Η Γλώσσα της Θείας Χάριτος: Η θαυμαστή συνάντηση του Οσίου Εφραίμ του Σύρου με τον Μέγα Βασίλειο

 

 

                                                            Φωτό: Ε.Η.Κ.

Εισαγωγή

Στην έρημο της σιωπής γεννιούνται οι μεγαλύτερες φωνές του Θεού. Εκεί όπου ο άνθρωπος παύει να μιλά, αρχίζει να μιλά η Θεία Χάρη. Στους αμμώδεις δρόμους της ασκήσεως, μέσα στην ταπείνωση και την προσευχή, οι Άγιοι δεν αναζητούν σημεία και θαύματα· κι όμως, τα θαύματα τους συναντούν.

Ένα τέτοιο θαύμα είναι και η ιερή συνάντηση δύο μεγάλων μορφών της Εκκλησίας: του  Οσίου Εφραίμ του Σύρου και του Μεγάλου Βασιλείου. Μια συνάντηση που δεν ένωσε απλώς δύο ανθρώπους, αλλά δύο κόσμους, δύο παραδόσεις, δύο γλώσσες — και μία Εκκλησία με τη Χάρη του Αγίου Πνεύματος.

Η αφήγηση

Ο Όσιος Εφραίμ ο Σύρος ζούσε στην έρημο, στην ησυχία της προσευχής και της άσκησης. Μακριά από τις πόλεις, μα κοντά στον Θεό. Όταν άκουσε για τα θαύματα και την αγιότητα του Μεγάλου Βασιλείου, παρακάλεσε με πόθο τον Θεό να του αποκαλύψει ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος.

Και τότε είδε όραμα: στήλη πυρός να υψώνεται μέχρι τον ουρανό, και φωνή να λέει:

«Εφραίμ, καθώς αυτή η πύρινη στήλη, τέτοιος είναι ο Μέγας Βασίλειος».

Χωρίς καθυστέρηση, πήρε μαζί του διερμηνέα που γνώριζε Συριακά και Ελληνικά και ξεκίνησε για την Καισαρεία.

Ήταν ημέρα Θεοφανείων. Η Εκκλησία γεμάτη φως, κόσμο, θυμίαμα και ψαλμωδία. Ο Μέγας Βασίλειος τελούσε τη Θεία Λειτουργία με μεγαλοπρέπεια, φορώντας λαμπρά άμφια. Ο Όσιος Εφραίμ, βλέποντας τη δόξα και τη λαμπρότητα, σκανδαλίστηκε ανθρώπινα και είπε:

«Ματαίως κοπιάσαμε, αδελφέ· αυτός δεν μοιάζει με τη στήλη πυρός που είδα…»

Αλλά ο Θεός αποκαλύπτει ό,τι κρύβεται. Ο Μέγας Βασίλειος, δια Πνεύματος Αγίου, γνώρισε τους λογισμούς του Εφραίμ και έστειλε διάκονο να τον καλέσει.

Όταν τελείωσε η Θεία Λειτουργία, συναντήθηκαν. Αγκαλιάστηκαν σαν παλαιοί φίλοι, σαν αδελφοί που γνωρίζονταν αιώνες. Μίλησαν για  τον Θεό, για την ψυχή, για την αιωνιότητα.

Και τότε ο Όσιος Εφραίμ ζήτησε:

«Παρακάλεσε τον Θεό να μου δώσει τη χάρη να μιλώ Ελληνικά, γιατί δεν γνωρίζω τη γλώσσα σας».

Ο Μέγας Βασίλειος απάντησε με ταπείνωση:

«Δεν είναι στη δύναμή μου. Μα αν το ζήτησες με πίστη, ας προσευχηθούμε και οι δύο».

Στάθηκαν μαζί σε προσευχή. Και όταν τελείωσαν, είπε ο Άγιος Βασίλειος με φωνή δυνατή:

«Η Χάρις του Παναγίου Πνεύματος να είναι μαζί σου· και λάλησε Ελληνικά».

Και τότε — ω του θαύματος — άνοιξε το στόμα του Οσίου Εφραίμ και μίλησε Ελληνικά καθαρά, όπως οι Έλληνες Χριστιανοί.

Όχι από μάθηση.

Όχι από μελέτη.

Όχι από ανθρώπινη ικανότητα.

Αλλά από τη Χάρη του  Αγίου Πνεύματος.

 Επίλογος

Δεν ήταν θαύμα γλώσσας. Ήταν θαύμα ενότητας.

Δεν ήταν γνώση λέξεων. Ήταν δωρεά του Αγίου Πνεύματος.

Η Εκκλησία μίλησε τότε μία γλώσσα:

τη γλώσσα της Θείας Χάριτος.

Και μας θυμίζει μέχρι σήμερα ότι:

Όταν υπάρχει ταπείνωση, υπάρχει Θεία Χάρη.

Όταν υπάρχει πίστη, υπάρχει θαύμα.

Όταν υπάρχει αγιότητα, καταργούνται τα σύνορα.

 Πνευματικές ευχές

Είθε η Χάρις του Αγίου Πνεύματος που άνοιξε το στόμα του  Οσίου Εφραίμ, να ανοίγει και τις καρδιές μας.

Είθε το Πνεύμα που ένωσε δύο γλώσσες, να ενώνει και τις ψυχές μας.

Είθε να μάθουμε κι εμείς τη μόνη γλώσσα που σώζει:

τη γλώσσα της αγάπης, της ταπείνωσης και της προσευχής.

Αμήν. 

Πηγή αποσπασμάτων αφήγησης: Αναρτημένο στη σελίδα «Γιώργος Γεωργουδάκης» στο Facebook

-Λόγος Θείου Φωτός