Ο Παγανέλης λείψανο
της σμίλης του Φειδίου
ευρίσκεται στα σύννεφα
και στην οδό σταδίου.
Αξιομνημόνευτο στα λογοτεχνικά χρονικά παραμένει το γέλασμα που έκανε ο ποιητής Γεώργιος Σουρής προς τον λογοτέχνη και δημοσιογράφο Σπυρίδωνα Παγανέλη , μία πρωταπριλιά στο Ζάππειο.
Η καταγωγή του Σπυρίδωνα Παγανέλη ήταν από τη Μύκονο , όπου και γεννήθηκε. Στην Αθήνα διέμενε στον Πειραιά. Ήταν ενθουσιώδης υμνητής των αρχαίων τόπων Δελφών, Δήλου, Ολυμπίας και άλλων. Χρημάτισε σύμβουλος της Αρχαιολογικής Εταιρείας, καθώς και Γενικός Πρόξενος της Ελλάδας στη Φιλιππούπολη, επίσης διευθυντής της Εθνικής Βιβλιοθήκης στην Αθήνα.
Συνεργάστηκε
με την εφημερίδα «Ακρόπολις»,
την «Εβδομάδα»
που εξέδιδε ο Δημήτριος Καμπούρογλου ,
την «Κλειώ» που εκδιδόταν στη Λειψία,
την «Εφημερίδα» του Κορομηλά, την
«Εικονογραφημένη Εστία» του Γ. Δροσίνη
κλπ.
Ο
Γρηγόριος Ξενόπουλος
αναφέρει
στη «Νέα Εστία »
(1 Αυγούστου 1933, τεύχος 159) ότι, όταν το
1894 αξιωματικοί που ανήκαν στην «Εθνική
Εταιρεία» πήγαν και έσπασαν τα γραφεία
της «Ακρόπολης» του Βλάση Γαβριηλίδη,
επειδή τους ασκούσε κριτική. Κανένας
δημοσιογράφος άλλης εφημερίδας δεν
τόλμησε να κατακρίνει την πράξη τους,
επειδή φοβούνταν τις συνέπειες. Η μόνη
που τους αποδοκίμασε ήταν η «Εστία», με
άρθρο που είχε την υπογραφή του
Παγανέλη.
Στο
έργο του ο ρομαντισμός συναντά την
αρχαιολατρία, υπάρχει μια μελαγχολική
νοσταλγία για την αρχαιότητα, για την
αρχαία ελληνική «αρετή», καθώς την εποχή
του «την έβρισκε φτωχή σε γενναίες
πράξεις, μίζερη σε πετάγματα υψηλά»,
όπως έγραψε ο Δ. Γιάκος στη «Νέα Εστία»
(τεύχος 624) (βλπ. Βικιπαίδεια).
Αυτά όμως τα ρομαντικά , νοητικά ανεβάσματα του Παγανέλη, είχαν και τη γήινη πλευρά τους, όπως το γεγονός ότι ήταν ένας ευπαρουσίαστος άνδρας και φλογερός εραστής. Ο Σουρής εκτιμούσε τον Παγανέλη, του είχε αδιαμφισβήτητα τραβήξει τον ενδιαφέρον η δράση του ως δημοσιογράφος και λογοτέχνης. Πάραυτα, σκέφτηκε έναν άκρως πρωτότυπο τρόπο για να τον απαθανατίσει στην παλιά Αθήνα, γι΄ αυτό του σκάρωσε μία αξέχαστη πρωταπριλιάτικη πλάκα.
Φρόντισε να του σταλεί μήνυμα στο γραφείο , ως δήθεν προερχόμενο από την ερωμένη του, με το οποίο όριζε ερωτική εσπερινή συνάντηση στο Ζάππειο, το βράδυ της πρωταπριλιάς. Ο Παγανέλης ήλθε από τον Πειραιά, με κάθε προετοιμασία και μεγαλοπρέπεια, και στήθηκε δύο ώρες όρθιος να περιμένει να προσέλθει η ερωμένη του. Ο Σουρής, μαζί με κάποιους φίλους του, είχαν καθίσει σε κοντινό καφενείο και παρακολουθούσαν τον στολισμένο εραστή, ο οποίος αγωνιούσε και δύσκολα συγκρατούσε τον εαυτόν του περιμένοντας. Όσο τον κοιτούσαν, τόσο αστειεύονταν και γελούσαν αφανώς , αλλά ακατάπαυστα.
Κάποια στιγμή τούς κατάλαβε όλο το καφενείο και οι πάντες παρακολουθούσαν τον Παγανέλη χαχανίζοντας. Όταν βέβαια κατάλαβε ο ίδιος ότι του έχουν οργανώσει πρωταπριλιάτικη πλάκα, έτρεξε να βρει τον Σουρή και να του ξεριζώσει τα γένια που τον διαπόμπευσε, αλλά εκείνος είχε ήδη γίνει άφαντος (Νεοτ.Εγκυκ.Λεξ.Ηλίου, το. 3, σελ.359! Η γλώσσα του Παγανέλη είναι αρχαϊκή καθαρεύουσα, αρκετά ζωντανή εντούτοις. Εξαιρετικά σκιαγράφησε τον Σπυρίδωνα Παγανέλη ο Γεώργιος Σουρής ,με τον καυτό, πολύ πικάντικο αλλά και άκρως συμβολικό ποιητικό του λόγο.
Καλή πρωταπριλιά!
Ο Θεός μαζί σας!
Ευθυμία Η. Κοντοπούλου
31/3/2022
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου