Το πώς ο Άγιος Αθανάσιος έδεσε θαυματουργικά όλους τους Βαλυραίους —ζωντανούς και κεκοιμημένους— με χρυσά δεσμά, ως ένα ενιαίο σώμα της Εκκλησίας μας, δεν επιδέχεται λογική εξήγηση κατά άνθρωπον. Μονάχα μέσα από τα ανεξήγητα, μα απολύτως υπαρκτά γεγονότα, μπορεί κανείς να συλλάβει το βάθος αυτής της ιδιαίτερης σχέσης που ενώνει τους Βαλυραίους μεταξύ τους.
Όσοι ζουν μακριά από τη Βαλύρα, στα μήκη και στα πλάτη της γης, ξεκινούν την ημέρα τους διαβάζοντας, μαζί με τον καφέ τους, τα νέα του χωριού. Και όταν τελειώσει η εργασία τους, αναζητούν άλλους Έλληνες —και ιδίως συγχωριανούς— για να μοιραστούν όσα έμαθαν, να τα συζητήσουν, να τα ξαναζήσουν. Η μάνα Βαλύρα, όπου κι αν βρίσκονται, παραμένει το αδιαμφισβήτητο κέντρο της ζωής τους. Όσα χρόνια κι αν περάσουν, αισθάνονται εξόριστοι μακριά από το χωριό τους· κι ας αγαπούν τη νέα τους πατρίδα, κι ας ευγνωμονούν τον Θεό για τα δώρα που τους χάρισε στη νέα τους ζωή.
Στη Βαλύρα, η εορτή του πολιούχου μας Αγίου Αθανασίου και ο εορτασμός της Αγίας Τριάδος είναι άρρηκτα συνδεδεμένοι με τον αγαπημένο μας Μητροπολίτη Μονεμβασίας και Σπάρτης, τον κύριο Ευστάθιο. Κι ενώ ουσιαστικά δεν υπάρχει κανένα παράπονο από τον άξιο Μητροπολίτη Μεσσηνίας, τον κύριο Χρυσόστομο, οι Βαλυραίοι δυσκολεύονται να αποδεχθούν ψυχικά την απουσία του πατέρα μας Ευσταθίου από τον εορτασμό του Αγίου Αθανασίου.
Άλλοι έσπευσαν να απαντήσουν μόνοι τους πως, αν τον προσκαλέσει ο Μητροπολίτης μας κύριος Χρυσόστομος, ασφαλώς θα έρθει. Άλλοι δικαιολογούσαν την κατάσταση, επικαλούμενοι ανειλημμένες υποχρεώσεις στη Μητρόπολή του, κι άλλοι τη δοκιμασία της υγείας του.
Κι αφού εξαντλήθηκε το θέμα του πατρός Ευσταθίου, η συζήτηση στράφηκε σε άλλους συγχωριανούς, που είχαν καιρό να φανούν στο χωριό. Η επιστροφή κάθε Βαλυραίου στη γενέτειρά του είναι δώρο Θεού και πηγή μεγάλης χαράς για την τοπική κοινωνία.
Ανεξαρτήτως των πολιτικών αντιπαραθέσεων που ανέκαθεν υπήρχαν στο χωριό, οι κάτοικοι νιώθουν ο ένας κοντά στον άλλον. Δεν είναι αδιάφοροι ούτε για τη λύπη ούτε για τη χαρά του διπλανού τους.
Όπου κι αν βρίσκονται οι Βαλυραίοι, ο νους τους επιστρέφει στις παλιές μνήμες —εκείνες που κάνουν ακόμη και τα μνήματα να ανατριχιάζουν— αλλά και στην αυλή του γείτονα, όπου εξακολουθούν να συμβαίνουν όμορφα και απίστευτα πράγματα.
Σφραγίδα της ταυτότητάς μας είναι η ιερή κολυμβήθρα του Αγίου Αθανασίου και η αγία του εικόνα· αήττητο τρόπαιο στον αιώνα, που μας έδεσε ως σώμα Χριστού με χρυσά δεσμά.
Τις ευλογίες του Αγίου μας Αθανασίου να έχουν όλοι όσοι τιμούν με ευλάβεια την ιερή μνήμη του.
-Λόγος Θείου Φωτός
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου