Λίγο πριν το τέλος της ζωής του, ο Franz Kafka έζησε μια μοναδική εμπειρία. Καθώς περπατούσε στο πάρκο Στέγκλιτζ στο Βερολίνο, συνάντησε ένα κοριτσάκι που έκλαιγε απαρηγόρητο γιατί είχε χάσει την κούκλα του.
Ο Κάφκα προσφέρθηκε να το βοηθήσει να βρει την κούκλα του, όμως, μη μπορώντας να την εντοπίσει, σκέφτηκε ένα τέχνασμα για να πάρει τη θλίψη από το μικρό κορίτσι. Του είπε να μην στεναχωριέται, γιατί η κούκλα είχε πάει ταξίδι και μάλιστα του είχε στείλει ένα γράμμα. Όταν το κοριτσάκι ζήτησε να δει το γράμμα, του είπε πως δεν το είχε μαζί του, αλλά θα το έφερνε την επόμενη μέρα.Όντως, την επόμενη ημέρα συναντήθηκαν ξανά στο πάρκο.
Από τότε και για τρεις εβδομάδες, ο Κάφκα έφερνε κάθε φορά κι ένα καινούριο γράμμα από την κούκλα. Κάθε φορά που συναντιόταν με το κοριτσάκι στο πάρκο, του διάβαζε τις επιστολές που περιέγραφαν τις φανταστικές περιπέτειες της κούκλας του. Το κοριτσάκι παρηγοριόταν και ανυπομονούσε κάθε φορά για νέα από την κούκλα του.
Καθημερινά συνέχιζε η ανάγνωση των επιστολών, τις οποίες με πάθος προετοίμαζε ο Κάφκα. Οι περιγραφές ήταν γεμάτες τόπους, ανθρώπους, ζώα και πουλιά, καθώς και διάφορα περιστατικά που υποτίθεται ότι ζούσε η κούκλα.
Κάποια στιγμή ο Κάφκα κατάλαβε ότι τελείωναν οι μέρες του και ότι έπρεπε να φύγει, καθώς η υγεία του είχε επιβαρυνθεί πολύ. Όμως ήθελε να δώσει ένα ικανοποιητικό τέλος στην ιστορία. Έτσι έβαλε στην τελευταία επιστολή πως η κούκλα είχε γνωρίσει ένα πολύ όμορφο αγόρι, με το οποίο αποφάσισε να παντρευτεί και να δημιουργήσει οικογένεια, και πως έτσι δεν θα μπορούσε να ξαναγράψει.
Ύστερα από έναν χρόνο, ο Κάφκα πέθανε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου