Η προσδοκία των εθνών
Ο Αισχύλος στην τριλογία του - «Προμηθεύς Πυρφόρος», «Προμηθεύς Δεσμώτης» και «Προμηθεύς Λυόμενος» - παρουσιάζει όλες τις φάσεις του δράματος της ανθρωπότητας στο πρόσωπο του Προμηθέως, πού έβασανίζετο σκληρά, θα είναι ένας απόγονος της παρθένου ' Ιοϋς, ο όποιος θα γεννηθή κατά υπερφυσικό τρόπο.
Στο τέλος της τραγωδίας εμφανίζεται ο ' Ερμής, ο όποιος λέγει στον Προμηθέα ότι θα ελευθερωθεί τότε μόνον, όταν κάποιος από τους θεούς τον άντικαταστήοη καί πάθη άντ' αύτοϋ, και αυτός θα κατέλθει και στα σκοτεινά βάθη του "Αδου.
Γράφει ο Αισχύλος τα έξης: «Τοιοϋδε μόχθου τέρμα μη τι προσδοκά πριν αν θεός τις όίάόοχος των σων πόνων φανή, θέληση τ' εις άναύγητον μολεϊν
"Αδην, κνεφαία τ' άμφί Ταρτάρου βάθη».
(Αισχύλου, Προμηθεύς Δεσμώτης, στ. 1026-1029). Καί η ερμηνεία:
«Καί μην προσμένεις στο μαρτύριο αυτό σου τέλος,πρί να βρεθή κανείς θεός, πού θα θέληση να πάρη επάνω του τα πάθια σου καί πάει στοΰ άφεγγου τ' "Αδη τ' άραχλα βαθειά σκοτάδια».
(Μεταφ. Ίωάν. Γρυπάρη).
Πολύ επίσης ενδιαφέρον παρουσιάζει ο διάλογος του Σωκράτη με τον Αλκιβιάδη. Ο Σωκράτης κάνει λόγο για κάποιο θρησκευτικό παιδαγωγό πού θα έλθει και θα διδάξει τους ανθρώπους περί των καθηκόντων τους αναμεταξύ τους και προς τους θεούς. Πείθει τον μαθητή του για την έλευση του παιδαγωγού, πού θα έχει μεγάλη αποστολή. Και ο Αλκιβιάδης φλεγόμενος από το πόθο της ελεύσεως έρωτα: Πότε θα έλθει και ποιος θα είναι αυτός ο παιδαγωγός; «Πότε οϋν παρέσται ό χρόνος ούτος, ω Σώκρατες; καί τίς ό παιδεύων; ήδιοτα γαρ αν μοι δοκώ ίδεΐν τον άνθρωπον τούτον τίς εστίν».
Συνεχίζεται ο διάλογος με πολύ ενδιαφέρον, και ο Σωκράτης τονίζει ότι ο παιδαγωγός εκείνος ενδιαφέρεται εξαιρετικά για τον άνθρωπο. Και προσθέτει: «θεοΐς δε... πάντα τα νομιζόμενα δώσομεν, όταν έκείνην την ήμέραν έλθοϋσαν ϊδω."Ηξει δ' ου δια μακρού τούτων θελόντων». Ο Αλκιβιάδης διατρανώνει τον πόθο του να τον γνωρίσει και το συμπέρασμα της συζητήσεως είναι ότι εκείνος: «Δεν θ' άργήοη να έλθη». ("Ηξει δ' ου δια μακρού).
Αξίζει να αναφέρουμε εκείνο, το όποιο τόνισε ο Σωκράτης στην απολογία του, διότι αισθανόταν εσωτερικά το καθήκον να αφυπνίσει ηθικά τους Αθηναίους. Είχε τη συναίσθηση ότι αποστολή του ήταν να κινήσει τους Αθηναίους σε μια πνευματική αφύπνιση, ενώ εκείνοι τον καταδίκαζαν σε θάνατο. Και παραμένει πράγματι, ιστορική, εξαιρετικά ουσιαστική και βασική, η φράση του Σωκράτη: «Καθεύδοντες διατελείτε αν, ει μη τίνα άλλον ο Θεός ύμΐν έπιπέμψειε κηδόμενος υμών» (Πλάτωνος: ' Απολογία Σωκράτους 31 Α).
Ήταν ένα έντονο και ζωηρό σάλπισμα, για να ξυπνήσουν οι Αθηναίοι από τον πνευματικό λήθαργο.
Το κείμενο είναι βασισμένο στο βιβλίο του αείμνηστου καθηγητή αστρονομίας του Πανεπιστημίου Αθηνών Δημητρίου Δ. Κωτσάκη. « Το άστρο της Βηθλεέμ».
users.sch
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου