Έλεγαν οι παλαιότεροι στη Βαλύρα πως ο Θεός τις νύχτες σπέρνει χαρίσματα στις ψυχές των ανθρώπων, αλλά με θεία οικονομία, ώστε οι άνθρωποι, ως κοινωνία προσώπων, να αλληλοσυμπληρώνονται και να βρίσκουν ο ένας στον άλλον όσα χρειάζονται για να πορεύονται στη ζωή.
Συμβαίνει, όμως, κάποιες φορές ο Παντοδύναμος Θεός, για τους δικούς Του ανεξερεύνητους λόγους, να σκορπίζει τόσο απλόχερα τα χαρίσματά Του σε έναν άνθρωπο, ώστε ακόμη κι εκείνος, αν συνειδητοποιήσει το μέγεθος των δωρεών που έχει λάβει, να δυσκολεύεται να τις βαστάξει.
Ήρθε νυφούλα στη Βαλύρα το 1971 και ένωσε τη ζωή της με τον κύριο Απόστολο Δημητρακόπουλο, τον γνωστό επιχειρηματία και τυροκόμο. Μαζί δημιούργησαν μια όμορφη οικογένεια, θεμελιωμένη στην αγάπη, στην εργατικότητα, στις οικογενειακές αξίες και στην αμοιβαία εκτίμηση.
Η κόρη τους ακολούθησε τον δρόμο της Ιατρικής και είναι διορισμένη στο Μεσολόγγι, ενώ διαμένει με την οικογένειά της στο Αγρίνιο. Ο γιος τους, προικισμένος με τα χαρίσματα και την εργατικότητα του πατέρα του, διαμένει με την οικογένειά του στη Βέργη Μεσσηνίας και έχει αναλάβει καθήκοντα στην οικογενειακή επιχείρηση, συνεχίζοντας μια δημιουργική οικογενειακή παράδοση.
Η κυρία Βαρβάρα, λεπτή τόσο στο σώμα όσο και στην ψυχή, διατηρεί ένα παρουσιαστικό γεμάτο χάρη, απλότητα και φυσική αρχοντιά. Τα μαλλιά της, στο φυσικό γκριζόλευκο χρώμα τους, προσθέτουν μια ιδιαίτερη γοητεία στην εμφάνισή της. Τα 72 της χρόνια δύσκολα μαρτυρούνται από την όψη και τη ζωντάνια της. Περισσότερο θυμίζει μια πενηντάχρονη γυναίκα, που ο χρόνος δεν κατάφερε να λυγίσει ούτε τη διάθεσή της ούτε την εσωτερική της γαλήνη.
Οι ευθύνες της ζωής δεν την βάρυναν με πικρία. Με υπομονή, πραότητα και αξιοπρέπεια αντιμετώπισε τις δυσκολίες και τις προκλήσεις της καθημερινότητας και εξακολουθεί να πορεύεται με την ίδια γλυκύτητα.
Τη συναντώ τις Κυριακές στον Ιερό Ναό του Αγίου Αθανασίου Βαλύρας, όπου ανταλλάσσουμε εγκάρδιες ευχές. Είναι από εκείνες τις συναντήσεις που δεν χρειάζονται πολλά λόγια. Μια καλημέρα, ένα χαμόγελο, μια ευχή με ειλικρινή διάθεση αρκούν για να αισθανθεί κανείς τη ζεστασιά ενός ανθρώπου.
Στην άκρη των χειλιών της διακρίνει κανείς μια πνευματική εγρήγορση και μια ξεχωριστή οξύνοια, τις οποίες η ίδια περιβάλλει με λεπτότητα, διακριτικότητα και αρμονικές συναισθηματικές αποχρώσεις. Γνωρίζω καλά πως δύσκολα θα παραδεχθεί ότι είναι έξυπνη, όμορφη, καλοβαλμένη, ευσεβής και προικισμένη με αρετές και θεία χαρίσματα. Η ταπεινοφροσύνη της δεν της επιτρέπει να προβάλλει τον εαυτό της.
Μοιάζει με ένα ταπεινό κλαδάκι ελιάς, που στέκεται αθόρυβα και καρτερικά, περιμένοντας ευλαβικά τόσο τα σιγανά όσο και τα δυνατά χτυπήματα του ανέμου. Δεν αντιστέκεται με θόρυβο, δεν επιδεικνύεται, δεν ζητά αναγνώριση. Παραμένει σταθερή, με πίστη, αγάπη και ελπίδα στην καρδιά.
Η κυρία Βαρβάρα Γεωργακοπούλου – Δημητρακοπούλου είναι μια γυναίκα που δεν χρειάζεται να διακηρύξει τις αρετές της. Τις φανερώνει μέσα από τη στάση της, την ευγένεια, την απλότητα, την οικογενειακή της πορεία και την ευλαβική παρουσία της στον οίκο του Θεού.
Κάτω από την προσεγμένη φορεσιά της, πίσω από το γλυκό της χαμόγελο και την ήρεμη φυσιογνωμία της, κρύβεται ένας υπέροχος άνθρωπος.
Και ίσως αυτό να είναι το μεγαλύτερο χάρισμά της: να διαθέτει τόσες αρετές και να τις κρατά τόσο διακριτικά, σαν πολύτιμο θησαυρό της ψυχής της.
Η Βαλύρα δεν στολίζεται μόνο από τα όμορφα σπίτια, τις εκκλησιές και τις παραδόσεις της. Στολίζεται και από τους ανθρώπους της. Από γυναίκες σαν την κυρία Βαρβάρα, που με την πίστη, την ευγένεια, την ταπεινότητα και την αθόρυβη παρουσία τους κρατούν ζωντανό το ευλογημένο πρόσωπο του τόπου μας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου