Φωτό: Ε.Η.Κ.
Η κυρία Ευανθία γεννήθηκε το 1958 σε ένα ευλογημένο χωριό της Μεσσηνίας, εκεί όπου η Παναγία Οδηγήτρια του Όρους Βουλκάνου, στο διάσελο του όρους Ιθώμη, στέκει αιώνες προστάτιδα και σκέπη των ανθρώπων.
Σε ηλικία μόλις δέκα ετών, τη νύχτα της 14ης Ιανουαρίου 1968, βίωσε ένα γεγονός που σημάδεψε για πάντα την ύπαρξή της. Ήταν ξαπλωμένη στο κρεβάτι της, λίγο μετά τα μεσάνυχτα, όταν μπροστά της στάθηκε μια ασημένια εικόνα της Παναγίας Οδηγήτριας, ύψους περίπου ενός μέτρου. Εκστατική, άφωνη, με τα αθώα παιδικά της μάτια, την κοιτούσε χωρίς ίχνος φόβου, όταν άκουσε καθαρά τη φωνή στη γλώσσα της σιωπής:
— Σας έχει συμβεί ένα κακό και σε δεκαπέντε ημέρες θα το μάθετε.
Το πρωί, ταραγμένη, έτρεξε στη μητέρα της και της το διηγήθηκε. Η θεοσεβής μητέρα έκανε τον σταυρό της και άρχισε να μετρά τις ημέρες στο ημερολόγιο που κρεμόταν στον τοίχο της κουζίνας.
Τη δέκατη πέμπτη ημέρα, η μικρή Ευανθία πήγε στην πλατεία του χωριού για να αγοράσει υλικά, ώστε η μητέρα της να φτιάξει ένα γλύκισμα. Τότε την φώναξε ο πατέρας της από το καφενείο, όπου καθόταν σκυθρωπός, και της είπε:
— Πάρε, παιδί μου, αυτό το γράμμα και δώσ’ το στη μητέρα σου. Κλείστε το ραδιόφωνο… Πέθανε η θεία σου Παναγιώτα στην Αμερική πριν από δεκαπέντε ημέρες. Πενθούμε.
Μεγαλώνοντας, συνδέθηκε βαθιά με την παλιά εικόνα της Παναγίας Βουλκανιώτισσας. Τόσο βαθιά, ώστε όταν έβλεπε άλλες παρόμοιες μορφές της Οδηγήτριας του Όρους Βουλκάνου, μια εσωτερική δύναμη την συγκρατούσε από το να προσκυνήσει, ενώ ταυτόχρονα γεννιόταν μέσα της μια έντονη επιθυμία να ξαναβρεί την παλιά, αληθινή μορφή της Παναγίας της. Για να ανακουφίσει τον πόνο της, κατασκεύασε ένα καλό αντίγραφο της παλιάς εικόνας, το τοποθέτησε στο εικονοστάσι της και το προσκυνούσε κάθε βράδυ.
Πέρασαν σαράντα ολόκληρα χρόνια.
Κάποια χρονιά, της τελείωσε το μύρο από το μικρό μπουκαλάκι που είχε προμηθευτεί από έναν ιερομόναχο του Αγίου Όρους, τον οποίο είχε συναντήσει τη δεκαετία του 2010 στον Ιερό Ναό των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης στη Γλυφάδα Αττικής. Προσπάθησε να το αντικαταστήσει με μύρο του εμπορίου, όμως κάτι μέσα της δεν το δεχόταν· το άρωμα δεν πληρούσε τις εσωτερικές της «προδιαγραφές».
Έτσι, μια ημέρα γέμισε το μπουκαλάκι με καθαρό νερό και το άφησε μπροστά στην εικόνα της Παναγίας Βουλκανιώτισσας, λέγοντας, "τώρα πλέον Παναγία μου θα καθαρίζω την εικόνα σου μόνο με νεράκι". Ύστερα από τρεις ημέρες, όταν το άνοιξε, το νερό είχε μεταβληθεί σε μύρο όμοιο με εκείνο που είχε αγοράσει από τον ιερομόναχο του Αγίου Όρους. Και μέχρι σήμερα, το νερό συνεχίζει να μυροβλύζει στο μπουκαλάκι της κυρίας Ευανθίας, που πλέον βαδίζει προς τα εβδομήντα της χρόνια.
Πολλά ακόμη θαυμαστά σημεία σημάδεψαν τη ζωή της. Χωρίς να το επιδιώξει, έγινε με τον χρόνο σεμνή χορτοφάγος· ήρθε φυσικά, αβίαστα. Η ψυχή της ηρέμησε, και μια βαθιά γαλήνη απλώθηκε στο είναι της. Η εσταυρωμένη αγάπη του Χριστού στόλισε την ύπαρξή της απλά, αθόρυβα, χωρίς έπαρση ή επίδειξη, επιμελώς μέσα στην αφάνεια.
Κι όμως, η επιθυμία της να αντικρίσει το αληθινό πρόσωπο της αγαπημένης της Παναγίας στις λιτανείες δεν κόπασε ποτέ. Όταν συμμετείχε ή παρακολουθούσε τις λιτανείες της Παναγίας Βουλκανιώτισσας στη Μεσσήνη, ή όταν προσκυνούσε στην Ιερά Μονή Βουλκάνου, εσωτερικά αρνιόταν να αντικρίσει τη μορφή της όπως έχει αποτυπωθεί στις νεότερες αγιογραφίες. Έσφιγγε τα χείλη της και, με τον δεξιό της οφθαλμό μισόκλειστο και το δεξί φρύδι ελαφρά ανασηκωμένο, παρακολουθούσε μόνο την αύρα της τιμώμενης εικόνας, καθώς η καρδιά της λάμβανε το μήνυμα.
«Προσκυνώ», έλεγε ο νους της, «έστω κι αν στον θρόνο της Παναγίας κάθεται μόνο ένα πράσινο φύλλο».
Προσκυνούσε, ζητούσε συγχώρηση για τον επίμονο λογισμό της, μα η εσωτερική ειρήνη δεν ερχόταν.
Πρόσφατα όμως, ένα ανέλπιστο γεγονός γέμισε την καρδιά της με ανέκφραστη χαρά. Μέσω της τεχνητής νοημοσύνης, ύστερα από πολλές προσπάθειες, αναλύθηκε με ακρίβεια η παλιά εικόνα της Παναγίας Βουλκανιώτισσας — και τότε η κυρία Ευανθία αναγνώρισε τη μορφή Της.
Άνοιξε το στόμα της, πληρωμένη Πνεύματος, και με δάκρυα λύτρωσης η ψυχής της έψαλε:
«Παναγία μου Βουλκανιώτισσα, είδον την μορφήν Σου!»
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου