Το ευλογημένο δέντρο της αφθονίας, οι μνήμες του τόπου, οι συμβολισμοί και οι σπιτικές γεύσεις που ταξιδεύουν από γενιά σε γενιά
Σε κάθε κήπο, μπαξέ ή αγρόκτημα της Βαλύρας, η ροδιά στέκεται σαν μια μικρή ευλογία της φύσης, ένα δέντρο που συντροφεύει τους ανθρώπους του χωριού από τα παλιά χρόνια. Οι εποχές αλλάζουν, οι συνήθειες μεταμορφώνονται και ο σύγχρονος τρόπος ζωής απομακρύνει πολλές φορές τον άνθρωπο από τη γη. Ωστόσο, οι σημερινοί Βαλυραίοι εξακολουθούν να καλλιεργούν τις ροδιές τους, να περιμένουν με χαρά την ωρίμανση των καρπών και να απολαμβάνουν τον πλούτο που προσφέρει απλόχερα ο τόπος τους.
Κι όμως, πόσοι από εμάς γνωρίζουμε πώς φύτρωσε η κάθε ροδιά στη συγκεκριμένη θέση; Ποιος έθαψε κάποτε έναν σπόρο, ποιος φύτεψε ένα μικρό δενδρύλλιο, ποιος μετέφερε έναν βλαστό από την αυλή των γονιών του στον κήπο του νέου του σπιτιού; Κάποιες από αυτές τις ιστορίες ίσως τις θυμούνται ακόμη οι παλαιότεροι. Άλλες χάθηκαν μαζί με εκείνους που τις έζησαν, αφήνοντας πίσω τους μόνο το δέντρο, που εξακολουθεί να καρποφορεί σιωπηλά.
Λες και η φύση συνομιλεί με τον Θεό και χαρίζει ως ευλογία υπέροχες ροδιές με γλυκούς καρπούς στους κατοίκους του χωριού. Οι κατακόκκινοι, ρόδινοι ή βαθύτερα πορφυροί καρποί ξεπροβάλλουν ανάμεσα στα πράσινα φύλλα, στολίζοντας τις αυλές και τους κήπους με τα χρώματα του Φθινοπώρου. Κάθε ώριμο ρόδι μοιάζει να κρύβει μέσα του ένα μικρό θησαυροφυλάκιο γεύσης, αλλά και μια υπόσχεση για την επόμενη σοδειά.
