Η Αντιπελάργωση στον Μέγα Βασίλειο: Προεκτάσεις στη Σύγχρονη Κοινωνία

 

  

1. Εισαγωγή

Η λέξη «αντιπελάργωση» αποτελεί ένα από τα πλέον ποιητικά και βαθυστόχαστα σχήματα της Ελληνικής και Πατερικής Γραμματείας. Προέρχεται από την παρατήρηση της συμπεριφοράς του πελαργού, ο οποίος, σύμφωνα με την αρχαία παράδοση, φροντίζει τους γηραλέους γονείς του, ανταποδίδοντας τη στοργή και την τροφή που έλαβε από αυτούς κατά τη νεότητά του (Βασίλειος ο Μέγας, 1970, σ. 318).

Ο Μέγας Βασίλειος, στην Η΄ Ομιλία της «Εις την Εξαήμερον», χρησιμοποιεί την εικόνα του πελαργού ως ηθικό και θεολογικό παράδειγμα προς τους ανθρώπους:

«Πελαργοὶ τὸν πατέρα ὑπὸ γήρως πτερορρυήσαντα, περιστάντες ἐν κύκλῳ, τοῖς οἰκείοις πτεροῖς διαθάλπουσι… ὥστε ἤδη τινὰς τὴν τῶν εὐεργεσιῶν ἀντίδοσιν ἀντιπελάργωσιν ὀνομάζειν» (Βασίλειος ο Μέγας, 1970, σ. 318).

         Απόδοση:

«Οι πελαργοί, όταν ο πατέρας τους χάσει τα φτερά του από τα γηρατειά, στέκονται γύρω του και τον ζεσταίνουν με τα δικά τους φτερά. Του προσφέρουν τροφή και τον βοηθούν ακόμη και στο πέταγμα. Το γεγονός αυτό έγινε τόσο γνωστό, ώστε η ανταπόδοση των ευεργεσιών να ονομάζεται “αντιπελάργωση”.»

Η εικόνα αυτή δεν περιορίζεται σε μια φυσιολογική παρατήρηση· αποτελεί βαθύ φιλοσοφικό, ψυχολογικό, κοινωνικό και θεολογικό μήνυμα, το οποίο παραμένει επίκαιρο και στη σύγχρονη κοινωνία.

Όταν το φιστικί ήταν της μόδας στης Αθήνας τα σαλόνια

 

Προς το τέλος της δεκαετίας του 1950, η Ελλάδα προσπαθούσε να μαζέψει τα κομμάτια της. Ο πόλεμος του 40 και ο εμφύλιος είχαν αφήσει πίσω τους σπίτια μισογκρεμισμένα, οικογένειες πληγωμένες και ανθρώπους που είχαν μάθει να ζουν με τον φόβο της στέρησης. Στην Αθήνα όμως, και ιδιαίτερα στις συνοικίες που άρχιζαν σιγά σιγά να αποκτούν αστικό χαρακτήρα, γεννιόταν μια καινούργια επιθυμία· να ξαναφτιαχτεί η ζωή με τάξη, ομορφιά και αξιοπρέπεια.

Οι γυναίκες εκείνης της εποχής κουβαλούσαν μεγάλο βάρος στους ώμους τους. Είχαν ζήσει την πείνα, είχαν θρηνήσει δικούς τους ανθρώπους, είχαν σταθεί όρθιες μέσα σε δύσκολες συνθήκες. Όταν λοιπόν οι καιροί άρχισαν να γλυκαίνουν λίγο, οι νεαρές νοικοκυρές θέλησαν να βάλουν στο σπίτι τους ένα ίχνος αρχοντιάς. Δεν ήταν απλώς θέμα επίδειξης· ήταν μια ανάγκη να ξαναβρούν την κανονικότητα που είχαν στερηθεί.

Έτσι γεννήθηκε η μεγάλη εποχή του «καλού σαλονιού».

Σε πολλές αθηναϊκές γειτονιές, από το Παγκράτι και τη Νέα Σμύρνη μέχρι το Παλαιό Φάληρο, το σαλόνι έγινε σχεδόν ιερός χώρος. Τα έπιπλα ήταν συχνά επηρεασμένα από Ευρωπαϊκά πρότυπα. Κυριαρχούσαν οι βαριές πολυθρόνες τύπου Λουδοβίκου, τα σκαλιστά τραπεζάκια, οι βιτρίνες με τα κρύσταλλα και τα ασημικά. Οι νεόπλουτες οικογένειες επιδίωκαν έναν εξευρωπαϊσμό που φαινόταν κυρίως μέσα από τη διακόσμηση του σπιτιού.

Και μέσα σε εκείνη τη μόδα, έκανε θραύση το φιστικί χρώμα.

Κύκλος Ημερίδων «Μεγαλώνοντας: Το ταξίδι της ανάπτυξης, της διάθεσης και του συναισθήματος»

 

Μια ιδιαίτερα σημαντική πρωτοβουλία ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης για την ψυχική υγεία, την ανάπτυξη και τη στήριξη της οικογένειας υλοποιεί ο Δήμος Μεσσήνης σε συνεργασία με το Κέντρο Κοινότητας Δήμου Μεσσήνης, μέσα από έναν κύκλο τριών επιστημονικών ημερίδων με τίτλο «Μεγαλώνοντας: Το ταξίδι της ανάπτυξης, της διάθεσης και του συναισθήματος».

Η δράση απευθύνεται σε γονείς, εκπαιδευτικούς και επαγγελματίες που ασχολούνται με παιδιά και εφήβους, με στόχο την έγκυρη ενημέρωση, την πρόληψη και την ενίσχυση της ψυχοσυναισθηματικής ανάπτυξης των παιδιών.

Ο Όσιος Ευμένιος Σαριδάκης: Ο Ποιμένας της Αγάπης και της Ελπίδας

 

                                                         Φωτό: aperges.gr

1. Εισαγωγή

Ο Όσιος Ευμένιος Σαριδάκης συγκαταλέγεται στις πλέον φωτεινές και χαρισματικές μορφές της σύγχρονης Ορθόδοξης Εκκλησίας. Η ζωή του υπήρξε ένα συνεχές μαρτύριο αγάπης, ταπείνωσης και διακονίας προς τον πάσχοντα άνθρωπο. Η Εκκλησία αναγνώρισε επίσημα την αγιότητά του στις 14 Απριλίου 2022 από το Οικουμενικό Πατριαρχείο, ενώ η μνήμη του τιμάται κάθε χρόνο στις 23 Μαΐου, ημέρα της κοιμήσεώς του το 1999. Ο λαός του Θεού, ήδη πριν από την αγιοκατάταξή του, τον θεωρούσε άγιο της αγάπης, της παρηγορίας και της προσευχής.

Η προσωπικότητα του Οσίου Ευμενίου δεν μπορεί να κατανοηθεί μόνο μέσα από βιογραφικές πληροφορίες· απαιτείται θεολογική προσέγγιση, καθώς ο βίος του αποτελεί ζωντανή εφαρμογή της πατερικής παραδόσεως της Εκκλησίας. Η αγάπη του προς τους λεπρούς, η διάκριση, η χαρά μέσα στον πόνο και η αδιάλειπτη ευχή αποτελούν καρπούς της εν Χριστώ ζωής, όπως αυτή εκφράστηκε από τους Πατέρες της Εκκλησίας.

Προφήτου Ησαΐου (49:16): «ἰδοὺ ἐπὶ τῶν χειρῶν μου ἐζωγράφηκά σου»

  

Φωτό: Pinterest

1. Εισαγωγή

Η φράση του Προφήτη Ησαΐα «ἰδοὺ ἐπὶ τῶν χειρῶν μου ἐζωγράφηκά σου» (Ησ. 49:16) αποτελεί μία από τις πλέον τρυφερές και θεολογικά πυκνές εικόνες της Παλαιάς Διαθήκης. Ο λόγος αυτός αποκαλύπτει το βάθος της θείας αγάπης, την αδιάκοπη μνήμη του Θεού για τον άνθρωπο και την ανεκλάλητη πρόνοια που περιβάλλει την κτίση. Η Εκκλησία, μέσα από την πατερική της παράδοση, ανέγνωσε το χωρίο όχι μόνο ως έκφραση παρηγορίας προς τον Ισραήλ της εξορίας, αλλά και ως προτύπωση του μυστηρίου του Σταυρού και της σωτηρίας εν Χριστώ.

Το παρόν άρθρο επιχειρεί να αναδείξει τη βιβλική, πατερική και πνευματική σημασία του χωρίου, με αναφορά στην ερμηνεία του Αγίου Αμβροσίου Μεδιολάνων,  και  σε σχέση    με τη χριστολογία, την εκκλησιολογία και την ασκητική εμπειρία της Ορθοδόξου Εκκλησίας.

Το μεγαλύτερο σύμβολο της αγάπης

 

 

                                                              Φωτό: pinterest

1. Εισαγωγή

«Το μεγαλύτερο σύμβολο της αγάπης δεν είναι η καρδιά, αλλά ο Σταυρός· γιατί η καρδιά σταματά να χτυπά, ενώ ο Ιησούς επάνω στον Σταυρό δεν σταματά ποτέ να αγαπά». Η φράση αυτή συμπυκνώνει έναν βαθύ θεολογικό πυρήνα της Ορθόδοξης παράδοσης: η αληθινή αγάπη δεν εξαντλείται στο συναίσθημα, αλλά ολοκληρώνεται μέσα στη θυσία, την αυταπάρνηση και την κένωση. Η καρδιά, ως σύμβολο του ανθρωπίνου συναισθήματος, εκφράζει την ευαισθησία και τη συγκίνηση, όμως παραμένει ευμετάβλητη και θνητή. Αντίθετα, ο Σταυρός αποκαλύπτει την άπειρη, αμετάβλητη και αιώνια αγάπη του Θεού προς τον άνθρωπο.

Η Ορθόδοξη πατερική θεολογία προσεγγίζει τον Σταυρό όχι ως απλό όργανο θανάτου, αλλά ως αποκάλυψη της άκτιστης θείας αγάπης. Ο Χριστός επάνω στον Σταυρό δεν αγαπά απλώς συναισθηματικά· αγαπά οντολογικά, σωτηριολογικά και αιώνια. Η σταυρική αγάπη γίνεται η γέφυρα ανάμεσα στον Θεό και τον άνθρωπο, ανάμεσα στη φθορά και την αφθαρσία.

Στο παρόν άρθρο θα εξετασθεί η θεολογία της σταυρικής αγάπης μέσα από βιβλικά και πατερικά κείμενα, με ιδιαίτερη αναφορά στον Άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο, τον Άγιο Ισαάκ τον Σύρο και τον Άγιο Μάξιμο τον Ομολογητή. Παράλληλα, θα αναδειχθεί η σημασία της συγχώρησης, της κένωσης και της εφαρμογής της σταυρικής αγάπης στη σύγχρονη ζωή.

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Μονεμβασίας και Σπάρτης κ.κ. Ευστάθιος: Άγγελος Θείας Αγάπης στο Δημοτικό Σχολείο Βαλύρας

 

 

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Μονεμβασίας και Σπάρτης κ.κ. Ευστάθιος αποτελεί μία από τις σημαντικότερες πνευματικές μορφές της Εκκλησίας της Ελλάδος. Το έργο του χαρακτηρίζεται από βαθιά αγάπη προς τον άνθρωπο, ιδιαίτερη μέριμνα για τη νεολαία, ανιδιοτελή προσφορά και έμπρακτη στήριξη προς την παιδεία και την κοινωνία. Η επιστολή που απέστειλε προς τους μαθητές, τους γονείς και τους εκπαιδευτικούς του Δημοτικού Σχολείου Βαλύρας αποτυπώνει με συγκινητικό τρόπο το ποιμαντικό του ενδιαφέρον, τη στοργή του προς τα παιδιά και την αγωνία του για τη σωστή διαπαιδαγώγηση της νέας γενιάς.

Η επιστολή του δεν αποτελεί έναν τυπικό χαιρετισμό, αλλά έναν ουσιαστικό λόγο αγάπης, ενθάρρυνσης και πνευματικής καθοδήγησης. Μέσα από τις λέξεις του διακρίνεται η ταπεινότητα, η ευγένεια και η ειλικρινής επιθυμία του να σταθεί δίπλα στα παιδιά και στους ανθρώπους που τα περιβάλλουν. Ο λόγος του είναι απλός, κατανοητός και γεμάτος πατρική στοργή, ώστε να μπορεί να αγγίξει τις καρδιές μικρών και μεγάλων.

Ακολουθεί η επιστολή του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Μονεμβασίας και Σπάρτης κ.κ. Ευσταθίου:

Δοκιμασίες σήμερα, Ελπίδα για πάντα

 

1. Εισαγωγή

Ένα από τα πιο βαθιά και διαχρονικά ερωτήματα του ανθρώπου είναι το «γιατί;». Γιατί ο άνθρωπος που προσπαθεί να ζήσει σύμφωνα με το θέλημα του Θεού συναντά θλίψεις, αποτυχίες, αδικίες και πειρασμούς, ενώ συχνά όσοι αδιαφορούν για την πνευματική ζωή φαίνονται να ευημερούν; Το ερώτημα αυτό δεν είναι μόνο φιλοσοφικό ή θεολογικό· είναι βαθιά υπαρξιακό και θεραπευτικό, διότι συνδέεται με την αγωνία της ανθρώπινης ψυχής μπροστά στον πόνο.

Η Ορθόδοξη Παράδοση, και ιδιαίτερα ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, αντιμετωπίζει το ζήτημα με ρεαλισμό, πνευματική σοφία και ελπίδα. Ο Ιερός Χρυσόστομος δεν υπόσχεται μια ζωή χωρίς δοκιμασίες. Αντιθέτως, διδάσκει ότι οι θλίψεις αποτελούν μέρος της πνευματικής πορείας και ότι μέσα από αυτές ο άνθρωπος οδηγείται στην ταπείνωση, στην υπομονή και στη βαθύτερη κοινωνία με τον Θεό.

Ο Όσιος Θαλάσσιος ο Λίβυος και η νίκη κατά του φθόνου: Η πορεία προς την ποθητή απάθεια

 

1. Εισαγωγή

Ο 7ος αιώνας υπήρξε μία από τις πιο ταραγμένες περιόδους της βυζαντινής ιστορίας. Θεολογικές έριδες, πολιτικές ανακατατάξεις και πνευματικές δοκιμασίες συγκλόνιζαν την αυτοκρατορία. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον αναδείχθηκαν μεγάλες ασκητικές μορφές που δεν περιορίστηκαν μόνο σε θεωρητικές θεολογικές αναζητήσεις, αλλά κατέθεσαν βιωματική εμπειρία για τη θεραπεία της ανθρώπινης ψυχής. Μία από αυτές τις μορφές υπήρξε ο Όσιος Θαλάσσιος ο Λίβυος, στενός φίλος και συνοδοιπόρος του Αγίου Μαξίμου του Ομολογητού.  

Ο Όσιος Θαλάσσιος καταγόταν από τη Λιβύη της Αφρικής και έζησε κατά την εποχή του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Δ΄ του Πωγωνάτου. Υπήρξε πρεσβύτερος και αργότερα ηγούμενος μοναστηριού. Η Εκκλησία τον τιμά στις 20 Μαΐου. Το σημαντικότερο έργο του που διασώζεται στη Φιλοκαλία είναι το «Περί αγάπης και εγκρατείας και της κατά νουν πολιτείας», το οποίο αποτελείται από τετρακόσια σύντομα κεφάλαια ασκητικής σοφίας (PG 91, 1427–1709).

Η διδασκαλία του επικεντρώνεται στη θεραπεία των παθών, στη φύλαξη του νου και στην απόκτηση της απάθειας, δηλαδή της ελευθερίας της ψυχής από τις εμπαθείς κινήσεις. Ανάμεσα στα πάθη που αναλύει με ιδιαίτερη οξύτητα βρίσκεται ο φθόνος, τον οποίο θεωρεί δηλητήριο της αγάπης και εμπόδιο της κοινωνίας με τον Θεό.

Μόλις αποδώσει το Πεκάν

 

Λίγο έξω από την Καλαμάτα, οι άνθρωποι έχουν έναν τρόπο να μετρούν τον χρόνο διαφορετικά από τις πόλεις. Δεν τον μετρούν με ρολόγια, ούτε με ημερολόγια. Τον μετρούν με τις ελιές, με τα σύκα, με τα αμπέλια και με τις βροχές.

«Πότε έγινε αυτό;» ρωτά κάποιος.

«Τη χρονιά που κάηκε το παλιό λιοστάσι , απαντούν.

Ή:

«Δυο χρόνια μετά τον μεγάλο παγετό».

Έτσι μετρούσαν παλιά και τη ζωή του Θεμιστοκλή στο όμορφο χωριό του.

«Ο Θεμιστοκλής;» έλεγαν στο καφενείο. «Αυτός γεννήθηκε τη χρονιά που ξεράθηκε ο πλάτανος στην πλατεία».

Ο Θεμιστοκλής ήταν παράξενος άνθρωπος. Όχι κακός. Το αντίθετο μάλιστα. Ευγενικός, χαμηλόφωνος, καθαρός σαν κυριακάτικο τραπεζομάντιλο. Ψηλός, περιποιημένος, με μάτια ήρεμα και κάπως λυπημένα. Είχε περιβόλια πολλά, καλό σπίτι, χρήματα στην άκρη και κτήματα που απλώνονταν από τον κάμπο μέχρι τις παρυφές του Ταϋγέτου.

Ευχετήριο άρθρο για την ονομαστική εορτή του κ. Κώστα Θ. Καυκούλα

 

Με ιδιαίτερη χαρά και εγκάρδιες ευχές τιμούμε σήμερα την ονομαστική εορτή του υπαξιωματικού του Πεζικού, αρχηγού της ποδοσφαιρικής ομάδας του Αστέρα Βαλύρας και Συμβούλου της Τοπικής Κοινότητας Βαλύρας, κ. Κώστα Θ. Καυκούλα.

Ο αγαπητός Κώστας, άνθρωπος της προσφοράς, της συνέπειας και της αγάπης για τον τόπο μας, συνεχίζει να δίνει το δικό του θετικό αποτύπωμα τόσο στον αθλητισμό όσο και στην κοινωνική ζωή της Βαλύρας. Με δυναμισμό, αισιοδοξία και αίσθημα ευθύνης υπηρετεί την κοινότητα, έχοντας πάντα ως προτεραιότητα την πρόοδο και την ενότητα του χωριού μας.

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΚΕΦΑΛΑΣ (1785-1825)

  ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ Δ. ΛΥΡΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥ 

Τιμήθηκε ο Παν. Κεφάλαςμε εορταστικές  εκδηλώσεις στις 17\5 στη γενετειρά του το Δυρράχι, που σήμερα υπάγεται στην επ. Μεγαλοπόλεως της Αρκαδίας , γνωστός και σημαντικός οπλαρχηγός, που έπεσε μαζί με τον Παπαφλέσσα ηρωικά στο Μανιάκι πολεμώντας κατά των Αράβων, και αύριο 20\5 θα γίνουν εκδηλώσεις  στο Μανιάκι, από το δήμο Πύλου Νέστορος  και φορείς.

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΚΕΦΑΛΑΣ

Ο Παν. Κεφάλας, γνωστός και σημαντικός οπλαρχηγός, που έπεσε μαζί με τον Παπαφλέσσα ηρωϊκά στο Μανιάκι πολεμώντας κατά των Αράβων, καταγόταν από το Δυρράχι, που σήμερα υπάγεται στην επ. Μεγαλοπόλεως της Αρκαδίας. Στην Τουρκοκρατία όμως και κατά την επανάστασι το Δυρράχι διοικητικώς ηπήγετο στην επαρ. Εμπλακίων, που όλα σχεδόν τα χωριά της πλην 6 ανήκαν στο Μεσσηνιακό χώρο. Έτσι ο Κεφάλας, θεωρούμενος οπλαρχηγός της επαρ. Εμπλακίων, ήτο υποχρεωμένος να στρατολογή από την επαρχ. Εμπλακίων στην οποία υπήγοντο τα χωριά Κουρτζαούρι (Σπερχογεία), Ντελίμεμι (Αιθαία), Βείζαγα (Ανθεία), Γαϊδουροχώρι (Αριοχώρι), Ναζήρι (Εύα), Αλποχώρι, Βρωμόβρυσι (Αμφιθέα), Κούρταλι, Λυκότραφος, Καρτερόλι, Γαϊδουροχώρι (Παμίσου), Πεντιά (Τρίκορφο), Ξεροκάσι, Ράδου, Κουτούφαρι, Σκάλα, Σολάκι, Κατσαρού, Σιάμου, Μούστα (συν. Μερόπης), Μαγούλα, Ζευγολατιό, Διαβολίτσι, Κούρταγα, Δεσύλλα, Τρύφα, Πουλίτσι, Κλίμα, Πήδημα, Σαμπάκαλφα, Χάρμα. Μερικά από τα χωριά αυτά σήμερα δεν ακούγονται παρά ως τοπωνύμια. Στην επαρχία Εμπλακίων κατά τον Π. Παπατσώνη υπήγοντο από την επ. Μεγαλοπόλεως σύμερα τα χωριά Τζαφέραγα, Δυρράχι (Δορράχι), Λεφτίνι, Μαρμαριά, Ραψομάτες, Τραγάνα. Γνωστοί όμως και σημαίνοντες πολιτικοί και στρατιωτικοί ηγέτες του Δυρραχίόυ ήσαν οι Π. Κεφάλας και Ν. Λαδάς (Παπατσώνη Παν.: Απομν. σελ. 111 και αλλαχού).

Διαβάστε περισσότερα »

Παρουσίαση της ποιητικής συλλογής «Ανεπαρκή Όρια» του καθηγητή Θεόδωρου Σταυριανόπουλου

 

Ανταπόκριση: κ. Χρήστος Παν. Παπαγεωργίου

Η παρουσίαση της ποιητικής συλλογής «Ανεπαρκή Όρια» του συνταξιούχου εκπαιδευτικού, μαθηματικού και φιλοσόφου κ. Θεόδωρου Σταυριανόπουλου αποτέλεσε ένα ξεχωριστό πολιτιστικό γεγονός για την πόλη της Καλαμάτας και ευρύτερα για τον πνευματικό κόσμο της Μεσσηνίας. Η κατάμεστη αίθουσα του Πνευματικού Κέντρου Καλαμάτας επιβεβαίωσε με τον πιο ουσιαστικό τρόπο την εκτίμηση και την αγάπη που τρέφουν φίλοι, συνάδελφοι, άνθρωποι των γραμμάτων και των τεχνών, αλλά και απλοί πολίτες προς το πρόσωπο και το έργο του αγαπητού συμπατριώτη μας.

Η νέα ποιητική συλλογή, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «24 γράμματα», περιλαμβάνει 68 ποιήματα, μέσα από τα οποία ο δημιουργός καταθέτει σκέψεις, αγωνίες, φιλοσοφικούς προβληματισμούς και βαθιά ανθρώπινα συναισθήματα που αγγίζουν τα όρια σε προσωπικό, κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο. Ο τίτλος «Ανεπαρκή Όρια» αποτυπώνει εύστοχα τη διαρκή αναζήτηση του ανθρώπου απέναντι στα όρια της ύπαρξης, της γνώσης, της κοινωνίας, της πολιτείας και της προσωπικής ελευθερίας του. Με γλώσσα λιτή αλλά ουσιαστική, ο Θεόδωρος Σταυριανόπουλος κατορθώνει να μετατρέψει την προσωπική εμπειρία σε συλλογικό βίωμα και να αγγίξει τον αναγνώστη με ειλικρίνεια και ευαισθησία.

Ο Εσπερινός της Εορτής της Μνήμνης των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης στη Βαλύρα Μεσσηνίας

 

                                            Φωτό: κ. Γιώργος Οικονομόπουλος

Στον ευλογημένο τόπο της Βαλύρας, κάθε χρόνο η μνήμη των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης αποτελεί μια ξεχωριστή πνευματική και κοινωνική κορύφωση για την τοπική κοινότητα. Ο περικαλλής πέτρινος ιερός ναός, αφιερωμένος στους Αγίους Κωνσταντίνο και Ελένη, καθώς και στον Άγιο Νεκτάριο Αιγίνης και  Όσιο Δαβίδ τον εν Ευβοία, δεσπόζει ως πνευματικό και αισθητικό στολίδι του χωριού.

Ο Εσπερινός της εορτής της  μνήμης των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης έλαβε χώρο σήμερα, Τετάρτη 20 Μαΐου 2026, σε κλίμα βαθιάς κατάνυξης , προεξάρχοντος του πρωτοπρεσβυτέρου, π. Ιωάννου Φωτεινού, με τη συνοδεία του ιεροψάλτου κ. Γιώργου Περιβολάρη και τη διακονία των κ. Κώστα Ηλιόπουλου , εργαζομένου στον Δήμο Μεσσήνης, και κ. Χρήστου Χρηστάκη, μαθηματικού. Οι ευσεβείς νεωκόροι, κα Μαρία Ηλιοπούλου και κα Γεωργία Κοντοδήμου, είχαν φροντίσει λεπτομερώς για τον στολισμό και την ευπρέπεια του ιερού χώρου.Οι ευλογημένες κυρίες του χωριού ετοίμασαν πρόσφορα, άρτους και γλυκίσματα και προσέφεραν δροσερά άνθη από τους κήπους της αγάπης τους.

Από το Πάσχα στην Ανάληψη: Η πληρότητα της Αναστάσεως και η πορεία του Χριστού προς τον Πατέρα

 

                                                        Φωτό: agiosminas.gr

1. Εισαγωγή

Η περίοδος από την Ανάσταση του Κυρίου μέχρι την Ανάληψή Του αποτελεί έναν από τους βαθύτερους και πλουσιότερους θεολογικά κύκλους της εκκλησιαστικής ζωής. Το Πάσχα δεν είναι μόνο η ανάμνηση ενός ιστορικού γεγονότος, αλλά η βεβαίωση ότι ο θάνατος καταργήθηκε και ότι ο άνθρωπος καλείται πλέον να μετέχει στη νέα ζωή της Βασιλείας του Θεού. Η Ανάληψη, σαράντα ημέρες μετά την Ανάσταση, ολοκληρώνει το μυστήριο της θείας οικονομίας, διότι ο αναστημένος Χριστός ανυψώνει την ανθρώπινη φύση στον ουρανό και την καθιστά μέτοχο της θείας δόξης.

Η Αγία Γραφή και η πατερική παράδοση αντιμετωπίζουν τα δύο αυτά γεγονότα ως αδιάσπαστη ενότητα. Ο Ευαγγελιστής Λουκάς παρουσιάζει την Ανάληψη ως φυσική συνέχεια της Αναστάσεως (Λκ. 24:50-53· Πρ. 1:1-11), ενώ ο Απόστολος Παύλος συνδέει άμεσα την Ανάσταση με τη δοξολογία και την ουράνια βασιλεία του Χριστού: «ὁ Θεὸς αὐτὸν ὑπερύψωσεν» (Φιλ. 2:9). Η Εκκλησία, διά των Πατέρων, ερμηνεύει αυτή την πορεία ως την ανακαίνιση ολόκληρης της κτίσεως.

Το παρόν άρθρο επιχειρεί να παρουσιάσει τη θεολογική σημασία του Πάσχα και, κυρίως, της Αναλήψεως μέσα από βιβλικές και πατερικές μαρτυρίες, με έμφαση στη σωτηριολογική, εκκλησιολογική και εσχατολογική διάσταση των γεγονότων.

Η Εορτή των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης: Η Συμπόρευση της Πολιτείας και της Εκκλησίας

 

                                                        Φωτό:impaphou.org

Η 21η Μαΐου είναι αφιερωμένη στους Αγίους Κωνσταντίνο και Ελένη, δύο από τις σημαντικότερες μορφές της Ορθοδοξίας και της παγκόσμιας ιστορίας. Η Εκκλησία τούς τιμά ως «Ισαποστόλους», επειδή με το έργο και την πίστη τους συνέβαλαν καθοριστικά στη διάδοση του Χριστιανισμού.

Ιστορική σημασία της εορτής

Ο Μέγας Κωνσταντίνος υπήρξε ο πρώτος Ρωμαίος αυτοκράτορας που στήριξε ανοιχτά τη χριστιανική πίστη. Με το Διάταγμα των Μεδιολάνων το 313 μ.Χ. θεσπίστηκε η ανεξιθρησκεία και σταμάτησαν οι διωγμοί των χριστιανών. Η απόφασή του αυτή αποτέλεσε σταθμό για την ιστορία της Εκκλησίας αλλά και για τον πολιτισμό της Ευρώπης.

Το 325 μ.Χ. συγκάλεσε την Α΄ Οικουμενική Σύνοδο στη Νίκαια, επιδιώκοντας την ενότητα της πίστης και την ειρήνη στην αυτοκρατορία. Παράλληλα, ίδρυσε την Κωνσταντινούπολη, που εξελίχθηκε σε κέντρο του Χριστιανικού κόσμου για πολλούς αιώνες.

Τα γεννητούρια

 

Πέρυσι τέτοιον καιρό,  η γειτονιά μου στο  χωριό  , είπε ο κύριος Γιάννης, ένας καλός αναγνώστης μας,   είχε χάσει την ησυχία της. Από τα χαράματα ως το σούρουπο ακουγόταν ένας παράξενος ήχος, κάτι ανάμεσα σε κακάρισμα κότας και πνιχτό παράπονο. Δεν ερχόταν από έναν μόνο κήπο· πότε ακούγονταν από το σπίτι του Μήτσου του καφετζή, πότε από την αυλή της κυρα-Φρόσως και πότε από το παλιό σπίτι του Παναγιώτη του σιδερά. Ο ήχος ταξίδευε σαν να είχε δική του βούληση, λες και κάποιο αόρατο πλάσμα γύριζε τις αυλές και διαμαρτυρόταν.

—Κάποιος μας κάνει φάρσα με το κινητό του! είπε ο Στέλιος ο ηλεκτρολόγος.

—Όχι, βρε, κότα θα ’ναι που ξέφυγε και κρύβεται στα βάτα, απαντούσε η κυρα-Φρόσω.

Μα κότα δεν φαινόταν πουθενά. Τα παιδιά άρχισαν να ψάχνουν πίσω από τις γλάστρες, μέσα στα κοτέτσια, ακόμη και στις αποθήκες. Τίποτα. Μονάχα εκείνο το επίμονο κακάρισμα συνέχιζε, άλλοτε δυνατό και άλλοτε βραχνό, λες και κάποιος πάλευε να μιλήσει χωρίς να μπορεί.

Η υπόθεση έγινε θέμα σε όλη τη γειτονιά. Στο καφενείο ο καθένας είχε τη θεωρία του. Άλλοι έλεγαν πως ήταν σημάδι βροχής, άλλοι πως κάποιο παιδί είχε βάλει ήχο σε bluetooth ηχείο για να γελάει με τους μεγάλους. Ο μόνος που δεν μιλούσε ήταν ο παππούς ο Λάμπης. Καθόταν στην άκρη, έπινε τον Ελληνικό του και άκουγε.

Η Έννοια της Λεβεντιάς: Από τον «Γύφτο» του Κωστή Παλαμά στη λεβεντιά της Εσταυρωμένης Αγάπης κατά Χριστόν

 

Εισαγωγή

Η έννοια της λεβεντιάς αποτελεί έναν από τους βαθύτερους άξονες της Ελληνικής πνευματικής και πολιτισμικής παράδοσης. Η λέξη δεν αναφέρεται απλώς στη γενναιότητα ή στη σωματική ανδρεία· εμπεριέχει την αρχοντιά της ψυχής, την εσωτερική ελευθερία, την αξιοπρέπεια απέναντι στον πόνο, την άρνηση της μικροπρέπειας και τη συνέπεια απέναντι σε μια ανώτερη αλήθεια. Στη νεοελληνική γραμματεία η λεβεντιά εμφανίζεται συχνά ως μορφή υπαρξιακής αντίστασης, ενώ στην πατερική και εκκλησιαστική παράδοση ταυτίζεται με τη σταυρική αγάπη, τη θυσία και τη νίκη κατά του εγωισμού.

Δύο από τις σημαντικότερες εκφράσεις αυτής της έννοιας συναντώνται αφενός στον «Δωδεκάλογο του Γύφτου» του Κωστή Παλαμά και αφετέρου στη ζωή των Αποστόλων και των Αγίων της Εκκλησίας. Ο «Γύφτος» του Κωστή Παλαμά αποτελεί το σύμβολο της αδούλωτης ανθρώπινης βούλησης, του δημιουργικού ανθρώπου που γκρεμίζει τα παλιά είδωλα για να αναζητήσει μια νέα αλήθεια. Αντίθετα, η λεβεντιά της κατά Χριστόν ζωής εκφράζεται μέσα από την ταπείνωση, τη θυσία και την αγάπη προς τον άλλον, ακόμη και προς τον εχθρό.

Η παρούσα μελέτη εξετάζει συγκριτικά τις δύο αυτές μορφές λεβεντιάς, αναδεικνύοντας τόσο τις θεμελιώδεις διαφορές όσο και τα σημεία συνάντησής τους.

Αγία Λυδία η Φιλιππησία: Η Φωτεινή Μορφή της Εποχής των Αποστόλων

 

Η Αγία Λυδία η Φιλιππησία αποτελεί μία από τις πλέον φωτεινές μορφές της   εποχής των Αποστόλων και κατέχει ξεχωριστή θέση στην ιστορία της Εκκλησίας, καθώς αναγνωρίζεται ως η πρώτη Χριστιανή της Ευρώπης. Το πρόσωπό της συνδέεται άμεσα με τη διάδοση του Ευαγγελίου στον Ευρωπαϊκό χώρο και με την πρώτη Χριστιανική Κοινότητα που θεμελιώθηκε στους Φιλίππους της Μακεδονίας από τον Απόστολο Παύλο. Η παρουσία της μέσα στις Πράξεις των Αποστόλων μπορεί να είναι σύντομη, όμως το θεολογικό και πνευματικό της αποτύπωμα υπήρξε διαχρονικό και βαθύ.

Η Εκκλησία τιμά τη μνήμη της στις 20 Μαΐου και την προβάλλει ως υπόδειγμα δεκτικότητας στη Θεία Χάρη, φιλοξενίας, μαθητείας και διακονίας. Η ζωή της αποκαλύπτει ότι η πίστη δεν αποτελεί απλώς μια θεωρητική αποδοχή αληθειών, αλλά μια ριζική μεταμόρφωση του ανθρώπου, η οποία εκφράζεται με πράξεις αγάπης και προσφοράς.

Η Αγία Λυδία καταγόταν από τα Θυάτειρα της Μικράς Ασίας, περιοχή γνωστή για την παραγωγή και εμπορία πορφύρας. Ζούσε όμως στους Φιλίππους της Μακεδονίας, μία σημαντική Ρωμαϊκή πόλη της εποχής. Το επάγγελμά της ήταν αυτό της «πορφυροπώλιδος», δηλαδή εμπορευόταν πολυτελή υφάσματα βαμμένα με πορφύρα, χρώμα που στην αρχαιότητα συνδεόταν με την εξουσία, τον πλούτο και την υψηλή κοινωνική τάξη. Το στοιχείο αυτό μαρτυρεί ότι η Λυδία ήταν οικονομικά εύπορη και κοινωνικά δραστήρια γυναίκα.

Το μυαλό να παίρνει στροφές

 

                                                                     Φωτό: Pinterest

Στη Μεσσηνία της δεκαετίας του 1960, τότε που τα πρωινά μύριζαν νοτισμένο χώμα, φρεσκοζυμωμένο ψωμί και καμένο ξύλο από τις γωνιές των σπιτιών, ζούσε ο παππούς Παναγιώτης. Δεν ήταν ακόμη τόσο γέρος όσο τον θυμήθηκαν αργότερα οι νεότεροι· ήταν ένας μεσήλικας οικογενειάρχης, γεροδεμένος, με μουστάκι φαρδύ σαν φτερούγα γερακιού και βλέμμα που έμοιαζε να σε ζυγίζει προτού καν ανοίξεις το στόμα σου.

Ήταν επιτυχημένος κτηνοτρόφος και ζούσε κοντά στην Ανδρούσα. Τα ζωντανά του ήξεραν τη φωνή του καλύτερα κι από καμπάνα εκκλησιάς. Λέγανε μάλιστα πως αν φώναζε μέσα στον κάμπο, οι κατσίκες σταματούσαν να μασούν κι έστρεφαν το κεφάλι σαν μαθητές που περίμεναν μάθημα. Κρατούσε πάντα μια γκλίτσα γυαλισμένη από τα χρόνια, που άλλοι παραδέχονταν πως είχε περισσότερο μυαλό από μερικούς ανθρώπους, αφού εκείνος τη χτυπούσε στο χώμα κάθε φορά που έβγαζε συμπέρασμα.

Άγιος Εφραίμ ο Σύρος:«Όποιος δίνει το χέρι προς βοήθεια του πλησίον του, παίρνει τον βραχίονα του Θεού σε βοήθειά του»

 

Ο Άγιος Εφραίμ ο Σύρος αποτελεί μία από τις σημαντικότερες μορφές της πατερικής γραμματείας και της ασκητικής θεολογίας της Ανατολικής Εκκλησίας. Η Εκκλησία τον αποκαλεί «Λύρα του Αγίου Πνεύματος», διότι κατόρθωσε να εκφράσει με απαράμιλλη ποιητικότητα τα βαθύτερα μυστήρια της θείας οικονομίας. Το έργο του συνδυάζει βιβλική σοφία, λειτουργική εμπειρία, ασκητικό ήθος και βαθιά φιλανθρωπία. Στο πρόσωπό του ενώνονται η προσευχή και η κοινωνική διακονία, η θεολογία και η πράξη, η μυστική εμπειρία και η αγάπη προς τον άνθρωπο.

Ο λόγος του «Όποιος δίνει το χέρι προς βοήθεια του πλησίον του, παίρνει τον βραχίονα του Θεού σε βοήθειά του» εκφράζει συνοπτικά ολόκληρη τη χριστιανική διδασκαλία περί αγάπης, ελεημοσύνης και Θείας Χάριτος. Στο σύντομο αυτό απόφθεγμα αποτυπώνεται η βιβλική και πατερική αντίληψη περί συνεργίας Θεού και ανθρώπου, καθώς και η πεποίθηση ότι η σχέση με τον Θεό περνά αναγκαστικά μέσα από τη σχέση με τον συνάνθρωπο.

Το ντούριαν και η καλλονή από την Ταϊλάνδη

 

Στην Αθήνα του 2015, ο έρωτας έμοιαζε να έχει κλειδώσει τις πόρτες του πίσω από τον θόρυβο, την κρίση και την καθημερινή ανάγκη επιβίωσης. Κι αν κάποιοι επέμεναν να αυτοαποκαλούνται ρομαντικοί, η πραγματικότητα δεν υπάκουε στην καρδιά, αλλά στην πεινασμένη κοιλιά που  φώναζε: «σε θέλω».

Ο Πάρης εργαζόταν σε μια πολυεθνική εταιρεία πληροφορικής. Τα Σάββατα τα κρατούσε για μια μικρή απόδραση από τη ρουτίνα: ένα Ασιατικό σούπερ μάρκετ στο κέντρο της Αθήνας. Εκεί έβρισκε γεύσεις που έρχονταν από έναν άλλον κόσμο, από χώρες κοντά στον Ισημερινό, όπου η υγρασία και η ζέστη γεννούν φρούτα σχεδόν εξωπραγματικά.

Είχε ακούσει στη δουλειά για ένα τέτοιο φρούτο. Το περιέγραφαν ως «βασιλιά των φρούτων» από τη Νοτιοανατολική Ασία—από την Ταϊλάνδη, τη Μαλαισία και την Ινδονησία. Ένα φρούτο που δεν αντέχει το κρύο, που χρειάζεται σταθερά 24 έως 32 βαθμούς για να ζήσει, και που πεθαίνει αν η θερμοκρασία πέσει κάτω από τους δέκα.

Το λένε ντούριαν.

«Ὁ μακρόθυμος ἀνὴρ καταπαύει ἔριδας, ὁ δὲ ἀσεβὴς ἐγείρει μᾶλλον μάχας»

1. Εισαγωγή

Η Σοφία των Παροιμιών αποτελεί έναν από τους πιο πρακτικούς και ταυτόχρονα βαθιά θεολογικούς πυρήνες της βιβλικής αποκάλυψης της Παλαιάς Διαθήκης. Στο χωρίο Παρμ. ιε΄18α συναντούμε μια συμπύκνωση ανθρωπολογικής και ηθικής σοφίας: «Ὁ μακρόθυμος ἀνὴρ καταπαύει ἔριδας, ὁ δὲ ἀσεβὴς ἐγείρει μᾶλλον μάχας». Η φράση αυτή δεν αποτελεί απλώς μια ηθική προτροπή, αλλά μια βαθιά αποκάλυψη για τον τρόπο με τον οποίο η εσωτερική κατάσταση του ανθρώπου επηρεάζει το κοινωνικό του περιβάλλον.

Η μακροθυμία παρουσιάζεται ως δύναμη ειρηνοποιός, ενώ η ασέβεια ως δύναμη αποσύνθεσης των σχέσεων. Στην παρούσα μελέτη θα εξεταστεί η ερμηνευτική, πατερική και πρακτική διάσταση του χωρίου, με παραδείγματα από την καθημερινή ζωή και με αναφορές στην Πατερική Γραμματεία.  

Κοινωνική πολιτική, δημοσιονομική πειθαρχία και οικονομική ανάπτυξη

 

1.  Εισαγωγή

Συνεχίζουμε την άκρως ενδιαφέρουσα ενημέρωση με βάση τα επιχειρήματα που αναπτύσσει   ο συνταξιούχος εκπαιδευτικός, μαθηματικός και ελαιοπαραγωγός βιολογικής καλλιέργειας ελιάς στη Βαλύρα, , κ. Αθανάσιος Στασ. Μπόβης, για την ισορροπία ανάμεσα στην κοινωνική πολιτική, τη δημοσιονομική πειθαρχία και την οικονομική ανάπτυξη στη σελίδα του: Athanasios Bovis, FB.

Η ιδέα ότι «αν αυξήσεις τις κοινωνικές παροχές καταστρέφεις την οικονομία» δεν επιβεβαιώνεται γενικά από την οικονομική ιστορία. Υπάρχουν χώρες με πολύ ισχυρά κοινωνικά κράτη που είναι ταυτόχρονα από τις πιο πλούσιες και ανταγωνιστικές στον κόσμο.

Το κρίσιμο σημείο δεν είναι αν υπάρχει κοινωνική πολιτική, αλλά:

• πώς χρηματοδοτείται
• πόσο αποτελεσματικά σχεδιάζεται
• αν είναι βιώσιμη μακροπρόθεσμα

Για παράδειγμα, δύο διαφορετικά συστήματα μπορεί να έχουν το ίδιο αποτέλεσμα στο χαρτί (π.χ. επιδόματα ανεργίας), αλλά το ένα να χρηματοδοτείται με ανάπτυξη και φόρους από παραγωγή, ενώ το άλλο με συνεχή δανεισμό.

ΜΕΡΟΣ ΤΡΙΤΟ:Επιστημονική προσέγγιση της θεραπείας με συσκευές φωτοχρωματοθεραπείας

 

  

Εισαγωγή

Η φωτοθεραπεία αποτελεί έναν συνεχώς αναπτυσσόμενο τομέα της σύγχρονης ιατρικής και βιοφυσικής, με εφαρμογές που εκτείνονται από τη δερματολογία και τη φυσικοθεραπεία έως τη διαχείριση πόνου και την ψυχική υγεία. Τα τελευταία χρόνια, ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει παρουσιαστεί για τις συσκευές φωτοχρωματοθεραπείας που χρησιμοποιούν πολωμένο, πολυχρωματικό και μη συνεκτικό φως, όπως το σύστημα Bioptron Compact III της εταιρείας Zepter International.

Η συσκευή Bioptron αποτελεί πιστοποιημένο ιατροτεχνολογικό προϊόν που χρησιμοποιεί ειδικά επεξεργασμένο φως χωρίς υπεριώδη ακτινοβολία (UV). Σύμφωνα με τον κατασκευαστή, η θεραπευτική της δράση βασίζεται στη διαδικασία της φωτοβιοδιέγερσης (photobiostimulation), μέσω της οποίας ενεργοποιούνται βιολογικές λειτουργίες σε κυτταρικό επίπεδο. Η μέθοδος χρησιμοποιείται συμπληρωματικά σε παθήσεις που σχετίζονται με πόνο, φλεγμονή, επούλωση τραυμάτων και δερματικές διαταραχές.

ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ:Φωτοθεραπεία: Μηχανισμοί δράσης και εφαρμογές στην ανθρώπινη υγεία

 

Εισαγωγή

Η φωτοθεραπεία αποτελεί μία σύγχρονη θεραπευτική προσέγγιση που βασίζεται στη χρήση φωτός συγκεκριμένου μήκους κύματος για την πρόληψη και αντιμετώπιση διαφόρων παθολογικών καταστάσεων. Η αξιοποίηση του φωτός ως θεραπευτικού μέσου έχει ιστορικές ρίζες ήδη από την αρχαιότητα, ωστόσο η επιστημονική της τεκμηρίωση αναπτύχθηκε κυρίως κατά τον 20ό και 21ο αιώνα. Σήμερα, η φωτοθεραπεία εφαρμόζεται σε πολλούς τομείς της ιατρικής, όπως στη  δερματολογία,  ψυχιατρική, αποκατάσταση τραυμάτων,  νευρολογία και  αντιμετώπιση διαταραχών ύπνου.

ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ:Εισαγωγή στη φωτοβιοδιέγερση και τη φωτοχρωματοθεραπεία

 

Η θεραπευτική χρήση του φωτός αποτελεί μία από τις αρχαιότερες μορφές φυσικής θεραπείας και τα τελευταία χρόνια έχει αποκτήσει ιδιαίτερο επιστημονικό ενδιαφέρον μέσω της ανάπτυξης της φωτοβιοδιέγερσης και της φωτοχρωματοθεραπείας. Οι δύο αυτές προσεγγίσεις βασίζονται στην αλληλεπίδραση του φωτός με τον ανθρώπινο οργανισμό, διαφέρουν όμως ως προς τη θεωρητική τους βάση, τον βαθμό επιστημονικής τεκμηρίωσης και τις εφαρμογές τους.

Χωνάκι παγωτό στη Μεσσήνη, τη δεκαετία του 1950

 

Στα σοκάκια των πόλεων της δεκαετίας του 1950, εκεί όπου η πέτρα κρατούσε ακόμη τη δροσιά της νύχτας και οι φωνές αντηχούσαν σαν τραγούδι ανάμεσα στα σπίτια, το παγωτό χωνάκι δεν ήταν απλώς μια λιχουδιά. Ήταν υπόσχεση. Ήταν γιορτή. Ήταν το μικρό θαύμα που έσπαγε τη μονοτονία της καθημερινότητας.

Ο Μανώλης ο παγωτατζής έβγαινε κάθε απόγευμα με το τρίκυκλο του στην πλατεία της Μεσσήνης, ένα παλιό ποδήλατο με προσαρτημένο ξύλινο ψυγείο που έγραφε με ξεθωριασμένα γράμματα «ΠΑΓΩΤΑ – ΓΛΥΚΑ Ο ΚΩΣΤΑΣ». Το κουδουνάκι του είχε μια καθαρή, μεταλλική φωνή, που έμοιαζε να ξυπνάει όλη τη γειτονιά. Δεν χρειαζόταν διαφήμιση· τα παιδιά τον περίμεναν ήδη στα πεζούλια, με μάτια που έλαμπαν περισσότερο κι από τον ήλιο που έγερνε πίσω από τα κεραμίδια.

Η Αμαρυλλίς υμνεί τον Θεό τον Μάιο στα μπαλκόνια και στις αυλές της Βαλύρας

 

Η Αμαρυλλίς είναι ένα από τα πιο εντυπωσιακά και συμβολικά λουλούδια της  Άνοιξης, ένα άνθος που μοιάζει να ενώνει τη γη με τον ουρανό μέσα από το κόκκινο, το λευκό και το ροζ της χρώμα. Δεν είναι απλώς ένα καλλωπιστικό φυτό· είναι μια ζωντανή αφήγηση για τον έρωτα, τη θυσία, την αναγέννηση και τη βαθιά σχέση του ανθρώπου με τη φύση. Στη Βαλύρα, τον Μάιο, όταν τα μπαλκόνια και οι αυλές γεμίζουν φως και αρώματα, η Αμαρυλλίς μοιάζει να “υμνεί” τον Θεό μέσα από την ίδια της την άνθηση.

Όταν οι αριθμοί μιλούν: Η ακρίβεια, η αγοραστική δύναμη και το «success story» των πλεονασμάτων

 

Ο συνταξιούχος εκπαιδευτικός, μαθηματικός και ελαιοπαραγωγός βιολογικής καλλιέργειας ελιάς, κ. Αθανάσιος Στασ. Μπόβης, επιχειρεί μέσα από απλά αριθμητικά παραδείγματα να εξηγήσει κάτι που αισθάνονται καθημερινά οι περισσότεροι πολίτες: ότι, παρά τις αυξήσεις στους μισθούς και τις διακηρύξεις περί ανάπτυξης, η πραγματική αγοραστική δύναμη του Έλληνα μειώνεται.

Οι αριθμοί, πράγματι, λένε πάντα την αλήθεια — αρκεί να ξέρεις να τους διαβάζεις.

Το βασικό επιχείρημα είναι απλό αλλά ουσιαστικό:

• Η κυβέρνηση προβάλλει την αύξηση του κατώτατου μισθού.

• Οι τιμές όμως στα βασικά αγαθά αυξήθηκαν πολύ περισσότερο.

• Το κράτος εισπράττει μεγαλύτερο ΦΠΑ λόγω αυτών των αυξήσεων.

• Ο πολίτης αγοράζει λιγότερα προϊόντα, παρότι πληρώνει περισσότερα.

• Τα κρατικά πλεονάσματα εμφανίζονται αυξημένα, όχι επειδή βελτιώθηκε η οικονομία του νοικοκυριού, αλλά επειδή η ακρίβεια πολλαπλασίασε τα φορολογικά έσοδα.

Η συζήτηση αυτή δεν είναι ούτε κομματική ούτε θεωρητική. Είναι η καθημερινότητα του εργαζόμενου, του συνταξιούχου, του νέου ζευγαριού, του μικρού επαγγελματία και του αγρότη.

Προσπαθώντας να φθάσουμε στην αντίπερα όχθη:Θεολογική και επιστημονική προσέγγιση στη σκέψη του Ωριγένη

 

 

1. Εισαγωγή

Ο Αλεξανδρινός θεολόγος και εκκλησιαστικός συγγραφέας Ωριγένης (185–254 μ.Χ.) υπήρξε μία από τις σημαντικότερες μορφές της πρώιμης χριστιανικής γραμματείας. Η σκέψη του, βαθιά φιλοσοφική, ασκητική και ερμηνευτική, επηρέασε ουσιαστικά τη μεταγενέστερη πατερική θεολογία. Ανάμεσα στις πολυάριθμες διδασκαλίες του ξεχωρίζει η αντίληψη περί πειρασμών και δοκιμασιών ως αναγκαίων σταδίων της πνευματικής πορείας του ανθρώπου προς τον Θεό. Η φράση του: «Είναι αδύνατον, χωρίς να δοκιμαστούμε από τα κύματα και τον ενάντιο άνεμο των πειρασμών, να φθάσουμε στην αντίπερα όχθη», συνοψίζει τη χριστιανική εμπειρία της πνευματικής άσκησης και της σωτηριολογικής πορείας.

Η παρούσα μελέτη εξετάζει τη ρήση αυτή μέσα από βιβλική, πατερική και επιστημονική προοπτική. Παράλληλα, επιχειρεί να αναδείξει τη διαχρονική σημασία της στον σύγχρονο άνθρωπο, ο οποίος βιώνει υπαρξιακές κρίσεις, ψυχολογικές πιέσεις και πνευματική αποξένωση.

Σοφία Μπεκρῆ : Μὲ ἕναν «τυφλό» ὁδηγό μας!

                                                       Φωτό: Πεμπτουσία

Ἡ πορεία ἀπὸ τὴν Ἀνάσταση πρὸς τὴν Πεντηκοστὴ συνεχίζεται καὶ κορυφώνεται σταδιακά. Τὶς τρεῖς πρῶτες Κυριακές, τοῦ Πάσχα, τοῦ Θωμᾶ καὶ τῶν Μυροφόρων, ὁ Κύριος ἐμφανίζεται συστηματικὰ στὸν στενὸ κύκλο τῶν μαθητῶν καὶ τῶν μαθητριῶν Του, γιὰ νὰ τοὺς πείση γιὰ τὴν Ἀνάστασή Του. Τὶς τρεῖς ἑπόμενες, τοῦ Παραλύτου, τῆς Σαμαρείτιδος καὶ τοῦ Τυφλοῦ, θαυματουργεῖ, γιὰ νὰ διατρανώσῃ τὴν θεότητά Του. Ἡ δὲ θαυμαστὴ ἐνέργειά Του γίνεται «δι’ ὁρατῶν καὶ ἀοράτων» σημείων, «δι’ ὕδατος καὶ πνεύματος», ὥστε νὰ μᾶς προετοιμάση γιὰ τὸν πλήρη ἁγιοπνευματικό μας φωτισμό, μὲ τὴν κάθοδο τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. 

Εκδρομή στο Κεφαλόβρυσο : Ένα ορεινό διαμάντι της Μεσσηνίας

 

Ο κ. Γιώργος Οικονομόπουλος, οδηγός του Δήμου Μεσσήνης και δεινός φωτογράφος της περιοχής, μας προτείνει μέσα από τον φακό του μια ξεχωριστή εκδρομή στο ιστορικό Κεφαλόβρυσο Μεσσηνίας — ένα χωριό που κρατά ζωντανή τη μνήμη, την παράδοση και τη φυσική ομορφιά της ορεινής Μεσσηνίας.

Το Κεφαλόβρυσο, γνωστό παλαιότερα ως Χαλβάτσο, είναι χτισμένο σε υψόμετρο περίπου 600 μέτρων, στις πλαγιές των βουνών της Τριφυλίας. Ανάμεσα σε δύο καταπράσινες βουνοπλαγιές, με άφθονα νερά και καθαρό αέρα, το χωριό μοιάζει να στέκει έξω από τον χρόνο.

Πετιμέζι από Γκορτσιά – Η Άγρια Γεύση της Ελληνικής Παράδοσης

 

 
                                                            

Η γκορτσιά, γνωστή και ως απιδέα ή αγριαχλαδιά, αποτελεί ένα από τα πιο αυθεντικά και ανθεκτικά δέντρα της Ελληνικής υπαίθρου. Στέκει αιώνες τώρα στις άκρες των χωραφιών, στις πλαγιές των βουνών και στα ξεροτόπια, εκεί όπου λίγα δέντρα μπορούν να επιβιώσουν. Με βαθιές ρίζες, σκληρό κορμό και πείσμα απέναντι στις δυσκολίες της φύσης, η γκορτσιά δεν είναι απλώς ένα άγριο δέντρο· είναι σύμβολο αντοχής, αυτάρκειας και αγροτικής σοφίας.

Οι μικροί καρποί της, τα γνωστά γκόρτσα ή αγκούρτσα, μπορεί να μην έχουν τη γλυκύτητα των ήμερων αχλαδιών, όμως κρύβουν μέσα τους μια μοναδική δύναμη. Από αυτούς παρασκευαζόταν παλιότερα ένα ιδιαίτερο πετιμέζι, σκούρο, αρωματικό και γεμάτο θρεπτικά στοιχεία. Το πετιμέζι της γκορτσιάς υπήρξε για πολλές γενιές φυσικό γλυκαντικό, φάρμακο και πηγή ενέργειας, ιδιαίτερα σε δύσκολες εποχές φτώχειας και έλλειψης τροφής.

«Τα δεσμά που λύνει το Φως»: Θεολογική προσέγγιση στο Αποστολικό Ανάγνωσμα της Κυριακής του Τυφλού (Πράξ. 16:16-34)

 

 

Εισαγωγή

Η Κυριακή του Τυφλού αποτελεί μία από τις πιο βαθυστόχαστες Κυριακές της Αναστάσιμης περιόδου, διότι η Εκκλησία προβάλλει ενώπιόν μας το μυστήριο της μετάβασης από το σκοτάδι στο φως. Το φως αυτό δεν είναι μια αφηρημένη ιδέα ή μια ψυχολογική κατάσταση· είναι ο ίδιος ο αναστημένος Χριστός, ο οποίος εισέρχεται στην ιστορία και μεταμορφώνει τον άνθρωπο. Το αποστολικό ανάγνωσμα από τις Πράξεις των Αποστόλων (16:16-34) παρουσιάζει τον Παύλο και τον Σίλα φυλακισμένους στους Φιλίππους, αλλά πνευματικά ελεύθερους. Μέσα από τη δοκιμασία, την προσευχή και τον σεισμό που ακολουθεί, αποκαλύπτεται ότι καμία αλυσίδα δεν μπορεί να δεσμεύσει τη χάρη του Θεού.

Η διήγηση αυτή συνδέεται άμεσα με το ευαγγελικό ανάγνωσμα του Τυφλού. Εκεί ο Χριστός ανοίγει τα μάτια ενός ανθρώπου· εδώ ανοίγει η καρδιά ενός δεσμοφύλακα. Στο ένα κείμενο θεραπεύεται η σωματική τύφλωση· στο άλλο θεραπεύεται η πνευματική αιχμαλωσία. Και στις δύο περιπτώσεις, το φως του Θεού εισβάλλει εκεί όπου κυριαρχούσε το σκοτάδι.

«Από το σκοτάδι στην αληθινή όραση»: Θεολογική προσέγγιση στο Ευαγγέλιο της Κυριακής του Τυφλού (Ιω. 9:1-38)

 

 

Εισαγωγή

Το Ευαγγέλιο της Κυριακής του Τυφλού αποτελεί μία από τις πιο βαθιές και συμβολικές περικοπές του κατά Ιωάννην Ευαγγελίου. Ο Χριστός συναντά έναν άνθρωπο τυφλό εκ γενετής και μέσα από τη θεραπεία του αποκαλύπτει όχι μόνο τη θεία Του δύναμη, αλλά και το μυστήριο της πνευματικής όρασης. Η διήγηση δεν περιορίζεται σε ένα θαύμα σωματικής θεραπείας· είναι μία πορεία πίστεως, μία αποκάλυψη της αλήθειας και μία σύγκρουση ανάμεσα στο θείο φως και στο σκοτάδι.

Ο τυφλός του Ευαγγελίου είναι εικόνα κάθε ανθρώπου που αναζητά το φως το αληθινό. Οι Φαρισαίοι, αντίθετα, εκφράζουν την τραγική κατάσταση της πνευματικής τύφλωσης. Ενώ βλέπουν εξωτερικά, δεν μπορούν να αναγνωρίσουν την παρουσία του Θεού.

Θείο αντίδοτο στη θλίψη του δειλινού

 

                                                             Φωτό: Pinterest

Λογοτεχνική, ψυχολογική και θεολογική προσέγγιση

Το δειλινό αποτελεί μία από τις πιο μυστηριακές ώρες της ανθρώπινης εμπειρίας. Η ημέρα αποσύρεται αθόρυβα, οι θόρυβοι εξασθενούν και η ύπαρξη μένει αντιμέτωπη με τη σιωπή της. Για πολλούς ανθρώπους η ώρα αυτή συνοδεύεται από μια ανεξήγητη μελαγχολία, από ένα λεπτό αίσθημα εσωτερικής εγκατάλειψης, σαν να βαραίνει η ψυχή από την παρουσία της νύχτας που πλησιάζει. Η «θλίψη του δειλινού» δεν είναι απλώς ψυχολογικό φαινόμενο· είναι ταυτόχρονα υπαρξιακό, αισθητικό και πνευματικό γεγονός. Στη λογοτεχνία, στην πατερική θεολογία και στην ανθρώπινη εμπειρία, το δειλινό γίνεται τόπος αποκαλύψεως του βαθύτερου εαυτού.

Η δοξολογία της κτίσεως και το δάκρυ της καρδιάς

 

 

Εισαγωγή

«Κάποτε ρώτησα ένα πουλί, ένα λουλούδι κι έναν άνθρωπο τί είναι “ΘΕΟΣ”. Το πουλί πέταξε, το λουλούδι άνθισε κι ο άνθρωπος δάκρυσε».

Ο σύντομος αυτός λόγος, που κοσμεί το Μοναστήρι των Αγίων Αυγουστίνου και Σεραφείμ του Σάρωφ στο Τρίκορφο Φωκίδας, περικλείει μέσα σε ελάχιστες λέξεις ένα ολόκληρο θεολογικό σύμπαν. Δεν πρόκειται απλώς για ένα ποιητικό απόφθεγμα συναισθηματικού χαρακτήρα· αποτελεί μία βαθιά υπαρξιακή και θεολογική σύνοψη της σχέσεως ανάμεσα στον Θεό, την κτίση και τον άνθρωπο. Η δημιουργία απαντά στον Δημιουργό όχι με έννοιες και λογικούς ορισμούς, αλλά με τον ίδιο τον τρόπο της υπάρξεώς της. Το πουλί πετά, το λουλούδι ανθίζει και ο άνθρωπος δακρύζει. Καθένα εκφράζει τον Θεό σύμφωνα με τη φύση και τον προορισμό του.

Η Ορθόδοξη Παράδοση δεν αντιλαμβάνεται τη γνώση του Θεού ως αφηρημένη διανοητική διαδικασία. Η θεογνωσία είναι εμπειρία ζωής, κοινωνία προσώπων και μέθεξη στη θεία χάρη. Γι’ αυτό και οι Πατέρες της Εκκλησίας επιμένουν ότι ο Θεός δεν μπορεί να περιοριστεί σε λογικά σχήματα. Ο άνθρωπος μπορεί να γνωρίσει τις ενέργειες του Θεού, όχι όμως την ουσία Του, η οποία παραμένει ακατάληπτη και υπερούσια (Γρηγόριος Παλαμάς, PG 150, 833C).

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η φύση και η ανθρώπινη καρδιά λειτουργούν ως δύο μεγάλοι τόποι αποκαλύψεως του Θεού. Η κτίση αποκαλύπτει τη σοφία και την πρόνοια του Δημιουργού, ενώ το δάκρυ της μετανοίας και της αγάπης αποκαλύπτει την προσωπική συνάντηση του ανθρώπου με το θείο μυστήριο.

Σκοπός του παρόντος άρθρου είναι να αναδείξει τη βιβλική και πατερική θεμελίωση αυτών των δύο αξόνων: αφενός της φυσικής θεολογίας, όπως αυτή εκφράζεται μέσα από το πουλί και το λουλούδι, και αφετέρου της εμπειρικής θεογνωσίας, όπως αυτή φανερώνεται στο δάκρυ του ανθρώπου.

Ένας τρόπος να βλέπεις τον κόσμο χωρίς τιμή

Στη βόρεια Ιαπωνία, εκεί όπου ο χειμώνας δεν είναι απλώς εποχή αλλά τρόπος ύπαρξης, το χιόνι είχε κοπάσει καθώς έμπαινε το Καλοκαίρι. Ο Γιάννης στεκόταν στην ξύλινη βεράντα του σπιτιού και έβλεπε στον ορίζοντα τις κερασιές. Κάπου εκεί, πίσω από μια σειρά χαμηλών στάβλων, ζούσε ο φίλος του.

Ο  Takashi (ο ευγενικός) δεν ήταν απλός άνθρωπος. Ήταν ένας Ιάπωνας που είχε εγκαταλείψει την πόλη πριν λίγα χρόνια, μετά από ένα συνέδριο στο Ιαπωνάι — μια μικρή πόλη που ο Γιάννης θυμόταν μόνο ως ένα όνομα σε μια διαφάνεια παρουσίασης και μια στιγμή αμηχανίας σε ένα καφέ γεμάτο καλώδια φόρτισης και άδειες καρέκλες. Εκεί είχαν γνωριστεί, δύο άνθρωποι που δεν είχαν τίποτα κοινό εκτός από μια παράξενη κούραση από τον κόσμο, και μία ανεξήγητη έλξη σαν γνώριμο χαμόγελο.

Η πρόσκληση είχε έρθει μήνες μετά. Μια απλή φράση:

«Αν έρθεις ποτέ βόρεια, υπάρχει χώρος για εσένα.»

Και τώρα ο Γιάννης ήταν εκεί.