Σχέση στοργής

                                                       Φωτογραφίες: Pinterest

Πριν από περίπου μία δεκαετία, μια γνωστή οικογενειακή θεραπεύτρια στην Αθήνα, υλοποιούσε ένα πρόγραμμα συμβουλευτικής γονέων, στο οποίο συμμετείχαν οκτώ ζευγάρια. Οι συναντήσεις είχαν σκοπό να βοηθήσουν τους συμμετέχοντες να κατανοήσουν βαθύτερα τη δυναμική της σχέσης τους, να ενισχύσουν την επικοινωνία και να μάθουν να αντιμετωπίζουν τις καθημερινές δυσκολίες με περισσότερη κατανόηση και αγάπη.

Μια ημέρα αποφάσισε να καλέσει ένα ακόμη ζευγάρι, όχι για να ζητήσει συμβουλές, αλλά για να μοιραστεί την εμπειρία του. Ήταν παντρεμένοι σαράντα χρόνια και η μεταξύ τους σχέση φαινόταν αξιοθαύμαστα αρμονική. Η θεραπεύτρια πίστευε πως η παρουσία τους θα αποτελούσε ένα ζωντανό παράδειγμα για τους υπόλοιπους.

Η σύζυγος ήταν λεπτοκαμωμένη, ευγενική και γεμάτη στοργή. Παράλληλα όμως διέθετε έναν ιδιαίτερο δυναμισμό και μια ήρεμη ανεξαρτησία. Είχε εκείνη τη γλυκιά ευφυΐα που δεν επιβάλλεται, αλλά γίνεται αμέσως αισθητή. Κάποιος θα μπορούσε να τη φανταστεί σαν μια πανέξυπνη και χαδιάρα γατούλα, γεμάτη χάρη αλλά και αυτογνωσία.

Ο σύζυγος ήταν ψηλός, με ένα σταθερό και ζεστό χαμόγελο. Ήταν σαν ένα καλά εκπαιδευμένο άλογο. Άνθρωπος εργατικός και πρόθυμος να βοηθήσει σε όλα. Δεν ήταν ιδιαίτερα εκδηλωτικός, όμως η καλοσύνη του φαινόταν στις πράξεις του. Είχε μια ήρεμη παρουσία που δημιουργούσε αίσθημα ασφάλειας στους γύρω του.

Εκ πρώτης όψεως θα έλεγε κανείς ότι αυτό το ζευγάρι είχε απλώς έναν καλό χαρακτήρα και μια ήρεμη καθημερινότητα. Ωστόσο, όπως σύντομα αποκαλύφθηκε, υπήρχε κάτι βαθύτερο που στήριζε τη σχέση τους. Και οι δύο ήταν βαθιά θρησκευόμενοι άνθρωποι. Η πίστη τους δεν εκφραζόταν με λόγια, αλλά με στάση ζωής. Τους ένωνε μια κοινή αίσθηση ευγνωμοσύνης και ταπεινότητας απέναντι στη ζωή.

Παρά τις διαφορετικές προσωπικότητές τους, είχαν μάθει να σέβονται ο ένας τον τρόπο έκφρασης του άλλου. Εκείνη ήταν πιο συναισθηματική, εκείνος πιο συγκρατημένος. Όμως ανάμεσα τους υπήρχε μια ήσυχη συμφωνία: να προσπαθούν καθημερινά να υπηρετούν τη σχέση τους.

Κάποια στιγμή, η θεραπεύτρια τους ζήτησε να μιλήσουν για το πώς βλέπει ο ένας τον άλλον.

Η γυναίκα πήρε πρώτη τον λόγο.

Ο άνδρας μου, είπε, είναι ένας πολύ τίμιος άνθρωπος. Είναι εργατικός, οικονόμος και στηρίζει το σπίτι μας σε όλα.Είναι το καλύτερο καθαρόαιμο άλογο του Θεού. Εργάζεται σκληρά και κάθε μήνα μου δίνει τον μισθό του. «Κάνε κουμάντο», μου λέει. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι εκμεταλλεύομαι το γεγονός. Πρώτα φροντίζω να μην του λείπει τίποτα, μετά το σπίτι μας και ύστερα τον εαυτό μου.

Στα μάτια της υπήρχε μια βαθιά ειλικρίνεια.

Ποτέ δεν μου στέρησε κάτι, συνέχισε. Είναι το πιο υπάκουο παιδί που έχω γνωρίσει στη ζωή μου. Τον αγαπώ πολύ. Και ευχαριστώ τον Θεό που έφερε στον δρόμο μου αυτόν τον άνθρωπο.

Ο σύζυγος κοκκίνισε ελαφρά. Το ακροατήριο χαμογέλασε με συγκίνηση.

Ύστερα εκείνος μίλησε.

Φανταστείτε όμως, είπε σιγανά, να μην ήταν αυτή η γυναίκα μου.

Σταμάτησε για λίγο, σαν να ζύγιζε τα λόγια του.

Γατούλα μεν, αλλά με ταπείνωση και σωφροσύνη χειρίζεται τα πάντα στη ζωή μας. Έχει έναν τρόπο να κρατά την ισορροπία στο σπίτι, χωρίς ποτέ να επιβάλλεται. Και αυτό είναι μεγάλο χάρισμα.

Η ειλικρίνεια και η τρυφερότητα των λόγων τους εντυπωσίασε όλους. Για λίγα δευτερόλεπτα επικράτησε σιωπή. Έπειτα κάποιος από τους συμμετέχοντες έκανε ένα αστείο σχόλιο.

Αν είναι έτσι, είπε, τότε μάλλον όλοι έχουμε μέσα μας κάποιο ζώο.

Το κλίμα χαλάρωσε και η συζήτηση πήρε έναν πιο παιχνιδιάρικο τόνο.

Η γυναίκα μου είναι μια καρδαρίνα, είπε ένας  νεαρός δικηγόρος.

Και ο άνδρας μου είναι ένας γάιδαρος, απάντησε γελώντας η σύζυγός του που ήταν δημοσιογράφος.

Καταλαβαίνετε λοιπόν, συνέχισε εκείνος με χιούμορ, ότι το πρόσφατο πρόβλημά μας ξεκίνησε όταν την ημέρα της γιορτής της έβγαλα το σαμάρι.

Όλοι γέλασαν.

Τι έκανες δηλαδή; ρώτησαν οι άλλες γυναίκες.

Επειδή είχα πολλή δουλειά στο γραφείο, την τελευταία στιγμή πετάχτηκα να της πάρω ένα δώρο. Πήρα ό,τι βρήκα μπροστά μου. Ήταν πολύ ακριβό, αλλά φαίνεται πως δεν ίδρωσε το αυτί της. Αντίθετα, με μάλωσε γιατί χάλασα τη μέρα της.

Η θεραπεύτρια κοίταξε τον επισκέπτη σύζυγο.

Εσείς, καλέ μου άνθρωπε, τι θα κάνατε στη θέση του;

Ο άνδρας χαμογέλασε ήρεμα.

Θα άνοιγα το κλουβί της καρδαρίνας, απάντησε.

Έτσι, με την πόρτα ανοιχτή, να αποφασίσει μόνη της πού θέλει πραγματικά να είναι.

Η  καρδαρίνα πήρε τον λόγο.

Η πόρτα είναι ανοιχτή, είπε. Το πρόβλημά μου είναι άλλο. Δεν μπορώ να ξεπεράσω το παράδειγμα του πατέρα μου. Αγαπούσε τόσο πολύ τη μητέρα μου που έναν ολόκληρο μήνα, πριν από τη γιορτή της, την ρωτούσε διακριτικά για να μάθει τι ποθεί η καρδιά της. Έψαχνε να βρει το καλύτερο και να της το προσφέρει.

Η επισκέπτρια «γατούλα» χαμογέλασε με κατανόηση.

Εμείς οι δύο θα μπορούσαμε κάλλιστα να κάνουμε παρέα, της είπε. Κάτι εσύ από τα φτερά σου, κάτι εγώ από τη γούνα μου..... 

Το δωμάτιο γέμισε με χαμόγελα.

Η θεραπεύτρια, που μέχρι εκείνη τη στιγμή παρακολουθούσε προσεκτικά, ένιωσε για λίγο να μένει άφωνη. Μετά από τόσες δηλώσεις ειλικρίνειας, σχεδόν αστειευόμενη είπε πως λίγο έλειψε να σκίσει τα πτυχία της.

Εδώ θα σταματήσουμε για σήμερα, ανακοίνωσε.

Όλοι σηκώθηκαν με μια αίσθηση χαράς και ανακούφισης. Έφευγαν κοιτάζοντας ο ένας τον άλλον λίγο διαφορετικά από πριν. Με περισσότερη κατανόηση και ίσως με λίγη περισσότερη τρυφερότητα.

Άλλωστε είχαν πλέον έναν σαφή στόχο.

Να μάθουν να αναγνωρίζουν τα «ζώα» που κρύβονται μέσα τους, να τα συμφιλιώσουν και να τα εναρμονίσουν — τόσο μέσα τους όσο και στη σχέση τους.

Γιατί τελικά η σχέση στοργής δεν είναι κάτι που χαρίζεται. Είναι κάτι που καλλιεργείται καθημερινά, με ταπεινότητα, χιούμορ και την απλή απόφαση να βλέπεις τον άλλον όχι ως αντίπαλο, αλλά ως  πρόσωπο και σύντροφο στο ίδιο ταξίδι της ζωής.

Μαθήματα σχέσης από μία στοργική ζωή μαζί

Η ιστορία του ζευγαριού που συμμετείχε στο πρόγραμμα συμβουλευτικής στην Αθήνα μας δίνει σημαντικά μαθήματα για το πώς μπορεί να ανθίσει μια σχέση, ακόμα και μετά από δεκαετίες γάμου. Ακολουθούν ορισμένα βασικά σημεία που μπορούν να γίνουν πρακτική οδηγία για ζευγάρια και γονείς.

1. Η αμοιβαία εκτίμηση είναι θεμέλιο

Το ζευγάρι υπογράμμισε συχνά πόσο εκτιμούσε ο ένας τον άλλον. Η γυναίκα φρόντιζε να μην λείψει τίποτα από τον σύζυγό της, ενώ εκείνος αναγνώριζε την εργατικότητα και τη σοφία της.

Συμβουλή: Καθημερινά δείχνουμε εκτίμηση για μικρά και μεγάλα πράγματα. Η αναγνώριση της αξίας του άλλου δημιουργεί ασφάλεια και στοργή.

2. Σεβασμός στις διαφορετικές προσωπικότητες

Η σύζυγος ήταν εκδηλωτική και τρυφερή, ο σύζυγος πιο συγκρατημένος και πρακτικός. Παρά τις διαφορές τους, είχαν βρει τρόπους να συνεργάζονται αρμονικά.

Συμβουλή: Μαθαίνουμε να σεβόμαστε τη διαφορετική φύση του συντρόφου μας. Η αποδοχή των διαφορών ενισχύει τη σύνδεση.

3. Η πίστη και οι κοινές αξίες ενώνουν

Η βαθιά θρησκευτική πίστη τους δεν ήταν απλώς θέμα πίστης, αλλά στάσης ζωής που ενίσχυε την ακεραιότητα και την ταπεινότητα.

Συμβουλή: Βρίσκουμε κοινά αξιακά θεμέλια και κοινές πρακτικές που μας κάνουν να αισθανόμαστε συνδεδεμένοι.

4. Χιούμορ και ελαφρότητα

Η συζήτηση για «την καρδαρίνα» και «τον γάιδαρο» έδειξε πως η επικοινωνία στη σχέση μπορεί να ανθίζει μέσα από το παιχνίδι και τη χαρά.

Συμβουλή: Δεν υποτιμάμε  τη δύναμη του χιούμορ. Ένα αστείο ή μια παιχνιδιάρικη στιγμή ενισχύει την εγγύτητα και μειώνει τις εντάσεις.

5. Αλληλεγγύη και προσφορά χωρίς ανταλλάγματα

Η γυναίκα φρόντιζε τον σύζυγό της και το σπίτι, όχι για να εκμεταλλευτεί τίποτα, αλλά από αγάπη και φροντίδα. Ο σύζυγος ανταποκρινόταν με σταθερότητα και αφοσίωση.

Συμβουλή: Η πραγματική αγάπη εκδηλώνεται μέσα από πράξεις φροντίδας χωρίς να περιμένουμε κάτι ως αντάλλαγμα.

6. Η επικοινωνία με ταπεινότητα

Η ανοιχτή συζήτηση για δώρα, προσδοκίες και μικρές διαφωνίες έδειξε πόσο σημαντική είναι η ήρεμη επικοινωνία.

Συμβουλή: Μιλάμε ανοιχτά με τον σύντροφο της ζωής μας, με ταπεινότητα και κατανόηση, χωρίς κατηγορίες ή υπερβολικές προσδοκίες.

7. Η ελευθερία επιλογής

Η καρδαρίνα είπε χαρακτηριστικά: «Η πόρτα είναι ανοιχτή». Σημασία δεν έχει να επιβάλλουμε την αγάπη μας, αλλά να αφήνουμε τον άλλον να επιλέγει ελεύθερα.

Συμβουλή: Η αγάπη ανθίζει όταν υπάρχει σεβασμός για την ελευθερία του άλλου.

8. Τα μαθήματα των προηγούμενων γενεών

Η καρδαρίνα αναφέρθηκε στο παράδειγμα του πατέρα της και στο πώς φρόντιζε τη μητέρα της. Η αγάπη των προηγούμενων γενεών δίνει πρότυπα και ενισχύει την κατανόηση, αλλά αυτά χρειάζεται να επεξεργαστούν και να επέλθει κοινή συμφωνία στο νέο ζευγάρι.

Συμβουλή: Μαθαίνουμε από τα θετικά παραδείγματα των γονιών ή των προγόνων μας, χωρίς όμως να αναπαράγουμε αρνητικά πρότυπα που δυσχεραίνουν τη σχέση μας.

Συμπέρασμα

Η σχέση στοργής δεν είναι αποτέλεσμα τύχης. Είναι καθημερινή πρακτική που συνδυάζει εκτίμηση, σεβασμό, αλληλεγγύη, χιούμορ και ταπεινότητα. Όπως έδειξε η ιστορία της καρδαρίνας και της γατούλας, η αγάπη ανθίζει όταν υπάρχει χώρος για ελευθερία, διαφορετικότητα και αμοιβαία φροντίδα.

Μικρές πράξεις φροντίδας, καθημερινή αναγνώριση, ανοιχτή επικοινωνία και λίγη παιχνιδιάρικη διάθεση μπορούν να μετατρέψουν τη σχέση μας σε μια ζεστή και ασφαλή φωλιά για εμάς και τα παιδιά μας.