Ξυλουργός, αυτοδίδακτος μουσικός και άνθρωπος της δημιουργίας
Ένα πρωινό του Νοεμβρίου 2026, καθώς κατευθυνόμουν προς τον ποταμό της Μαυροζούμενας στη Βαλύρα για να κόψω μυρτιές, προκειμένου να στολίσω τα ανθοδοχεία στο Κοιμητήριο του Αγίου Γεωργίου, είχα μια απρόσμενη και ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα συνάντηση.
Ο κύριος Δημήτρης Λεούσης είχε ανοίξει διάπλατα τις πόρτες του πατρικού του σπιτιού και εργαζόταν ακούραστα. Με τα χέρια του είχε αναλάβει κάθε λογής εργασία: μεταλλικά κουφώματα, πλακάκια, ξυλουργικές παρεμβάσεις και, εκείνη τη στιγμή, τη διαμόρφωση ενός παρτεριού στον κήπο.
Ένας άνθρωπος που δεν περιμένει να γίνουν τα πράγματα από άλλους. Ξέρει να δημιουργεί, να επισκευάζει, να καλλωπίζει και να δίνει ζωή σε ό,τι περνά από τα χέρια του.
Μετά την εγκάρδια καλημέρα μας, δεν με άφησε να συνεχίσω τον δρόμο μου. Φαινόταν πως κάτι τον απασχολούσε.
«Μήπως γνωρίζεις τι απέγινε το μπουζούκι του φίλου μου, του Ηλία;» με ρώτησε.
Του απάντησα πως το κληρονόμησε η εγγονή του Ηλία, η οποία είναι μουσικός.
«Αυτό το μπουζούκι το χάρισα στον Ηλία το 1984. Με αυτό συνόδευσα κάποτε μια μεγάλη τραγουδίστρια, τη Μαίρη Χατζοπούλου».
Η συζήτηση είχε ήδη ανοίξει ένα παράθυρο στο παρελθόν.
Μια φιλία δεμένη με τη μουσική και την αλληλοεκτίμηση
Τον ρώτησα τι τον έκανε να χαρίσει ένα τόσο ξεχωριστό μουσικό όργανο στον φίλο του.
Ο κύριος Δημήτρης μίλησε με συγκίνηση για τον αείμνηστο Ηλία, έναν άνθρωπο που εκτιμούσε βαθιά.
Ο Ηλίας ήταν αυτοδίδακτος μουσικός, έπαιζε μπουζούκι και ακορντεόν και παράλληλα ήταν εξαιρετικός επαγγελματίας στις σιδηροκατασκευές. Η φιλία τους δεν περιοριζόταν στη μουσική. Είχαν αναπτύξει μια ουσιαστική σχέση εμπιστοσύνης, αλληλοσεβασμού και επαγγελματικής αλληλεγγύης.
«Με στήριζε επαγγελματικά με τα καλά του λόγια, προτείνοντάς με σε ανθρώπους που χρειάζονταν ξυλουργικές εργασίες, ιδιαίτερα την περίοδο που είχα ανοίξει το ξυλουργείο μου στην πλατεία της Βαλύρας».
Και πρόσθεσε μια φράση που συμπυκνώνει ολόκληρη τη σχέση τους:
«Μιλούσαμε την ίδια γλώσσα, πνευματικά, ψυχικά και επαγγελματικά!»
Το μπουζούκι που του χάρισε ήταν ένα τρίχορδο με φτερό. Ένα όργανο που κουβαλούσε μουσικές αναμνήσεις, αλλά και το αποτύπωμα μιας αληθινής φιλίας.
Από τη Βαλύρα στην Τρίπολη και στην τέχνη της ξυλουργικής
Ο Δημήτρης Λεούσης γεννήθηκε στη Βαλύρα το 1952. Πατέρας του ήταν ο Θεοφάνης και μητέρα του η Αλεξάνδρα.
Αναζητώντας τις ρίζες της επαγγελματικής του πορείας, τον ρώτησα πού διδάχθηκε την τέχνη της ξυλουργικής.
«Φοίτησα στην Τεχνική Σχολή της Βασιλικής Πρόνοιας στην Τρίπολη, η οποία τελούσε υπό την επίβλεψη της βασίλισσας Φρειδερίκης».
Εκεί απέκτησε τις τεχνικές γνώσεις και τις επαγγελματικές βάσεις που αργότερα αξιοποίησε στη δική του διαδρομή.
Η εργατικότητα, η επιμονή και η αγάπη για την τελειότητα έγιναν χαρακτηριστικά της επαγγελματικής του ταυτότητας.
Μου μεταφέρθηκε μάλιστα από κυρία της Βαλύρας η ιδιαίτερα θετική εντύπωση που της έχει αφήσει η προσεγμένη εργασία του στα ξύλινα πατώματα του σπιτιού της.
Όταν του το ανέφερα, απάντησε με απλότητα:
«Ναι, προσέχω. Θέλω η εργασία μου να είναι άριστη, πρώτα για μένα, ώστε να είμαι επαγγελματικά ικανοποιημένος, αλλά και για να μην έχει παράπονο ο πελάτης μου».
Λόγια που φανερώνουν επαγγελματική συνείδηση και προσωπική αξιοπρέπεια.
Ο αυτοδίδακτος μουσικός της Βαλύρας
Η ξυλουργική, όμως, δεν είναι η μοναδική του αγάπη.
Η μουσική μπήκε στη ζωή του από πολύ νωρίς.
«Στα δώδεκά μου χρόνια ξεκίνησα με τη μουσική και στα δεκαοκτώ μου ήμουν έτοιμος αυτοδίδακτος μουσικός στο μπουζούκι».
Χωρίς να ακολουθήσει κάποια οργανωμένη μουσική εκπαίδευση, αφιέρωσε χρόνο και προσωπική προσπάθεια στο αγαπημένο του όργανο, αναπτύσσοντας τις δικές του μουσικές ικανότητες.
Ο Ηλίας αγαπούσε ιδιαίτερα όταν ο Δημήτρης έπαιζε το τραγούδι:
«Η φτώχεια βγάζει πάντοτε ανθρώπους με αξία».
Οι δυο φίλοι συναντιούνταν στο σιδηρουργείο του Ηλία και εκεί, ανάμεσα στα εργαλεία και στις μεταλλικές κατασκευές, έβρισκαν τον δικό τους χώρο επικοινωνίας.
Υπήρχε ένα μπρίκι για τον καφέ, γλυκά στο ψυγείο, αράπικα φιστίκια και εκλεκτό κρασί.
Όλα με μέτρο και απλότητα.
«Τίποτα με υπερβολή, μόνο μουσική, κέρασμα και πολύ διανόηση, πέρα από τη σκληρή χειρωνακτική εργασία».
Πόσο όμορφη εικόνα! Δύο άνθρωποι του μόχθου, που μετά την καθημερινή εργασία τους συναντιούνταν για να μοιραστούν μουσική, σκέψεις, φιλοσοφία και ανθρώπινη συντροφιά.
Ο κήπος, η γη και η αγάπη για την καλλιέργεια
Η συζήτησή μας επέστρεψε στο σπίτι , το οποίο εκείνη την ημέρα επισκεύαζε.
Όταν τον ρώτησα ποιός κατοικούσε εκεί, χαμογέλασε και μου αποκάλυψε πως ήταν το πατρικό του.
«Δεν μένω εδώ, γιατί έχω φτιάξει μεγάλο σπίτι στην έξοδο προς τη Σκάλα, με κήπο όπου καλλιεργώ, ανάλογα με την εποχή, σχεδόν τα πάντα».
Το βλέμμα μου στάθηκε στην όμορφη κληματαριά.
«Αητονύχι», μου εξήγησε.
Παρατήρησα επίσης τις δροσερές, καλοαναπτυγμένες αγκινάρες.
«Αυτές είναι ήμερες. Έχω στον κήπο και τις παλιές, τις άγριες, με τα πολλά αγκάθια».
Θυμήθηκα πως το προηγούμενο καλοκαίρι αναζητούσα μυρωδάτες ντομάτες από παλιό σπόρο.
«Αυτές μόνο καλλιεργώ. Να σου δώσω σπόρο από ντομάτες και ρίζες από τις άγριες αγκινάρες», μου είπε πρόθυμα.
Μια ακόμη όμορφη πτυχή του χαρακτήρα του αποκαλύφθηκε εκείνη τη στιγμή: η γενναιοδωρία του ανθρώπου που δεν κρατά για τον εαυτό του όσα γνωρίζει και όσα καλλιεργεί, αλλά χαίρεται να τα μοιράζεται.
Ένας άνθρωπος με πολλά ταλέντα και μία κοινή φιλοσοφία ζωής
Ο Δημήτρης Λεούσης είναι ένας γνήσιος άνθρωπος της δημιουργίας.
Ξυλουργός με τεχνική κατάρτιση, πολυπράγμων τεχνίτης, αυτοδίδακτος μουσικός και καλλιεργητής της γης, διατηρεί ζωντανή τη σχέση του με την εργασία, τη μουσική και τις παραδόσεις του τόπου του.
Η ιστορία του δεν είναι απλώς η διαδρομή ενός επαγγελματία ή ενός μουσικού. Είναι και η ιστορία μιας εποχής κατά την οποία οι άνθρωποι αποκτούσαν δεξιότητες με προσωπικό κόπο, στήριζαν ο ένας τον άλλον και δημιουργούσαν φιλίες που άντεχαν στον χρόνο.
Η ανάμνηση του μπουζουκιού που χάρισε στον Ηλία το 1984 έγινε η αφορμή για να ξεδιπλωθεί μια ολόκληρη ανθρώπινη ιστορία.
Μια ιστορία που μας θυμίζει ότι η πραγματική αξία δεν βρίσκεται μόνο σε όσα κατασκευάζουμε με τα χέρια μας, αλλά και σε όσα προσφέρουμε στους ανθρώπους γύρω μας.
Ο Δημήτρης Λεούσης είναι ένας πολυτάλαντος γιος της Βαλύρας. Ένας άνθρωπος που έμαθε να δουλεύει το ξύλο, να συνομιλεί με τη μουσική, να καλλιεργεί τη γη και, πάνω απ’ όλα, να τιμά τη φιλία και τον ανθρώπινο λόγο.
Και αυτό είναι ίσως το πιο πολύτιμο έργο του.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου