Ο Τζίνης ο κεραμιδόγατος

 

                                                              Φωτό: Pinterest

Στην παλιά γειτονιά της κας Δέσποινας στην Αθήνα, εκεί όπου τα απογεύματα μοσχοβολούσαν γιασεμί και οι φωνές των παιδιών αντηχούσαν ανάμεσα στις πολυκατοικίες, ζούσε ένας γάτος που δεν έμοιαζε με τους άλλους. Ο Τζίνης ήταν μια παρουσία σχεδόν μυστηριακή, σαν να κουβαλούσε μέσα του κάτι αρχέγονο και ακατανόητο.

Από μικρός ήταν δραστήριος, γεμάτος περιέργεια και όρεξη—κυριολεκτικά και μεταφορικά. Του άρεσε να τρώει. Πολύ. Ό,τι του έβαζε η κα Δέσποινα, το εξαφάνιζε με λαχτάρα, σαν να φοβόταν ότι το φαγητό θα το στερηθεί. Με τα χρόνια, το μικρό γατάκι μεταμορφώθηκε σε έναν εντυπωσιακά μεγαλόσωμο γάτο, με στιβαρό σώμα και πυκνό τρίχωμα που γυάλιζε στον ήλιο.

Όμως δεν ήταν το μέγεθός του που τον έκανε να ξεχωρίζει. Ήταν το βλέμμα του.

Ο Τζίνης κοίταζε τους ανθρώπους στα μάτια με έναν τρόπο που τους αναστάτωνε. Δεν ήταν ένα απλό, αθώο κοίταγμα ζώου. Ήταν βαθύ, διαπεραστικό, σχεδόν ανθρώπινο. Οι επισκέπτες του σπιτιού ένιωθαν άβολα όταν τον συναντούσαν. «Σαν να μας διαβάζει», έλεγαν χαμηλόφωνα. Κι εκείνος καθόταν ακίνητος, με τα μάτια του καρφωμένα πάνω τους, σαν να ζύγιζε τις σκέψεις τους, σαν να αποκάλυπτε σιωπηλά τα μυστικά τους.

Κατά τ’ άλλα, η ζωή του ήταν απλή. Του άρεσε να ξαπλώνει στον καναπέ και να παρακολουθεί την τηλεόραση, να κυνηγά περιστέρια στη βεράντα—πάντα με μια τεμπέλικη μεγαλοπρέπεια—και να περιφέρεται σαν βασιλιάς στον μικρό του κόσμο.

Μέχρι που μια μέρα, η κα Δέσποινα αποφάσισε να του φέρει συντροφιά.

Μια μικρή γατούλα που ήταν το ακριβώς αντίθετό του. Λεπτή, ζωηρή, παιχνιδιάρα. Έτρεχε ασταμάτητα, κυνηγούσε σκιές και ουρές, και προσπαθούσε με κάθε τρόπο να τον παρασύρει στο παιχνίδι. Ο Τζίνης στην αρχή την κοιτούσε με δυσπιστία. Κρατούσε αποστάσεις, σαν να μην ήθελε να διαταραχθεί η ηρεμία του.

Όμως ο χρόνος, που όλα τα μαλακώνει, άρχισε να φέρνει αλλαγές.

Σιγά σιγά, ο Τζίνης άρχισε να την ανέχεται. Μετά να τη συνοδεύει. Και τέλος, να την προστατεύει. Αν κάποιο περιστέρι πλησίαζε πολύ, αν ακουγόταν κάποιος άγνωστος θόρυβος, εκείνος στεκόταν μπροστά της, επιβλητικός και ακίνητος, σαν φύλακας.

Η μικρή γατούλα τον αγάπησε. Και εκείνος, με τον δικό του τρόπο, ανταπέδωσε.

Ήρθε η άνοιξη. Οι νεραντζιές άνθισαν και ο αέρας γέμισε αρώματα. Η φύση ξυπνούσε, και μαζί της ξυπνούσαν και τα ένστικτα. Η γατούλα άρχισε να γίνεται ανήσυχη, να νιαουρίζει διαφορετικά, να ζητά κάτι που δεν μπορούσε να εκφράσει αλλιώς.

Η κα Δέσποινα το κατάλαβε.

Ήταν Μεγάλη Εβδομάδα. Ανάσταση πλησίαζε. Και μαζί της, μια απόφαση που της φαινόταν λογική, σχεδόν αυτονόητη. Πήρε τηλέφωνο τον κτηνίατρο και έκλεισε ραντεβού για να στειρώσει τον Τζίνη.

«Για το καλό του», σκέφτηκε.

Ο Τζίνης δεν ήταν άνθρωπος. Κι όμως, εκείνες τις μέρες, κάτι άλλαξε. Έγινε πιο σιωπηλός. Το βλέμμα του απέκτησε μια παράξενη ένταση, σαν να είχε καταλάβει κάτι που δεν μπορούσε να ειπωθεί.

Το πρωί του ραντεβού, η κα Δέσποινα προσπάθησε να τον βάλει στο πλαστικό κλουβάκι μεταφοράς. Εκείνος αντιστάθηκε. Όχι όπως ένα φοβισμένο ζώο, αλλά όπως κάποιος που αρνείται.

Και τότε, συνέβη το απίστευτο.

Με μια κραυγή—όχι απλό νιαούρισμα, αλλά κάτι πιο βαθύ, σχεδόν ανθρώπινο—και ένα αναφιλητό που πάγωσε την ατμόσφαιρα, ο Τζίνης τινάχτηκε, σκαρφάλωσε στον μεσότοιχο του διπλανού διαμερίσματος και εξαφανίστηκε.

Λες και τον κατάπιε η γη.

Πέρασαν μήνες. Πέντε ολόκληροι μήνες χωρίς κανένα ίχνος. Η κα Δέσποινα κόλλησε φωτογραφίες του στις κολώνες της ΔΕΗ, ρώτησε γείτονες, περπάτησε δρόμους. Τίποτα.

Ο Τζίνης είχε χαθεί.

Ώσπου ένα Σάββατο, σε μια μεγάλη λαϊκή αγορά σε άλλη συνοικία, τον είδε.

Πάνω στα κεραμίδια μιας μικρής μονοκατοικίας, καθόταν ένας γάτος της. Αδυνατισμένος αλλά αγέρωχος με τη διαπεραστική του ματιά.  Την κοιτούσε επίμονα.

«Τζίνη!» του φώναξε με λαχτάρα.

«Νιάου», απάντησε εκείνος.

Η καρδιά της χτύπησε δυνατά. Τον κάλεσε ξανά και ξανά. Του ζήτησε να κατέβει. Εκείνος δεν κουνήθηκε.

Ένας άντρας βγήκε από το σπίτι.

Μετά από λίγα λόγια, δεν υπήρχε αμφιβολία. Ήταν ο Τζίνης.

«Δεν είναι αυτό το γατί  εκείνο που νομίζουμε», της είπε ο άντρας ήρεμα. «Είναι πολύ νοήμον. Καταλαβαίνει περισσότερα απ’ όσα  γνωρίζουμε.»

Η κα Δέσποινα δάκρυσε.

«Έφυγε τη μέρα που θα τον στειρώναμε…» ψιθύρισε.

Ο άντρας χαμογέλασε αχνά.

«Ταιριάζουμε», απάντησε. «Κι εγώ θα μπορούσα να είμαι αλλού. Να έχω χρήματα, θέση, δύναμη. Αντί γι’ αυτό, ζω εδώ, με λίγα, και διδάσκω μουσική. Εκείνος προστάτευσε το σώμα του. Εγώ την ψυχή μου.»

Έκανε μια μικρή παύση.

«Ο ευνουχισμός δεν είναι μόνο σωματικός. Είναι και ό,τι μας κόβει από αυτό που πραγματικά είμαστε. Και τότε… φεύγουμε.»

Η κα Δέσποινα κοίταξε τον Τζίνη. Εκείνος την κοιτούσε πίσω. Όχι με κατηγορία. Αλλά με μια απόσταση.

«Δεν θα του κάνω τίποτα», είπε σιγανά. «Μόνο να γυρίσει στο σπίτι μας θέλω…»

Ο άντρας κούνησε το κεφάλι.

«Να έρχεστε να τον βλέπετε», της είπε. «Γιατί όταν κοπεί το σχοινί της εμπιστοσύνης… δύσκολα ξαναδένει.»

Ο Τζίνης έμεινε εκεί. Στην κεραμοσκεπή. Ισχνός αλλά ελεύθερος.

Και ίσως, για πρώτη φορά, ολόκληρος.