Αν και διατηρούμε την ανωνυμία του ήρωα αυτής της ιστορίας, ο Άρης υπήρξε ένα από τα σπουδαιότερα ελληνικά μυαλά στον τομέα της ρομποτικής. Είχε σπουδάσει στις Ηνωμένες Πολιτείες, όμως επέστρεψε στην Ελλάδα και αφοσιώθηκε επαγγελματικά στη ρομποτική έρευνα και εφαρμογή. Το έτος 1996 ζούσε στην Αθήνα και η ιδιωτική του απασχόληση ήταν η κατασκευή ρομπότ για μεταφορικές εταιρείες, βασισμένων αποκλειστικά σε δικές του εφευρέσεις.
Πέρα όμως από τη σοβαρότητα της εργασιακής του απασχόλησης, τον βασάνιζε μια φαντασίωση που δεν τον άφηνε ήσυχο τα βράδια. Προφανώς, ο βαθύτερος εαυτός του αναζητούσε μια σύντροφο ζωής· ο Άρης όμως, αφοσιωμένος σχεδόν ασκητικά στο επάγγελμά του, δεν το αναγνώριζε έτσι. Ίσως υπήρξε από τους πρώτους ανθρώπους που, μετά την εφεύρεση των ηλεκτρονικών υπολογιστών, ένιωσαν την επιθυμία να σχεδιάσουν μια τέλεια γυναίκα-ρομπότ.
Μη διαθέτοντας την απαραίτητη μηχανική υποδομή στο εργαστήριό του, διοχέτευσε αυτή την επιθυμία στην τεχνητή νοημοσύνη. Έγραφε αδιάκοπα προγράμματα. Είχε φτάσει σε εντυπωσιακό επίπεδο ως προς τις γνωστικές ικανότητες της μέλλουσας «γυναίκας» του· όμως αδυνατούσε να προγραμματίσει οτιδήποτε σχετιζόταν με τη συναισθηματική της νοημοσύνη.
Δεν πτοήθηκε. Άρχισε να διαβάζει το ένα μετά το άλλο ψυχιατρικά και ψυχολογικά βιβλία και, σε κάθε ένθετο, άφηνε γραπτώς σειρές ερωτήσεων προς διευκρίνιση από ειδικούς. Όταν οι ερωτήσεις πλήθυναν και η κατάσταση έφτασε στο απροχώρητο, έκλεισε ραντεβού — κατόπιν σύστασης και διαμεσολάβησης φίλου του — σε ένα κέντρο ψυχικής υγείας της Αθήνας, με τον γενικό διευθυντή, καθηγητή ψυχιατρικής.
Ο διευθυντής τον δέχθηκε ευχάριστα. Μετά τις συστάσεις και ένα σύντομο ιστορικό, άρχισε να ξεφυλλίζει βιαστικά τις ερωτήσεις. Έπειτα κοίταξε το ρολόι του: σε δέκα λεπτά συνεδρίαζε το διοικητικό συμβούλιο.
— Με συγχωρείτε, είπε στον δημιουργικό Άρη, και άρχισε να τηλεφωνεί για να διαπιστώσει ποια συνάδελφος ψυχολόγος ήταν ελεύθερη ώστε να τον παραπέμψει.
Καθώς εκείνη την ώρα όλοι οι ψυχολόγοι ήταν απασχολημένοι, στράφηκε ξανά προς τον ενδιαφερόμενο.
— Πρέπει να μπω μέσα, συνεδριάζει το Δ.Σ. Καθίστε και συζητήστε τα με τη γραμματέα μου. Είναι τρομερή — κι ας μην έχει πτυχίο ψυχολόγου.
Έτσι, η νεαρή Ρόζυ ανέλαβε, τιμής ένεκεν, έναν σπουδαίο πελάτη.
— Μπορείτε να μου πείτε; ρώτησε ο Άρης. Όταν της λέω «ευχαριστώ», τι θα πρέπει να μου απαντά εκείνη; Γιατί ακόμη δεν το έχω προγραμματίσει.
— Μα, κύριε Άρη, απάντησε η Ρόζυ, είναι πολλοί οι παράγοντες που πρέπει να ληφθούν υπόψη.
— Δηλαδή;
— Όταν μια γυναίκα λέει «ευχαριστώ», το λέει είτε ψυχρά και τυπικά, είτε επειδή πρέπει, είτε επειδή το αισθάνεται. Και το λέει με πολλούς τρόπους. Εσείς τι ακριβώς ζητάτε;
— Τυπικά. Προγραμματισμένα. Αυτό ζητάω. Γιατί, βλέπετε, οι γυναίκες… άβυσσος η ψυχή τους. Περιμένοντας ένα «ευχαριστώ», νυχτώσαμε.
Μου επιτρέπετε μια προσωπική ερώτηση, δεσποινίς Ρόζυ;
— Παρακαλώ.
— Είστε παντρεμένη;
— Ναι. Παντρεύτηκα πρόσφατα.
— Είστε ευτυχισμένη;
— Πιστεύω πως είμαι. Αν και ο καιρός θα δείξει.
— Γιατί το λέτε αυτό;
— Γιατί, όπως λένε οι ψυχολόγοι μας εδώ, αν δεν γεμίσει το άδειο καλάθι με κοινές απόψεις, στάσεις ζωής και οικογενειακούς κανόνες, αν ο ένας τραβά από εδώ κι ο άλλος από εκεί, κι αν δεν υπάρχει πίστη στον Θεό και αγάπη μεταξύ μας, τότε πώς θα στεριώσει η νέα οικογένεια;
Εσείς είστε παντρεμένος;
— Αν ήμουν παντρεμένος, δεν θα είχα χρόνο ούτε να πάρω ανάσα. Και, πρωτίστως, δεν θα ήμουν εδώ σήμερα. Ακούστε… Δεν θέλω να αντιγράψω ακριβώς μια θνητή γυναίκα. Θέλω μία απόλυτα συντονισμένη μαζί μου: υποτακτική, συνεργατική, προκλητική. Να με ανεβάζει η επικοινωνία μας. Τέλεια σωματικά, χωρίς προβλήματα, μέχρι να εξαντληθεί βεβαίως η εγγύηση της ρομποτικής κατασκευής. Κατανοείτε;
— Προφανώς θέλετε να σχεδιάσετε ένα νοήμον ομοίωμα γυναίκας. Αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι αν θέλετε αυτή η «γυναίκα» να έχει και καθήκοντα όπως οι θνητές.
— Να είναι περιποιητική, χαμογελαστή, ταχύτατη στις αντιδράσεις της, να καταλαβαίνει τι μου συμβαίνει και, όταν της πατώ το σωστό κουμπί, να μου δίνει την κατάλληλη απάντηση.
— Τότε ζητάτε ένα εξελιγμένο ρομπότ, κύριε Άρη. Όχι μια γυναίκα.
— Μα αφού θα έχει την εμφάνιση γυναίκας, θα μιλά σαν γυναίκα, θα συμπεριφέρεται σαν γυναίκα… τι θα είναι;
— Συγγνώμη, κύριε Άρη. Γνωρίζετε τα λόγια του «Πιστεύω»; Δεν λέει «γεννηθέντα και ου ποιηθέντα» για τον Χριστό; Γυναίκα ονομάζεται εκείνη που γεννιέται, όχι το ανθρωποειδές που κατασκευάζεται από χέρια θνητών.
— Αποδεκτόν. Ποιηθείσα θα είναι η γυναίκα μου και ουχί γεννηθείσα.
— Και πάλι, κύριε Άρη… Το «ποιηθείσα», για τη γυναίκα, αφορά τον Θεό που δημιούργησε την πρωτόπλαστη. Ό,τι κι αν φτιάξετε, δεν θα είναι γυναίκα.
— Και τι θα είναι;
— Ρομπότ. Δεν θέλετε να μάθετε τι είναι γυναίκα. Αναζητάτε ένα ρομπότ που να ικανοποιεί τις επιθυμίες σας χωρίς αντίσταση, κριτική ή έλεγχο. Προγραμματισμένο στα μέτρα και σταθμά σας. Αυτό τελικά θα φτιάξετε.
Θα μου επιτρέπατε μια ερώτηση;
— Παρακαλώ.
— Πιστεύετε πως ένας τέτοιος στόχος είναι το νόημα της ζωής σας; Άλλο τα ρομπότ για επαγγελματική χρήση κι άλλο αυτό το μακρόπνοο σχέδιο ζωής: η αναζήτηση της τέλειας γυναίκας. Χωρίς να κατανοήσετε τη συμπεριφορά των γυναικών, πώς θα προχωρήσετε ουσιαστικά στον προγραμματισμό σας;
— Δεσποινίς Ρόζυ, θα ήθελα να μοιραστώ κάτι μαζί σας. Τα βράδια, πριν κοιμηθώ, με παίρνουν τηλέφωνο μοναχικές κυρίες. Συζητάμε για τα προβλήματά τους. Έχω διαβάσει πάνω από εκατό βιβλία ψυχολογίας και, απομνημονεύοντας αποσπάσματα, τους παρέχω συμβουλές — έντιμα. Τους λέω: «Ο Φρόυντ είπε αυτό», ή «ο Γιουνγκ», ή «ο Έρικσον», ή «ο Φρομ», και τις αφήνω να το επεξεργαστούν μόνες τους.
— Ξέρετε τι καταλαβαίνω, κύριε Άρη;
— Πείτε μου.
— Έχετε υποσυνείδητα υιοθετήσει ρομποτική συμπεριφορά και τη μεταφέρετε στο κοινωνικό σας περιβάλλον εξ αποστάσεως. Αν αυτό συνεχιστεί, κινδυνεύετε να χάσετε σταδιακά την αίσθηση της πραγματικότητας. Κάτι πρέπει να κάνετε άμεσα: να βγαίνετε έξω, να ζείτε κοινωνικά. Έτσι, με φυσικό τρόπο, θα αποκτάτε εμπειρία εκ του σύνεγγυς και θα εμπλουτίζετε και τον προγραμματισμό σας.
Τη στιγμή εκείνη χτύπησε το τηλέφωνο. Ο διευθυντής ζητούσε από τη Ρόζυ να του εκτυπώσει κάποια έγγραφα.
— Με συγχωρείτε, κύριε Άρη, είπε αγχωμένα. Με ζητά ο κύριος διευθυντής.
— Φεύγω, για να μην σας απασχολώ άλλο. Μόνο πείτε μου: αυτό που είπατε περί κοινωνικότητας… είναι η τελευταία σας κουβέντα;
— Ναι. Σας το εύχομαι, απάντησε χαμηλόφωνα και γελαστά, τρέχοντας προς το φωτοτυπικό.
Έξι μήνες αργότερα, μια μέρα, χτύπησε το τηλέφωνο στο γραφείο του διευθυντή.
— Τι θα θέλατε; ρώτησε η Ρόζυ.
— Τη δεσποινίδα Ρόζυ. Από κεντρικό ανθοπωλείο.
Μια ανθισμένη κόκκινη τριανταφυλλιά έφτασε στο γραφείο της, με σημείωμα:
Έχω δεσμό με μια κοπέλα που σας μοιάζει πολύ. Είναι της θρησκείας. Ό,τι καλό συμβαίνει μεταξύ μας το προγραμματίζω στον υπολογιστή. Πιστεύω ότι θα ζήσουμε πολλά χρόνια μαζί, γιατί μας δένει μια αλυσίδα που λέγεται «Χριστού αγάπη». Αυτό που θα αφήσω ως κληρονομιά μετά τον θάνατό μου θα είναι ένα παιχνίδι για μικρούς και μεγάλους, που θα μιλά για θεία φώτιση. Έτσι… για να μας θυμάστε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου