Ο πατήρ Μητροφάνης. Φωτό: Γιώργος Γεωργουδάκης FB
Στα Ιεροσόλυμα, μέσα στον ιερό χώρο του Ναού της Αναστάσεως, ο Πανάγιος Τάφος στεκόταν όπως πάντοτε: σιωπηλός, βαρύς από αιώνες προσευχών και προσμονής. Εκεί, ανάμεσα σε λιβάνι και ψιθύρους πίστης, εκτυλίχθηκε μια από τις πιο μυστικές και συγκλονιστικές εμπειρίες που αφηγήθηκε ποτέ άνθρωπος του χώρου.
Με τα χρόνια, μέσα του γεννήθηκε μια απορία που μετατράπηκε σε εσωτερική εμμονή: πώς ακριβώς εξέρχεται το Άγιο Φως; Από τον Οκτώβριο του 1925 άρχισε να καταστρώνει ένα σχέδιο δύσκολο και εξαιρετικά επικίνδυνο. Αν γινόταν αντιληπτός, θα μπορούσε να διαταράξει ολόκληρη την ιερή τάξη του προσκυνήματος. Ο ίδιος μιλούσε για φόβο, καθώς «οι αιρετικοί καραδοκούν», όπως έλεγε χαρακτηριστικά για την εποχή του.
Το σχέδιό του ήταν, όπως ο ίδιος το περιέγραψε αργότερα, «τολμηρό μέχρι τρέλας». Ήθελε να δει με τα ίδια του τα μάτια τι συμβαίνει μέσα στον Τάφο, όπως άλλος ένας άπιστος Θωμάς, για να πιστέψει.
Έτσι, το Μεγάλο Σάββατο του 1926, κρύφτηκε μέσα στον Πανάγιο Τάφο. Για δώδεκα ολόκληρες ώρες έμεινε ακίνητος και σιωπηλός. Μαζί του είχε μόνο λίγο νερό και έναν μικρό φακό. Στις έντεκα το πρωί χρησιμοποίησε τον φακό για τελευταία φορά, λίγο πριν σφραγιστεί ο Τάφος με μελισσοκέρι, και τότε έμεινε ολομόναχος μέσα στο απόλυτο σκοτάδι.
Η ώρα πέρασε βαριά. Στις δώδεκα το μεσημέρι, σύμφωνα με το τυπικό της τελετής, ο Τάφος αποσφραγίστηκε και λίγο αργότερα εισήλθε ο Έλληνας Πατριάρχης. Από τη σκοτεινή του κρύπτη, ο μοναχός διέκρινε τη μορφή του Πατριάρχη να σκύβει και να μπαίνει στον ζωοδόχο Τάφο.
Και τότε, μέσα σε απόλυτη σιγή, όπου ακόμη και η ανάσα του ακουγόταν σαν βαρύς ψίθυρος, συνέβη κάτι ανεξήγητο. Ξαφνικά ακούστηκε ένας ελαφρύς συριγμός, σαν λεπτή πνοή ανέμου. Και αμέσως, το σκοτάδι γέμισε από ένα γαλάζιο φως.
Το φως αυτό απλώθηκε σε ολόκληρο τον ιερό χώρο. Ήταν ζωντανό, κινούμενο, και μέσα του ο Μητροφάνης έβλεπε καθαρά τον Πατριάρχη, από το πρόσωπο του οποίου κυλούσε ιδρώτας καθώς τελούσε τις ευχές. Το γαλάζιο αυτό φως άρχισε τότε να μεταμορφώνεται, παίρνοντας μορφή λευκή, εκτυφλωτική, σαν εκείνη της Μεταμόρφωσης του Χριστού.
Και έπειτα, το λευκό αυτό φως πήρε μορφή σφαίρας, σαν ήλιος ακίνητος, που αιωρούνταν πάνω από την κεφαλή του Πατριάρχη.
Τον είδε τότε να κρατά τις δεσμίδες των τριάντα τριών κεριών. Καθώς ύψωνε αργά τα χέρια του προς τα πάνω, τα κεριά άναψαν ξαφνικά στο ύψος της κεφαλής του, σαν να άγγιξαν φωτιά αόρατη, και μαζί τους άναψε και η αγία κανδήλα. Σαν να απαντούσε κάτι από τον ίδιο τον ουρανό στην κίνησή του.
Τη στιγμή εκείνη, η φωτεινή σφαίρα εξαφανίστηκε απότομα.
Τα μάτια του μοναχού γέμισαν δάκρυα. Ένιωσε το σώμα του να καίγεται ολόκληρο, σαν να τον περιέβαλλε θερμότητα πυρακτωμένης καμίνου. Το φως είχε χαθεί, αλλά η αίσθησή του είχε μείνει μέσα του ανεξίτηλη.
Ο Πατριάρχης, βαθιά συγκινημένος, υποχώρησε κρατώντας τα αναμμένα κεριά και βγήκε προς τον προθάλαμο του Αγίου Λίθου. Εκεί έδωσε μία δεσμίδα στον Αρμένιο Πατριάρχη, σύμφωνα με τα καθιερωμένα προνόμια, ο οποίος τον περίμενε σιωπηλός. Έπειτα, από τη δεξιά οπή του Κουβουκλίου, παρέδωσε πρώτος το Άγιο Φως στον Ορθόδοξο Αρχιερέα.
Ο λαός το παρέλαβε με ενθουσιασμό και φωνές: «Ο Χριστός είναι Θεός δικός μας και αληθινός!». Από εκεί, το φως μεταφέρθηκε στον Ναό της Αναστάσεως και στη συνέχεια διαδόθηκε σε όλο τον ορθόδοξο κόσμο, ταξιδεύοντας οδικώς, αεροπορικώς ή με κάθε δυνατό τρόπο, ως σημάδι αναστάσιμης χαράς.
Μέσα σε αυτήν τη θύελλα χαράς και συγκίνησης, ο Μητροφάνης βγήκε από την κρύπτη του και παρουσιάστηκε στον γέροντά του, τον πνευματικό του καθοδηγητή, π. Ανατόλιο. Πολύ αργότερα, εξομολογήθηκε ακόμη και στον ίδιο τον Πατριάρχη, τον μακαριστό Δαμιανό Α΄, την πράξη της μυστικής του παραμονής μέσα στον Τάφο, δεχόμενος πνευματικό κανόνα για την παρακοή του.
Έτσι έμεινε η μαρτυρία του: ως μια εμπειρία που έζησε μέσα στο σκοτάδι του Πανάγιου Τάφου και μέσα στο φως που, όπως το είδε, δεν ήταν απλώς φως....
ΦΩΣ ΧΡΙΣΤΟΥ ΦΑΙΝΕΙ ΠΑΣΙ!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου