Γράφει η Αγγελική Ρουμελιώτου
Κοινωνική Λειτουργός
Την συνάντησα για πρώτη φορά δίπλα σε μια στοίβα εφημερίδες.
«Διαβάζω παιδάκι μου. Είμαι μεγάλη πια, το ξέρω, αλλά διαβάζω για να ξέρω τι γίνεται στον κόσμο» μου είπε.
Γύρω της απλωνόταν ένας κόσμος ολόκληρος, ένα περιβόλι. Σαν εκείνο το
περιβόλι που πέρναγα τα καλοκαίρια μου, σχεδόν σαν αγρίμι. Θυμάμαι ότι,
ανάμεσα σε όλα τα δέντρα του περιβολιού που με μεγάλωσε, ήταν και μια
βερικοκιά. Αν έκοβες τον καρπό της σε ενδιέφερε όχι το βερίκοκο , αλλά
το να φτάσεις στα απόκρυφά του, στο κουκούτσι του, το οποίο ήταν τελείως
διαφορετικό. Δεν ήταν καθόλου πικρό. Αντίθετα ήταν γλυκό , πολύ γλυκό.
Τόσα χρόνια έχουν περάσει από τότε αλλά αυτό το κουκούτσι ακόμα το
ψάχνω, όχι βέβαια ως κουκούτσι αλλά ως ουσία ζωής. Μια ουσία που θα
επιτρέψει στη ματιά μου να εισχωρήσει από μια χαραμάδα σε ό,τι
πραγματικά αξίζει στη ζωή . Λέγεται βέβαια ότι τα πολυτιμότερα πράγματα
στη ζωή, δεν είναι πράγματα…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου