Ο παππούς Θανάσης ήταν ένας άνθρωπος που είχε δει πολλά, τόσο στο εξωτερικό που ζούσε, όσο και στο χωριό του, όταν συνειδητά αποφάσισε να επιστρέψει και να νοικοκυρευθεί. Τα μάτια του είχαν αντικρίσει φαρμακερές οχιές να κυλιούνται ανάμεσα στα χόρτα των αγρών, τεράστιους αρουραίους να τρέχουν στους αχυρώνες, ποτάμια να πλημμυρίζουν και κεραυνούς να σκίζουν τον ουρανό μπροστά του. Είχε δει στέγες να καταρρέουν από τη βροχή και πολλές άλλες απρόοπτες καταστάσεις που θα μπορούσαν να σπείρουν τον πανικό σε οποιονδήποτε άλλο. Εκείνος, όμως, παρέμενε ψύχραιμος. Ένας ήρεμος, αισιόδοξος και γενναιόδωρος άνθρωπος, αγαπητός όχι μόνο στους συγγενείς του αλλά και στους γείτονες και φίλους του, που ήξεραν ότι η καρδιά του ήταν μεγάλη και έτοιμη να προσφέρει.
Το Πάσχα του 1976 ήταν μια ημέρα που ο παππούς Θανάσης δεν ξέχασε ποτέ.
Δεν αφορούσε καμία συμφορά ή ατυχία, αλλά για μια απρόσμενη χαρά που τον γέμισε γέλιο και ευγνωμοσύνη. Στα μέσα της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, τα τρία του παιδιά που ζούσαν στην Αθήνα, μαζί με τους φίλους τους, τους κουμπάρους τους και τα έξι εγγόνια του, συνολικά τριάντα άτομα, αποφάσισαν να περάσουν το μεσημέρι της Κυριακής του Πάσχα μαζί του στο χωριό.Ο παππούς Θανάσης, που ακόμα προσπαθούσε να ανταπεξέλθει στο χαμό της αγαπημένης του συζύγου, ένιωσε την καρδιά του να σφίγγεται από την ιδέα του ξαφνικού αυτού «λόχου» που θα κατέκλυζε το μικρό του σπίτι. Τα εγγόνια του τον είχαν ειδοποιήσει τηλεφωνικά:
«Παππού, θα μείνουμε σε ξενοδοχείο στην Καλαμάτα, αλλά θα έρθουμε να ψήσουμε τα αρνιά και να φάμε όλοι μαζί!»
Ο καημένος κουνούσε το κεφάλι του με νευρικότητα. Το σπίτι στο χωριό ήταν μικρό· δεν υπήρχε περίπτωση να χωρέσουν τόσοι άνθρωποι. Για λίγες στιγμές ένιωσε αδιέξοδο, αλλά η ψυχραιμία που τον χαρακτήριζε δεν τον εγκατέλειψε. Σκέφτηκε κάτι που μόνο ένας έμπειρος και δεξιοτέχνης ξυλουργός θα σκεφτόταν: να στήσει ένα ξύλινο σπιτάκι στο κτήμα του με τις οικονομίες που είχε αποταμιεύσει, κάτω από ένα αιωνόβιο δέντρο.Αυτό το σπιτάκι το είχε ζηλέψει όταν το πρωτοείδε σε ένα προάστιο της Βοστώνης που ζούσε νέος και εργαζόταν στην ανακαίνιση σπιτιών και πάντα ονειρευόταν να φτιάξει ένα δικό του.
Από τα νιάτα του, ο παππούς Θανάσης είχε άριστες δεξιότητες ξυλουργίας. Πιάνοντας σανίδες και εργαλεία, μπορούσε να μετατρέψει ένα σωρό ξύλα σε θησαυρό. Με μεθοδικότητα και υπομονή και με δύο παλικάρια της γειτονιάς, που εργάστηκαν για 10 συνεχείς ημέρες μαζί του, έστησαν μια μεγάλη πλατφόρμα και ένα καλυβάκι εξοπλισμένο με όλα τα απαραίτητα κουζινικά που περίσσευαν από το σπίτι, χρησιμοποιώντας ξύλινους πάγκους και παλιά έπιπλα της προίκας της γυναίκας του.
Για καλή του τύχη, κοντά υπήρχε νερό σε ένα γειτονικό σπίτι, και με ένα λάστιχο μπορούσε να εξυπηρετηθεί την ημέρα της Λαμπρής. Σκέφτηκε να φτιάξει ένα πιο μόνιμο σύστημα τη χρονιά που θα ερχόταν, και έτσι την επόμενη χρονιά τράβηξε κανονικά σωλήνα μέχρι το σπιτάκι του.
Όταν έφτασε η μεγάλη μέρα, ο παππούς Θανάσης στήριξε τις σούβλες στο κτήμα, ετοίμασε για ψήσιμο τα αρνιά, επίσης είχε προμηθευτεί αλλαντικά και τυροκομικά προϊόντα της περιοχής. Από τους δικούς του κήπους έφερε τα σαλατικά, τις πατάτες και από την καλή του γειτόνισσα, την κα Τρυφωνία, φρέσκο βούτυρο και καλό κρασί.Οι συνδαιτυμόνες έφεραν από την πόλη τα τσουρέκια , τα κουλούρια και το ψωμί της αρεσκείας τους. Κάθε λεπτομέρεια είχε προβλεφθεί. Όμως, όπως συνήθιζε ο ίδιος να λέει με χαμόγελο, ένα βασικό είχε ξεχαστεί: ο ίδιος ο οικοδεσπότης δεν είχε υπολογιστεί στο γιορτινό τραπέζι!
Τα τριάντα άτομα έφτασαν γεμάτα χαρά και ενθουσιασμό. Τα παιδιά του, τα εγγόνια, οι φίλοι και οι κουμπάροι, εντυπωσιάστηκαν από την προετοιμασία και την οργάνωση. Ο παππούς Θανάσης δεν κάθισε ούτε για λίγο να ξεκουραστεί ή να φάει· έτρεχε συνεχώς από τη μια σούβλα στην άλλη, από τον πάγκο με τα τυριά και τα αλλαντικά στο φρέσκο ψωμί, με ένα χαμόγελο και μια λέξη καλοσύνης για τον καθένα.
Οι ιστορίες και τα γέλια αντηχούσαν κάτω από τα κλαδιά του αιωνόβιου δέντρου. Τα παιδιά και τα εγγόνια μοιράζονταν τα δικά τους ανέκδοτα, ενώ οι μεγάλοι κουβέντιαζαν για τα παλιά χρόνια. Ο παππούς Θανάσης, μέσα στη φασαρία και τον ενθουσιασμό, ένιωσε κάτι που δεν είχε νιώσει για καιρό· την απόλυτη πληρότητα της αγάπης, της οικογένειας και της συντροφιάς.
Όταν έφυγαν όλοι το βράδυ και η ησυχία επέστρεψε στο κτήμα, ο παππούς Θανάσης κάθισε για λίγο κάτω από το δέντρο πανευτυχής και μίλησε με τον Θεό μέσα του:
«Κατάλαβα, Κύριε, γιατί ξέχασα το δικό μου πιάτο. Με τόση χαρά που έλαβα από τα παιδιά, τα εγγόνια και τους φίλους σήμερα, ούτε που σκέφτηκα να φάω κάτι. Σε ευχαριστώ που με έβγαλες από το αδιέξοδο και που μου έδωσες τη δύναμη να τους φροντίσω όλους. Είναι πολλή μεγάλη η δύναμη της αγάπης και η θεία πρόνοια Σου.»
Κι έτσι, ο παππούς Θανάσης κοιμήθηκε εκείνο το βράδυ με καρδιά γεμάτη ευγνωμοσύνη. Το περιστατικό εκείνο έγινε ιστορία που αφηγούταν γελώντας και θυμίζοντας σε όλους ότι η αγάπη και η φροντίδα για τους άλλους, ακόμα και όταν ξεχνάμε τον εαυτό μας, είναι η μεγαλύτερη απόλαυση που μπορεί να δώσει η ζωή.
Από τότε, κάθε χρόνο η Λαμπρή στο κτήμα του παππού Θανάση ήταν μια γιορτή όχι μόνο της οικογένειας αλλά και της ίδιας της ζωής. Οι σούβλες, τα τυριά, τα αλλαντικά, οι πατάτες και το φρέσκο βούτυρο ήταν απλώς η αφορμή· η πραγματική μαγεία ήταν η αγάπη, η αφοσίωση και η ψυχραιμία ενός ανθρώπου που είχε δει τόσα πολλά και ήξερε ότι τίποτα δεν ήταν ικανό να χαλάσει την χαρά της συντροφιάς και της οικογένειας.
Και έτσι, το 1976, η Λαμπρή έγινε η μέρα που ο παππούς Θανάσης έμαθε κάτι απλό αλλά αληθινό: το να δίνεις απλόχερα και με καρδιά γεμάτη αγάπη, ακόμα και αν ξεχνάς τον εαυτό σου, είναι το μυστικό για να ζει κανείς μια ζωή γεμάτη νόημα. Μετά την κόιμησή του, οι γιοί του ανέλαβαν το θεάρεστο έργο του.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου