Γκρίζο = (;) [άσπρο + μαύρο] / 2

Γράφει ο Γιώργος Μιχ.Λιοντήρης
Πολιτικός Μηχανικός

******

***
Και ενώ χρονικά είμαστε στο φθινόπωρο και οικονομικά στο επίκεντρο μιας δίνης απρόβλεπτης διάρκειας και συνεπειών

για τους οικονομικά ασθενέστερους συμπατριώτες μας και όχι μόνο,το γκρίζο δείχνει να είναι το χρώμα της εθνικής μας μελαγχολίας.

Μια γκρίζα πραγματικότητα, μια καθημερινότητα χωρίς σαφή χαρακτηριστικά, αδιευκρίνιστη, χωρίς προσανατολισμό, με ανασφάλεια και φοβίες είναι αυτό που βιώνουμε αυτό τον καιρό στη χώρα.Και είναι το γκρίζο το χρώμα εκείνο που εκφράζει σαν διπρόσωπος Ιανός, και το άσπρο και το μαύρο, και αυτό και το αντίθετό του ταυτόχρονα, και την ημέρα και τη νύχτα μαζί, και δηλώνει την συνύπαρξη δυο ουσιαστικά αντίθετων εκδοχών που κανονικά θα έπρεπε η μια να αποκλείει την άλλη.Συμβαίνει λοιπόν και σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο να υπάρχει αυτό το γκρίζο. Η επίκληση του ‘δόγματος’ «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα» δικαιολογεί (;) το να είμαι εδώ σήμερα, αύριο απέναντι και πάλι μεθαύριο εδώ. Τελικά δηλαδή είμαι παντού και πουθενά, παντός καιρού, χωρίς αξιοπρέπεια, χωρίς ευθύνη, χωρίς αρχή και τέλος. Η συνεχής αναζήτηση και οι τυχόν προβληματισμοί όμως δεν θα πρέπει να είναι αιτία και αυτοσκοπός για οβιδιακές μεταμορφώσεις (από τον Λατίνο ποιητή Οβίδιο) και χαμαιλεοντισμούς (ο χαμαιλέοντας είναι ένα είδος ερπετού που το δέρμα του έχει την ιδιότητα να αλλάζει χρώμα ανάλογα με το περιβάλλον που βρίσκεται). Και ενώ θα έπρεπε να κατακρίνονται αυτές οι μεταστροφές που γίνονται αντιληπτές από τον περίγυρο των ατόμων που τις πραγματοποιούν, έχουν δυστυχώς επικρατήσει σαν κώδικας συμπεριφοράς και καθημερινής πρακτικής. Τυχοδιωκτισμός και καιροσκοπισμός ήταν και είναι δυστυχώς συχνά φαινόμενα της νεοελληνικής κοινωνίας μας...(συνέχεια >>>
http://ithominews.blogspot.com/2010/11/2_03.html)