Αφιέρωμα Μνήμης στους Εκλιπόντες της Σιδηροδρομικής Τραγωδίας στον Άρη Μεσσηνίας

 

«Μακάριοι οἱ πενθοῦντες, ὅτι αὐτοὶ παρακληθήσονται.»

(Κατά Ματθαίον 5:4)

Υπάρχουν στιγμές που ο χρόνος δεν κατορθώνει να σβήσει. Στιγμές που μένουν χαραγμένες στη συλλογική μνήμη ενός τόπου σαν ανεξίτηλο σημάδι, σαν κερί αναμμένο μπροστά στο εικονοστάσι της ιστορίας. Μία τέτοια στιγμή υπήρξε η 7η Ιουνίου 1988, όταν στον Άρη Μεσσηνίας η μοίρα έγραψε μία από τις πιο πικρές σελίδες της τοπικής μας ιστορίας.

Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα, η καθημερινότητα μετατράπηκε σε θρήνο. Η σύγκρουση της αμαξοστοιχίας με τη νταλίκα στην αφύλακτη διάβαση άφησε πίσω της πόνο, δάκρυα και τρεις ανθρώπινες ζωές που έφυγαν πρόωρα για το μεγάλο ταξίδι της αιωνιότητας.

Η Ασπασία Ηλιοπούλου, εργαζόμενη, σύζυγος και μητέρα,  άνθρωπος του μόχθου και της προσφοράς. Η Κωνσταντίνα Βακαλοπούλου και ο σύζυγός της Δημήτριος Βακαλόπουλος, που βρέθηκαν μαζί στην επίγεια πορεία τους και μαζί πέρασαν το κατώφλι της αιωνιότητας.

Η Βαλύρα ντύθηκε στα μαύρα.

Οι καμπάνες χτυπούσαν πένθιμα και οι καρδιές των ανθρώπων βάραιναν από την αίσθηση της απώλειας. Χιλιάδες συγχωριανοί και φίλοι συνόδευσαν τους εκλιπόντες στην τελευταία τους κατοικία, αποδεικνύοντας πως η αγάπη δεν τελειώνει με τον θάνατο αλλά μεταμορφώνεται σε μνήμη και προσευχή.

Σήμερα, 36 χρόνια μετά, η μνήμη παραμένει ζωντανή. Οι μορφές των ανθρώπων αυτών εξακολουθούν να κατοικούν στις αφηγήσεις των παλαιοτέρων, στις οικογενειακές φωτογραφίες, στις αναμνήσεις όσων τους γνώρισαν και τους αγάπησαν.Ως ιστορικό τεκμήριο μνήμης, παρατίθενται και οι στίχοι του αείμνηστου Μπάρμπα-Μίμη Μπουζαλά, όπως δημοσιεύθηκαν τότε:

Γυναίκα πρωτοπέθανε

την πρωτοχρονιά!

Μέχρι σήμερα πεθάνανε

περίπου τους δεκαεννιά.

Ο χάρος καρτέρι έστησε

στου Άρη την δεμωσιά

τρεις Βαλυραίους σκότωσε

και στο νοσοκομείο περίπου

δεκαεφτά.

Νταλίκα ετσούγκρισε με

αμαξοστοιχία

ο χάρος χτύπησε άφοβα την

Βαλύρα.

Μεγάλη θλίψη ήτανε

μεγάλο το κακό

που χτύπησε το θανατικό

το δόλιο μας χωριό.

Ο μπάρμπα-Μίμης Μπουζαλάς

Αιωνία η μνήμη των κεκοιμημένων και ας είναι η ανάμνησή τους φως και παρακαταθήκη για τις επόμενες γενιές.Ιδιαίτερα απευθύνουμε λόγο παρηγορίας και αγάπης στις δίδυμες κόρες της αείμνηστης Ασπασίας, στη Βασιλική και στη Μαρία, καθώς και στην εγγονή της που φέρει το όνομά της. Η απουσία μιας μητέρας και γιαγιάς δεν μετριέται με τα χρόνια· όμως η ευλογία της μνήμης της συνοδεύει κάθε βήμα των αγαπημένων της προσώπων. Ευχόμαστε ο Θεός να τους χαρίζει υγεία, δύναμη και φώτιση.

Θερμές ευχές και στην κυρία Ρόη Βακαλοπούλου και σε όλους τους συγγενείς των θυμάτων, που κράτησαν άσβεστη τη μνήμη των αγαπημένων τους ανθρώπων. Ο πόνος της απώλειας δεν σβήνει, αλλά μεταμορφώνεται σε προσευχή, σε ευγνωμοσύνη και σε χρέος μνήμης.

Ας είναι αιωνία η μνήμη της Ασπασίας Ηλιοπούλου, της Κωνσταντίνας Βακαλοπούλου και του Δημητρίου Βακαλοπούλου.

Και ας προσευχόμαστε ώστε τέτοιες τραγωδίες να μην επαναληφθούν ποτέ, ώστε κάθε ανθρώπινη ζωή να προστατεύεται με τη φροντίδα και την ευθύνη που της αξίζει.

Αιωνία τους η μνήμη.

Θερμές ευχαριστίες στον καθηγητή Βιολογίας και Ιστοριοδίφη κ. Ιωάννη Δ. Λύρα που ανέσυρε από το έντυπο αρχείο της εφημερίδας της Βαλύρας σχετικό άρθρο του κυρίου Χρήστου Παν. Παπαγεωργίου.