Συλλαμβάνοντας το πτηνό με αυτοπεποίθηση

 

Η Ασπασία είχε περάσει τη ζωή της με μια σχεδόν ασκητική αφοσίωση στα θρανία. Από μικρή, δεν ήταν από τα παιδιά που θα έτρεχαν στις αυλές να κυνηγήσουν πεταλούδες ή να σκαρφαλώσουν σε δέντρα. Όχι. Εκείνη προτιμούσε να σκαρφαλώνει σε λέξεις, να κυνηγάει έννοιες και να μαζεύει βαθμούς σαν άλλοι μαζεύουν σύκα.

Κι ας είχε μεγαλώσει σε χωριό. Κι ας είχε η οικογένειά της ένα συμπαθητικό κοτέτσι στην πίσω αυλή, με κότες που έκαναν ό,τι κάνουν οι κότες: κακάριζαν, έσκαβαν τη γη και έβλεπαν τον κόσμο με εκείνο το βλέμμα της αιώνιας υποψίας. Η Ασπασία, όμως, ποτέ δεν τις πλησίασε πραγματικά. Τις παρατηρούσε με δέος και  από απόσταση. 

Το μόνο της “σχέδιο επαφής” με τις κότες ήταν το πρωινό καθήκον: όταν εκείνες έβγαιναν για βόλτα, εκείνη πλησίαζε προσεκτικά, σχεδόν τελετουργικά, και μάζευε τα αυγά. Τα έπαιρνε σαν πολύτιμα ευρήματα και τα παρέδιδε στη μητέρα της, η οποία τα έβραζε και τα σέρβιρε πριν το σχολείο, λες και ήταν καύσιμο για τη μάχη της γνώσης.

Τα χρόνια πέρασαν.

Η Ασπασία έφυγε από το χωριό, έζησε σε πόλη, εργάστηκε, ανέβηκε σκαλοπάτια, και όταν ήρθε η συνταξιοδότηση, επέστρεψε εκεί απ’ όπου ξεκίνησε. Το πατρικό σπίτι την περίμενε σαν να μην είχε περάσει ούτε μέρα. Μαζί του και το κοτέτσι της γειτόνισσας. Ζωντανό, θορυβώδες και… απολύτως αδιάφορο για τις επιστημονικές της διαδρομές.

Η επιστροφή στο χωριό δεν ήταν απλή υπόθεση. Έπρεπε να ξαναχτίσει σχέσεις με γείτονες, να συμμετέχει σε  συζητήσεις στη γειτονιά, να αποδείξει ότι δεν είχε “ξεχάσει τα ήθη”. Ιδίως με τη Μαρία, τη γειτόνισσα με το βλέμμα στρατηγού και την αυτοπεποίθηση ανθρώπου που μπορεί να λύσει κάθε πρόβλημα — από χαλασμένη βρύση μέχρι χαμένη κότα, η Ασπασία έκτισε δυνατή φιλία.

Και τότε συνέβη το γεγονός.

Μια μέρα με ψιλόβροχο, μια κότα της Μαρίας αποφάσισε ότι η ελευθερία βρίσκεται… στον κήπο της Ασπασίας. Πέρασε τον φράχτη σαν επαναστάτρια και άρχισε να κόβει βόλτες, φουσκώνοντας τα φτερά της και αγνοώντας πλήρως τους κανόνες της καλής γειτονίας.

Το κινητό της Ασπασίας δόνησε με μήνυμα:

«Αν δεις την κότα μου στον κήπο σου, πιάστην και φέρ’ τη πίσω.»

Η Ασπασία πάγωσε. Δεν της είχαν πει ποτέ ότι η συνταξιοδότηση περιλαμβάνει “χειρισμό πτηνών υψηλής κινητικότητας”. Παρ’ όλα αυτά, βγήκε στον κήπο με αποφασιστικότητα θεωρητικού ανθρώπου που προσπαθεί να εφαρμόσει πρακτική φυσική.

Η κότα, όμως, είχε άλλα σχέδια. Με το που την πλησίασε η Ασπασία, εκείνη έκανε ένα μικρό, περιφρονητικό “κακάρισμα” και εξαφανίστηκε προς τον φράχτη. Η Ασπασία την ακολούθησε, σκοντάφτοντας ελαφρώς στην πραγματικότητα.

—Έλα εδώ, σε παρακαλώ… ψιθύρισε, σαν να μιλούσε σε δύσκολο μαθηματικό πρόβλημα.

Η κότα έκανε στροφή 180 μοιρών με την ταχύτητα επαγγελματία δρομέα και κατέληξε ξανά στην απέναντι πλευρά του φράχτη, καθώς η βροχή άρχισε να δυναμώνει.

Η Ασπασία προσπάθησε ξανά. Και ξανά απέτυχε.

Τότε, με βαριά καρδιά, πήρε τηλέφωνο:

—Μαρία μου, συγγνώμη… αλλά δεν τα καταφέρνω. Είναι στον φράχτη και… με κοροϊδεύει  ασύστολα.

—Έρχομαι, είπε η Μαρία χωρίς δισταγμό.

Και έφτασε.

Η διαφορά ήταν άμεση και εντυπωσιακή. Η Μαρία πλησίασε την κότα σαν να πλησιάζει παλιό γνωστό της. Η κότα σταμάτησε. Την κοίταξε, την αναγνώρισε, και την πλησίασε μόνη της, σαν να είχε κάνει συμφωνία ζωής.

Η Μαρία, με μία κίνηση σχεδόν θεατρική, την άρπαξε με αποφασιστικότητα από τα φτερά και τη σήκωσε στον αέρα.

—Χάιδεψέ της το λειρί, είπε. Δεν φοβάται.

Η Ασπασία υπάκουσε διστακτικά. Η κότα δεν αντέδρασε. Ήταν η πρώτη φορά που η Ασπασία είχε άμεση, μη-θεωρητική επαφή με πτηνό που δεν ήταν αυγό!

Αυτό ήταν. Το “βάπτισμα του πυρός”.

Και η ζωή, σαν να είχε χιούμορ, αποφάσισε να της δώσει δεύτερη ευκαιρία εκπαίδευσης και γενίκευσης της γνώσης, λίγες εβδομάδες αργότερα.

Στον φούρνο του χωριού, εκεί που η μυρωδιά του ψωμιού ανακατευόταν με κουβέντες για τον καιρό και τις σοδειές, ένα περιστέρι είχε εγκλωβιστεί στη βιτρίνα. Πετούσε πανικόβλητο, ενώ οι αρτοποιοποί  ήταν απασχολημένοι μέσα.

Η Ασπασία το είδε.

Κάτι άλλαξε μέσα της. Δεν ήταν πια η θεωρητική γυναίκα των θρανίων. Ήταν η γυναίκα που είχε πιάσει κότα!

Πλησίασε αποφασιστικά. Με μια κίνηση γρήγορη και ακριβή, άρπαξε το περιστέρι απαλά αλλά σταθερά από τα φτερά και το σήκωσε ψηλά.

 —Γεια σας, είπε ήρεμα εκ μέρους του περιστεριού. Συγγνώμη για την αναστάτωση.

Και άφησε το περιστέρι να πετάξει ελεύθερο στον ουρανό.

Βγήκε έξω συγκινημένη.

—Μαρία… είπε όταν τη συνάντησε αργότερα, σήμερα έπιασε τόπο η εκπαίδευσή σου. Σε ευχαριστώ. Έχεις μεγάλο θησαυρό δεξιοτήτων.

Η Μαρία γέλασε.

—Κι εσύ, Ασπασία μου… είσαι πολύ “Α-σπασία”.

—Τι εννοείς;

—Ευγενική και υπομονετική. Εκείνη που… στον άλλο δεν τη σπάει .

Και για πρώτη φορά μετά από χρόνια, η Ασπασία δεν απάντησε με θεωρία.

Απλώς, μέσα από την καρδιά της,  χαμογέλασε.