Ήταν ένα αξέχαστο ζεστό πρωινό , ένα Σαββάτου το 1960 . Στον προαύλιο χώρο του ιερού ναού της ενορίας μας, τα παιδιά του Δημοτικού σχολείου είχαν μαζευτεί για να παίξουν το αγαπημένο τους παιχνίδι: «Η Μικρή Ελένη». Η ομάδα ήταν εννέα παιδιά — τέσσερα αγόρια και πέντε κορίτσια — γεμάτα ενθουσιασμό.
Το λάχνισμα για την επιλογή της Μικρής Ελένης
Πριν ξεκινήσει το παιχνίδι, έπρεπε να αποφασιστεί ποιο παιδί θα γίνει η Μικρή Ελένη. Η διαδικασία αυτή ονομαζόταν λάχνισμα. Όλα τα παιδιά σχημάτιζαν έναν κύκλο και φώναζαν μαζί με γέλιο και ρυθμό τους στίχους:
Άκατα μάκατα σούκου τουμπέ,άμπερ φάμπερ ντομινέ,άκατα μάκατα σούκου τουμπέ,άμπερ φάμπερ, βγε!
Άλλοτε πάλι έλεγαν:
Α μπε μπα μπλομ, του κίθε μπλομ,α μπε μπα μπλομ του κίθε μπλομ,μπλιμ μπλομ.Α μπε μπα μπλομ, του κίθε μπλομ,α μπε μπα μπλομ του κίθε μπλομ,μπλιμ μπλομ.
Άλλες φράσεις που χρησιμοποιούσαν ήταν:
«Σα θα πάμε κει στη Νότια Αμερική,
θα δούμε τον Ερμή να παίζει μουσική
με κόκκινο σκουφί!»
Επίσης έλεγαν σε παραλλαγές του παιχνιδιού:
Ανέβηκα στην πιπεριά να κόψω ένα πιπέρι
τσακίστηκε η πιπεριά και μου κοψε το χέρι
δος μου το μαντηλάκι σου το χρυσοκεντημένο
να δέσω το χεράκι μου που είναι ματωμένο.
Το παιδί που έδειχνε η τελευταία συλλαβή γινόταν η Μικρή Ελένη ή η τυφλόμυγα. Έδεναν ένα λευκό μαντηλάκι στα μάτια του, και εκείνο έστεκε στη μέση του κύκλου.
Ο κανόνας του παιχνιδιού
Η Μικρή Ελένη ή η τυφλόμυγα γύριζε γύρω γύρω και προσπαθούσε να αναγνωρίσει ποιο παιδί την πείραζε ή προσπαθούσε να την αποφύγει. Τα άλλα παιδιά κινούνταν γύρω της, γελώντας, προσπαθώντας να την ξεγελάσουν. Όποιο παιδί πιανόταν, γινόταν η επόμενη Μικρή Ελένη, και το παιχνίδι συνέχιζε μέχρι εξαντλήσεως.
Η σημασία του ομαδικού παιχνιδιού
Το παιχνίδι της Μικρής Ελένης δεν ήταν απλώς διασκέδαση. Μέσα από το ομαδικό παιχνίδι, τα παιδιά:
-
Μάθαιναν να συνεργάζονται και να περιμένουν τη σειρά τους.
-
Ανέπτυσσαν παρατηρητικότητα και γρήγορη σκέψη, προσπαθώντας να αποφύγουν ή να πιάσουν τους άλλους.
-
Καλλιεργούσαν τη δημιουργικότητα τους, καθώς τα γέλια και οι ιστορίες τους μετέτρεπαν τον προαύλιο χώρο σε ταξίδι μακριά από τα στενά όρια του τόπου μας.
-
Ενισχύονταν οι δεσμοί φιλίας και οι κοινωνικές δεξιότητες, μέσα από την κοινή συμμετοχή και το παιχνίδι.
Αποκτούσαν όμορφες μνήμες που ενδυνάμωναν τον ψυχισμό τους και διαμόρφωναν την κοινωνική τους προσωπικότητα.
Διδάσκονταν την υπομονή, υπακοή στην ομάδα και στους κανόνες του παιχνιδιού αλλά και τη χαρά της ομαδικής αλληλεπίδρασης.
Αποκτούσαν σιγουριά ότι μπορούν να σταθούν κοινωνικά και να είναι αποδεκτή η παρουσία τους στο περιβάλλον τους.
Δοκίμαζαν τον εαυτόν τους και έπαιρναν πρωτοβουλία εκ του ασφαλούς, χωρίς να χαθεί η συνοχή της ομάδας.
Διδάσκονταν να αγαπούν τους φίλους τους και να μοιράζονται μεταξύ τους.
Το παιχνίδι της Μικρής Ελένης ήταν ένας τρόπος να συνδυάζουν χαρά, μάθηση και φαντασία, κρατώντας ζωντανές τις πιο όμορφες αναμνήσεις της παιδικής ηλικίας, εκείνες που συνοδεύουν όλους εμάς που είχαμε την τύχη και ήμασταν στην ευχάριστη θέση τους.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου