Δίδυμες κάτω από τον φθινοπωρινό ουρανό

 

Ήταν από εκείνα τα φθινοπωρινά πρωινά που ο ουρανός μοιάζει να κρατά μέσα του μια προσευχή.

Η θάλασσα της Μονεμβασιάς είχε φορέσει το γκρίζο της φόρεμα, τα σύννεφα κατέβαιναν χαμηλά και τα φύλλα των δέντρων, παρασυρμένα από έναν απαλό άνεμο, ταξίδευαν χωρίς προορισμό στους δρόμους. Κι όμως, εκείνη την ημέρα δύο γυναίκες ταξίδευαν με προορισμό που ούτε οι ίδιες γνώριζαν.

Η Έλλη, σαράντα ετών, είχε μάθει να στηρίζεται στις δικές της δυνάμεις. Σκληρά εργαζόμενη, φιλόδοξη και πολλά υποσχόμενη στον χώρο της διοίκησης επιχειρήσεων, είχε συνηθίσει να οργανώνει τη ζωή της με πρόγραμμα. Ώρες εργασίας, συναντήσεις, προθεσμίες, στόχοι. Όλα είχαν τη θέση τους.

Η Τόνια, δύο χρόνια μεγαλύτερη, στα σαράντα δύο της, βάδιζε σε έναν παρόμοιο δρόμο. Εργατική, δυναμική, μεθοδική, είχε κι εκείνη διακριθεί στον χώρο της διοίκησης επιχειρήσεων. Είχε μάθει να παίρνει αποφάσεις, να αντιμετωπίζει δυσκολίες και να προχωρά χωρίς να περιμένει πολλά από την τύχη.

Καμία από τις δύο δεν μπορούσε να φανταστεί πως η ζωή είχε αποφασίσει να τους χαρίσει μια από εκείνες τις συμπτώσεις που   μοιάζουν αναπάντεχες.

Η Έλλη είχε ξεκινήσει από την Κόρινθο με ένα λεωφορείο γεμάτο εκδρομείς.

Η Τόνια, από την Πάτρα, με ένα άλλο λεωφορείο και μια διαφορετική παρέα.

Δύο δρόμοι, δύο αφετηρίες, δύο διαφορετικές ζωές.

Και ένας κοινός προορισμός.

Η Μονεμβασιά.

Όταν τα δύο γκρουπ έφτασαν στην καστροπολιτεία, οι εκδρομείς άρχισαν να περιηγούνται στα στενά σοκάκια. Άλλοι φωτογράφιζαν τη θάλασσα, άλλοι τα παλιά σπίτια, άλλοι αναζητούσαν ένα καφέ για να ζεσταθούν.

Κάποια στιγμή, σχεδόν χωρίς να το έχουν προγραμματίσει, τα δύο γκρουπ βρέθηκαν ταυτόχρονα στον  ίδιο χώρο.

Κι εκεί συνέβη το απροσδόκητο.

Η Έλλη σήκωσε τα μάτια της.

Απέναντί της στεκόταν μια γυναίκα.

Η γυναίκα την κοιτούσε κι εκείνη.

Για λίγα δευτερόλεπτα δεν μίλησε καμία.

Μαρμάρωσαν.

Η Έλλη κοίταξε καλύτερα.

Η άλλη γυναίκα είχε το ίδιο περίπου χτένισμα.

Το ίδιο ύφος στο ντύσιμο.

Το ίδιο βλέμμα.

Το ίδιο χαμόγελο.

Ακόμη και ο τρόπος που στεκόταν, ο τρόπος που κρατούσε την τσάντα της, ο τρόπος που κοιτούσε γύρω της, έμοιαζε παράξενα γνώριμος.

Η Τόνια ένιωθε ακριβώς το ίδιο.

«Συγγνώμη...», ψιθύρισε τελικά η μία.

«Ναι;»

«Μήπως... γνωριζόμαστε;»

Η ερώτηση έμεινε για λίγο στον αέρα.

Και ύστερα ήρθε ένα γέλιο. Όχι από αμηχανία, αλλά από εκείνο το παράξενο ξάφνιασμα που προκαλεί κάτι αδύνατο να εξηγηθεί.

«Δεν νομίζω», απάντησε η άλλη.

«Κι όμως, είναι σαν να βλέπω τον εαυτό μου απέναντί μου.»

Συστήθηκαν.

Έλλη.

Τόνια.

Και τότε ήρθε η δεύτερη έκπληξη.

Μιλώντας για τις σπουδές τους, ανακάλυψαν πως είχαν τελειώσει την ίδια σχολή, στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Κοίταξαν η μία την άλλη.

Δεν χρειάστηκε να πουν πολλά.

Ήταν σαν να είχε αρχίσει κάποιος να ξετυλίγει μπροστά τους ένα κουβάρι από μικρές, ανεξήγητες συμπτώσεις.

Δεν είχαν σπουδάσει απλώς στον ίδιο χώρο.

Είχαν επιλέξει παρόμοια επαγγελματική πορεία. Είχαν παρόμοιο τρόπο σκέψης. Μοιράζονταν κοινές απόψεις για τη ζωή, την εργασία, τους ανθρώπους.

Και όσο περισσότερο μιλούσαν, τόσο περισσότερο ανακάλυπταν ομοιότητες.

Ήταν σαν δύο διαφορετικά βιβλία που είχαν γραφτεί με το ίδιο μελάνι.

Κάπου εκεί, ο ουρανός άνοιξε.

Οι πρώτες σταγόνες έπεσαν πάνω στα πέτρινα σοκάκια.

Οι εκδρομείς άρχισαν να ανοίγουν τις ομπρέλες τους.

Η Έλλη έβγαλε τη δική της.

Λιλά.

Η Τόνια την κοίταξε.

Έπειτα άνοιξε κι εκείνη τη δική της.

Λιλά.

Για λίγα δευτερόλεπτα έμειναν σιωπηλές.

Και μετά ξέσπασαν σε γέλια.

«Δεν γίνεται!» είπε η Έλλη.

«Όχι, δεν γίνεται!» απάντησε η Τόνια.

Έβγαλαν τα κινητά τους τηλέφωνα και άρχισαν να φωτογραφίζονται. Μία δίπλα στην άλλη. Με τις λιλά ομπρέλες τους, με φόντο τα πέτρινα τείχη της Μονεμβασιάς και τον φθινοπωρινό ουρανό.

Ύστερα κάθισαν σε ένα παλιό πεζούλι.

Δεν τις ένοιαζε πια η εκδρομή.

Δεν τις ένοιαζε πού πήγαιναν οι υπόλοιποι.

Εκείνη τη στιγμή είχαν βρει κάτι που άξιζε περισσότερο από έναν προγραμματισμένο προορισμό.

Μια παράξενη συγγένεια.

Μια συγγένεια που δεν είχε αίμα.

Είχε όμως ψυχή.

«Εμείς τι θα κάνουμε;» ρώτησε κάποια στιγμή η Έλλη.

Ήταν η πρώτη φορά που χρησιμοποίησαν τη λέξη «εμείς».

Η Τόνια χαμογέλασε.

«Να ακολουθήσουμε τους άλλους;»

Κοίταξε γύρω της.

«Ή να καθίσουμε κάπου ήσυχα και να μιλήσουμε;»

Δεν χρειάστηκε να συμφωνήσουν.

Είχαν ήδη αποφασίσει.

Έμειναν εκεί.

Μίλησαν για τα όνειρά τους, τις αγωνίες τους, τις χαρές τους, τις απογοητεύσεις τους. Ξεδίπλωσαν η μία μπροστά στην άλλη τις στάσεις τους απέναντι στη ζωή, τις απόψεις τους, τις προτιμήσεις τους.

Και κάθε τόσο σταματούσαν.

Κοιτάζονταν.

Και χαμογελούσαν με εκείνο το βλέμμα που έλεγε:

«Πώς γίνεται να μοιάζουμε τόσο;»

Κάποια στιγμή τα μάτια τους γέμισαν δάκρυα.

Ίσως γιατί κατάλαβαν πως ορισμένοι άνθρωποι δεν εμφανίζονται στη ζωή μας όταν τους περιμένουμε.

Έρχονται όταν τους χρειαζόμαστε.

Και ίσως τότε η ζωή να μην είναι τόσο τυχαία όσο νομίζουμε.

Οι δύο γυναίκες αγκαλιάστηκαν.

Μια αγκαλιά απλή, ζεστή, αληθινή.

Και ύστερα, κάτω από μία λιλά ομπρέλα και οι δύο, έσκυψαν τα κεφάλια τους και προσευχήθηκαν.

«Θεέ μου», ψιθύρισε η μία.

«Σε ευχαριστούμε για αυτό το αναπάντεχο δώρο», συμπλήρωσε η άλλη.

Δεν ζήτησαν τίποτα.

Μόνο ευχαρίστησαν.

Γιατί μερικές φορές η μεγαλύτερη ευλογία δεν είναι αυτό που ζητάμε, αλλά αυτό που μας δίνεται χωρίς να το έχουμε ζητήσει.

Εκείνο το απόγευμα, όταν τα λεωφορεία πήραν ξανά τον δρόμο της επιστροφής, η Έλλη και η Τόνια κάθονταν σε διαφορετικά λεωφορεία.

Η μία κατευθυνόταν προς την Κόρινθο.

Η άλλη προς την Πάτρα.

Όμως δεν ήταν πια δύο άγνωστες γυναίκες που είχαν συναντηθεί τυχαία στη Μονεμβασιά.

Ήταν δύο ψυχές που είχαν βρει η μία την άλλη.

Και η απόσταση ανάμεσα στην Κόρινθο και την Πάτρα δεν έμοιαζε πια μεγάλη.

Γιατί κάπου ανάμεσα στους δύο δρόμους υπήρχε πλέον ένας κοινός τόπος.

Το «εμείς».

Κοιτάζοντας έξω από το παράθυρο, η Έλλη είδε τις τελευταίες σταγόνες της βροχής να γλιστρούν πάνω στο τζάμι.

Στο βάθος, μία μικρή λωρίδα φωτός άνοιγε ανάμεσα στα σύννεφα.

Χαμογέλασε.

Και την ίδια ακριβώς στιγμή, στο άλλο λεωφορείο, η Τόνια χαμογελούσε κι εκείνη.

Ίσως γιατί ο Θεός, όταν θέλει να γλυκάνει τις ημέρες δύο ανθρώπων, δεν χρειάζεται μεγάλα θαύματα.

Μερικές φορές αρκεί ένα ταξίδι.

Ένα παλιό εκκλησάκι.

Μια φθινοπωρινή βροχή.

Μία λιλά ομπρέλα.

Και δύο γυναίκες που, χωρίς να το γνωρίζουν, είχαν περπατήσει για χρόνια σε διαφορετικούς δρόμους, μέχρι να φτάσουν την ίδια στιγμή στο ίδιο σημείο.

Όχι από τύχη.

Αλλά, όπως θα πίστευαν από εκείνη την ημέρα και μετά, από την ανεξιχνίαστη οικονομία του Θεού.

Ένα θείο δώρο εξ ουρανού.

Σε έναν φθινοπωρινό ουρανό.