Φωτό: Μαρία Μιχαλοστάμου στο FB
Η Βαλύρα ξύπνησε αργά σήμερα το πρωί, Πέμπτη 5 Φεβρουαρίου 2026, με τον ήλιο να προσπαθεί μάταια να διαπεράσει τα βαριά σύννεφα που σκεπάζουν τον ουρανό. Ο ποταμός της Μαυροζούμενας, που συνήθως κυλά άλλες εποχές του χρόνου ήρεμα δίπλα στα σπίτια και στα περιβόλια των κατοίκων, φούσκωσε επικίνδυνα από τη συνεχή βροχόπτωση και τα νερά που κατέβηκαν από την Κυπαρισσία και το Καλό Νερό. Ο ήχος της ροής, πνιγηρός και επιβλητικός, έφθασε μέχρι τα παράθυρα της κας Μαρίας Μιχαλοστάμου και του συντρόφου της, του στρατιωτικού και σύμβουλου της Κοινότητας Βαλύρας, κ. Κώστα Θ. Καυκούλα.
Το περιβόλι πίσω από το σπίτι του Κώστα, με τα δέντρα που τόσα χρόνια φροντίζει με αγάπη, έχει ήδη πλημμυρίσει. Τα δένδρα πλέουν σε απάτητο νερό , ενώ τα μικρά δενδράκια τρέμουν κάτω από το βάρος της υγρασίας. Η Μαρία, παρατηρώντας την κατάσταση, ένιωσε ένα σύντομο κύμα ανησυχίας, αλλά το αμέσως επόμενο λεπτό αντικαταστάθηκε από ψυχραιμία και αποφασιστικότητα με βαθιά πίστη.
"Μάλιστα αρχηγέ", είπε η Μαρία με στρατιωτικό χαιρετισμό και χαμογέλασε πλατιά. Το χαμόγελό της, ήρεμο αλλά γεμάτο δύναμη, πέρασε σαν κύμα στη γειτονιά, αλλά και σε ολόκληρη τη Βαλύρα σαν μήνυμα αισιοδοξίας:
«Μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τις φυσικές καταστροφές με θάρρος, πίστη και αλληλεγγύη».
Η χήνα της Μαρίας, η μονάκριβη, παραμένει ασφαλής, μαζί με όλα τα αυγά της που πληθαίνουν. Αυτή η μικρή νίκη δίνει ανακούφιση και αισιοδοξία στη Μαρία, που ξέρει πόσο σημαντική είναι η πρόνοια, ακόμα και για τα πιο ευάλωτα πλάσματα. Τα δενδράκια και οι καλλιέργειες, αν και πλημμυρισμένα, θα λάβουν τη μέγιστη φροντίδα όταν τα νερά υποχωρήσουν.
Η προνοητικότητα, η οργάνωση και η αγάπη για τον τόπο μας και τα πλάσματά του είναι η ασπίδα μας, ως Κοινότητα απέναντι στην καταστροφή.
Η Βαλύρα, με τα στενά δρομάκια της και τα σπίτια χτισμένα σε μικρούς λόφους δίπλα στον ποταμό, έχει ξαναδεί καταστροφές και θανάτους από την πλημμύρα του ποταμού, αλλά ποτέ δεν έχει γνωρίσει μια τόσο έντονη κινητοποίηση από τόσο μικρές αλλά αποφασιστικές ενέργειες από όλους τους κατοίκους της. Οι κάτοικοι, βλέποντας τη στάση της Μαρίας και του Κώστα, αντλούν θάρρος και ανταποδίδουν. Νιώθουν ότι η κοινότητά μας, ακόμα και μπροστά στη φύση, παραμένει ενωμένη και δυνατή.
Ο ποταμός της Μαυροζούμενας έχει φουσκώσει με δύναμη που θυμίζει θυμωμένο θηρίο, παρ’ όλα αυτά, η Μαρία δεν επιτρέπει στον φόβο να κυριαρχήσει. Κρατώντας τον Κώστα κοντά της, έκανε έναν τον σταυρό της κοιτάζοντας τον ορίζοντα και ψιθύρισε:
«Θεέ μου, βοήθησέ μας να αντιμετωπίσουμε αυτήν την πρόκληση με ψυχραιμία.»
Η κοινότητα παρατηρεί με δέος και θαυμασμό. Κάθε χαμόγελο της Μαρίας, κάθε στρατιωτικός χαιρετισμός και κάθε σταθερή λέξη, γίνονται μήνυμα ελπίδας για όλους. Η Βαλύρα δεν είναι μόνο ένα χωριό· είναι ένα σύμβολο αντοχής και πίστης.
Η Μαρία και ο Κώστας δεν περιορίστηκαν απλώς στην αντιμετώπιση της άμεσης πλημμύρας. Σκέφτηκαν το μέλλον: προληπτικά μέτρα, καταγραφή ζημιών, φροντίδα των δέντρων και των ζώων. Η ζωή σε έναν τόπο που οι φυσικές καταστροφές είναι πιθανές απαιτεί ετοιμότητα και πειθαρχία· κάτι που η στρατιωτική εμπειρία του Κώστα και η ψυχραιμία της Μαρίας προσφέρουν στην κοινότητα με τρόπο υποδειγματικό.
Η ατμόσφαιρα στα περιβόλια της Βαλύρας έχει μια έντονη αίσθηση ησυχίας, παρά τον θόρυβο των νερών. Τα δέντρα, βυθισμένα στο νερό, λικνίζονται αργά, σαν να χορεύουν σε έναν αόρατο ρυθμό. Οι ήχοι των πουλιών έχουν αντικατασταθεί από το κελάηδημα της χήνας της Μαρίας, που βρίσκεται ασφαλής, φέρνοντας μια αίσθηση γαλήνης στη σκηνή της κρίσης. Η Μαρία, κοιτάζοντας αυτά τα μικρά θαύματα ζωής, αισθάνεται ότι η φύση, όσο και αν είναι άγρια, προσφέρει πάντα ευκαιρίες για μάθηση και ενίσχυση της ψυχής.
Ο Κώστας της είπε:
«Κοίτα, Μαρία, όλα αυτά τα μικρά πράγματα, τα ζώα, τα δέντρα, ακόμα και τα αυγά της χήνας, είναι σημάδια ότι η ζωή συνεχίζεται. Αν εμείς παραμείνουμε ψύχραιμοι, η κοινότητά μας θα συνεχίσει να αντλεί δύναμη.»
Η Μαρία, με το βλέμμα στα νερά, απάντησε:
«Και θα προσευχηθούμε για κάθε ψυχή εδώ που την πήραν τα ορμητικά νερά στο ποτάμι. Η πίστη μας είναι ο φράχτης μας απέναντι στην απρόβλεπτη δύναμη της φύσης.»
Ο στρατιωτικός χαιρετισμός της Μαρίας έδωσε μήνυμα σε όλους μας:
«Σηκώστε το κεφάλι, κρατήστε ψηλά το ηθικό σας και μην χάνετε την ελπίδα σας».
«Κάθε πλημμύρα είναι μάθημα. Μαθαίνουμε πώς να προλαμβάνουμε και πώς να φροντίζουμε το μέλλον.»
Η ιστορία της Μαρίας Μιχαλοστάμου και του Κώστα Καυκούλα δεν είναι απλά αφήγηση για μια φυσική καταστροφή. Είναι μάθημα ζωής, υπενθύμιση ότι η ψυχραιμία, η οργάνωση, η πίστη και η αλληλεγγύη μπορούν να μετατρέψουν κάθε δυσκολία σε ευκαιρία. Η Βαλύρα παραμένει ενωμένη, άγρυπνη και αισιόδοξη, με τα βλέμματα στραμμένα στο μέλλον και την καρδιά γεμάτη πίστη.
Κάθε στρατιωτικός χαιρετισμός, κάθε χαμόγελο και κάθε πράξη φροντίδας μεταδίδει σε ολόκληρη την κοινότητα ένα μήνυμα:
«Η φύση μπορεί να είναι άγρια, αλλά η ψυχή μας είναι πιο δυνατή».
Η Βαλύρα δείχνει ότι μπορεί να αντιμετωπίσει κι αυτή την πρόκληση, με θάρρος, αισιοδοξία, κατάλληλη κινητοποίηση και αληθινή στον Θεό πίστη.
Θερμές ευχαριστίες στην κα Μαρία Μιχαλοστάμου και στον κ. Κώστα Θ. Καυκούλα, σύμβουλο της Κοινότητας Βαλύρας για τη θετική στάση τους απέναντι στη φυσική καταστροφή που πλήττει τη Βαλύρα μας.
-Λόγος Θείου Φωτός
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου