1.Εισαγωγή
Σήμερα, 13 Φεβρουαρίου 2026, η Εκκλησία μας τιμά με ιδιαίτερη συγκίνηση και πνευματική χαρά τη μνήμη των Αγίων Αποστόλων Ακύλα και Πρίσκιλλας , οι οποίοι προβάλλονται ως φωτεινό πρότυπο της εν Χριστώ συζυγίας. Η ημέρα αυτή έχει χαρακτηριστεί εύστοχα ως «ημέρα των ερωτευμένων Ορθοδόξων Χριστιανών», όχι με τη συναισθηματική ή κοσμική έννοια του έρωτα, αλλά με το βαθύ, εκκλησιαστικό και σωτηριολογικό του περιεχόμενο. Ο έρωτας, όταν αγιάζεται, μεταμορφώνεται σε αγάπη σταυρική· και ο γάμος, όταν θεμελιώνεται εν Χριστώ, γίνεται οδός αγιασμού και σωτηρίας.
2. Η εορτή των Αγίων Ακύλα και Πρίσκιλλας και το νόημά της
Οι Άγιοι Ακύλας και Πρίσκιλλα υπήρξαν ζευγάρι Ιουδαίων Χριστιανών του 1ου αιώνα. Αναφέρονται στις Πράξεις των Αποστόλων (Πρ. 18, 1-3) και στις επιστολές του Αποστόλου Παύλου (Ρωμ. 16,3-5· Α΄ Κορ. 16,19· Β΄ Τιμ. 4,19). Ήταν συνεργάτες του Αποστόλου των Εθνών, φιλοξενούσαν τον ίδιο στο σπίτι τους και συνέβαλαν ενεργά στη διάδοση του Ευαγγελίου. Το σπίτι τους έγινε «κατ’ οίκον Εκκλησία», τόπος λατρείας και σύναξης των πιστών.
Ο Ιερός Χρυσόστομος, σχολιάζοντας τη μνεία τους στις επιστολές του Αποστόλου Παύλου, επισημαίνει ότι «ούτως ην η αρετή αυτών μεγάλη, ώστε και την οικίαν αυτών Εκκλησίαν γενέσθαι» (PG 60, 669). Το ζεύγος αυτό δεν περιορίστηκε σε μια ιδιωτική ευσέβεια· μετέβαλε τον έγγαμο βίο του σε αποστολή, σε διακονία, σε μαρτυρία.
Το νόημα της εορτής τους έγκειται ακριβώς σε αυτή τη μεταμόρφωση του γάμου: από ατομική υπόθεση δύο ανθρώπων σε εκκλησιαστικό γεγονός. Ο γάμος δεν είναι απλώς κοινωνικό συμβόλαιο ή νομική πράξη· είναι μυστήριο, δηλαδή τρόπος παρουσίας της Χάριτος του Θεού στον κόσμο. Όπως τονίζει ο Άγιος Ιγνάτιος ο Θεοφόρος, «ο γάμος γίνεται κατά Θεόν, και ου κατά επιθυμίαν» (Επιστολή προς Πολύκαρπον, 5).
Στην εποχή μας, όπου ο γάμος συχνά δοκιμάζεται από ατομικισμό, ανασφάλεια και σύγχυση ρόλων, οι Άγιοι Ακύλας και Πρίσκιλλα υπενθυμίζουν ότι η συζυγία είναι κοινή πορεία προς τη Βασιλεία των Ουρανών. Δεν είναι απλώς συνύπαρξη, αλλά «συμπόρευση εν Χριστώ».
3. Ο εν Χριστώ γάμος των ανθρώπων
Ο Απόστολος Παύλος χαρακτηρίζει τον γάμο «μυστήριον μέγα» (Εφ. 5,32), παραλληλίζοντάς τον με τη σχέση του Χριστού και της Εκκλησίας. Αυτός ο παραλληλισμός αποκαλύπτει το θεολογικό βάθος του γάμου: είναι εικόνα της αγάπης του Χριστού, ο οποίος «παρέδωκεν εαυτόν υπέρ αυτής» (Εφ. 5,25).
Σύμφωνα με τον Άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο, ο άνδρας καλείται να αγαπά τη σύζυγό του «ουχ ως δούλην, αλλά ως σώμα αυτού» (PG 62, 143). Η γυναίκα, αντίστοιχα, καλείται να σέβεται τον σύζυγο όχι ως εξουσιαστή, αλλά ως κεφαλή αγάπης και θυσίας. Η αμοιβαιότητα είναι το θεμέλιο.
Ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος, στον λόγο του για τον γάμο, τονίζει ότι «ο γάμος ουκ εστίν εμπόδιον αρετής, αλλά τρόπος αρετής» (Λόγος ΛΖ’). Η οικογένεια γίνεται εργαστήρι αγιασμού: εκεί καλλιεργείται η υπομονή, η συγχώρηση, η ταπείνωση και η θυσία.
Ο γάμος δεν είναι ιδιωτική ευτυχία, αλλά σταυρός και ανάσταση. Όπως σημειώνει ο Άγιος Πορφύριος, «όταν αγαπάς αληθινά, δεν πιέζεις· προσεύχεσαι και εμπιστεύεσαι τον Χριστό» (Βίος και Λόγοι).
4. ΤΙ ΣΥΝΘΕΤΕΙ ΕΝΑΝ ΚΑΛΟ ΓΑΜΟ
4.1 Η ΚΟΙΝΗ ΠΙΣΤΗ ΚΑΙ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ
Η κοινή πίστη αποτελεί το θεμέλιο της συζυγικής ενότητας. Όταν οι σύζυγοι μοιράζονται το ίδιο πνευματικό όραμα, βαδίζουν προς τον ίδιο προορισμό. Η προσευχή δεν είναι απλώς θρησκευτικό καθήκον, αλλά αναπνοή της ψυχής και γέφυρα επικοινωνίας με τον Θεό. Μέσα από την κοινή προσευχή καλλιεργείται η ταπείνωση, διότι και οι δύο στέκονται ισότιμα ενώπιον του Κυρίου. Δημιουργείται πνευματική οικειότητα που υπερβαίνει τη συναισθηματική. Η Θεία Λειτουργία γίνεται κοινό κέντρο ζωής. Η συμμετοχή στα Μυστήρια ενισχύει τη χάρη του γάμου. Η οικογενειακή προσευχή προσφέρει στα παιδιά ζωντανό παράδειγμα πίστης. Οι αποφάσεις λαμβάνονται υπό το φως του Θεού. Οι δυσκολίες αντιμετωπίζονται με εμπιστοσύνη στη θεία πρόνοια. Έτσι, το σπίτι μετατρέπεται σε «κατ’ οίκον Εκκλησία».
4.2 Η σταυρική αγάπη
Η αγάπη στον γάμο δεν περιορίζεται στο συναίσθημα αλλά εκφράζεται ως ελεύθερη αυτοπροσφορά. Κατά το πρότυπο του Χριστού, ο οποίος «παρέδωκεν εαυτόν» (Εφ. 5,25), οι σύζυγοι καλούνται να αγαπούν με πνεύμα θυσίας. Αυτό σημαίνει να θέτουν τις ανάγκες του άλλου πάνω από τη δική τους άνεση. Η καθημερινότητα προσφέρει αμέτρητες ευκαιρίες για μικρές, σιωπηλές θυσίες. Η αγάπη γίνεται πράξη μέσα από την υπομονή, τη φροντίδα και τη διακριτικότητα. Δεν ζητά ανταπόδοση ούτε κρατά λογαριασμό. Η θυσία καθαρίζει την καρδιά από τον εγωισμό. Δημιουργεί αίσθημα ασφάλειας και εμπιστοσύνης. Η αμοιβαία προσφορά ενδυναμώνει τη σχέση. Ο σταυρός οδηγεί στην ανάσταση της χαράς. Έτσι, ο γάμος μεταμορφώνεται σε χώρο έμπρακτης αγάπης.
4.3 Η ειλικρινής επικοινωνία
Η επικοινωνία αποτελεί βασικό συστατικό της ενότητας. Η σιωπή που κρύβει πικρία ή θυμό διαβρώνει τη σχέση. Η ειλικρίνεια όμως απαιτεί διάκριση και αγάπη. Οι σύζυγοι καλούνται να εκφράζουν τα συναισθήματά τους χωρίς κατηγορία ή επιθετικότητα. Ο διάλογος γίνεται γόνιμος όταν συνοδεύεται από ακρόαση. Το να ακούει κανείς πραγματικά τον άλλον είναι πράξη σεβασμού. Η κατανόηση των αναγκών και των φόβων ενισχύει τη σύνδεση. Η διαφάνεια καλλιεργεί εμπιστοσύνη. Τα μυστικά και οι υπεκφυγές γεννούν αποστάσεις. Η ειλικρίνεια δημιουργεί κλίμα αλήθειας. Μέσα σε αυτό το κλίμα ανθίζει η αγάπη. Ο λόγος γίνεται όργανο ειρήνης και όχι σύγκρουσης.
4.4 Η συγχωρητικότητα
Κανένας άνθρωπος δεν είναι αλάνθαστος. Στον γάμο, όπου η καθημερινή τριβή είναι αναπόφευκτη, η συγχώρηση γίνεται απαραίτητη προϋπόθεση ενότητας. Η μνησικακία συσσωρεύει εσωτερική ένταση και ψυχραίνει τη σχέση. Η συγχώρηση είναι συνειδητή απόφαση αγάπης. Δεν δικαιολογεί το λάθος, αλλά υπερβαίνει την πληγή. Η συγγνώμη απαιτεί ταπείνωση και γενναιότητα. Απελευθερώνει και αυτόν που τη δίνει και αυτόν που τη λαμβάνει. Επαναφέρει την ειρήνη στην καρδιά. Δημιουργεί νέο ξεκίνημα. Διδάσκει στα παιδιά το ήθος της μετανοίας. Μιμείται τη συγχωρητική αγάπη του Θεού. Έτσι, ο γάμος παραμένει ζωντανός και ανανεώνεται.
4.5 Η κοινή πνευματική καθοδήγηση
Ο γάμος δεν είναι απομονωμένος από το σώμα της Εκκλησίας. Η παρουσία πνευματικού πατέρα λειτουργεί ως πηγή φωτισμού και στήριξης. Η εξομολόγηση καθαρίζει τη συνείδηση και επαναφέρει την ειρήνη. Ο κοινός πνευματικός προσφέρει αντικειμενική καθοδήγηση. Βοηθά στην υπέρβαση παρεξηγήσεων και αδιεξόδων. Η πνευματική ζωή αποκτά σταθερότητα και κατεύθυνση. Οι σύζυγοι μαθαίνουν να αντιμετωπίζουν τις δυσκολίες με εκκλησιαστικό φρόνημα. Η καθοδήγηση προλαμβάνει υπερβολές και ακραίες αντιδράσεις. Ενισχύει τη διάκριση στις αποφάσεις. Καλλιεργεί πνεύμα ταπείνωσης και υπακοής. Έτσι, ο γάμος ριζώνει βαθύτερα στη χάρη του Θεού.
4.6 Η ανατροφή των παιδιών «εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου»
Η γέννηση και ανατροφή παιδιών αποτελεί ιερή ευθύνη. Οι γονείς δεν είναι ιδιοκτήτες αλλά διαχειριστές της ζωής που τους εμπιστεύθηκε ο Θεός. Η αγωγή δεν περιορίζεται στη μόρφωση, αλλά αφορά κυρίως το ήθος και την πίστη. Το παράδειγμα των γονέων επηρεάζει περισσότερο από τα λόγια. Η ενότητα των συζύγων προσφέρει ασφάλεια στα παιδιά. Η προσευχή μέσα στο σπίτι διαμορφώνει πνευματικό περιβάλλον. Η αγάπη και η σταθερότητα δημιουργούν υγιείς προσωπικότητες. Η οριοθέτηση με διάκριση προστατεύει από εκτροπές. Ο διάλογος ενισχύει την εμπιστοσύνη. Τα παιδιά μαθαίνουν να βλέπουν τον Θεό ως Πατέρα αγάπης. Έτσι, η οικογένεια γίνεται σχολείο αρετής και πίστης.
5.1 Η ΚΟΙΝΗ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΩΣ ΘΕΜΕΛΙΟ ΤΗΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ
Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος προτρέπει: «Μηδέν ούτως συνάπτει, ως η κοινή προσευχή» (PG 51, 230). Όταν οι σύζυγοι στέκονται μαζί ενώπιον του Θεού, μαθαίνουν να βλέπουν ο ένας τον άλλον με μάτια ταπείνωσης. Η προσευχή λειαίνει τις αιχμές του εγωισμού, φωτίζει τα σκοτάδια της καχυποψίας και προσφέρει ειρήνη. Δεν απαιτείται μεγάλος χρόνος· λίγα λεπτά το βράδυ, ένα «Πάτερ ημών» από κοινού, η ανάγνωση ενός ψαλμού. Η κοινή προσευχή δημιουργεί πνευματική ενότητα. Όταν προκύπτει ένταση, η προσευχή προηγείται της συζήτησης. Ένα ζευγάρι που προσεύχεται μαζί, μαθαίνει να συγχωρεί. Η χάρη του Θεού γίνεται ο αόρατος δεσμός. Η προσευχή μετατρέπει το σπίτι σε μικρή Εκκλησία. Έτσι, οι διαφορές δεν οδηγούν σε ρήξη αλλά σε μετάνοια. Ο Θεός γίνεται το τρίτο πρόσωπο του γάμου.
Καθημερινό παράδειγμα: Πριν κοιμηθούν, οι σύζυγοι κάνουν τον σταυρό τους μαζί και ευχαριστούν τον Θεό για την ημέρα, ακόμη κι αν ήταν δύσκολη.
5.2 Η ταπείνωση αντί της δικαίωσης
Ο Άγιος Ισαάκ ο Σύρος γράφει: «Όπου ταπείνωσις, εκεί χάρις» (Λόγοι Ασκητικοί). Στον γάμο, η ανάγκη να «έχω δίκιο» συχνά πληγώνει. Η ταπείνωση δεν είναι αδυναμία, αλλά δύναμη εσωτερική. Όταν ο ένας κάνει πίσω για χάρη της ειρήνης, δεν χάνει· κερδίζει την ενότητα. Η αναγνώριση του λάθους θεραπεύει πληγές. Η συγγνώμη δεν μειώνει, εξυψώνει. Ο εγωισμός χτίζει τείχη· η ταπείνωση ανοίγει δρόμους. Ο διάλογος γίνεται καρποφόρος όταν υπάρχει αυτοκριτική. Η ταπείνωση επιτρέπει να δούμε και τη δική μας ευθύνη. Η χάρη του Θεού αναπαύεται στους ταπεινούς. Ένας ταπεινός σύζυγος δεν εκδικείται με σιωπή. Η ειρήνη προτιμάται από τη νίκη.
Παράδειγμα: Μετά από έντονη συζήτηση, ο ένας λέει πρώτος «συγγνώμη αν σε πλήγωσα», ακόμη κι αν θεωρεί ότι είχε δίκιο.
5.3 Η θυσιαστική αγάπη ως ελεύθερη προσφορά
Η αγάπη του Χριστού είναι σταυρική. «Μείζονα ταύτης αγάπην ουδείς έχει» (Ιω. 15,13). Ο σύζυγος καλείται να προσφέρει χρόνο, άνεση, επιθυμίες. Η θυσία δεν είναι καταπίεση αλλά ελεύθερη προσφορά. Η καθημερινότητα προσφέρει ευκαιρίες μικρών θυσιών: κούραση, υπομονή, φροντίδα. Η αγάπη δεν μετρά τι παίρνει αλλά τι δίνει. Η σταυρική διάσταση του γάμου οδηγεί στην ανάσταση της χαράς. Όταν η θυσία γίνεται από αγάπη, δεν αφήνει πικρία. Ο ένας σηκώνει το βάρος του άλλου. Η αλληλοϋποστήριξη ενισχύει τον δεσμό. Η αγάπη γίνεται πράξη, όχι λόγος. Η προσφορά μεταμορφώνει την οικογένεια σε κοινότητα ζωής.
Παράδειγμα: Ο σύζυγος επιστρέφει κουρασμένος, αλλά αφιερώνει χρόνο στα παιδιά για να ξεκουραστεί η σύζυγος.
5.4 Η συγχωρητικότητα ως καθημερινή ανάγκη
Ο Κύριος δίδαξε να συγχωρούμε «έως εβδομηκοντάκις επτά» (Ματθ. 18,22). Στον γάμο, η συγχώρηση είναι καθημερινή ανάγκη. Κανείς δεν είναι τέλειος. Η μνησικακία δηλητηριάζει την αγάπη. Η συγχώρηση απελευθερώνει και τους δύο. Δεν σημαίνει λήθη, αλλά απόφαση αγάπης. Η συγχώρηση μιμείται τον Θεό. Δημιουργεί αίσθηση ασφάλειας. Επιτρέπει την επανεκκίνηση. Καλλιεργεί εμπιστοσύνη. Η συγγνώμη ειπωμένη με ειλικρίνεια θεραπεύει. Η καρδιά μαλακώνει. Η σχέση ανανεώνεται.
Παράδειγμα: Οι σύζυγοι δεν παλινδρομούν και δεν επαναφέρουν παλαιά λάθη στη συζήτηση σε κάθε διαφωνία τους.
5.5 Η πνευματική καθοδήγηση και υπακοή
Οι Πατέρες τονίζουν τη σημασία του πνευματικού πατέρα. Ο άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος μιλά για υπακοή ως δρόμο φωτισμού (Κατηχήσεις). Το ζευγάρι που έχει κοινό πνευματικό οδηγό αποκτά ενότητα κατεύθυνσης. Η εξομολόγηση καθαρίζει την καρδιά. Οι δυσκολίες φωτίζονται διαφορετικά. Ο εγωισμός ελέγχεται. Η πνευματική ζωή δεν είναι ατομική υπόθεση. Ο σύζυγος δεν είναι απόλυτος κριτής. Ο Θεός μιλά μέσα από την Εκκλησία. Η καθοδήγηση προφυλάσσει από ακρότητες. Η ταπείνωση καρποφορεί και ο γάμος εντάσσεται στο σώμα της Εκκλησίας.
Παράδειγμα: Οι σύζυγοι, σε σοβαρή απόφαση, ζητούν τη συμβουλή του πνευματικού πατέρα τους.
5.6 Ο σεβασμός της ελευθερίας
Ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο ελεύθερο. Η αγάπη δεν καταπιέζει. Ο άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής τονίζει ότι η αληθινή αγάπη σέβεται το πρόσωπο (PG 90). Στον γάμο δεν υπάρχει ιδιοκτησία. Ο σύζυγος δεν είναι κτήμα. Η εμπιστοσύνη χτίζεται με ελευθερία. Η ζήλια χωρίς λόγο πληγώνει. Ο διάλογος ενισχύει την κατανόηση. Ο σεβασμός εκφράζεται και δημόσια. Οι αποφάσεις λαμβάνονται από κοινού. Η διαφορετικότητα δεν απειλεί. Η ελευθερία ενισχύει την ενότητα και η αγάπη ωριμάζει.
Παράδειγμα: Οι σύζυγοι αναγνωρίζουν ο ένας του άλλου τα χαρίσματα και αλληστηρίζονται στην καλλιέργεια αυτών.
5.7 Η ευχαριστία και η ευγνωμοσύνη
Ο Άγιος Παΐσιος έλεγε ότι «η ευγνωμοσύνη φέρνει την ευλογία». Η ευχαριστία προς τον Θεό και μεταξύ των συζύγων δυναμώνει τον δεσμό. Το «ευχαριστώ» δεν θεωρείται αυτονόητο. Η αναγνώριση της προσφοράς δίνει χαρά. Η καθημερινότητα φωτίζεται. Η γκρίνια μειώνεται. Η καρδιά μαθαίνει να βλέπει το καλό. Η ευχαριστία θεραπεύει την απαισιοδοξία. Η οικογένεια γίνεται χώρος χαράς. Τα παιδιά μαθαίνουν ήθος, ο Θεός δοξάζεται και η αγάπη ανανεώνεται.
Παράδειγμα: Οι σύζυγοι με ειλικρίνεια και όχι τυπικά, ευχαριστούν ο ένας τον άλλον για τις μικρές, καθημερινές πράξεις.Είναι ευγνώμονες ο ένας προς τον άλλο αλλά και προς το περιβάλλον γύρω τους.
5.8 Η υπομονή στις δοκιμασίες
Ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος γράφει: «Υπομονή εστίν βία φύσεως» (Κλίμαξ, Λόγος 26). Ο γάμος δοκιμάζεται από ασθένεια, οικονομικά προβλήματα, παρεξηγήσεις. Η υπομονή αποτρέπει τη βιαστική ρήξη. Οι δυσκολίες γίνονται ευκαιρία ωρίμανσης. Η πίστη στη θεία πρόνοια ενισχύει. Η αγάπη δοκιμάζεται και καθαρίζεται. Η βιασύνη φέρνει μετάνοια και η υπομονή καρπό. Η δοκιμασία ενώνει και ο χρόνος θεραπεύει. Ο Θεός ενεργεί και η ελπίδα δεν χάνεται.
Παράδειγμα: Σε περίοδο ανεργίας, οι σύζυγοι στέκονται ενωμένοι χωρίς αλληλοκατηγορίες.
5.9 Η χαρά και το χαμόγελο
Ο χριστιανικός γάμος δεν είναι μουντός. Ο Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ χαιρετούσε με «Χριστός Ανέστη, χαρά μου!». Η χαρά είναι καρπός του Πνεύματος (Γαλ. 5,22). Το χαμόγελο αποφορτίζει εντάσεις και το χιούμορ ενώνει. Η κοινή ανάμνηση όμορφων στιγμών δυναμώνει τη σχέση. Η χαρά δεν αγνοεί τον σταυρό αλλά τον μεταμορφώνει. Η οικογένεια χρειάζεται γιορτή. Οι μικρές εκπλήξεις καλλιεργούν αγάπη. Η θετική στάση ενθαρρύνει. Ο Θεός χαίρεται με τη χαρά των παιδιών Του και η ανάσταση γίνεται βίωμα.
Παράδειγμα: Οι σύζυγοι οργανώνουν τακτικά μια απλή οικογενειακή έξοδο για να χαρούν μαζί.
5.10 Η κοινή πορεία προς την αγιότητα
Τελικός σκοπός του γάμου είναι η σωτηρία. Ο Άγιος Νικόλαος Καβάσιλας γράφει ότι τα μυστήρια οδηγούν στη θέωση (Περί της εν Χριστώ ζωής). Ο γάμος είναι δρόμος αγιότητας. Οι σύζυγοι βοηθούν ο ένας τον άλλον να πλησιάσουν τον Θεό. Η αγάπη τους γίνεται άσκηση και η οικογένεια σχολείο αρετής. Η Ουράνια Βασιλεία αρχίζει από εδώ, ως πρόγευση της αιωνιότητας . Η προσευχή, η νηστεία, η φιλανθρωπία καλλιεργούνται από κοινού. Η συζυγία μεταμορφώνεται σε λειτουργία, ο Θεός αγιάζει την ένωση και η αιώνια χαρά γίνεται προσδοκία.
Παράδειγμα: Οι σύζυγοι συμμετέχουν μαζί στη Θεία Λειτουργία και κοινωνούν με εξομολόγηση και προετοιμασία.
6. ΕΥΧΕΣ ΣΤΑ ΖΕΥΓΑΡΙΑ
Είθε ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός, δια πρεσβειών των Αγίων Ακύλα και Πρίσκιλλας, να ενισχύει κάθε ζευγάρι στον όμορφο και ιερό αγώνα της συζυγίας. Να χαρίζει ενότητα, ειρήνη, καρποφορία και αγιασμό.Οι Άγιοι Ακύλας και Πρίσκιλλα να σκεπάζουν κάθε ζευγάρι. Ο Χριστός να είναι το θεμέλιο, η χαρά και η ελπίδα τους. Η αγάπη τους να γίνεται σταυρός και ανάσταση. Η οικογένειά τους να μεταμορφώνεται σε κατ’ οίκον Εκκλησία και να αξιωθούν να πορευθούν με αγάπη και ειρήνη μαζί «έως τέλους» κια στην Ουράνιο Βασιλεία.
7. ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
Βασίλειος ο Μέγας. (PG 31–32). Ομιλίες και Κανονικές Επιστολές.
Γρηγόριος ο Θεολόγος. (PG 36). Λόγοι.
Ιγνάτιος ο Θεοφόρος. (PG 5). Επιστολές.
Ιωάννης ο Χρυσόστομος. (PG 51–62). Ομιλίες εις Εφεσίους, Ρωμαίους κ.ά.
Ιωάννης της Κλίμακος. (PG 88). Κλίμαξ.
Ισαάκ ο Σύρος. (1989). Λόγοι Ασκητικοί. Έκδ. Το Περιβόλι της Παναγίας.
Καβάσιλας, Ν. (1981). Περί της εν Χριστώ ζωής. Θεσσαλονίκη: Πουρναράς.
Μάξιμος ο Ομολογητής. (PG 90). Κεφάλαια περί αγάπης.
Παΐσιος Αγιορείτης. (1998). Λόγοι Α’. Σουρωτή: Ι. Ησυχαστήριο Ευαγγελιστού Ιωάννου.
Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης. (2003). Βίος και Λόγοι. Αθήνα: Ι. Μ. Χρυσοπηγής.
Σεραφείμ του Σάρωφ. (1996). Βίος. Αθήνα: Εκδόσεις Ορθόδοξος Κυψέλη.
Συμεών ο Νέος Θεολόγος. (PG 120). Κατηχήσεις.
Αγία Γραφή. (Έκδοση Αποστολικής Διακονίας της Εκκλησίας της Ελλάδος).
-Λόγος Θείου Φωτός
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου