Φωτό: Vicky Iliopoulou FB
Στο χωριό έλεγαν πως η Μαιρούλα δεν περπατούσε· κυλούσε απαλά, σαν να την φυσούσε ένα αόρατο αεράκι. Από μικρή ξεχώριζε — όχι γιατί μιλούσε πολύ ή γιατί ζητούσε την προσοχή, αλλά γιατί όπου στεκόταν, κάτι γλύκαινε. Ένα βλέμμα, ένα χαμόγελο, μια σιωπή.
Τη θυμούνταν όλοι με εκείνο το ψάθινο καπέλο. Με τα μικρά άνθη και τις ροζ κορδέλες που χόρευαν στον αέρα. Τα παιδιά γελούσαν, μα όχι κοροϊδευτικά — περισσότερο σαν να έβλεπαν κάτι όμορφο που δεν μπορούσαν να το εξηγήσουν.
Ο ήλιος δεν ήταν φίλος της. Την ζάλιζε, της θόλωνε τον κόσμο. Μα εκείνη δεν παραπονιόταν. Έσφιγγε το καπέλο της στο κεφάλι και συνέχιζε. Πάντα συνέχιζε.
Την Άνοιξη, όταν τα χωράφια γέμιζαν χρώματα, έβγαινε με τις φίλες της να μαζέψουν λουλούδια. Δεν ήταν η πιο γρήγορη ούτε η πιο ζωηρή. Ήταν όμως εκείνη που στεκόταν λίγο παραπάνω μπροστά σε κάθε άνθος, σαν να το ασπαζόταν.
Κανείς δεν ήξερε τι κουβαλούσε μέσα της.
Μέχρι που ήλθε εκείνη η άγια ημέρα.
Ήταν της Πεντηκοστής. Η εκκλησία ήταν γεμάτη. Καρυδόφυλλα στρωμένα στο δάπεδο, όπως πρόσταζε το έθιμο, και η ευωδιά του λιβανιού ανέβαινε αργά προς τον θόλο. Το φως έμπαινε απαλό από τα παράθυρα και ακουμπούσε πάνω στα πρόσωπα των πιστών.
Η Μαιρούλα στεκόταν ανάμεσά τους, σιωπηλή.
Είχε φέρει τα φύλλα της από τον κήπο της γιαγιάς της. Τα άπλωσε με φροντίδα, σχεδόν με δέος, σαν να ετοίμαζε τόπο για κάτι που δεν μπορούσε να ονομάσει.
Η φωνή του ιερέα άρχισε να γεμίζει τον ναό.
«Έτι δεόμεθα…»
Οι πιστοί γονάτισαν.
Ένα απαλό σύρσιμο υφασμάτων, ένας χαμηλός ήχος γονάτων πάνω στα φύλλα. Η Μαιρούλα λύγισε κι εκείνη. Τα γυμνά γόνατά της άγγιξαν το δροσερό στρώμα, και ένα ρίγος πέρασε μέσα από το σώμα της.
Στην αρχή ήταν όλα όπως πάντα.
Ύστερα όμως κάτι βάρυνε τον αέρα.
Η αναπνοή της έγινε αργή. Ένας κόμπος ανέβηκε στον λαιμό της. Δάκρυα κύλησαν σιωπηλά, χωρίς να ξέρει γιατί.
Ήταν σαν να στεκόταν μπροστά σε κάτι που την ξεπερνούσε.
Και τότε—
Μπροστά της, χαμηλά, εκεί που ακουμπούσε το βλέμμα της, άρχισε να σχηματίζεται κάτι αχνό. Σαν φως μέσα σε ομίχλη.
Ένα στέμμα.
Ήσυχο. Ζωντανό.
Και πίσω του… δύο γυμνά πόδια.
Ακίνητα. Φωτεινά.
Η καρδιά της χτύπησε δυνατά. Το σώμα της πάγωσε. Ήθελε να σηκωθεί, να φύγει, να κρυφτεί — μα δεν μπορούσε. Τα γόνατά της έμεναν καρφωμένα στα φύλλα. Η φωνή της είχε χαθεί.
Έμεινε εκεί.
Ανάμεσα στον φόβο και σε μια άγνωστη ειρήνη.
Φωτό: Pinterest
Όταν οι άλλοι σηκώθηκαν, εκείνη δεν μπόρεσε να τους ακολουθήσει. Ο χρόνος για τους πολλούς προχωρούσε. Για εκείνη είχε σταθεί. Μόνο όταν τελείωσαν όλα, ένιωσε σιγά-σιγά το σώμα της να την υπακούει.
Σηκώθηκε. Μα δεν ήταν πια η ίδια. Δεν μίλησε ποτέ για εκείνη τη στιγμή.
Μόνο τα μάτια της άλλαξαν. Έγιναν πιο βαθιά, πιο ήσυχα. Σαν να είχαν δει κάτι που δεν χωρούσε σε λόγια. Από εκείνη την ημέρα δεν παραπονέθηκε ξανά για τον ήλιο που έπεφτε επάνω στα μάτια της.
Μεγάλωσε. Έφυγε από το χωριό. Έφτιαξε οικογένεια στην πόλη. Έζησε όπως όλοι — και όμως όχι όπως όλοι. Κάτι μέσα της παρέμενε άγρυπνο, σαν μικρή φλόγα που δεν έσβηνε ποτέ.
Και το καπέλο;
Πάντα την υπηρετούσε. Όχι πια από ανάγκη, αλλά από παιδική μνήμη.
Πέρασαν τα χρόνια και μια μέρα επέστρεψε στο χωριό. Οι δρόμοι είχαν μικρύνει. Οι φωνές είχαν λιγοστέψει. Μα ο αέρας παρέμενε ο ίδιος.
Εκεί συνάντησε ένα κορίτσι.Το κοίταξε και για μια στιγμή πάγωσε. Ήταν σαν να έβλεπε τον εαυτό της. Το ίδιο βλέμμα που ζητούσε κάτι χωρίς να ξέρει τι.
Κάθισαν μαζί. Και για πρώτη φορά, η Μαιρούλα μίλησε. Δεν είπε πολλά. Μα εκείνη τη μέρα, κάτι ελευθερώθηκε.
Όταν ήρθε η ώρα να φύγει, στάθηκε μπροστά στο πατρικό της. Έβγαλε αργά το καπέλο. Το κράτησε για λίγο στα χέρια της. Οι κορδέλες κινήθηκαν απαλά στον άνεμο. Το άφησε πάνω στον μαντρότοιχο.Και αυτή τη φορά, δεν το κράτησε.
Έφυγε.
Γιατί εκεί που κάποτε φοβόταν το φως, τώρα το κουβαλούσε μέσα της.
Και όσοι την γνώρισαν λένε πως στο τέλος της ζωής της, η Μαιρούλα δεν έμοιαζε με άνθρωπο που φεύγει. Αλλά με κάποιον που — επιτέλους — βλέπει.
Κάποια απογεύματα της Άνοιξης, όταν ο αέρας φυσά ήρεμα πάνω από τα χωράφια, το παλιό καπέλο ακόμη στέκει στον μαντρότοιχο.
Οι κορδέλες του, ξεθωριασμένες πια, συνεχίζουν να κινούνται απαλά — όχι όπως παλιά, με παιδική ανεμελιά, αλλά σαν να θυμούνται.
Οι περαστικοί το κοιτούν χωρίς να γνωρίζουν την ιστορία του. Μα όσοι στέκονται λίγο παραπάνω, νιώθουν κάτι ανεξήγητο· μια σιωπή που δεν είναι άδεια, μια γλυκύτητα που δεν έχει λόγια. Σαν να έχει απομείνει εκεί ένα ίχνος.
Γιατί δεν ήταν το καπέλο που την προστάτευε από το φως.
Ήταν το φως που, σιγά-σιγά, την δίδασκε να αντέχει.
Μέχρι να έλθει η ώρα, να το αντικρίσει χωρίς φόβο.
Και ίσως — μόνο ίσως — εκείνη την ημέρα της Πεντηκοστής, όταν τα γόνατά της άγγιξαν τα καρυδόφυλλα και η ψυχή της λύγισε μαζί με το σώμα της, να της δόθηκε όχι μια απάντηση…αλλά ένας δρόμος.
Ένας δρόμος σιωπηλός, δύσκολος, μα φωτεινός.
Κι εκείνη τον περπάτησε χωρίς να μιλήσει.
Μέχρι που στο τέλος, δεν χρειαζόταν πια ούτε καπέλο, ούτε σκιά.
Γιατί είχε γίνει η ίδια φως.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου