Σε περίμενα

                                                           Φωτό: Pinterest

Ο Θανάσης θυμόται ακόμη την πρώτη μέρα που μπήκε εκείνος ο μεσήλικας θεολόγος στην τάξη. Ήταν τότε στο Γυμνάσιο, σε εκείνες τις τάξεις που σήμερα λέγονται Λύκειο. Η αίθουσα ήταν γεμάτη φωνές, χαρτιά που θροΐζανε, μολύβια που χτυπούσαν πάνω στα θρανία και μια διάχυτη ανυπομονησία εφηβικής ηλικίας. Όμως, όταν ο καθηγητής πέρασε το κατώφλι, κάτι άλλαξε.

 Το πρόσωπό του είχε μια ανείπωτη λάμψη και τα μάτια του μια γαλήνη που δεν συναντούσε κανείς συχνά. Μιλούσε χαμηλά, σχεδόν ήρεμα... όλη η τάξη σώπασε.

Ο Θανάσης ένιωσε κάτι παράξενο από την πρώτη κιόλας στιγμή. Δεν μπορούσε να το εξηγήσει. Ήταν σαν μια μικρή φωνή μέσα του να του έλεγε πως μπροστά του στεκόταν ένας πολύ καλός άνθρωπος. Ένας άνθρωπος αληθινός.

Από εκείνη τη μέρα περίμενε με ανυπομονησία το μάθημα των Θρησκευτικών.

Κάθε φορά που ο καθηγητής έμπαινε στην τάξη, ο Θανάσης άνοιγε διάπλατα τα αυτιά του για να μη χάσει ούτε μία λέξη. Ο λόγος του ήταν καθαρός και απλός. Δεν μιλούσε σαν να απαγγέλλει κάποιο βιβλίο. Μιλούσε σαν να μοιραζόταν κάτι πολύ προσωπικό, κάτι που το είχε ζήσει βαθιά μέσα του.

Τα λόγια του ήταν για τον Θανάση βάλσαμο στην ψυχή. Στα χρόνια της εφηβείας, όταν όλα μέσα στο μυαλό ενός παιδιού είναι μπερδεμένα — όνειρα, φόβοι, προσδοκίες για το μέλλον — εκείνος ο λόγος έφερνε μια γλυκιά παρηγοριά.

Συχνά ο καθηγητής μιλούσε για την αξία της καλοσύνης, για την ευθύνη που έχει ο άνθρωπος απέναντι στους άλλους, για τη χαρά της πίστης. Δεν ύψωνε ποτέ τον τόνο της φωνής του, ούτε προσπαθούσε να επιβληθεί. Κι όμως, κάθε λέξη του έβρισκε τον δρόμο της μέσα στις καρδιές των παιδιών.

Ο Θανάσης τον άκουγε μαγεμένος.

Ήταν ντροπαλός χαρακτήρας. Δεν του άρεσε να τραβά την προσοχή. Κρατούσε πάντα τα προσχήματα, για να μην παρεξηγηθεί. Κάποιες στιγμές ένιωθε μια έντονη χαρά να ανεβαίνει μέσα του, σαν να ήθελε να φωνάξει δυνατά, να γελάσει, να πει στον καθηγητή πόσο πολύ τον θαύμαζε.

Μα δεν το έκανε ποτέ.

Ο σχολικός κώδικας, η συστολή του και η εφηβική αμηχανία τον κρατούσαν πίσω.

Έτσι, περιοριζόταν στο να τον κοιτάζει προσεκτικά και να κρατά κάθε φράση του σαν μικρό θησαυρό. Κάθε μάθημα ήταν για τον Θανάση μια μοναδική εγγραφή μέσα στην ψυχή του, μια μικρή μνήμη που θα τον συνόδευε για πάντα.

Ο καιρός περνούσε γρήγορα.

Τα χρόνια του σχολείου κυλούσαν ανάμεσα σε διαγωνίσματα, φιλίες, άγχη και όνειρα. Μα εκείνο που έμενε σταθερό ήταν η παρουσία του θεολόγου. Πάντα ήρεμος, πάντα χαμογελαστός, πάντα έτοιμος να πει έναν καλό λόγο.

Ο Θανάσης συχνά σκεφτόταν πόσο τυχερός ήταν που συνάντησε έναν τόσο συγκροτημένο και νοήμονα άνθρωπο. Έναν άνθρωπο πιστό στον Θεό, που μόνο μέλι και χαμόγελο έσταζε το στόμα του.

Δεν ήταν μόνο δάσκαλος. Ήταν παράδειγμα.

Και χωρίς να το καταλάβει, ο Θανάσης άρχισε να χτίζει μέσα του έναν μικρό κόσμο αξιών, που είχε γεννηθεί από εκείνα τα μαθήματα.

Ύστερα ήρθε η τρίτη Λυκείου.

Η τελευταία χρονιά είχε πάντα μια περίεργη γεύση. Ήταν γεμάτη προσμονή για το μέλλον, αλλά και μια κρυφή λύπη για το τέλος. Οι μαθητές ετοιμάζονταν να φύγουν από το σχολείο που τους μεγάλωσε.

Την ημέρα της σχολικής εορτής για την αποφοίτηση, η αυλή ήταν γεμάτη κόσμο. Γονείς, μαθητές, καθηγητές. Γέλια, φωτογραφίες και συγκίνηση παντού.

Ο Θανάσης κρατούσε στα χέρια του ένα διπλωμένο γράμμα.

Το είχε γράψει το προηγούμενο βράδυ, πολλές φορές ξαναδιαβάζοντάς το. Ήθελε να βρει τις σωστές λέξεις. Να πει όσα ένιωθε χωρίς υπερβολές, χωρίς αμηχανία.

Μετά την απονομή των πτυχίων πλησίασε τον καθηγητή.

Με λίγη ντροπή του έδωσε τον φάκελο.

«Είναι για εσάς», είπε απλά.

Μέσα στην επιστολή ο Θανάσης έγραφε πόσα είχε κερδίσει από τα λόγια του. Πόσο τον βοήθησε να πιστέψει στον εαυτό του και στη δύναμη της καλοσύνης. Πόσο εκτίμησε την παρουσία και την προσφορά του όλα αυτά τα χρόνια.

Ο καθηγητής τον κοίταξε με εκείνο το ήρεμο βλέμμα και χαμογέλασε.

Η γιορτή τελείωσε.

Ο κόσμος άρχισε να φεύγει σιγά σιγά από την αυλή. Οι μαθητές αποχαιρετούσαν τους φίλους και τους καθηγητές τους. Μερικοί γελούσαν, άλλοι συγκρατούσαν δάκρυα.

Ο Θανάσης στάθηκε για λίγο μόνος.

Κοίταξε το σχολείο του για τελευταία φορά ως μαθητής. Τα παράθυρα των τάξεων, τα γνώριμα σκαλιά, την αυλή όπου είχε περάσει τόσες στιγμές.

Έπειτα πήρε τον δρόμο προς την έξοδο.

Καθώς πλησίαζε στην καγκελόπορτα, είδε μια γνώριμη μορφή να στέκεται εκεί.

Ήταν ο καθηγητής του.

Στεκόταν ήσυχος, σαν να τον περίμενε.

Ο Θανάσης ξαφνιάστηκε.

Πλησίασε διστακτικά. Πριν προλάβει να μιλήσει, ο καθηγητής άνοιξε τα χέρια του και τον αγκάλιασε με μια ζεστή, πατρική αγκαλιά.

Έμειναν για λίγο σιωπηλοί.

Ύστερα ο καθηγητής τον κοίταξε βαθιά στα μάτια και είπε με γαλήνη:

«Σε περίμενα, παιδί μου.»

Ο Θανάσης ένιωσε ένα κύμα συγκίνησης να τον πλημμυρίζει.

Ο καθηγητής συνέχισε:

«Ξέρω πως η καρδιά σου είναι συντονισμένη στον Χριστό.»

Τα λόγια αυτά χαράχτηκαν μέσα του σαν φως.

Εκείνη τη στιγμή ο Θανάσης κατάλαβε πως όλα όσα είχε νιώσει όλα αυτά τα χρόνια δεν ήταν μονόπλευρα. Ο δάσκαλος είχε διακρίνει τη σιωπηλή του προσοχή, την εσωτερική του αναζήτηση, τη βαθιά του εκτίμηση.

Ο νεαρός χαμογέλασε συγκινημένος.

Δεν βρήκε πολλά λόγια να πει.

Μόνο έσφιξε λίγο περισσότερο το χέρι του καθηγητή του.

Και έφυγε από το σχολείο, κουβαλώντας μέσα στην καρδιά του ένα δώρο που δεν θα ξεχνούσε ποτέ. Έναν άνθρωπο που του έδειξε πως η αληθινή διδασκαλία δεν βρίσκεται μόνο στα βιβλία, αλλά κυρίως στην καλοσύνη της ψυχής.

-Λόγος Θείου Φωτός