Βαλύρα:Χαιρετισμός στη μάνα - Ύστατο χαίρε στην Παναγούλα Μιχ. Λιοντήρη

Μάνα αγαπημένη,

Ένα χαιρετισμό απ’ όλους μας, όμως σου οφείλω και ένα προσωπικό χαιρετισμό, γιατί ενώ είμαστε καθημερινά μαζί βρήκες την στιγμή, που έλειπα στην Αθήνα για μια μέρα, να φύγεις και δεν σου κρύβω μου κακοφάνηκε λίγο.

Όταν ο Γιώργης μας και η Βάγια μας, τα ξημερώματα της Τρίτης, μου το ανακοίνωσαν, γύρισα τα μάτια στον ουρανό της Αθήνας για να ψάξω να σε βρω.

Σε βρήκα κοριτσάκι στην Αγριλιά στο Αϊδίνι το χωριό σου με τους γονείς σου και τα αδέλφια σου, σε είδα κοπέλα να αγωνίζεσαι με τον δικό σου τρόπο για την απελευθέρωση της πατρίδας από τους κατακτητές, σε είδα κυνηγημένη από τους δοσίλογους και τους καθεστωτικούς εθνικοπατέρες,

Σε είδα νύφη στην Βαλύρα να περνάς την βομβαρδισμένη γέφυρα και στο Λιοντηρέικο να σε μελώνει η γιαγιά – Ευτυχία, σε είδα να αποχαιρετάς αδέλφια και ανήψια για αναγκαστική προκοπή στους μακρινούς τόπους της Αυστραλίας, 

Σε είδα με τον πατέρα στα χωράφια μας στον Άπλαγο, στα Ποτιστικά, στις Ράχες, στην Ξελότζα, στα Αγρίλια, στην Πλατώνα, σε είδα στην Βυτίνα να βοηθάς τον πατέρα στα μελίσσια την μεγάλη του ευχαρίστηση,

Σε είδα στο σπίτι μας, στο μαγειρειό σου,  στην σκαφίδα, στο τζάκι, στον φούρνο, στα ζωντανά σου και στα βασιλικά σου,  σε είδα στις γιορτές, στις χαρές και στις λύπες της γειτονιάς μας και του χωριού μας πάντα πρώτη,

Σε είδα με μια ανοιχτή αγκαλιά για τα τέσσερα εγγόνια σου να τους κάνεις όλα τα χατήρια, σε

είδα με τους συμπεθέρους σου στα Μέγαρα και στην Ελαφόνησο,

Σε είδα στις θρησκευτικές εκδρομές, που διοργάνωνες, σε μοναστήρια και σε εκκλησίες σ’ όλη την Ελλάδα,

Σε είδα στα μαύρα όταν χάσαμε τον πατέρα πριν δέκα χρόνια μια τέτοια μέρα του Απρίλη, σε είδα να παρακαλιέσαι για όλους μας στην Παναγιά Υπαπαντή, που ήταν στην γειτονιά μας, κυρίως για την υγεία και την πρόοδο των εγγονιών σου γιατί τόσο πολύ λαχτάριζες γι΄ αυτά και ρώταγες τι κάνουν,

Σε είδα δίπλα μας στην Καλαμάτα να μας λες ιστορίες απ’ τα παλιά με απίστευτη ακρίβεια, που θαύμαζαν τα ανήψια σου από την θεία-Ελένη και θεία-Θυμία, ο Νίκος, ο Γιώργος, ο Γιάννης και ο Σπύρος απ’ την θεία-Λέκτρα,

Δεν σε είδα όμως μάνα να φεύγεις, ναι δεν σε είδα να φεύγεις.

Μάλλον, όπως μου είπε ο Γιώργης μας, μια βόλτα πήγες, τώρα που είναι οι ουρανοί ανοιχτοί για να δεις όλους τους δικούς σου ανθρώπους εκεί πάνω, αφού τον τελευταίο καιρό τους μελέταγες συνέχεια.

Αν είναι έτσι είμαι ήσυχος και θα περιμένω.

Αν είναι αλλιώς θα ξέρω ότι υπάρχεις όπου υπάρχει ουρανός και θα σε βλέπω, όπως σε βλέπει τώρα και ο Θάνος μας στον ουρανό της μακρινής Αγγλίας. 

Έτσι κι αλλιώς είσαι η ηρωίδα μας.

Δεν θα σε ξεχάσουμε ποτέ. 

*Η Παναγούλα Λιοντήρη το γένος Παναγιωτοπούλου από την Αγριλιά Μεσσήνης παντρεύτηκε τον Μιχάλη Λιοντήρη στην Βαλύρα. Μαζί έκαναν δύο (2) αγόρια τον πρωτότοκο Γιώργο και τον δευτερότοκο Γιάννη.