Στη μικρή κοινωνία της Βαλύρας υπάρχουν άνθρωποι που, χωρίς να επιδιώκουν τη δημοσιότητα, γίνονται σιωπηλά παραδείγματα δύναμης, εργατικότητας και προσφοράς. Ανάμεσα σε αυτούς ξεχωρίζει η κυρία Μαρία Φωτεινού Χρηστάκη, μια γυναίκα περίπου 70 ετών, η οποία με τον τρόπο της ζωής της αποδεικνύει καθημερινά ότι η πραγματική δυναμικότητα δεν μετριέται με τίτλους σπουδών ή κοινωνικές διακρίσεις, αλλά με ψυχικό σθένος, εργατικότητα και αγάπη προς τον συνάνθρωπο.
Η Μαρία δεν ακολούθησε πανεπιστημιακή καριέρα. Παντρεύτηκε σε νεαρή ηλικία, όπως συνέβαινε συχνά στις παλαιότερες γενιές των χωριών της Μεσσηνίας. Ωστόσο, όσοι τη γνωρίζουν καλά λένε συχνά ότι, αν η ζωή της είχε πάρει διαφορετικό δρόμο, θα μπορούσε να είχε διαπρέψει ως ένα ικανότατο ηγετικό στέλεχος. Η αποφασιστικότητα, η οργανωτικότητα και η διορατικότητά της είναι χαρακτηριστικά που δύσκολα συναντά κανείς ακόμη και σε ανθρώπους με μεγάλες επαγγελματικές πορείες.
Από νεαρή ηλικία έμαθε να στέκεται στα πόδια της και να αντιμετωπίζει τη ζωή χωρίς φόβο. Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά της γνωρίσματα είναι η αγάπη της για την οδήγηση. Είναι άριστη οδηγός εδώ και δεκαετίες, σε μια εποχή μάλιστα που λίγες γυναίκες στα χωριά οδηγούσαν αυτοκίνητο. Για τη Μαρία, όμως, η οδήγηση δεν ήταν ποτέ πολυτέλεια· είναι εργαλείο δουλειάς και ελευθερίας.
Συχνά τη βλέπει κανείς επάνω στο τρακτέρ να μεταφέρει ελαιόπανα, ξύλα ή ό,τι άλλο χρειάζεται την εποχή του μαζέματος των ελιών. Άλλοτε πάλι, με το παλιό της αυτοκίνητο και το τρέιλερ δεμένο πίσω, κουβαλά εργαλεία, σακιά ή προμήθειες για τις δουλειές στα κτήματά της. Και δεν φροντίζει μόνο τα δικά της χωράφια, αλλά και εκείνα της κόρης της, η οποία ζει στην Αθήνα. Για τη Μαρία η οικογένεια είναι ευθύνη, αλλά και τιμή.
Και όταν χρειαστεί να τρέξει για κάτι επείγον στο σούπερ μάρκετ του χωριού, η μηχανή μεγάλου κυβισμού που διαθέτει κυλά γρήγορα στην κατηφόρα του Μπιζανίου, προκαλώντας συχνά χαμόγελα θαυμασμού στους συγχωριανούς της. Γιατί η εικόνα μιας γυναίκας 70 ετών να οδηγεί με τέτοια άνεση και σιγουριά είναι από μόνη της μια μικρή υπενθύμιση ότι η ηλικία δεν περιορίζει το πνεύμα.
Βέβαια, η Μαρία δεν περιορίζεται μόνο στις καθημερινές εργασίες της γης. Διαθέτει και ένα καλό αυτοκίνητο για τις επίσημες εξόδους της, γιατί η ζωή της δεν είναι μόνο δουλειά. Είναι μια γυναίκα παρούσα στα κοινωνικά δρώμενα της Βαλύρας, αλλά και ευρύτερα της περιοχής. Συμμετέχει σε εκδηλώσεις, στηρίζει πρωτοβουλίες και κρατά ζωντανό το πνεύμα της κοινότητας.
Η γνώση της για τη μεσσηνιακή γη είναι πραγματικά εντυπωσιακή. Γνωρίζει δρόμους, χωριά και μικρές διαδρομές που πολλοί νεότεροι δεν έχουν καν ακουστά. Αυτή η γνώση αποκτήθηκε κυρίως τα χρόνια που ο γιος της λειτουργούσε αρτοποιείο στη Βαλύρα. Τότε η Μαρία ανέλαβε συχνά τη μεταφορά ψωμιού σε γειτονικά χωριά, οδηγώντας καθημερινά σε διάφορες κατευθύνσεις της Μεσσηνίας. Έτσι, μέσα από τη δουλειά, γνώρισε κάθε γωνιά αυτού του τόπου.
Όμως η ζωή της δεν περιστρέφεται μόνο γύρω από την οικογένεια και την εργασία. Η βαθιά πίστη της στον Θεό και η έφεσή της στην αγαθοεργία αποτελούν βασικά στοιχεία του χαρακτήρα της. Το πρόγραμμά της συχνά περιλαμβάνει μικρές πράξεις προσφοράς, επισκέψεις σε ανθρώπους που έχουν ανάγκη, βοήθεια σε ηλικιωμένους ή μοναχικούς συγχωριανούς.
Αυτή είναι η Μαρία. Ένας άνθρωπος που δεν υπολογίζει τι χάνει, αλλά τι μπορεί να δώσει.
Τα τελευταία χρόνια η ζωή της δοκιμάστηκε ακόμη περισσότερο. Ο σύζυγός της υπέστη ισχαιμικό επεισόδιο, το οποίο άφησε αναπηρία στην αριστερή πλευρά του σώματός του. Για πολλούς ανθρώπους μια τέτοια κατάσταση θα αποτελούσε λόγο απογοήτευσης ή παραίτησης. Η Μαρία όμως δεν λύγισε. Στάθηκε όρθια και στηρίζει το σπίτι της με ακόμη μεγαλύτερη δύναμη.
Έγινε ταυτόχρονα σύζυγος, φροντιστής, εργάτης, οδηγός και διαχειριστής όλων των υποχρεώσεων της καθημερινότητας. Με αξιοθαύμαστη υπομονή και πίστη συνεχίζει να φροντίζει τον άνθρωπο της ζωής της, χωρίς να εγκαταλείπει τις δουλειές της και χωρίς να χάσει το χαμόγελό της.
Ένα άλλο περιστατικό δείχνει ίσως καλύτερα από κάθε περιγραφή το μέγεθος της καρδιάς της. Όταν χρειάστηκε να νοσηλευτεί ο σύζυγός της στην Αθήνα, η Μαρία άφησε τις κότες της σε έναν γνωστό από γειτονικό χωριό για να τις φροντίζει όσο θα έλειπε.
Όταν επέστρεψε, διαπίστωσε ότι εκείνος είχε δεθεί τόσο πολύ μαζί τους που δυσκολευόταν να τις επιστρέψει. Οι κότες του έδιναν καθημερινά αρκετά αυγά και είχαν γίνει κομμάτι της καθημερινότητάς του.
Η Μαρία θα μπορούσε εύκολα να απαιτήσει να της τις δώσει πίσω. Αντί γι’ αυτό, όμως, σκέφτηκε διαφορετικά. Για να μη βρεθεί ο άνθρωπος αυτός σε δύσκολη θέση και για να μην τον «γράψει ο Θεός» ως κλέφτη, αποφάσισε να τον συγχωρήσει και να του αφήσει τις κότες.
Η ιστορία όμως δεν τελείωσε εκεί. Με τον καιρό, το κοτέτσι της Μαρίας όχι μόνο ξαναγέμισε, αλλά σχεδόν διπλασιάστηκε. Και τα αυγά συνεχίζουν καθημερινά να γεμίζουν το καλάθι της, σαν μια μικρή ευλογία που επιστρέφει την καλοσύνη της.
Για όσους την γνωρίζουν, αυτό δεν είναι καθόλου τυχαίο. Η ζωή της Μαρίας μοιάζει να ακολουθεί έναν απλό αλλά βαθύ κανόνα: τίποτα δεν τελειώνει για εκείνη όσο η καρδιά και τα χέρια της συνεχίζουν να προσφέρουν.
Στη Βαλύρα, όπου οι άνθρωποι γνωρίζονται μεταξύ τους εδώ και γενιές, η Μαρία Φωτεινού Χρηστάκη δεν είναι απλώς μια δραστήρια γυναίκα της καθημερινότητας. Είναι ένα ζωντανό παράδειγμα πίστης, αντοχής και γενναιοδωρίας.
Και ίσως τελικά η μεγαλύτερη δύναμη ενός ανθρώπου να μην βρίσκεται στα αξιώματα που θα μπορούσε να είχε κατακτήσει, αλλά στον τρόπο με τον οποίο επιλέγει να ζει την απλή, καθημερινή ζωή. Σε αυτόν τον σιωπηλό, αλλά ουσιαστικό ηρωισμό, η Μαρία αποτελεί αναμφίβολα μία από τις πιο δυναμικές μορφές της Βαλύρας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου