Η Επίσκεψη του Γεωργίου Γρίβα-Διγενή στη Βαλύρα Μεσσηνίας,1960

                        

                                                                    

Ο Γεώργιος Γρίβας, γεννημένος στις 6 Ιουνίου 1897 στο Τρίκωμο της Κύπρου, ήταν από νεαρή ηλικία ένα παιδί με όραμα για την Ελλάδα και τον Ελληνισμό. Στη Σχολή Ευελπίδων στην Αθήνα αποφοιτά ως ανθυπολοχαγός το 1916 και ακολουθεί μια μακρά και ηρωική στρατιωτική πορεία: συμμετέχει στη Μικρασιατική Εκστρατεία, στον Ελληνοϊταλικό Πόλεμο του 1940 και κατά την Κατοχή ιδρύει την αντικομμουνιστική «Οργάνωση Χ».

Μετά την επιστροφή του στην Κύπρο, το 1955 κηρύσσει τον ένοπλο αγώνα της ΕΟΚΑ κατά της βρετανικής αποικιοκρατίας, με στόχο την Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα. Ως «Διγενής Ακρίτας», εμπνευσμένος από τον θρυλικό βυζαντινό ήρωα, χρησιμοποίησε στρατηγικές αντάρτικου πόλης και βουνού που απασχόλησαν χιλιάδες Βρετανούς στρατιώτες. Το ψευδώνυμό του έγινε σύμβολο αντίστασης, ηθικής δύναμης και εθνικής υπερηφάνειας για τους Έλληνες και τους Κύπριους αγωνιστές.

Μετά την επιτυχημένη δράση του στην Κύπρο, ο Γρίβας επιστρέφει στην Ελλάδα το 1960 και ιδρύει την Κίνηση Εθνικής Αναδημιουργίας (Κ.Ε.Α.), μια προσπάθεια να παρέμβει στην πολιτική ζωή της Ελλάδας. Στο πλαίσιο αυτό, πραγματοποιεί μεγάλη περιοδεία στην Πελοπόννησο, επισκεπτόμενος τον Μάιο και τον Ιούνιο την Καλαμάτα και τη Μεσσηνία.

Ήταν εκείνο το καλοκαίρι που η μοίρα έφερε τον Γρίβα στην πλατεία της Βαλύρας.

Ο 12χρονος Γιώργος Παρ. Φειδάς και ο 15χρονος Τάκης Γρίβας στεκόντουσαν δίπλα στον μπάρμπα Μένη Μητρόπουλο, που είχε το περίπτερο στην πλατεία. Ο Τάκης είχε βιώσει τη φρικτή απώλεια του πατέρα του Κώστα, χωροφύλακα, στον εμφύλιο πόλεμο· οι αντάρτες τον σκότωσαν και τον πέταξαν μπροστά στα  πόδια της γυναίκας του Αλέξως   που κρατούσε τον Τάκη στην αγκαλιά της.

Ο μπάρμπα Μένης πήρε τα παιδιά από το χέρι και τα σύστησε στον θρυλικό στρατηγό. Ο Γεώργιος Γρίβας, ακούγοντας την τραγική ιστορία του εφήβου Τάκη Γρίβα, στάθηκε σιωπηλός για λίγα δευτερόλεπτα. Ύστερα, με βλέμμα γεμάτο βαρύτητα αλλά και τρυφερότητα, είπε:

«Τώρα, παιδί μου, πατέρας και μητέρα σου είναι η Μάνα Ελλάδα.»

Η φράση αυτή ήταν σαν φως σε σκοτεινή στιγμή. Ο Γιώργος Φειδάς θυμάται ακόμη εκείνη τη στιγμή, δεκαετίες αργότερα, σαν ζωντανή εικόνα που δεν σβήνει. Η παρουσία του Διγενή δεν ήταν απλώς επίσκεψη· ήταν πράξη εθνικής παρηγοριάς  για τα παιδιά που είχαν πληγεί από τον πόλεμο.

Η πολιτική του Κ.Ε.Α., αν και βραχύβια και χωρίς εκλογική επιτυχία, έδειξε τη διάθεση του Γρίβα να μεταφέρει την εμπειρία του από τον αγώνα της ΕΟΚΑ στην ελληνική κοινωνία και την ανάγκη για ηθική αναγέννηση της χώρας. Αλλά, παρά την αποτυχία στη συγκρότηση ισχυρού πολιτικού μετώπου, η ιστορική μνήμη τον διατήρησε ζωντανό στα μάτια του λαού, στις καρδιές των παιδιών και στις αφηγήσεις όπως αυτή της Βαλύρας.

Ο Γεώργιος Γρίβας πέθανε το 1974 στην Κύπρο, αφήνοντας πίσω του την εικόνα ενός ανθρώπου που συνδύαζε στρατιωτική ευφυΐα, πολιτική τόλμη και βαθιά αγάπη για τον Ελληνισμό – ένα σύμβολο που τα παιδιά της Βαλύρας ένιωσαν ζωντανό την ημέρα εκείνη.

Θερμές ευχαριστίες στον κ. Γιώργο Παρασκευά Φειδά, επιχειρηματία στο Rhode Island, που μοιράστηκε μαζί μας αυτή την ιστορία.