Ο Παναγιώτης είχε μάθει να ζει μέσα στη βουή του Μιλάνου. Οι μέρες του κυλούσαν ανάμεσα σε γκαλερί, δημοπρασίες και ιδιωτικές συλλογές· πίνακες του εικοστού αιώνα, σπάνια χαρακτικά και γλυπτά άλλαζαν χέρια με ποσά που η γιαγιά του ούτε μπορούσε να φανταστεί. Εκείνος, κομψός και πάντοτε βιαστικός, είχε σχεδόν ξεχάσει πώς μυρίζει ένα καλοκαιρινό απόγευμα στην Ελληνική επαρχία.
Κάποιον Ιούλιο, ύστερα από έναν δύσκολο Χειμώνα γεμάτο ταξίδια και υποχρεώσεις, ένιωσε ξαφνικά κουρασμένος. Ένα βράδυ, καθώς στεκόταν μόνος στο διαμέρισμά του κοιτάζοντας τις στέγες του Μιλάνου, θυμήθηκε τη φωνή της γιαγιάς του από τη Μεσσηνία.
«Πότε θα έρθεις, παιδάκι μου;»
Δυο μέρες αργότερα είχε ήδη κλείσει εισιτήριο.
Το χωριό του πατέρα του βρισκόταν κοντά στους ελαιώνες, ανάμεσα σε ξερολιθιές, συκιές και αυλές γεμάτες βασιλικό. Η γιαγιά του, η κυρα-Ελένη, είχε πατήσει τα ογδόντα οκτώ, μα όταν έμαθε πως θα ερχόταν ο εγγονός της, λες και ξαναβρήκε τη νιότη της. Με τη βοήθεια της οικιακής βοηθού καθάρισε το σπίτι, άσπρισε την αυλή, έβαλε καθαρά σεντόνια και κατέβηκε μέχρι τον μπαξέ να κόψει ντομάτες και μυρωδικά.
Όταν ο Παναγιώτης έφτασε, τον αγκάλιασε σφιχτά.
«Αχ, παιδάκι μου… ψήλωσες ακόμα περισσότερο.»
«Γιαγιά, κοντεύω τα σαράντα», γέλασε εκείνος.
«Για μένα πάντα μικρός θα είσαι.»
Το πρώτο βράδυ, το τραπέζι γέμισε τα πιάτα. Ελιές, φέτα, κοτόπουλο στον φούρνο, πατάτες με ρίγανη, χωριάτικο ψωμί. Το δεύτερο βράδυ, έφερε βαθιά πιάτα με αχνιστή σούπα αυγολέμονο, με ζωμό από κότα και ρύζι.
Ο Παναγιώτης πήρε μια κουταλιά, χαμογέλασε αμήχανα και είπε:
«Α… δεν ξέρω πόσα χρόνια έχω να φάω αυτή τη σούπα. Είναι δύσκολο να τη συνηθίσω πάλι.»
Η γιαγιά τον κοίταξε παραξενεμένη.
«Γιατί, παιδάκι μου; Τι σούπες τρως εκεί στην Ιταλία;»
«Μια σούπα που φτιάχνει το κοντινό εστιατόριο. Μινεστρόνε.»
Η γιαγιά ανασήκωσε τα φρύδια.
«Τι είναι πάλι αυτό το Μινεστρόνε;»
«Σούπα με λαχανικά, φασόλια, ζυμαρικά καμιά φορά…»
«Και σου αρέσει;»
«Πολύ.»
Η κυρα-Ελένη έμεινε για λίγο σιωπηλή.
«Ε, τότε να μου δώσεις τη συνταγή να σου τη φτιάξω.»
Ο Παναγιώτης γέλασε. Δεν πίστευε πως η γιαγιά του, που μια ζωή μαγείρευε τα ίδια Μεσσηνιακά φαγητά, θα δοκίμαζε Ιταλική σούπα. Την επόμενη μέρα, όμως, κατέβασε από το κινητό του τη συνταγή, την αντέγραψε προσεκτικά σ’ ένα χαρτί και της την έδωσε.
Η γιαγιά φόρεσε τα χοντρά γυαλιά της και κάθισε δίπλα στο παράθυρο. Διάβασε τη συνταγή μία φορά. Ύστερα δεύτερη. Ύστερα τρίτη.
«Πολύ παράξενα πράγματα γράφει εδώ μέσα», μουρμούρισε.
«Τι σε πειράζει;»
«Λέει να βάλω σέλερι τόσο δα. Εγώ άμα βάλω σέλερι, θα βάλω κανονικά. Και τι είναι αυτά τα έτοιμα ζωμάκια; Ζωμός γίνεται μόνο με κότα.»
«Γιαγιά, έτσι τη φτιάχνουν εκεί.»
«Ε, εγώ θα τη φτιάξω όπως ξέρω.»
Τις επόμενες δύο μέρες την έβλεπε να μπαινοβγαίνει στον κήπο. Έκοβε βασιλικό, δυόσμο, σέλινο, μαϊντανό. Άφηνε άσπρα φασόλια να βράζουν με τις ώρες και δοκίμαζε τη σούπα με μια ξύλινη κουτάλα.
«Μυστικό θέλει η κατσαρόλα», έλεγε.
Το μεσημέρι της τρίτης ημέρας, η γιαγιά εμφανίστηκε θριαμβευτικά κρατώντας μια μεγάλη σουπιέρα.
«Λοιπόν. Το Μινεστρόνε σου.»
Ο Παναγιώτης πήρε το κουτάλι διστακτικά. Μόλις δοκίμασε, άνοιξε διάπλατα τα μάτια.
«Δεν το πιστεύω…»
«Τι έγινε;»
«Το έφτιαξες καταπληκτικά.»
Η γιαγιά χαμογέλασε ντροπαλά.
«Τι έβαλες μέσα και μοσχομυρίζει έτσι;»
«Από τον κήπο μυρωδικά και φρέσκα λαχανικά. Λίγο δυόσμο, λίγο βασιλικό, λίγο αγριορίγανη. Και ζωμό σωστό.»
Ο Παναγιώτης έφαγε δύο πιάτα. Εκείνο το βράδυ κάθισαν μέχρι αργά στην αυλή. Άκουγαν τα τζιτζίκια και μιλούσαν για τον πατέρα του, που είχε φύγει νέος από το χωριό, για τη ζωή στην Ιταλία, για τα χρόνια που πέρασαν.
Όταν έφυγε για το Μιλάνο, η γιαγιά τού έδωσε ένα βάζο με ξερά μυρωδικά.
«Για τη Μινεστρόνε σου.»
Πέρασαν δεκαπέντε μέρες. Ένα βράδυ, η κυρα-Ελένη καθόταν στην αυλή όταν χτύπησε το τηλέφωνο.
«Γιαγιά!»
«Παναγιώτη μου! Πώς είσαι;»
«Μόλις παρήγγειλα σούπα με ρύζι αυγολέμονο.»
Η γιαγιά γέλασε.
«Και ποιος την έφτιαξε;»
«Ο φίλος μου που έχει εδώ κοντά το εστιατόριο.»
«Μα αυτός δεν σου φτιάχνει το Μινεστρόνε;»
«Ναι. Αλλά όταν του είπα ότι τον ξεπέρασες με τα μυρωδικά σου στη Μινεστρόνε, και του χάρισα το βάζο με τα μυρωδικά που μου έδωσες, επέμενε να μου φτιάξει μια πολύ καλή σούπα αυγολέμονο.»
Η γιαγιά σώπασε για λίγο.
«Και… την πέτυχε;»
Ο Παναγιώτης χαμογέλασε κοιτάζοντας το πιάτο μπροστά του.
«Ναι, γιαγιά. Την έκανε πολύ ωραία.»
Ακούστηκε ένα μικρό γελάκι από την άλλη άκρη της γραμμής.
«Τι περίεργα πράγματα που σκαρώνει ο Θεός… Στα γεράματα να μάθω τη Μινεστρόνε και μια ζωή να πιστεύω πως φτιάχνω την καλύτερη σούπα αυγολέμονο.»
«Τη φτιάχνεις ακόμα.»
«Κι εκείνος;»
«Κι εκείνος προσπαθεί.»
Η γιαγιά αναστέναξε γλυκά.
«Ε, τότε καλά είναι. Οι άνθρωποι πρέπει να μαθαίνουν ο ένας απ’ τον άλλον. Αλλιώς μένει άδεια η κατσαρόλα της ζωής.»
Ο Παναγιώτης δεν απάντησε αμέσως. Έξω από το παράθυρό του απλωνόταν το πολύβουο Μιλάνο, γεμάτο φώτα και αυτοκίνητα. Κι όμως, εκείνη τη στιγμή, του φάνηκε πως μύριζε δυόσμο και λεμόνι από τη μικρή αυλή στη Μεσσηνία.
Συνταγή για Παραδοσιακή Σούπα Αυγολέμονο με Κοτόπουλο και Ρύζι
Υλικά
- 1 κοτόπουλο ή μισή κότα
- 1½ λίτρο νερό
- 1 φλιτζάνι ρύζι καρολίνα
- 2 καρότα
- 1 κρεμμύδι
- Αλάτι, πιπέρι
- 2 αυγά
- Χυμός από 2 λεμόνια
Εκτέλεση
- Βράζουμε το κοτόπουλο με το κρεμμύδι και τα καρότα περίπου 1 ώρα.
- Σουρώνουμε τον ζωμό και προσθέτουμε το ρύζι.
- Ξεψαχνίζουμε το κοτόπουλο και το ξαναρίχνουμε στη σούπα.
- Χτυπάμε αυγά και λεμόνι.
- Προσθέτουμε λίγο-λίγο ζεστό ζωμό στο αυγολέμονο για να μην κόψει.
- Ρίχνουμε το μείγμα στην κατσαρόλα και ανακατεύουμε χωρίς να ξαναβράσει.
Συνταγή για Μινεστρόνε με Μεσσηνιακά Μυρωδικά
Υλικά
- 2 καρότα
- 2 κολοκυθάκια
- 2 πατάτες
- 1 κρεμμύδι
- 1 φλιτζάνι άσπρα φασόλια βρασμένα
- 2 ντομάτες τριμμένες
- 1 μικρό φλιτζάνι μικρό ζυμαρικό (κριθαράκι) ή ρύζι
- Σέλινο
- Ελαιόλαδο
- Αλάτι, πιπέρι
- Μαϊντανός
- Λίγη ρίγανη
Εκτέλεση
- Σοτάρουμε το κρεμμύδι στο ελαιόλαδο.
- Προσθέτουμε όλα τα λαχανικά κομμένα σε κύβους.
- Ρίχνουμε νερό ή ζωμό και αφήνουμε να σιγοβράσουν.
- Προσθέτουμε τα φασόλια και το ζυμαρικό.
- Στο τέλος βάζουμε τα φρέσκα μυρωδικά.
- Σερβίρουμε με λίγο ωμό ελαιόλαδο από πάνω.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου