Φωτό: κ. Αθανάσιος Μπόβης
Περνούσα ένα ηλιόλουστο πρωί του Σεπτεμβρίου 2026 από την κεντρική πλατεία της Βαλύρας, εκεί όπου οι παρέες συναντιούνται, οι κουβέντες ταξιδεύουν από τραπέζι σε τραπέζι και οι ιστορίες έχουν, πολλές φορές, μεγαλύτερη διάρκεια ζωής από τους ανθρώπους που τις διηγούνται.
Ξαφνικά δέχθηκα ένα ζεστό κάλεσμα από μια όμορφη ανδρική παρέα. Ο μαθηματικός και εκπαιδευτικός κ. Αθανάσιος Μπόβης, ο αθλητικογράφος κ. Χρήστος Παπαγεωργίου, ο πρώην Δήμαρχος Ιθώμης και επιχειρηματίας κ. Κώστας Γεωργακόπουλος , ο πρώην πρόεδρος της Κοινότητας Βαλύρας κ. Σταύρος Μακρής και ο συνταξιούχος εργαζόμενος στον Δήμο Μεσσήνης κ. Γιώργος Φωτεινός είχαν στραμμένη την προσοχή τους σε έναν άνδρα που, όσο μιλούσε, τόσο περισσότερο μαγνήτιζε τα βλέμματα.
Τον παρατήρησα για λίγο. Ψηλός, ευθυτενής, γαλανομάτης, με ένα παρουσιαστικό που θα μπορούσε να είχε ξεπηδήσει από ασπρόμαυρη Ελληνική ταινία. Το χαμόγελό του είναι πλατύ και ζεστό, ενώ η αρχαιοελληνική μύτη του δίνει στην όψη του μια ξεχωριστή αρχοντιά.
«Ποιος είστε;» τον ρώτησα ευθέως.
Και τότε άρχισε να ξετυλίγεται μπροστά μου ένα απίστευτο σενάριο ζωής.
Παρότι έχει πατήσει τα ενενήντα, διαθέτει τη σπιρτάδα, το κέφι και τη ζωντάνια ενός ανθρώπου που μόλις έχει αφήσει πίσω του τα είκοσι. Αν μάλιστα η ηλικία μετριόταν από το χαμόγελο, την καλή διάθεση και το πείραγμα, ο κ. Γιώργος θα χρειαζόταν μάλλον... πιστοποιητικό γέννησης για να μας πείσει!
Είναι άνθρωπος ειλικρινής, ευγενικός, κοινωνικός και προσηνής. Ένας αυθεντικός ειρηνοποιός, με έντονη αίσθηση του χιούμορ και εκείνο το σπάνιο χάρισμα να κάνει τον συνομιλητή του να αισθάνεται άνετα από τα πρώτα κιόλας λεπτά.
Η σχολή της ζωής
Ο Γιώργος Ντουραμάκος τελείωσε το Δημοτικό Σχολείο Βαλύραςκαι την πρώτη τάξη του Γυμνασίου Μελιγαλά. Τα βιβλία, όπως μας εξήγησε με τον δικό του χαρακτηριστικό τρόπο, δεν κατάφεραν ποτέ να τον κρατήσουν για πολύ κοντά τους.
Δεν ήταν, όμως, επειδή δεν αγαπούσε τη γνώση. Απλώς ο ίδιος είχε επιλέξει ένα διαφορετικό πανεπιστήμιο: τη ζωή.
Και πράγματι, η ζωή υπήρξε η μεγάλη του σχολή.
Έφυγε για την Αθήνα, εργάστηκε σκληρά και στη συνέχεια κατατάχθηκε στην Τροχαία ως οδηγός. Για είκοσι ολόκληρα χρόνια υπηρέτησε με αυταπάρνηση στην απαιτητική περιοχή της Ομόνοιας, σε μια Αθήνα πολύ διαφορετική από τη σημερινή.
Εκεί έμαθε να αντιμετωπίζει ανθρώπους κάθε χαρακτήρα, κάθε κοινωνικής προέλευσης και κάθε λογής απρόοπτο. Και, όπως φαίνεται, έμαθε κάτι ακόμη πολύ σημαντικό: να κρατά το στόμα του κλειστό όταν χρειαζόταν.
Ίσως γι' αυτό, χάρη στην υποδειγματική του διαγωγή, την υπευθυνότητα και την παροιμιώδη εχεμύθειά του, αργότερα απασχολήθηκε στην Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών (ΕΥΠ).
Εκεί, βέβαια, δεν τον ρωτήσαμε να μας πει λεπτομέρειες.
Και δεν επέμεινε ούτε ο ίδιος.
Αυτό, από μόνο του, ήταν ίσως η καλύτερη απόδειξη ότι είχε μάθει καλά τη δουλειά!
Όταν το Χόλιγουντ χτύπησε την πόρτα
Από τις πιο συναρπαστικές ιστορίες που μοιράστηκε μαζί μας ήταν εκείνη που μας ταξίδεψε πίσω στον χρόνο, στο Λουτράκι, την εποχή που οι Αμερικανοί πραγματοποιούσαν εκεί τα γυρίσματα της επικής κινηματογραφικής ταινίας «Ο Λέων της Σπάρτης».
Ο κ. Γιώργος θυμάται με νοσταλγία την Ειρήνη Παππά, τη Δέσπω Διαμαντίδου και άλλους μεγάλους ηθοποιούς της εποχής, καθώς και την ατμόσφαιρα που είχε δημιουργηθεί γύρω από τα γυρίσματα.
Και εδώ έρχεται η ιστορία που θα μπορούσε κάλλιστα να αποτελεί σενάριο από μόνη της.
Οι Αμερικανοί παραγωγοί, σύμφωνα με την αφήγησή του, εντυπωσιάστηκαν από το αρχοντικό του παρουσιαστικό, το παράστημα και τον ακέραιο χαρακτήρα του.Η Ειρήνη Παππά και η Δέσπω Διαμαντίδου τον συμπάθησαν και του πρότειναν να τον πάρουν μαζί τους στην Αμερική για να κάνει καριέρα στο Hollywood!
Ο Γιώργος, όμως, δεν «ψωνίστηκε».
Δεν άφησε τη δόξα να του πάρει τα μυαλά και δεν μπήκε καν στον πειρασμό να ανταγωνιστεί τους σταρ της εποχής.
Προτίμησε τον δικό του δρόμο.
Και κάπου εδώ μπορούμε να υποθέσουμε ότι το Hollywood έχασε έναν πρωταγωνιστή, αλλά η Ελληνική Τροχαία κέρδισε έναν εξαιρετικό άνθρωπο.Πάντως το ταλέντο του ηθοποιού δεν τον εγκατέλειψε, απόδειξη οι απόκριες στη Βαλύρα που ντύθηκε νύφη σε μία εποχή με αυστηρότητα στην κοινωνική εμφάνιση.
Ίσως, άλλωστε, αν είχε δεχθεί την πρόταση, σήμερα να μιλούσαμε για τον... George Duramakos, το νέο αστέρι του Hollywood!
Ο ίδιος, πάντως, δεν φαίνεται να μετάνιωσε ποτέ για την επιλογή του.
Ο όμορφος της Βαλύρας
Σήμερα ο «όμορφος της Βαλύρας» έχει επιστρέψει οριστικά στη γενέτειρά του.
Ζει στο παραδοσιακό πατρικό του σπίτι, που δεσπόζει στο κέντρο της πλατείας, σαν να παρακολουθεί από εκεί την καθημερινή ζωή του χωριού και να κρατά ζωντανή τη μνήμη μιας άλλης εποχής.
Παράλληλα, είναι ιδιοκτήτης του χώρου όπου στεγάζεται το γνωστό εστιατόριο «Περδικάκι».
Εκεί, στην πλατεία, ο Γιώργος έχει γίνει πλέον μέρος του ίδιου του τοπίου.
Τον συναντάς, τον χαιρετάς, πιάνεις κουβέντα μαζί του και πολύ γρήγορα βρίσκεσαι να ακούς μια ιστορία από την Αθήνα, την Τροχαία, την ΕΥΠ, το Λουτράκι ή από κάποια άλλη γωνιά της μακράς και πολυτάραχης ζωής του.
Και το καλύτερο;
Δεν χρειάζεται να του ζητήσεις δεύτερη φορά να σου τη διηγηθεί.
Ένας άνθρωπος που ξέρει να μιλά στις γυναίκες
Όσες γυναίκες έχουν γνωρίσει τον κ. Γιώργο στη Βαλύρα έχουν να λένε τα καλύτερα για εκείνον.
Διαθέτει ένα ιδιαίτερο χάρισμα: ξέρει να ακούει, να καταλαβαίνει και να ανεβάζει την ψυχολογία του συνομιλητή του.
Με λόγο μεστό, ειλικρινή και γεμάτο σεβασμό, έχει τον τρόπο να ενισχύει την αυτοπεποίθηση μιας γυναίκας χωρίς υπερβολές και χωρίς φθηνά κομπλιμέντα.
Ίσως αυτό να είναι ένα ακόμη από τα μυστικά της γοητείας του.
Γιατί η πραγματική γοητεία, τελικά, δεν βρίσκεται μόνο στα γαλάζια μάτια, στο ψηλό παράστημα ή στην αρχαιοελληνική μύτη.
Βρίσκεται κυρίως στον τρόπο που κάνεις τον άλλον να αισθάνεται όταν βρίσκεται κοντά σου.
Και ο Γιώργος φαίνεται πως αυτό το μάθημα το έχει μάθει πολύ καλά.
Ένα διαμάντι της Βαλύρας
Ο κ. Γιώργος Ντουραμάκος είναι ένα λαμπερό διαμάντι για τη Βαλύρα.
Όχι μόνο για την εξωτερική του εμφάνιση —η οποία, ακόμη και στα ενενήντα του χρόνια, δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από κανέναν— αλλά κυρίως για την κοινωνικότητα, την ανθρωπιά, την ευγένεια και την αστείρευτη αγάπη του για τον συνάνθρωπο.
Είναι από εκείνους τους ανθρώπους που δεν χρειάζονται τίτλους για να ξεχωρίσουν.
Η ίδια η ζωή τους δίνει τον τίτλο.
Και ο Γιώργος έχει έναν ακόμη τίτλο που του έχει απονεμηθεί από την ίδια τη Βαλύρα:
«Ο όμορφος».
Έναν τίτλο που, όπως φαίνεται, δεν αφορά μόνο το πρόσωπο, αλλά και την ψυχή.
Του ευχόμαστε από καρδιάς υγεία, μακροημέρευση και να φτάσει —και γιατί όχι να ξεπεράσει— τα χρόνια του Αβραάμ και του Ισαάκ.
Να συνεχίσει να κάθεται στην πλατεία, να χαμογελά, να πειράζει, να θυμάται, να αφηγείται και να χαρίζει απλόχερα την καλή του διάθεση.
Και αν κάποια μέρα περάσετε από τη Βαλύρα και δείτε έναν ψηλό, γαλανομάτη, χαμογελαστό κύριο να κάθεται στην πλατεία, μην βιαστείτε να ρωτήσετε ποιος είναι.
Πιθανότατα θα τον έχετε ήδη αναγνωρίσει.
Είναι ο Γιώργος Ντουραμάκος.
Της Βαλύρας ο όμορφος.
Θερμές ευχαριστίες στον κ. Αθανάσιο Μπόβη καθώς και στην όμορφη παρέα στην πλατεία της Βαλύρας για την πρόταση αυτής της ανάρτησης και στον κύριο Γιώργο Ντουραμάκο για το φωτογραφικό υλικό που μάς προώθησε μέσω του κυρίου Μπόβη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου