Η όμορφη Βαλύρα Μεσσηνίας ανέκαθεν είχε να επιδείξει μοναδικές σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων της, όχι μόνο η παλιά Βαλύρα, που η ζωή είχε αργό ρυθμό, τα βάσανα ήταν πολλά και η καρδιά των ανθρώπων έστεκε σαν αναμμένο καντήλι μπροστά στην εικόνα της Παναγίας. Η Βαλύρα ποτέ δεν κλειδώνει την καρδιά της κι αν ο χρόνος κλέβει αλύπητα τα γεννήματά της, έρχεται ο καιρός που, σαν πανάρχαιοι και αθάνατοι σπόροι στη γη, βλέπουν σε νέα σώματα το φως της ζωής και καρπίζουν αθάνατους καρπούς ψυχής.
Πριν εξήντα χρόνια ο αείμνηστος Σωτήρης Ντουραμάκος έφερε νυφούλα στη Βαλύρα την κυρία Χρυσούλα, την ανθισμένη αυτή ψυχή, που οι γλάστρες της ψυχής της εναρμονίζονται με εκείνες στο ψηλό της μπαλκόνι και μοσχοβολά ο δρόμος, ακριβώς απέναντι από τον ιερό ναό του Αγίου Αθανασίου, του πολιούχου της Βαλύρας. Ο Κύριος ευλόγησε τον γάμο τους με δύο όμορφους, υγιείς και προκομένους γιους, τον Δημήτρη και τον Παναγιώτη. Και ο μεν Δημήτρης βρήκε τη σύντροφο της ζωής του, την Ειρήνη, και έφερε στη ζωή τρεις πανέμορφες κόρες, ο Παναγιώτης έμελλε να υπηρετήσει στο πατρικό του σπίτι ως άγγελος προστάτης της μητέρας του και των αγαπημένων του ανιψιών.
Είναι απίστευτο πώς ένας πολύ ευπαρουσίαστος, νοήμων, εργατικός άνθρωπος δεν έτυχε να βρει την κατάλληλη σύντροφο στη ζωή του, αλλά αυτά είναι μερικές φορές και τυχερά. Ο Παναγιώτης, εκτός από τις άριστες γνώσεις του στις αγροτικές εργασίες, είναι καταρτισμένος και σε πολλά τεχνικά θέματα, στα οποία επιδίδεται με ευλάβεια. Για τις γυναίκες της Βαλύρας σημαίνει εγγύηση, αφού, όταν εκφέρουν την άποψή τους για ορισμένα θέματα, στο τέλος προσθέτουν «το είπε και ο Παναγιώτης», για να αποκτήσει κύρος και αξιοπιστία ο λόγος τους.
Έτσι, πριν μερικές ημέρες, άκουσα από κάποιες γυναίκες στο χωριό ότι δεν κλαδεύουμε τα δένδρα το καλοκαίρι με το αλυσοπρίονο ούτε κάνουμε στον κήπο εργασίες με τον σιδεροτροχό, για να μην πιάσει από τις σπίθες φωτιά... Το είπε και ο Παναγιώτης!
Η γιαγιά Χρυσούλα είναι πανευτυχής για τους δύο γιους της, τη νύφη της και ιδιαίτερα για τις τρεις εγγονές της, τη Χρυσούλα, που φέρει το όνομά της, την Παναγιώτα, που έλαβε το όνομα της γιαγιάς της από τη μητέρα της, και τη μικρή και δραστήρια Σωτηρία, που πήρε το όνομα του παππού της.
Ο θείος Παναγιώτης, αν και δεν έχει δικά του παιδιά, ανέπτυξε κάτι παραπάνω από το συναίσθημα του πατέρα, βλέποντας καθημερινά να μεγαλώνουν τα τρία του αστέρια, οι ωραιότατες ανιψιές του, στο διπλανό σπίτι του αδελφού του. Όταν ήταν μικρές, τις συνόδεψε στο παιχνίδι τους, κι όταν άρχισαν να μεγαλώνουν, σαν άγγελος άνοιξε τα φτερά του για να τις προστατεύσει ενάντια στις αλόγιστες προκλήσεις της ζωής.
Ο συναισθηματικός αυτός δεσμός αντανακλάται στα πρόσωπα τόσο των κοριτσιών όσο και του θείου Παναγιώτη, που παραμένει πεισματικά στην ηλικία τους — ο χρόνος τον προσπέρασε και τον άφησε να ακολουθεί τη ροή της ζωής των κοριτσιών. Με το χαμόγελο στα χείλη, αλλά και με ευγενικές χειρονομίες, δεν ξεχνά την ονομαστική τους εορτή, τα γενέθλιά τους και τις μεγάλες εορτές που γιορτάζει σύσσωμη η Βαλύρα.
Όπως λέγει η γιαγιά Χρυσούλα, όλα τα άνθη στο μπαλκόνι της είναι δώρα του Παναγιώτη. Προσπαθεί να την ψυχολογήσει και να καταλάβει τι λουλούδι ζητά η καρδιά της κι ύστερα κινεί γη και ουρανό να της το προσφέρει.
Σε έναν περίπατο στη φύση συνάντησα τον κύριο Παναγιώτη, που με το τρακτέρ του καθάριζε ένα ελαιοπερίβολο. Ήταν προς το τέλος Ιουνίου 2026 και η γη ήταν γεμάτη ανθισμένο θυμάρι. Τον ρώτησα αν θα κόψει για να προσφέρει στη μητέρα του και μου απάντησε χαμογελώντας:
«Έχω ψάξει συστηματικά σε ποια βότανα έχει αλλεργία και ποια τα καλοδέχεται η όσφρησή της. Με το θυμάρι δεν τα πάει καλά!»
Η κυρία Χρυσούλα, γελώντας, μου εξήγησε μία ημέρα ότι λατρεύει τα λίλιουμ, τις τριανταφυλλιές, τις γαρυφαλλιές, τα γεράνια, τα πελαργόνια και τον βασιλικό. Με μία γρήγορη ματιά διαπίστωσα ότι κανένα από όλα αυτά δεν έλειπε από το μπαλκόνι της. Φρόντισε ο Παναγιώτης.
Όσο περνούν τα χρόνια, ο συνειδητοποιημένος θείος Παναγιώτης αντιλαμβάνεται ότι η μητέρα του, μετά από κάποια χρόνια, θα αφήσει τον κόσμο και τα κορίτσια θα κτίσουν καινούρια φωλιά. Όμως δεν απογοητεύεται. Ώριμα ζει τις ευτυχισμένες στιγμές του σήμερα, αυτές που ο Θεός ευλογεί καθημερινά.
Η ανιψιά Χρυσούλα φαίνεται να οδεύει προς την ολοκλήρωση του στόχου της. Η Παναγιώτα, με τη γλυκιά ματιά και το ήθος πριγκίπισσας του Χριστού, είναι μια μεγάλη παρηγοριά, μία απίστευτη παρέα και μία ανέλπιστη χαρά, αφού με την παρουσία της και το μαγικό ραβδάκι της καρδιάς της όλα γίνονται μοναδικά και όμορφα γύρω της.
Στη φωτογραφία που ανάρτησε στη σελίδα του στο Fb ο θείος Παναγιώτης της εύχεται χρόνια πολλά και εκείνη το ανταποδίδει με ανοιχτή καρδιά, την καρδιά την πολύτιμη και ανεπανάληπτη που τίμησε και τιμά και στις ημέρες μας η Βαλύρα.
Παναγιώτη και Παναγιώτα, χρόνια σας πολλά!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου