Του Φώτη Πετρόπουλου-Παιδαγωγού
Περπατώ ανάμεσα στις ράγες των τρένων που από καιρό έχουν σιγήσει. Το τραίνο δεν περνά πια…. Τα μεγάλα χαλίκια που βρίσκονται διασκορπισμένα, εμποδίζουν τα πόδια μου να πατήσουν στέρεα στα ξύλα και βάζουν τρικλοποδιές στη σκέψη μου.
Η μέρα έχει πάρει για τα καλά την ανηφοριά της. Οι υποχρεώσεις μιας κοπιαστικής εργασίας τελείωσαν αλλά η σκέψη μου λειτουργεί σε έντονο ρυθμό. Τούτο το απόγευμα περιμένω να ανταμώσω τον Άνεμο…..
Δυο βήματα από τον Κούβελα που φέρνει πάντα τη βροχή. Απέναντι ο Ταΰγετος. Εδώ η σιωπή αποτελεί αυτοπεποίθηση της ποιότητας. Η αγέρωχη ματιά της περηφάνιας μας συναντά την ταπεινότητα της βασανισμένης μας ύπαρξης. Οι λεύκες λικνίζονται στον απόηχο του καρναβαλιού και μαζί τους στήνουν χορό οι θύμισές μας. Διαβάστε περισσότερα »
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου