Φωτογραφίες: Szuzanna Takacs, FB
Ένα ζευγάρι από την Ουγγαρία, μια ιστορική πέτρινη κατοικία, ένας κήπος που ξαναβρίσκει την ομορφιά του και ένα ουράνιο τόξο που μοιάζει με θεϊκό μήνυμα ελπίδας και ευγνωμοσύνης.
Υπάρχουν στιγμές στη ζωή που μοιάζουν να ξεπηδούν από τις σελίδες ενός παλιού λαογραφικού παραμυθιού. Στιγμές κατά τις οποίες η φύση, με την ανεξάντλητη ομορφιά της, συναντά τον μόχθο των ανθρώπων και τους χαρίζει ένα σημάδι που αγγίζει βαθιά την ψυχή τους. Μια τέτοια ξεχωριστή στιγμή έζησε το ζεύγος Szuzanna και Deni Takacs στη Βαλύρα Μεσσηνίας, όταν, το απόγευμα της 13ης Οκτωβρίου, ένα εντυπωσιακό ουράνιο τόξο απλώθηκε στον ουρανό, από τον καρπερό κάμπο της Βαλύρας έως το ιστορικό Στενύκλαρο.
Για τους δύο ανθρώπους, που άφησαν πριν από χρόνια την όμορφη Ουγγαρία για να υιοθετήσουν τον γαλανό Ελληνικό ουρανό, το πολύχρωμο αυτό φαινόμενο δεν ήταν απλώς ένα παιχνίδι του φωτός μετά τη βροχή. Ήταν μια στιγμή συγκίνησης, ένας συμβολισμός ελπίδας και, όπως οι ίδιοι αισθάνθηκαν, μια ουράνια ανταμοιβή για την αγάπη, την υπομονή και την καθημερινή τους προσπάθεια.
Από την Ουγγαρία στην αγκαλιά της Ελληνικής υπαίθρου
Η κυρία Σούζη, όπως την αποκαλούν με οικειότητα στη Βαλύρα, έζησε και εργάστηκε επί τριάντα χρόνια στην Αθήνα. Η πολύβουη πρωτεύουσα υπήρξε για μεγάλο διάστημα ο τόπος της επαγγελματικής της δραστηριότητας, όμως μέσα της παρέμενε ζωντανό ένα διαφορετικό όνειρο: να αποκτήσει κάποτε μια μονοκατοικία στην Ελληνική επαρχία, με μεγάλο κήπο, δέντρα, λουλούδια και την ηρεμία που προσφέρει η ζωή κοντά στη φύση.
Η συνταξιοδότηση άνοιξε ένα νέο κεφάλαιο στη ζωή της. Η αναζήτηση του κατάλληλου σπιτιού έγινε αναζήτηση ενός τόπου όπου θα μπορούσε να ριζώσει, να δημιουργήσει και να απολαύσει τους καρπούς μιας ολόκληρης ζωής εργασίας.
Και τότε, μέσα από αυτή την αναζήτηση, η καρδιά της σκίρτησε μπροστά σε ένα παλιό πέτρινο σπίτι στη Βαλύρα, χτισμένο, σύμφωνα με την τοπική παράδοση και τις πληροφορίες που συνοδεύουν την ιστορία του, γύρω στο 1800. Η κατοικία του Κωνσταντίνου Σφήκα, με τη σιωπηλή μαρτυρία περασμένων εποχών, δεν ήταν απλώς ένα ακίνητο προς αγορά. Ήταν ένα κομμάτι ιστορίας που περίμενε να αποκτήσει καινούργια ζωή.
Ο σύντροφός της, ο κύριος Ντένης, συμμερίστηκε τα ίδια συναισθήματα. Έτσι, το ζευγάρι πήρε τη μεγάλη απόφαση να εγκατασταθεί στη Βαλύρα, αφήνοντας πίσω του τις συνήθειες της προηγούμενης ζωής και ανοίγοντας την καρδιά του σε μια νέα καθημερινότητα.
Ένα παλιό σπίτι που ξαναγεννιέται
Η αναπαλαίωση μιας παλιάς πέτρινης κατοικίας δεν είναι εύκολη υπόθεση. Οι φθορές του χρόνου, οι ανάγκες επισκευής και οι αμέτρητες μικρές και μεγάλες εργασίες απαιτούν υπομονή, επιμονή, τεχνική γνώση και αγάπη για το αντικείμενο.
Ο κύριος Ντένης, ωστόσο, δεν πτοείται. Η τέχνη της αναπαλαίωσης δεν του είναι ξένη. Μεγαλωμένος σε χωριό της Ουγγαρίας, κουβαλά βιώματα μιας ζωής πιο κοντά στη γη, στα σπίτια που συντηρούνται με προσωπική εργασία και στα έργα που ολοκληρώνονται με επιμονή και μεράκι.
Με τα χέρια του, την εμπειρία , τη φαντασία του και τη διάθεση να δώσει νέα πνοή στο παλιό κτίσμα, προσπαθεί να διατηρήσει τη φυσιογνωμία της κατοικίας, αποκαθιστώντας παράλληλα όσα χρειάζονται φροντίδα. Κάθε εργασία αποτελεί ένα μικρό βήμα προς την αναγέννηση του σπιτιού, αλλά και έναν τρόπο να συνδεθεί το παρόν με το παρελθόν του τόπου.
Η κυρία Σούζη, άνθρωπος με πνευματική καλλιέργεια και αγάπη για τις όμορφες στιγμές της ζωής, μπορεί να μην αναλαμβάνει η ίδια τα μαστορέματα, γνωρίζει όμως καλά την τέχνη της μαγειρικής. Με τις γευστικές δημιουργίες της και την καθημερινή της φροντίδα επιβραβεύει τον μόχθο του συζύγου της. Άλλωστε, σε ένα σπίτι που ξαναγεννιέται, η συντροφικότητα είναι εξίσου σημαντική με τα υλικά της οικοδομής.
Η εργασία του ενός συναντά τη φροντίδα του άλλου και έτσι η ανακαίνιση μετατρέπεται σε κοινό έργο ζωής.
Ο κήπος ανθίζει και πάλι
Εξίσου σημαντικός είναι ο κήπος της ιστορικής κατοικίας. Ένας μεγάλος κήπος δεν είναι μόνο ένας υπαίθριος χώρος. Είναι τόπος δημιουργίας, ανάπαυσης και επικοινωνίας με τη φύση. Είναι το σημείο όπου οι εποχές αποκαλύπτουν τα χρώματά τους και όπου η καθημερινή φροντίδα ανταμείβεται με άνθη, φυλλώματα και αρώματα.
Με την εγκατάσταση του ζευγαριού, ο κήπος άρχισε να αλλάζει όψη. Νέα φυτά προστέθηκαν, η τάξη και η περιποίηση επέστρεψαν και ο χώρος απέκτησε ξανά ζωντάνια. Η εικόνα του σπιτιού συμπληρώθηκε από το πράσινο και τα χρώματα των φυτών, δημιουργώντας μια μικρή όαση ομορφιάς μέσα στο Μεσσηνιακό τοπίο.
Η Βαλύρα, με τον εύφορο κάμπο της, την ιστορική της μνήμη και την αγροτική της παράδοση, προσφέρει το κατάλληλο περιβάλλον για μια τέτοια αναγέννηση.
Το ουράνιο τόξο ως μήνυμα ελπίδας
Το απόγευμα της 13ης Οκτωβρίου, ύστερα από μια κουραστική ημέρα εργασίας, η βροχή υποχώρησε. Το ζευγάρι στάθηκε στο ψηλό χαγιάτι του σπιτιού του, αναζητώντας λίγη ξεκούραση και απολαμβάνοντας τη θέα του χωριού.
Ο ήλιος, που έγερνε στον ορίζοντα, έριχνε τις ακτίνες του πάνω στις υγρές κεραμοσκεπές, χαρίζοντάς τους μια ιδιαίτερη λάμψη. Η γη μοσχοβολούσε από τη βροχή και ο ουρανός άρχισε να αποκαλύπτει ένα θέαμα σπάνιας ομορφιάς.
Ένα ουράνιο τόξο σχηματίστηκε και διέσχισε τον ουρανό από τον καρπερό κάμπο της Βαλύρας έως το Στενύκλαρο. Τα χρώματά του έμοιαζαν να ενώνουν τη γη με τον ουρανό, την καθημερινή προσπάθεια με την ελπίδα και την κούραση με την προσμονή μιας καλύτερης ημέρας.
Στη λαϊκή παράδοση, το ουράνιο τόξο έχει συνδεθεί με την ελπίδα, την ανανέωση και την υπόσχεση ότι, μετά τη δοκιμασία της βροχής, μπορεί να ακολουθήσει η γαλήνη. Η παρουσία του στον ουρανό έχει εμπνεύσει γενιές ανθρώπων, που έβλεπαν στα χρώματά του ένα σύμβολο συμφιλίωσης της φύσης και μια υπενθύμιση της ομορφιάς που κρύβεται ακόμη και στις πιο απλές στιγμές.
Για το ζεύγος Takacs, το ουράνιο τόξο εκείνο το απόγευμα απέκτησε προσωπικό νόημα. Ήταν σαν να καθρεφτίζει τη δική τους πορεία: την απόφαση να αφήσουν την πατρίδα τους, την αναζήτηση ενός νέου σπιτικού, τις δυσκολίες της αναπαλαίωσης, τις ατελείωτες εργασίες και την ικανοποίηση που γεννιέται όταν οι κόποι αρχίζουν να καρποφορούν.
Μέσα στη συγκίνησή τους, τα λόγια που ψιθύρισαν συμπύκνωσαν την πίστη και την ευγνωμοσύνη τους:
«Τόση είναι η ελπίδα μας στον Θεό, τόση και η προσπάθειά μας, τόσο μεγάλη η αγάπη μας και η ευγνωμοσύνη μας για τη θεία ευλογία».
Ένα φωτεινό παράδειγμα ζωής στη Βαλύρα
Η ιστορία της κυρίας Σούζης και του κυρίου Ντένη δεν αφορά μόνο την αγορά και την αναπαλαίωση ενός παλιού σπιτιού. Μιλά για τη δύναμη του ονείρου, για την τόλμη της αλλαγής και για την επιθυμία των ανθρώπων να δημιουργήσουν έναν τόπο που θα τους προσφέρει γαλήνη και πληρότητα.
Μας θυμίζει, επίσης, ότι η Ελληνική επαρχία εξακολουθεί να διαθέτει έναν ανεκτίμητο πλούτο: τα ιστορικά σπίτια της, τους κήπους της, το φυσικό της περιβάλλον, τις μνήμες των προηγούμενων γενεών και τη δυνατότητα να υποδέχεται ανθρώπους που επιθυμούν να γίνουν μέρος της καθημερινότητάς της.
Η Βαλύρα γίνεται για το ζευγάρι κάτι περισσότερο από τόπος κατοικίας. Γίνεται πατρίδα της καρδιάς, χώρος δημιουργίας και αφετηρία μιας νέας ζωής. Και το παλιό σπίτι του Κωνσταντίνου Σφήκα, με τις πέτρες του να αφηγούνται ιστορίες άλλων εποχών, αποκτά έναν ακόμη κύκλο ζωής, χάρη στην αγάπη και την επιμονή των νέων ιδιοκτητών του.
Το ουράνιο τόξο που ένωσε τον κάμπο της Βαλύρας με το Στενύκλαρο θα παραμείνει μια ξεχωριστή ανάμνηση για το ζευγάρι. Μια εικόνα που θα τους θυμίζει ότι η ομορφιά δεν βρίσκεται μόνο στα μεγάλα και εντυπωσιακά επιτεύγματα, αλλά και σε ένα σπίτι που αναστηλώνεται, σε έναν κήπο που ανθίζει, σε ένα γεύμα που προσφέρεται με αγάπη και σε μια στιγμή ηρεμίας ύστερα από μια δύσκολη ημέρα.
Και ίσως αυτή να είναι η ουσιαστικότερη ουράνια ανταμοιβή: να βλέπεις τους κόπους σου να μεταμορφώνονται σε ομορφιά, να αισθάνεσαι ευγνωμοσύνη για όσα έχεις καταφέρει και να αντικρίζεις το μέλλον με πίστη και αισιοδοξία.
Γιατί, τελικά, κάθε άνθρωπος που δημιουργεί με αγάπη αφήνει το δικό του αποτύπωμα στον τόπο όπου ζει. Και στη Βαλύρα, κάτω από τον γαλανό ουρανό της Μεσσηνίας, το ουράνιο τόξο της 13ης Οκτωβρίου έγινε ένα φωτεινό σύμβολο αυτής ακριβώς της αλήθειας: ότι η επιμονή, η αγάπη και η ευγνωμοσύνη μπορούν να μετατρέψουν ένα παλιό σπίτι σε καινούργια πατρίδα και μια καθημερινή στιγμή σε πολύτιμη ευλογία.
Θερμές ευχαριστίες στην κα Szuzanna Takacs για το πλούσιο φωτογραφικό υλικό.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου