Στην καρδιά της Μεσσήνης, εκεί όπου η παράδοση συναντά το βίωμα και η συλλογικότητα μετατρέπεται σε γιορτή, αναβιώνει κάθε χρόνο ένα από τα πιο δυναμικά και αγαπημένα αποκριάτικα έθιμα: το έθιμο της φωτιάς. Μια τελετουργία που δεν περιορίζεται απλώς στο άναμμα μιας μεγάλης φλόγας, αλλά εξελίσσεται σε μια εμπειρία που ενώνει γενιές, γειτονιές και καρδιές.
Η φωτιά δεν είναι μόνο στοιχείο. Είναι σύμβολο. Είναι κάθαρση, αναγέννηση, δύναμη και χαρά. Και στη Μεσσήνη, κάθε σπίθα της κουβαλά ιστορίες ανθρώπων που αγαπούν τον τόπο τους και φροντίζουν να κρατούν άσβεστη τη φλόγα της παράδοσης.
Ο άνθρωπος πίσω από τον φακό
Ανάμεσα σε εκείνους που υπηρετούν με αγάπη και αφοσίωση την τοπική μας ταυτότητα, ξεχωρίζει ο κύριος Γιώργος Οικονομόπουλος. Οδηγός στον Δήμο Μεσσήνης, μα πάνω απ’ όλα άνθρωπος της δράσης, της χαράς και της δημιουργίας. Λάτρης της τοπικής παράδοσης και δεινός φωτογράφος, έχει καταφέρει μέσα από τον φακό του να μετατρέψει απλές στιγμές σε πολύτιμα τεκμήρια μνήμης.
Ο Γιώργος δεν είναι απλώς ένας παρατηρητής των γεγονότων. Είναι παρών. Συμμετέχει, ιδρώνει, κουβαλά, οργανώνει και ταυτόχρονα απαθανατίζει. Μέσα από τη σελίδα του στο Facebook, μας καθήλωσε με μία σειρά δεκαπέντε φωτογραφιών από την προετοιμασία για το άναμμα της φωτιάς στη Μεσσήνη. Από τη μεταφορά των ξύλων μέχρι τη σημαιοστόλιστη πόλη, κάθε εικόνα του ήταν μια μικρή ιστορία που ζωντάνευε μπροστά στα μάτια μας.
Η προετοιμασία – Μια γιορτή πριν τη γιορτή
Η προετοιμασία για το έθιμο της φωτιάς ξεκινά μέρες πριν. Το φορτηγό του Δήμου Μεσσήνης γεμίζει, τα χέρια λερώνουν, οι πλάτες σκύβουν, μα τα πρόσωπα λάμπουν από προσμονή.
Οι σωροί των ξύλων στοιβάζονται με τάξη και προσοχή, σχηματίζοντας έναν εντυπωσιακό όγκο που σύντομα θα μετατραπεί σε πύρινο θέαμα. Η συνεργασία είναι υποδειγματική. Δεν υπάρχει διάκριση ηλικίας ή ρόλου – όλοι είναι κρίκοι της ίδιας αλυσίδας. Η συμμετοχή δεν επιβάλλεται· προκύπτει όχι μόνο ως εργασία αλλά και ως φυσική έκφραση της αγάπης για τον τόπο.
Η Μεσσήνη στολίζεται με σημαίες, χρώματα και χαμόγελα. Οι δρόμοι γεμίζουν κίνηση, τα παιδιά τρέχουν ανυπόμονα, οι μεγαλύτεροι θυμούνται παλιότερες χρονιές και αφηγούνται ιστορίες από φωτιές που έμειναν αξέχαστες. Η πόλη αναπνέει διαφορετικά. Είναι σαν να ξέρει πως πλησιάζει η στιγμή που θα φωτιστεί όχι μόνο ο ουρανός, αλλά και οι καρδιές των ανθρώπων της.
Η στιγμή της φωτιάς
Και έρχεται το βράδυ. Η αναμονή κορυφώνεται. Ο κόσμος συγκεντρώνεται γύρω από τον σωρό των ξύλων. Η ένταση είναι γλυκιά, σχεδόν τελετουργική. Όλοι περιμένουν εκείνη τη στιγμή που η σπίθα θα γίνει φλόγα.
Η φωτιά ανάβει και μέσα σε λίγα λεπτά οι φλόγες υψώνονται επιβλητικές. Ο ήχος του ξύλου που καίγεται αναμειγνύεται με χειροκροτήματα, γέλια και μουσικές. Τα πρόσωπα φωτίζονται από το πορτοκαλί φως, τα μάτια λαμπυρίζουν, οι σκιές χορεύουν στον ρυθμό της φλόγας. Είναι μια στιγμή που δεν περιγράφεται εύκολα – βιώνεται.
Και εκεί, ανάμεσα στον κόσμο, ο Γιώργος. Μπορεί ο ιδρώτας να τρέχει στο μέτωπό του από την ένταση της προετοιμασίας, μπορεί το κόκκινο τζάκετ του να μοιάζει σαν να έχει πάρει φωτιά από τις αντανακλάσεις των φλογών, παρ’ όλα αυτά με χαμόγελο μας καλωσορίζει στο αποψινό αποκριάτικο δρώμενο. Είναι ο άνθρωπος που θα σε χαιρετήσει με ενθουσιασμό, θα σου μιλήσει για την ιστορία του εθίμου, θα σου δείξει την καλύτερη γωνία για μια φωτογραφία και ταυτόχρονα θα προλάβει να απαθανατίσει τη δική σου στιγμή.
Η δύναμη της εικόνας
Η φωτογραφία δεν είναι απλώς καταγραφή. Είναι μνήμη, συναίσθημα, τεκμήριο εποχής. Και ο Γιώργος έχει αποδείξει πολλές φορές πως γνωρίζει καλά αυτή τη δύναμη. Πρόσφατα μας μάγεψε με σκηνές της ανατολής του ηλίου στην κρυστάλλινη Παραλία της Μπούκας.
Εκεί, όπου το φως ξεπροβάλλει διστακτικά από τον ορίζοντα και αγκαλιάζει τη θάλασσα, ο φακός του κατέγραψε εικόνες που μοιάζουν με ζωγραφικούς πίνακες. Το ροζ και το χρυσαφί του ουρανού καθρεφτίζονταν στα νερά, δημιουργώντας ένα σκηνικό γαλήνης και ελπίδας. Πολλοί από εμάς, βλέποντας εκείνες τις φωτογραφίες, νιώσαμε την ανάγκη να επισκεφθούμε ξανά την παραλία, να σταθούμε για λίγο και να παρατηρήσουμε την ομορφιά που συχνά προσπερνούμε.
Αυτή είναι η μαγεία του: μας θυμίζει την αξία των απλών στιγμών. Μας κάνει να δούμε τον τόπο μας με νέα ματιά. Και απόψε, από τη γαλήνη της αυγής, περάσαμε στη φλόγα της Αποκριάς. Από την ηρεμία της θάλασσας, στην ένταση της φωτιάς. Δύο εικόνες διαφορετικές, μα με κοινό παρονομαστή την αγάπη για τη Μεσσήνη.
Το έθιμο ως ζωντανή κληρονομιά
Το έθιμο της φωτιάς δεν είναι απλώς ένα θέαμα. Είναι μια ζωντανή κληρονομιά που μεταφέρεται από γενιά σε γενιά. Οι παλαιότεροι θυμούνται εποχές που τα μέσα ήταν λιγότερα, μα ο ενθουσιασμός το ίδιο δυνατός. Οι νεότεροι συμμετέχουν με δημιουργικότητα, προσθέτοντας το δικό τους αποτύπωμα και διασφαλίζοντας τη συνέχεια.
Σε μια εποχή όπου όλα αλλάζουν γρήγορα, τέτοιες στιγμές λειτουργούν ως σταθερά σημεία αναφοράς. Μας υπενθυμίζουν ποιοι είμαστε, από πού ερχόμαστε και τι αξίζει να διατηρήσουμε. Η φωτιά, πέρα από το εντυπωσιακό της θέαμα, λειτουργεί και συμβολικά. Καίει ό,τι παλιό και φέρνει την προσδοκία του καινούργιου. Ενώνει τους ανθρώπους σε έναν κύκλο, γύρω από ένα κοινό κέντρο. Δεν υπάρχουν αποστάσεις – μόνο κοινή εμπειρία, κοινό συναίσθημα.
Ο Γιώργος, άνθρωπος της χαράς και της δράσης
Όσοι έχουν συναντήσει τον Γιώργο από κοντά ή έχουν επικοινωνήσει μαζί του μέσω Facebook, γνωρίζουν καλά πως πρόκειται για έναν άνθρωπο αυθεντικό. Δεν φωτογραφίζει για να εντυπωσιάσει. Φωτογραφίζει γιατί αγαπά. Και αυτή η αγάπη φαίνεται σε κάθε του ανάρτηση.
Είναι ο άνθρωπος που θα ξυπνήσει νωρίς για να προλάβει την ανατολή. Που θα σταθεί με υπομονή για να αποτυπώσει τη σωστή στιγμή. Που θα μοιραστεί το αποτέλεσμα με γενναιοδωρία, χωρίς ίχνος έπαρσης. Που θα βρεθεί στην πρώτη γραμμή της προετοιμασίας και στην ίδια στιγμή πίσω από τον φακό.
Συγχαρητήρια και ευχές
Αξίζουν θερμά συγχαρητήρια στον κύριο Γιώργο Οικονομόπουλο για τη συνεχή και ανιδιοτελή προσφορά του στην ανάδειξη της τοπικής μας ζωής καθώς και στους εργαζόμενους στον Δήμο Μεσσήνης. Μέσα από τις φωτογραφίες του, η Μεσσήνη αποκτά φωνή και εικόνα. Οι στιγμές μας δεν χάνονται – μένουν, φωτίζοντας το παρόν και το μέλλον.
Παράλληλα, θερμές ευχές σε όλους τους κατοίκους της Μεσσήνης. Να διατηρούμε ζωντανά τα έθιμά μας, να συμμετέχουμε με ενθουσιασμό, να αγκαλιάζουμε ο ένας τον άλλον γύρω από τη φωτιά – κυριολεκτικά και συμβολικά. Να συνεχίσουμε να δημιουργούμε αναμνήσεις που θα γίνουν ιστορίες για τις επόμενες γενιές.
Η φλόγα που άναψε απόψε δεν είναι μόνο φωτιά από ξύλα. Είναι η φλόγα του Δήμου Μεσσήνης, της μνήμης και της ελπίδας. Και όσο υπάρχουν άνθρωποι σαν τον Γιώργο να τη φωτίζουν με τον φακό και το χαμόγελό τους, μπορούμε να είμαστε βέβαιοι πως o Δήμος Μεσσήνης θα συνεχίσει να καίει δυνατά – με φως, με πάθος και με καρδιά.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου