσαν μια σημαντική στιγμή για τον Σύλλογο Γυναικών Βαλύρας, έναν φορέα που μέσα από τη δράση του επιδιώκει να ενώνει τις γυναίκες της περιοχής, να αναδεικνύει την τοπική παράδοση και πολιτιστική κληρονομιά και να συμβάλλει ενεργά στη ζωή της τοπικής κοινωνίας.

Η συμμετοχή 51 μελών στην εκλογική διαδικασία αποτελεί ένα ιδιαίτερα θετικό μήνυμα. Σε μια εποχή όπου η ενεργή συμμετοχή στα κοινά αποτελεί ζητούμενο, η παρουσία των γυναικών της Βαλύρας στις αρχαιρεσίες δείχνει ότι υπάρχει διάθεση για προσφορά, συνεργασία και δημιουργία. Παράλληλα, αποδεικνύει ότι ο Σύλλογος παραμένει ένας ζωντανός οργανισμός, που στηρίζεται στα μέλη του και αντλεί δύναμη από τη δική τους ενεργό παρουσία.

Το γελαστό γαρμπίλι

 

«Χάσαμε τον Γαρμπιλάκη μας…»

Έτσι μας είπε ένας παππούς, φίλος της ιστοσελίδας μας, με καταγωγή από   χωριό της Μεσσηνίας. Το είπε με τέτοια συγκίνηση, με τέτοια ανάγκη να μιλήσει για έναν άνθρωπο που σημάδεψε τη ζωή του τόπου, ώστε παραμερίσαμε όλες τις άλλες εργασίες της ιστοσελίδας. Έπρεπε πρώτα να ακούσουμε την ιστορία.

Έπρεπε να καταγραφεί.

Γιατί κάποιοι άνθρωποι, ακόμη κι όταν φεύγουν, δεν πρέπει να χάνονται. Κι ο Κωστάκης, ο δικός τους «Γαρμπίλης», ήταν ένας από αυτούς.

Ο ΕΟΣ Καλαμάτας στην κορυφή του Ταϋγέτου – Εκεί όπου η Πυραμίδα συναντά τον Μεσσηνιακό Κόλπο

 

        

                                       Φωτογραφίες: Τζαβάρα Αγγελική στο FB

Στα 2.407 μέτρα, στην κορυφή του Προφήτη Ηλία, εκεί όπου ο Ταΰγετος στεφανώνει τη Μεσσηνία, ο ΕΟΣ Καλαμάτας έγραψε ακόμη μία ξεχωριστή σελίδα στην ιστορία της ορειβατικής του δράσης.

Με τόλμη, αντοχή, υπομονή και πίστη, η δραστήρια ορειβατική ομάδα του Συλλόγου πήρε τον ανηφορικό δρόμο για την ψηλότερη κορυφή του Ταϋγέτου και έφτασε στην περίφημη Πυραμίδα, ένα από τα πιο εντυπωσιακά και αινιγματικά φυσικά δημιουργήματα της Ελληνικής γης.

Εκεί, πάνω από τα 2.400 μέτρα, οι άνθρωποι του ΕΟΣ Καλαμάτας δεν αντίκρισαν μόνο ένα μεγαλειώδες ορεινό τοπίο. Έζησαν την ξεχωριστή συγκίνηση της προσέγγισης στο πέτρινο ξωκκλήσι του Προφήτη Ηλία, που στέκει λιτό και αγέρωχο στην κορυφή, φτιαγμένο από τις ίδιες τις πέτρες του βουνού, ανθεκτικό στους ανέμους και στα χιόνια του Χειμώνα, στις 29 Αυγούστου 2026.

Γεωργία Δημητρακοπούλου: «Το πένθος είναι προσωπικό, αλλά ποτέ δεν είναι μόνο προσωπική υπόθεση.»

 

 

                                     Φωτό: Γεωργία Δημητρακοπούλου στο FB

Ο θάνατος ενός αγαπημένου ανθρώπου αποτελεί μία από τις βαθύτερες εμπειρίες που μπορεί να βιώσει ο άνθρωπος. Το πένθος γεννιέται μέσα στην ψυχή εκείνου που έχασε, όμως εκδηλώνεται πάντοτε μέσα σε ένα κοινωνικό περιβάλλον: στην οικογένεια, στους συγγενείς, στους φίλους, στους γείτονες, στους συνεργάτες, ακόμη και στους ανθρώπους που συναντά καθημερινά. Γι’ αυτό και η συμπεριφορά του πενθούντος, ο τρόπος με τον οποίο μιλά, κινείται, εργάζεται, τρώει, συναναστρέφεται τους άλλους, αλλά και ο τρόπος με τον οποίο ντύνεται, μπορεί να επηρεάσει σημαντικά το συναισθηματικό κλίμα ολόκληρου του περιβάλλοντός του.

Το μαύρο ένδυμα αποτελεί εδώ και αιώνες ένα από τα ισχυρότερα κοινωνικά σύμβολα του πένθους στη Δύση. Ωστόσο, το μαύρο δεν είναι από μόνο του ούτε «θεραπευτικό» ούτε «παθολογικό». Η σημασία του εξαρτάται από τον άνθρωπο, την οικογένεια, την κοινωνία, την παράδοση και τον τρόπο με τον οποίο χρησιμοποιείται. Ιδιαίτερα σημαντικό είναι να διαχωρίσουμε το πένθος ως εσωτερική ψυχική διεργασία από το πένθος ως κοινωνική έκφραση και από το πένθιμο ένδυμα ως πολιτισμικό σύμβολο.

Η έναρξη του νέου Εκκλησιαστικού Ενιαυτού στο γραφικό παρεκκλήσιο της Παναΐτσας στη Βαλύρα

 

Κάθε χρόνο, την 1η Σεπτεμβρίου, η Βαλύρα έχει τη δική της ιερή συνάντηση με την παράδοση, την πίστη και την ιστορία της. Στο γραφικό ξωκκλήσι της Παναΐτσας, αγκαλιασμένο από αιωνόβιες ελιές και ποτισμένο επί αιώνες με ύμνους, προσευχές, δάκρυα και ευχαριστίες, οι Βαλυραίοι υποδέχονται το νέο Εκκλησιαστικό Έτος , τιμούν τη μνήμη του Αγίου Αμούν και των Αγίων Τεσσαράκοντα Παρθενομαρτύρων, και προσκυνούν ευλαβώς την Παναΐτσα τους

Είναι ένας τόπος μικρός στο μέγεθος, αλλά μεγάλος  μνήμη. Ένα πέτρινο εκκλησάκι που στέκει αγέρωχο από τα μεταφραγκικά χρόνια, μοναδικό στολίδι της περιοχής, μαρτυρεί με τη σιωπή του τη μακραίωνη σχέση των ανθρώπων της Βαλύρας με την πίστη και την Παναγία. Μέσα στους αιώνες, εδώ προσέτρεξαν μοναχοί και κοσμικοί, ευσεβείς αγρότες και ποιμένες, πονεμένες ψυχές, οικογένειες και παιδιά. Άλλοι ήρθαν για να ευχαριστήσουν, άλλοι για να ζητήσουν δύναμη, άλλοι για να αφήσουν ένα βάρος που δεν μπορούσαν να σηκώσουν μόνοι τους.

Κάτω από τη σκέπη της Παναΐτσας, γενιές Βαλυραίων αναζήτησαν παρηγοριά, ευλογία και θεία φώτιση.

Από τη Βαλύρα στα γήπεδα της Καλαμάτας – Οι ευχές όλης της Βαλύρας στον Τάκη Καρύδη

 

                                                      Φωτό: Sofia Boutsi, FB

Υπάρχουν παιδιά που από πολύ μικρά δείχνουν πως έχουν βρει αυτό που αγαπούν. Παιδιά που δεν χρειάζονται πολλά λόγια για να περιγράψουν το όνειρό τους, γιατί το εκφράζουν με κάθε τους κίνηση, με κάθε προπόνηση, με κάθε αγώνα. Ένα τέτοιο παιδί είναι και ο Τάκης Καρύδης, ένας νεαρός Βαλυραίος που από τα πρώτα κιόλας παιδικά του χρόνια αγάπησε την μπάλα και σήμερα κάνει ένα σημαντικό βήμα στην ποδοσφαιρική του πορεία.

Ο Τάκης γεννήθηκε στις 6 Ιουλίου 2012 και σήμερα είναι μαθητής της Γ΄ Γυμνασίου στο Γυμνάσιο Μελιγαλά. Από τότε που έκανε τα πρώτα του παιδικά βήματα, η μπάλα ήταν το αγαπημένο του παιχνίδι. Σύντομα, όμως, το παιχνίδι έγινε αγάπη και η αγάπη εξελίχθηκε σε έναν μεγάλο στόχο: το ποδόσφαιρο.

Θλίψη στη Βαλύρα: «Έφυγε» η Παναγιώτα Μπουρίκα, η αρχόντισσα του Μπιζανίου με τη γεμάτη αγάπη καρδιά

Έφυγε από τη ζωή πλήρης ημερών, σε ηλικία 87 ετών, η εκλεκτή συγχωριανή μας Παναγούλα Μπουρίκα, χήρα του Παναγιώτη Μπουρίκα. Η απώλειά της αφήνει ένα δυσαναπλήρωτο κενό στην τοπική κοινωνία της Βαλύρας, αλλά και μια σπουδαία παρακαταθήκη αγάπης, προσφοράς και οικογενειακών αξιών.

Η νεκρώσιμος ακολουθία θα τελεστεί την Τρίτη 1 Σεπτεμβρίου 2026 και ώρα 6:00 μ.μ. στον Ιερό Ναό Αγίου Αθανασίου στη Βαλύρα, όπου συγγενείς, φίλοι και συγχωριανοί θα συγκεντρωθούν για να της απευθύνουν το τελευταίο αντίο.

Μια ζωή γεμάτη αγώνα, αγάπη και δημιουργία

Η ιστορία της θείας Παναγούλας στη Βαλύρα ξεκίνησε πριν από πολλές δεκαετίες, όταν έφτασε στο χωριό ως νεαρή νυφούλα από την Αρκαδία το 1957. Ο αείμνηστος σύζυγός της, ο θείος Παναγιώτης, την ερωτεύτηκε με την πρώτη ματιά. Ήταν ένας έρωτας βαθύς και δυνατός, από εκείνους της παλιάς εποχής, που ακόμη κι αν ο αείμνηστος Παναγιώτης δεν τον ομολογούσε εύκολα μπροστά στα παιδιά του για να κρατά τα ηθικά προσχήματα της εποχής, αποτελούσε τη σταθερή πυξίδα της κοινής τους πορείας.

Το ζευγάρι ξεκίνησε να χτίζει τη δική του οικογένεια τη δύσκολη και φτωχική δεκαετία του 1950, στην περιοχή Μπιζάνι της Βαλύρας. Με ακούραστη εργατικότητα, αναπτύσσοντας βήμα-βήμα την κτηνοτροφική τους μονάδα και κάνοντας αυστηρές οικονομίες, κατάφεραν όχι μόνο να ορθοποδήσουν, αλλά και να δημιουργήσουν μια στέρεη και ευημερούσα βάση για τις επόμενες γενιές.

Παγωτό; Όλες τις γεύσεις!

 

                                                              Φωτό: pinterest

Ο Γιωργάκης ήταν σχεδόν έξι χρονών και είχε ήδη μάθει πως οι μεγάλοι, όταν μιλούν μεταξύ τους, δεν λένε πάντοτε αυτό που πραγματικά εννοούν.

Είχε μάθει ακόμη κάτι πιο σημαντικό: πως οι μεγάλοι μπορεί να λένε πως όλα είναι καλά, ενώ τίποτα δεν είναι καλά.

Το καταλάβαινε από τα μάτια τους.

Από τον τρόπο που έκλειναν μια πόρτα.

Από το πώς ακουμπούσαν ένα ποτήρι πάνω στο τραπέζι.

Από εκείνο το απότομο «άσε με τώρα» που δεν ήταν ποτέ απλώς ένα «άσε με ».

Ο Γιωργάκης ζούσε ανάμεσα σε πολλούς ανθρώπους που τον αγαπούσαν. Είχε τον παππού από την πλευρά του πατέρα του, τη γιαγιά από την πλευρά της μητέρας του, την αγαπημένη του θεία και, όταν οι γονείς του ταξίδευαν στο εξωτερικό, μια κυρία που τον φρόντιζε και προσπαθούσε να του προσφέρει τη δική της ηρεμία.

Ένα παιδί σαν μικρό μελισσάκι.

Η Τιμία Ζώνη της Υπεραγίας Θεοτόκου: Ένα Πνευματικό Καταφύγιο στο Κατώφλι του Νέου Εκκλησιαστικού Έτους

 

                                                                Φωτό: Pinterest

31 Αυγούστου – Κατάθεση της Τιμίας Ζώνης της Υπεραγίας Θεοτόκου

Υπάρχουν ημέρες του Εκκλησιαστικού έτους που μοιάζουν με γέφυρες. Η μία όχθη βρίσκεται πίσω μας και η άλλη ανοίγεται μπροστά μας. Η 31η Αυγούστου είναι μία τέτοια ημέρα. Βρισκόμαστε στο τέλος του Εκκλησιαστικού ενιαυτού και, την ίδια στιγμή, λίγες μόλις ώρες πριν από την έναρξη της νέας  περιόδου, την 1η Σεπτεμβρίου.

Και η Εκκλησία μάς παραδίδει αυτή την τελευταία ημέρα  ένα πολύ τρυφερό και βαθύ μήνυμα: Την Κατάθεση της Τιμίας Ζώνης της Υπεραγίας Θεοτόκου.

Δεν είναι τυχαίο ότι το απολυτίκιο αρχίζει με τα λόγια: «Θεοτόκε ἀειπάρθενε, τῶν ἀνθρώπων ἡ σκέπη». Η Παναγία παρουσιάζεται ως σκέπη, ως προστασία, ως μητρική παρουσία. Και η Ζώνη, ένα απλό ανθρώπινο ένδυμα, γίνεται μέσα στην εκκλησιαστική συνείδηση σημείο της θείας παρουσίας, της προστασίας και της χάριτος της Θεοτόκου.

Ο ύστατος χαιρετισμός στη συγχωριανή μας Χρυσούλα Κοντού- Ντουραμάκου

 

Πένθιμα χτυπούσε η καμπάνα του ιερού ναού του Αγίου Αθανασίου στις 10 το πρωί, την Κυριακή 30 Αυγούστου 2026, καλώντας τους κατοίκους της Βαλύρας να προσέλθουν στην εξόδιο ακολουθία της συγχωριανής μας, Χρυσούλας Κοντού-Ντουραμάκου, η οποία απεβίωσε στις 29 Αυγούστου.

 Ένα μοναδικό στολίδι του χωριού, ένα εύοσμο κρίνο και ένα ευωδιαστό γαρυφαλλάκι, πήρε πλέον τον δρόμο της σιωπής και της ασίγαστης μνήμης.

Σύσσωμη η Βαλύρα προσήλθε στον Ιερό Ναό του Αγίου Αθανασίου για να αποχαιρετήσει την προσφιλή μας Χρυσούλα Ντουραμάκου, τη γυναίκα με τη χρυσή καρδιά, την οποία αξίωσε ο Θεός να δει την οικογένειά της να προκόβει και να χαρεί παιδιά και εγγόνια κια να αφήσει τη ζωή στα 76 της χρόνια.

Ντιάνα Καραμπάτσου: Το συκαλάκι πέτυχε

                                                         Φωτό: Diana Karabatsou στο FB

Στις γειτονιές της Ελληνικής επαρχίας, εκεί όπου οι παραδόσεις δεν πεθαίνουν αλλά αναγεννώνται μέσα από τα χέρια των ανθρώπων, η ζαχαροπλαστική παραμένει μια τέχνη βαθιά λαογραφική. Δεν είναι απλώς η τήρηση μιας συνταγής, αλλά μια ιεροτελεστία επικοινωνίας, προσφοράς και αγάπης. Στην καρδιά της Μεσσηνίας, στο γραφικό Βουρνάζι, μια ξεχωριστή γυναίκα, η κα Ντιάνα Καραμπάτσου, ενσαρκώνει με τον πιο γλυκό τρόπο αυτή την παράδοση, αποδεικνύοντας ότι το μεράκι είναι το πιο πολύτιμο συστατικό κάθε δημιουργίας.

Σοφία Μπεκρῆ: Ἂς γίνωμε καλοὶ γεωργοὶ

Ἡ παραβολὴ ποὺ ἀναγιγνώσκεται στὶς Ἐκκλησίες μας τὴν ΙΓ’ Κυριακὴ τοῦ Ματθαίου (κα’ 33-42) εἶναι γνωστὴ ὡς «παραβολὴ τοῦ ἀμπελῶνος» ἢ «παραβολὴ τῶν κακῶν γεωργῶν», τὴν ὁποία ἀπευθύνει ὁ Κύριος πρὸς τοὺς ἄρχοντες τοῦ λαοῦ, Γραμματεῖς καὶ Φαρισαίους.

Τί ἔχει προηγηθῆ τῆς παραβολῆς αὐτῆς; Ὁ Χριστὸς ἔχει μόλις εἰσέλθει θριαμβευτικὰ στὰ Ἱεροσόλυμα καὶ εὑρίσκεται λίγο πρὸ τοῦ Πάθους. Ἐνῶ, ὅμως, ὁ λαὸς τὸν ὑποδέχεται θερμὰ ὡς «υἱὸ τοῦ Δαυείδ», ἐρχόμενο «ἐν ὀνόματι Κυρίου» (Ματθ., κα’ 9), ἐν τούτοις οἱ «σκληροὶ καὶ ἀπερίτμητοι τῇ καρδίᾳ» Ἰουδαῖοι ἄρχοντες, παρὰ τὰ τόσα θαύματα ποὺ ἔχουν δεῖ ἀπὸ Ἐκεῖνον, τὸν ἀμφισβητοῦν, ῥωτῶντας τον περιφρονητικά «ἐν ποίᾳ ἐξουσίᾳ» ἐνεργεῖ καὶ ποιός τοῦ ἔδωσε αὐτὴν τὴν ἐξουσία (ὅ. π., 23).

Ο φύλακας των καναλιών του Παμίσου στον κάμπο της Βαλύρας

 

Ήταν 19:30 το βράδυ, προς το τέλος Αυγούστου 2026.

Ο ήλιος μόλις είχε βασιλέψει πίσω από το διάσελο της Ιθώμης και ο ουρανός είχε αρχίσει να ντύνεται με μαβί αποχρώσεις  ανάμεσα στη μέρα και στη νύχτα. Ένα απαλό γαλάζιο αγκάλιαζε  το πορτοκαλί του δειλινού, ενώ οι τελευταίες ακτίνες του ηλίου χάιδευαν τις κορυφές στις αιωνόβιες ελιές στον κάμπο της Βαλύρας.

Δεν ξέρω τι ακριβώς με οδήγησε εκείνο το Αυγουστιάτικο βράδυ στο κτήμα της αδελφής μου. Ήταν σαν μια ακατανίκητη επιθυμία να περπατήσω ανάμεσα στα δέντρα, να νιώσω το χώμα κάτω από τα παπούτσια μου και να αφήσω για λίγο πίσω μου τις έγνοιες της ημέρας.

Μπήκα στο κτήμα και αμέσως με υποδέχτηκαν οι συκιές, καθώς τους έψαλα σιγανά τον επιλύχνιο ύμνο, Φως Ιλαρόν Αγίας δόξης....

Τα κλαδιά τους ήταν βαριά από τα ώριμα σύκα. Μερικά βιάζονταν να φαγωθούν, είχαν ανοίξει   και μοσχοβολούσαν γλυκά μέσα στη δροσερή ατμόσφαιρα. Λίγο πιο πέρα, οι ελιές στέκονταν αγέρωχες, φορτωμένες με καρπό, και κουνούσαν ρυθμικά τα ασημοπράσινα φύλλα τους στο βραδινό αγέρι.

Η κυρία Χρυσούλα μας — μια επί γης Παναγία που ευλογούσε και άνθιζαν όλα γύρω της

 

                                                         Φωτό: pinterest

Μία ευσεβής, άξια και ευτυχής μητέρα έφυγε σήμερα από τη ζωή, 29 Αυγούστου 2026, ανήμερα της Αποτομής της Τιμίας Κεφαλής του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου.

Η ψυχή της, έχοντας ολοκληρώσει το επίγειο ταξίδι της, διάλεξε να ταξιδέψει σε ουράνια κράσπεδα και, με τις ευλογίες του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου, να συναντήσει τον Θεό και Πλάστη της.

Η κυρία Χρυσούλα Ντουραμάκου, μητέρα του Δημήτρη και του Παναγιώτη, είχε την ευτυχία να δει στη ζωή της τρεις όμορφες εγγονές από τον γιο της Δημήτρη και να ζήσει τα ύστερα χρόνια της έχοντας κοντά της τον αγαπημένο της άγγελο, τον γιο της Παναγιώτη, που την λάτρευε και την υπηρετούσε σαν την Παναγία.

Υπό το φως της Πανσελήνου του Αυγούστου και με θετικό αποτύπωμα στις ανθρώπινες σχέσεις

 

                                                 Φωτογραφίες: Tsouka Trail

«Υπό το φως της Πανσελήνου του Αυγούστου και με θετικό αποτύπωμα στις ανθρώπινες σχέσεις». Κάπως έτσι, λακωνικά και με τη χαρακτηριστική του διάθεση, άνοιξε τον διάλογο ο κ. Στασινός Αθαν. Μπόβης, περιγράφοντας όσα βίωσε ο ίδιος και οι συνοδοιπόροι του Tsouka Trail το βράδυ της Παρασκευής 28 Αυγούστου 2026.

Ώρα έναρξης 21:15 και σημείο αφετηρίας και τερματισμού ο Ιερός Ναός Αγίου Κωνσταντίνου Βαλύρας. Μια ακόμη πεζοπορική δράση, θα έλεγε κάποιος. Μόνο που, όπως αποδείχθηκε, δεν ήταν απλώς μια πεζοπορία. Ήταν μια μικρή γιορτή ζωής, μια συνάντηση ανθρώπων, φύσης, φιλίας και χαράς, κάτω από έναν αυγουστιάτικο ουρανό που έμοιαζε να είχε φορέσει τα καλά του.

Και λέμε ότι ο κ. Μπόβης «άνοιξε τον διάλογο», γιατί στη συνέχεια, μπρος και πίσω στις σελίδες του Facebook, μείναμε κυριολεκτικά ενεοί με εκείνα που αντίκρισαν οι οφθαλμοί μας. Φωτογραφίες, χαμόγελα, πρόσωπα φωτεινά, στιγμές αυθόρμητες και μια παρέα που έμοιαζε να έχει βρει τον ιδανικό βηματισμό της.

Τι αρμονική συμπόρευση! Τι κέφι και τι ζωντάνια! Τα «φιγουρίνια» της Βαλύρας, σε απόλυτο συντονισμό, απέδειξαν για ακόμη μία φορά πως όταν οι άνθρωποι αφήνουν στην άκρη τις καθημερινές έγνοιες και συναντιούνται με διάθεση χαράς και επικοινωνίας, το αποτέλεσμα μπορεί να είναι πραγματικά μαγικό.

Ανήμερα στο παρεκκλήσιο του Αγίου Ιωάννου Προδρόμου στη Σκάλα Μεσσηνίας

 

Ανάμεσα στις δύο όμορφες αδελφές, τη Σκάλα και τη Βαλύρα, στέκει αθάνατο στον χρόνο ένα ιερό στολίδι, ένα μικρό και γραφικό ξωκκλήσι από παλαιότατων χρόνων, αφιερωμένο στην ιερή μνήμη της Αποτομής της Τιμίας Κεφαλής του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου.

Σε έναν τόπο ευλογημένο, όπου η πίστη, η παράδοση και η μνήμη των ανθρώπων συναντώνται αρμονικά, το παρεκκλήσιο υποδέχθηκε και φέτος, ανήμερα της εορτής, τους πιστούς που προσήλθαν για να τιμήσουν τον Άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο. Άλλοι έφθασαν με τα αυτοκίνητά τους και άλλοι, ακολουθώντας την παλιά συνήθεια της πεζοπορίας, ξεκίνησαν από νωρίς το ξημέρωμα, διανύοντας την απόσταση μέσα στην ησυχία της Μεσσηνιακής φύσης.

Τα εύσημα στον κύριο Βασίλη του ΚΤΕΛ Μεσσηνίας

 

Η σημερινή διαδρομή από τη Βαλύρα προς την Καλαμάτα είχε και… «Χρυσή Ψαλίδα»!

Η σημερινή διαδρομή, Παρασκευή 28 Αυγούστου 2026, από τη Βαλύρα προς την Καλαμάτα φύλαγε μία αναπάντεχη έκπληξη. Μία από εκείνες τις μικρές, καθημερινές ιστορίες που συνήθως περνούν απαρατήρητες, αλλά όταν τις ζήσεις, αισθάνεσαι ότι αξίζει να τις διηγηθείς.

Και, κυρίως, ανέδειξε έναν ακόμη μικρό ήρωα του ΚΤΕΛ Μεσσηνίας.

Στις επτά το πρωί ακριβώς έφθασε ο κύριος Βασίλης με το σύγχρονο λεωφορείο του ΚΤΕΛ στη Βαλύρα. Χαμογελαστός, ευγενικός, καλημέρισε τους επιβάτες και ξεκίνησε τη διαδρομή προς την Καλαμάτα, όπως κάνει καθημερινά ένας επαγγελματίας οδηγός που γνωρίζει καλά τον δρόμο και τους ανθρώπους του.

Σοφία Μπεκρῆ: Τῆς ἀληθείας ὁ ὑπεραθλητής

Στὶς 29 Αὐγούστου ἡ Ἐκκλησία μας τιμάει τὴν Ἀποτομὴ τῆς κεφαλῆς τοῦ Προδρόμου. Μὲ τὴν εὐκαιρία αὐτήν, νὰ θυμίσουμε τὴν πολύπλευρη ἀποστολὴ τοῦ Ἰωάννου, ποὺ ἐκτὸς ἀπὸ Πρόδρομος τοῦ Κυρίου, ὑπῆρξε Προφήτης καὶ μάλιστα «τῶν προφητῶν σεβασμιώτερος», Βαπτιστὴς τοῦ Κυρίου, Κήρυκας τῆς ἀληθείας καὶ στοὺς ἐπὶ γῆς καί «τοῖς ἐν ἅδῃ», ὅπου «χαίρων» εὐαγγελίστηκε «Θεὸν φανερωθέντα ἐν σαρκί, τὸν αἴροντα τὴν ἁμαρτίαν τοῦ κόσμου καὶ παρέχοντα ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος», ὅπως ψάλλουμε στό Ἀπολυτίκιό του. Κοινῶς, ὁ Ἰωάννης προηγήθηκε τοῦ Χριστοῦ καὶ στὴν κάθοδο στὸν Ἅδη, ὅπου σκόρπισε τὴν ἐλπίδα στοὺς δεσμῶτες του, κηρύττοντάς τους τὸν μέλλοντα Σωτῆρα καὶ Λυτρωτή τους. 

Αν θα μπορούσα θ άλλαζα .ΠΟΊΗΜΑ ΑΧΙΛΛΕΑΣ ΜΠΑΤΑΛΙΑΣ

ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ Δ. ΛΥΡΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥ.

Η ανιδιοτελής φιλία και αγάπη κρατά ακόμη το άρωμα και τις εμπειρίες ,βιώματα, γεγονότα, καταστάσεις των παιδικών μας χρόνων ,γιατί περπατήσαμε, γνωρίσαμε, μάθαμε, ζήσαμε, το φυσικό και ανθρωπογενές περιβάλλον του χωριού μας Βαλύρα Μεσσηνίας, ως αγυιόπαιδες  ανά τας αγυιάς και ανά τας ρύμας. και ειδικά την Τσούκα, Πέρα Μεριά, Κάμπο Βαλύρας ,και  τα ποτάμια Πάμισο, Μαυροζούμενα ,Γοργόρεμα, τη λίμνη του μύλου  κάνοντας μπάνιο με αδαμιαία περιβολή, και γιουρούσια στα Ποτιστικά.

Όλες αυτές οι δεκάδες αποστολές των παιδικών- εφηβικών δραστηριοτήτων, (που δυστυχώς δεν βιώνουν οι νέοι μας), στο σπίτι, στο σχολείο, στο μπαξέ, στα ζώα, στα κτήματα, στο κυνήγι, στο ψάρεμα, στο αυλάκι,  στη λάντζα,  στο πηγάδι, στο ποτάμι, στην καλαμωτή, στο αγώγι, στις γιορτές, στο γάμο, στα βαφτίσια, στο πανηγύρι,  στα διαπροσωπικά παιχνίδια, στους   αγώνες της καθημερινότητας για επιβίωση, αποτελούν ακόμη αναφορά στην σκέψη μας και στη ζωή μας για έναν απλό λόγο. Συμβολίζουν την ανάγκη του ανθρώπου να μετρηθεί, να αγωνιστεί, και να νιώσει ότι ανήκει κάπου. Χωρίς υπολογισμούς, υστεροβουλίες. Χωρίς να ξέρει πολλά από τους συγχωριανούς του, στα ενδότερα. Έμεναν οι μνήμες του αγώνα. Τίποτα. Φαίνεται πως αυτά ήταν πολύ σημαντικά πράγματα γιατί το μυαλό τα κράτησε. Τα συντήρησε. Και τα χρησιμοποιεί όταν θέλει να συσπειρωθεί και να ζήσει. Πράγματα άλλα που όταν τα ζούσε νόμιζε ότι είναι σοβαρά τα ξέχασε, τα έσβησε. Κράτησε ό,τι του ήταν αναγκαία.

Πέτρος Θέμελης: Ο άνθρωπος που έκανε την Αρχαία Μεσσήνη να ξαναζήσει

 

«Η Ελλάδα μπορεί να ζήσει μόνο από τον πολιτισμό της».

Μια φράση που συμπυκνώνει τη φιλοσοφία και το όραμα ενός ανθρώπου ο οποίος αφιέρωσε ολόκληρη τη ζωή του στην αρχαιολογία, στον πολιτισμό και, πάνω απ’ όλα, στον άνθρωπο. Ο Πέτρος Θέμελης δεν υπήρξε απλώς ένας σπουδαίος Έλληνας κλασικός αρχαιολόγος και πανεπιστημιακός. Υπήρξε ένας οραματιστής, ένας άνθρωπος που πίστεψε βαθιά ότι τα αρχαία μνημεία δεν πρέπει να παραμένουν σιωπηλά κατάλοιπα ενός μακρινού παρελθόντος, αλλά να «αναπνέουν», να επικοινωνούν με το παρόν και να αποτελούν ζωντανό κομμάτι της κοινωνίας.

Το όνομά του ταυτίστηκε όσο λίγα με την Αρχαία Μεσσήνη. Εκεί βρίσκεται το μεγάλο έργο της ζωής του: η ανασκαφή, η μελέτη, η αναστήλωση και η ανάδειξη μιας ολόκληρης αρχαίας πόλης, η οποία χάρη στο όραμά του μετατράπηκε σε έναν από τους σημαντικότερους και πιο ζωντανούς αρχαιολογικούς χώρους της Ελλάδας.

Η Τζοκόντα και ...ο Ανθισμένος Κάκτος

 

 

Ο Τόνυ ήταν τριάντα πέντε ετών και, αν κάποιος του ζητούσε να περιγράψει τον εαυτό του, θα το έκανε πιθανότατα με όρους τεχνολογίας.

Ήταν οργανωμένος, αποτελεσματικός, αυτάρκης. Ζούσε σε ένα όμορφο σπίτι που έμοιαζε περισσότερο με προσεγμένο showroom παρά με κατοικία. Όλα είχαν τη θέση τους: τα βιβλία, οι υπολογιστές, τα ποτήρια, ακόμη και οι πετσέτες. Μόνο ένα πράγμα δεν είχε βρει ποτέ τη θέση του στη ζωή του: ένας άλλος άνθρωπος.

Δεν είχε χρόνο για τέτοιες πολυτέλειες.

Έτσι τουλάχιστον έλεγε.

Η αλήθεια ήταν λίγο διαφορετική. Ο Τόνυ φοβόταν την ακαταστασία που φέρνει ένας άνθρωπος όταν μπαίνει πραγματικά στη ζωή σου. Όχι την ακαταστασία των πραγμάτων· εκείνη μπορούσε να τη διορθώσει. Φοβόταν την άλλη: αυτή που δημιουργούν τα συναισθήματα, οι προσδοκίες, οι ανάγκες, οι σιωπές και τα «γιατί δεν μου το είπες;».

Ο ίδιος συνήθιζε να λέει πως ήταν «κάκτος με πολλά κλαδιά και εν δυνάμει άνθη».

Σοφία Μπεκρῆ: Νὰ γίνουμε καὶ μεῖς φ(Φ)ανούριοι!

  

 

  

 

 

Τὴν μνήμη ἑνὸς πολὺ ἀγαπητοῦ Ἁγίου, τοῦ Ἁγίου Φανουρίου, τιμάει ἡ Ἐκκλησία μας στὶς 27 Αὐγούστου. Εἶναι, πράγματι, ἔνδειξη μεγάλης τιμῆς πρὸς τὸ πρόσωπο τοῦ Ἁγίου τὸ γεγονὸς ὅτι, ἐνῷ δὲν γνωρίζουμε πολλὰ στοιχεῖα γιὰ τὴν ζωὴ καὶ τὴν δράση του, ἐν τούτοις περιβάλλουμε μὲ πολὺ μεγάλη ἀγάπη τὴν μνήμη του. 

Αὐτὸ δηλώνει ἀσφαλῶς ὅτι οἱ πιστοί, ποὺ τιμᾶμε «φαιδρῶς τὴν ἐπίγειον πανήγυριν» τοῦ  Ἁγίου, ἔχουμε τὴν βεβαιότητα ὅτι ὁ Ἅγιος Φανούριος βρῆκε τήν «οὐράνιον δόξαν» «κόποις καὶ ἄθλοις». Ἔτσι, προσφεύγουμε στὴν μνήμη του, γιὰ νὰ ἀντλήσουμε καὶ μεῖς δύναμη ἀπὸ τὴν δύναμή του καὶ νὰ βροῦμε κοντά του καταφύγιο καὶ παρηγοριὰ γιὰ τοὺς δικούς μας κόπους καὶ ἀγῶνες. 

Ἐξ ἄλλου, γιὰ τὸν ἴδιο λόγο τιμᾶμε καὶ ὅλους μας τοὺς Ἁγίους, ἐπειδὴ αὐτοί, καὶ μάλιστα ἡ Παν-αγία μητέρα μας, εἶναι ἡ ἐλπὶς τῶν ἀπηλπισμένων καὶ ἡ δύναμις τῶν ἀβοηθήτων. 

Γιάννης Ανδριανόπουλος εξ Ανδρούσης: Με την ευλογία του ιεροψάλτη και την αγάπη του κηπουρού

 

                                Φωτογραφίες: κ. Γιάννης Ανδριανόπουλος στο FB

Υπάρχουν άνθρωποι που, όσο κι αν τους ταξιδέψει η ζωή μακριά από τον τόπο όπου γεννήθηκαν και μεγάλωσαν, κρατούν μέσα τους άσβεστη τη φλόγα της ιδιαίτερης πατρίδας. Οι παιδικές μνήμες, οι ήχοι, οι μυρωδιές, οι άνθρωποι και οι συνήθειες του τόπου δεν χάνονται. Αντίθετα, με τα χρόνια ωριμάζουν, μπολιάζονται με τις εμπειρίες της ζωής και κάποτε επιστρέφουν με έναν ξεχωριστό τρόπο, ως προσφορά, δημιουργία και αγάπη.

Μια τέτοια χαρακτηριστική περίπτωση είναι ο κ. Γιάννης Ανδριανόπουλος εξ Ανδρούσης, ένας άνθρωπος που κουβαλά με ιδιαίτερη τρυφερότητα τις μνήμες των παιδικών και εφηβικών του χρόνων στην Ανδρούσα, εκεί κατά τις δεκαετίες του 1960 και του 1970. Υπήρξε επιμελής μαθητής, μεγαλωμένος σε μια εποχή κατά την οποία το σχολείο, η οικογένεια, η εκκλησία και η γειτονιά αποτελούσαν αναπόσπαστα κομμάτια της καθημερινής ζωής.

Η Ανδρούσα εκείνων των χρόνων δεν ήταν απλώς ο τόπος κατοικίας. Ήταν ένα ολόκληρο σχολείο ζωής.

Ο Εσπερινός του Αγίου Φανουρίου στον Ιερό Ναό Αγίας Τριάδος στη Βαλύρα , το 2026

 

Στη γραφική παλιά εκκλησία της Αγίας Τριάδος στη Βαλύρα, που ατενίζει, δίπλα στον ποταμό της Μαυροζούμενας, την Ιερά Μονή Βουλκάνου στο διάσελο της Ιθώμης, τελέστηκε με κατάνυξη και θρησκευτική θερμή ο Εσπερινός προς τιμήν του Αγίου Φανουρίου του Νεομάρτυρος.

Τον Εσπερινό τέλεσε ο πρωτοπρεσβύτερος π. Ιωάννης Φωτεινός, πλαισιωμένος από δύο ιεροψάλτες στο δεξί αναλόγιο.  Ο Βαλυραίος κ. Γιώργος Περιβολάρης,  με τη μελωδική του ψαλμωδία συνέβαλε στην κατανυκτική ατμόσφαιρα της ακολουθίας.

Από νωρίς, επί ποδός βρίσκονταν οι νεωκόροι του ναού, οι κυρίες Μαρία Ηλιοπούλου και Γωγώ Κοντοδήμου, φροντίζοντας με αγάπη και μεράκι για την ευπρέπεια του ιερού χώρου. Στα τραπέζια, στρωμένα με λευκές δαντέλες, περίμεναν οι φανουρόπιτες που έφεραν οι γυναίκες του χωριού, για να ευλογηθούν στη μνήμη του Αγίου.

Η τελευταία Πανσέληνος του Καλοκαιριού : Μια ξεχωριστή βραδινή πεζοπορία με το Tsoula Trail στη Βαλύρα

 

Υπάρχουν κάποιες βραδιές του καλοκαιριού που μοιάζουν να έχουν δημιουργηθεί για να τις μοιραζόμαστε. Βραδιές όπου ο ουρανός, η φύση, το φως του φεγγαριού και η ανθρώπινη συντροφιά δημιουργούν ένα σκηνικό ξεχωριστό. Μια τέτοια βραδιά μάς προσκαλεί να ζήσουμε η ομάδα του Tsoula Trail, την Παρασκευή 28 Αυγούστου 2026, με αφορμή την τελευταία πανσέληνο του Καλοκαιριού.

Η «Αυγουστιάτικη Πανσέληνος», όπως συχνά αποκαλείται, έχει έναν ιδιαίτερο συμβολισμό στη συλλογική μας μνήμη. Είναι το φεγγάρι που φωτίζει τις τελευταίες ημέρες του Αυγούστου, τότε που το καλοκαίρι αρχίζει σιγά-σιγά να αποχαιρετά τις μεγάλες ημέρες του, χωρίς όμως να έχει χάσει ακόμη τη ζεστασιά, τη γαλήνη και τη μαγεία του. Είναι ένα φυσικό πέρασμα από την ανεμελιά του καλοκαιριού προς τον πιο ήρεμο ρυθμό του φθινοπώρου.

Η πανσέληνος ανέκαθεν γοήτευε τον άνθρωπο. Από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, το γεμάτο φεγγάρι αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για ποιητές, ζωγράφους, μουσικούς και μυθοπλάστες αλλά και μύστες. Το φως του   ταξίδεψε μέσα από τραγούδια και συνδέθηκε με την αγάπη, την προσμονή, την αναγέννηση και την ελπίδα.

Το όνειρο της μοδιστρούλας

 

Στην Καλλιθέα της Αθήνας, τη δεκαετία του 1960, ζούσε η δεσποινίς Χρυσή, μια τριανταπεντάχρονη μοδίστρα Ποντιακής καταγωγής. Ήταν άριστα εκπαιδευμένη στην τέχνη της ραπτικής και τα χέρια της ήξεραν να μεταμορφώνουν ένα κομμάτι ύφασμα σε φόρεμα που έκανε την καρδιά κάθε γυναίκας να χτυπά από χαρά.

Το εργαστήριό της ήταν ένα μικρό βοηθητικό δωμάτιο στο σπίτι της. Δίπλα υπήρχε ένα μικρό χωλ, όπου υποτίθεται πως κάθονταν οι πελάτισσές της. Υποτίθεται, γιατί μόλις έβλεπαν τα φορέματά τους κρεμασμένα και καλοσιδερωμένα, δεν μπορούσαν να περιμένουν. Πετάγονταν επάνω, έτρεχαν να τα δοκιμάσουν και κοιτούσαν τον εαυτό τους στον καθρέφτη με εκείνη τη γλυκιά λαχτάρα που έχει μια γυναίκα όταν ετοιμάζεται να φορέσει κάτι καινούριο.

Το μοντελάκι με την κόκκινη τσάντα και τα λευκά μαλλιά

 

                                                              Φωτό: Pinterest

Η κυρία Τζένη, ζωγράφος και αγιογράφος, όπως τη θυμάμαι, ήταν μια παιδούλα στα ογδόντα της. Δεν είχε τίποτε από εκείνη τη βαριά σοβαρότητα που συχνά αποδίδουμε στους ανθρώπους της τρίτης ηλικίας. Στο πρόσωπό της υπήρχε μια γλυκιά νεότητα, όχι εκείνη που προσπαθεί να κρύψει τα χρόνια, αλλά εκείνη που έχει συμφιλιωθεί μαζί τους και τα έχει κάνει προσευχή.

Ήταν ευσεβής και γλυκομίλητη. Η πραότητα και η αγάπη του Χριστού είχαν κατοικήσει μέσα της, χωρίς θόρυβο και χωρίς επίδειξη. Από εκεί αντλούσε τη χαρά της για τη ζωή. Μια χαρά ήσυχη, μετρημένη, χωρίς υπερβολές, σαν το φως ενός καντηλιού που καίει σταθερά σε μια γωνιά του σπιτιού.

Τα τελευταία τριάντα χρόνια είχε υιοθετήσει ένα μικρό προσωπικό «μοντελάκι», που είχε γίνει σχεδόν σήμα κατατεθέν της. Μια κόκκινη δερμάτινη τσάντα, ένα κοραλένιο κολιέ, μια ασπρόμαυρη κλαρωτή φούστα, μαύρο σακάκι και, την άνοιξη, λευκά παπούτσια. Έτσι έβγαινε στο σεργιάνι της, έτσι πήγαινε στις ομαδικές εκθέσεις στην Αθήνα, έτσι συναντούσε φίλους και γνωστούς.

Λαμπερός γάμος στην Καλαμάτα για τον Θοδωρή Τσάμη και την Ευγενία Καράμπελα!

 

Ανταπόκριση: κ. Χρήστος Παν. Παπαγεωργίου

Με τα ιερά «δεσμά του γάμου» ενώθηκαν την Κυριακή 23 Αυγούστου 2026 το βράδυ, δύο εκλεκτοί συμπατριώτες μας, σε μια τελετή γεμάτη συγκίνηση, λάμψη και χαμόγελα.

Ο Θοδωρής Τσάμης, γιος των αγαπητών μας Μιχάλη και Ιωάννας Τσάμη (και πρώην άσος του Αστέρα), και η εκλεκτή της καρδιάς του, Ευγενία Καράμπελα, κόρη των Γεωργίου και Μαρίας Καράμπελα, αντάλλαξαν όρκους αιώνιας πίστης και αγάπης στον Ιερό Ναό της Αναστάσεως του Σωτήρος στην Καλαμάτα.

Πνευματικές μητέρες του ζευγαριού και άξιες κουμπάρες ήταν οι κυρίες Ειρήνη Κολιοράκη και Κατερίνα Ρομπάκη.