Σε ένα μικρό χωριό , εκεί που οι ελιές κουβεντιάζουν με τον άνεμο και οι λεμονιές γέρνουν πάνω από τις ξερολιθιές σαν γριές που ψιθυρίζουν μυστικά, συνέβη ένα παράξενο γεγονός που έμελλε να συζητιέται για χρόνια.
Ήταν μέσα Ιουνίου, όταν ο κυρ-Στέλιος αποφάσισε να βγάλει μερικές πατάτες από τον λαχανόκηπο. Το χώμα ήταν μαλακό και δροσερό από τα συχνά ποτίσματα και οι κότες τριγύριζαν ανυπόμονες πίσω του. Όμως, όταν το φτυάρι σήκωσε έναν ιδιαίτερα μεγάλο κόνδυλο, όλοι πάγωσαν.
Δεν ήταν μια συνηθισμένη πατάτα.
Είχε τέσσερις συμμετρικές προεξοχές που έμοιαζαν με πόδια. Το κεντρικό σώμα ήταν πλατύ και θολωτό σαν καβούκι. Μπροστά ξεχώριζε ένας μικρότερος στρογγυλός όγκος που έμοιαζε με κεφάλι γυρισμένο ελαφρά προς τα πάνω. Το πιο εντυπωσιακό ήταν ότι η πατάτα στεκόταν μόνη της στο χώμα, ισορροπώντας τέλεια στα τέσσερα «πόδια» της.
— Χελώνα! φώναξε η εγγονή του, η Μαρία.
Και πράγματι, όσο περισσότερο την κοιτούσαν τόσο περισσότερο έμοιαζε με χελώνα.
Ο παππούς τη σήκωσε προσεκτικά.
— Σα να μας κοιτάζει, είπε η γιαγιά.
Κανείς δεν γέλασε.
Όλοι ένιωσαν ένα ανεπαίσθητο ρίγος.
Κάποιοι χαμογελούσαν.
Κάποιοι σιωπούσαν.
Βεβάιως, κανείς δεν πρότεινε να τη μαγειρέψουν.
Ο δάσκαλος του χωριού, που αγαπούσε την ψυχολογία, εξήγησε το φαινόμενο.
— Αυτό που νιώθετε ονομάζεται ψυχολογικά «Παράξενη Κοιλάδα».
Οι χωριανοί τον κοίταξαν απορημένοι.
— Όταν κάτι μοιάζει λίγο με ζωντανό πλάσμα το βρίσκουμε νοητικά χαριτωμένο. Όταν όμως μοιάζει υπερβολικά πραγματικό και ζωντανό, τότε ο εγκέφαλος μπερδεύεται και αισθάνεται δυσφορία.
— Δηλαδή φοβόμαστε μια πατάτα; ρώτησε ο καφετζής.
— Όχι ακριβώς. Ο εγκέφαλος δεν ξέρει αν βλέπει λαχανικό ή πλάσμα. Αυτή η αβεβαιότητα δημιουργεί αμηχανία.
Όλοι κοίταξαν ξανά την πατάτα.
Πράγματι.
Έμοιαζε υπερβολικά οργανωμένη για να είναι τυχαία. Την επόμενη ημέρα άρχισαν οι φάρσες.
Πρώτη φάρσα: Το κατοικίδιο
Η Μαρία έβαλε την πατάτα μέσα σε ένα κουτί παπουτσιών με λίγο άχυρο.
Όταν ήρθε η θεία Ελένη επίσκεψη, της είπαν:
— Μη φοβηθείς. Βρήκαμε ένα σπάνιο ερπετό στον κήπο.
Η θεία έσκυψε.
Η πατάτα στεκόταν αγέρωχη.
Η θεία Ελένη έκανε δύο βήματα πίσω.
— Παναγία μου! Είναι αληθινό;
Όταν κατάλαβε την αλήθεια, γέλασε τόσο δυνατά που την άκουσαν μέχρι την πλατεία.
Δεύτερη φάρσα: Ο φύλακας του ψυγείου
Το βράδυ ο αδελφός της Μαρίας έβαλε την πατάτα στο μεσαίο ράφι του ψυγείου.
Τα μεσάνυχτα ο θείος Γιώργος σηκώθηκε νυσταγμένος για να πιεί νερό.
Άνοιξε την πόρτα.
Το φως έπεσε πάνω στην πατάτα.
Το «κεφάλι» της ήταν στραμμένο ακριβώς προς το μέρος του.
Ο θείος τινάχτηκε απότομα.
Το ποτήρι έπεσε από τα χέρια του.
Για αρκετά δευτερόλεπτα ήταν βέβαιος πως κάποιο παράξενο ζώο είχε τρυπώσει στο σπίτι.
Τρίτη φάρσα: Η ανακάλυψη του αιώνα
Οι νέοι του χωριού τη φωτογράφισαν μέσα στα χώματα από χαμηλή γωνία.
Η φωτογραφία την έκανε να φαίνεται τεράστια.
Την έστειλαν σε συγγενείς με το μήνυμα:
«Βρέθηκε άγνωστο είδος χελώνας στα βουνά. Οι ειδικοί εξετάζουν αν πρόκειται για νέο είδος.»
Μέχρι το απόγευμα είχαν φτάσει δεκάδες τηλεφωνήματα.
Μερικοί ζητούσαν να ενημερωθεί το δασαρχείο.
Άλλοι πρότειναν να έρθει τηλεοπτικό συνεργείο.
Όταν αποκαλύφθηκε η αλήθεια, το γέλιο ακούστηκε σε τρία χωριά.
Τέταρτη φάρσα: Το μουσείο φυσικής ιστορίας
Ο πρόεδρος του χωριού τοποθέτησε την πατάτα κάτω από μια γυάλινη καμπάνα.
Δίπλα έγραψε:
Οι επισκέπτες της αίθουσας στέκονταν σοβαροί.
Κάποιοι διάβαζαν την πινακίδα τρεις φορές.
Μια ηλικιωμένη μάλιστα ρώτησε αν το ζώο τρέφεται με μαρούλια.
Όταν έμαθε ότι επρόκειτο για πατάτα, χτύπησε τα γόνατά της από τα γέλια.
Παρά τις φάρσες, η πατάτα εξακολουθούσε να προκαλεί δέος.
Τα παιδιά την ονόμασαν Χελώνα.
Οι μεγαλύτεροι άρχισαν να θυμούνται παλιές ιστορίες.
Κάποιος μίλησε για ένα καρότο που έμοιαζε με άνθρωπο.
Άλλος θυμήθηκε μια ντομάτα σε σχήμα καρδιάς.
Και τότε η γιαγιά Αναστασία ανέφερε εκείνη τη διάσημη λεμονιά.
Χρόνια πριν είχε βγάλει λεμόνια που έμοιαζαν με γυναικεία στήθη.
Όλο το χωριό είχε μιλήσει γι' αυτά.
Μερικοί τα είχαν θεωρήσει σημάδι γονιμότητας.
Άλλοι καλοτυχίας.
Η φύση, έλεγαν οι παλιοί, έχει τον τρόπο της να σκαλίζει γλυπτά.
Ο γεωπόνος που επισκέφθηκε το χωριό λίγες μέρες αργότερα έδωσε όμως μια πιο γήινη εξήγηση.
Εξέτασε προσεκτικά την πατάτα.
Παρατήρησε τα εξογκώματα, τις καμπύλες και τα σημάδια ανάπτυξης.
— Δεν πρόκειται για θαύμα ούτε για μετάλλαξη, είπε.
Όλοι πλησίασαν.
— Τότε γιατί έγινε έτσι;
Ο γεωπόνος χαμογέλασε.
— Οι πατάτες είναι πολύ ευαίσθητες κατά την ανάπτυξή τους. Όταν ένας κόνδυλος συναντήσει κάποιο εμπόδιο στο χώμα, αλλάζει κατεύθυνση. Μπορεί να αναπτύξει νέες προεξοχές ή δευτερεύοντες κονδύλους.
— Μα το χώμα εδώ δεν είναι ιδιαίτερα σκληρό.Και να κάνει η πατάτα ακριβώς τέσσερα πόδια και κεφάλι σωστά στη θέση του; απόρησαν οι παρευρισκόμενοι.
— Δεν χρειάζεται να είναι σκληρό το χώμα. Αρκεί ένας σβώλος, μια μικρή πέτρα ή μια συμπιεσμένη περιοχή.
Έπειτα συνέχισε:
— Επιπλέον, οι διακυμάνσεις της υγρασίας παίζουν μεγάλο ρόλο. Όταν η ανάπτυξη επιβραδύνεται και ξαναρχίζει, δημιουργούνται εξογκώματα και παράξενες μορφές. Φαίνεται επίσης ότι αυτή η πατάτα ξεκίνησε να μεγαλώνει νωρίτερα από τις υπόλοιπες. Ίσως είχε περισσότερο χώρο, περισσότερη υγρασία ή βρισκόταν σε σημείο που ζεστάθηκε νωρίτερα από τον ήλιο.
Οι χωριανοί άκουγαν προσεκτικά.
Η εξήγηση ήταν λογική.
Όμως δεν αφαιρούσε καθόλου τη μαγεία της συμμετρικής πατατοχελώνας.
Αντίθετα.
Τους έκανε να θαυμάσουν ακόμη περισσότερο τη δύναμη της φύσης.
Πώς από λίγη γη, λίγο νερό και λίγη τύχη μπορούσε να γεννηθεί κάτι τόσο απίθανο.
Η πατάτα παρέμενε στο σπίτι σαν επίτιμος επισκέπτης.
Κανείς δεν τολμούσε να τη μαγειρέψει.
Ούτε καν να τη δοκιμάσει.
Η λογική έλεγε ότι ήταν υγιέστατη.
Η καρδιά όμως διαφωνούσε.
Η Χελώνα είχε πάψει να είναι τροφή.
Είχε γίνει ιστορία.
Είχε γίνει θρύλος.
Ένα βράδυ, η Μαρία έκανε μια πρόταση.
— Αφού κανείς δεν θέλει να τη φάει, γιατί να μη τη φυτέψουμε ξανά;
Οι μεγάλοι γέλασαν.
— Και τι θα κερδίσουμε;
— Να δούμε τι παιδιά θα κάνει.
Η σιωπή που ακολούθησε ήταν γεμάτη φαντασία.
Όλοι άρχισαν να σκέφτονται μικρές πατάτες-χελώνες να ξεπροβάλλουν από το χώμα.
Ίσως μία να μοιάζει με λαγό.
Ίσως άλλη με σκαντζόχοιρο.
Ίσως καμία να μην μοιάζει με τίποτε.
Ο γεωπόνος όμως στη συνέχεια τους εξήγησε ότι τα σχήματα αυτά δεν κληρονομούνται με τον τρόπο που φαντάζονταν.
Όμως κανείς δεν έδειχνε να νοιάζεται ιδιαίτερα.
Δεν επρόκειτο για πείραμα.
Ήταν μια υπόσχεση προς το μυστήριο.
Άνοιξαν έναν μικρό λάκκο στο ίδιο σημείο όπου είχε βρεθεί η πατάτα αρχές φθινοπώρου.
Η Μαρία την κράτησε για τελευταία φορά.
Το φως έλουζε το παράξενο σώμα της.
Τα τέσσερα πόδια.
Το κεφάλι.
Το καβούκι.
Εκείνη την αινιγματική συμμετρία που είχε ξεγελάσει τον εγκέφαλο τόσων ανθρώπων και τους είχε οδηγήσει βαθιά μέσα στην Παράξενη Κοιλάδα του νου τους.
Ύστερα την ακούμπησε προσεκτικά στο χώμα.
Τη σκέπασαν.
Κανείς δεν μίλησε για λίγα δευτερόλεπτα.
Ήταν σαν να αποχαιρετούσαν ένα πλάσμα που δεν είχε υπάρξει ποτέ.
Κι όμως είχε αφήσει πίσω του αναμνήσεις.
Γέλια.
Απορίες.
Ιστορίες.
Τέσσερις αξέχαστες φάρσες.
Και μια υπενθύμιση ότι η φύση παραμένει ο μεγαλύτερος καλλιτέχνης.
Πριν φύγουν, ο κυρ-Στέλιος κοίταξε το σημείο και χαμογέλασε.
— Σε μερικούς μήνες είπε, θα σκάψουμε ξανά εδώ.
— Γιατί; ρώτησε η Μαρία.
— Για να δούμε τι παιδιά έκανε η απίστευτη πατάτα-χελώνα.
Και όλοι συμφώνησαν.
Άλλοι από περιέργεια.
Άλλοι από ελπίδα.
Κι άλλοι γιατί βαθιά μέσα τους ήθελαν να πιστεύουν πως, κάπου ανάμεσα στη γεωπονία, στη λαογραφία και στα παιχνίδια του ανθρωπίνου νου, εξακολουθούν να κρύβονται μικρά θαύματα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου