Η Μαρίνα δεν είχε την τύχη άλλων μαμάδων. Όταν το μικρότερο από τα πέντε παιδιά της ήταν μόλις ενός έτους, ο σύζυγός της αρρώστησε από την επάρατη νόσο και έφυγε μέσα σε έξι μήνες. Πριν φύγει από τη ζωή, της ζήτησε μία υπόσχεση: να προσπαθεί πάντα να είναι μια καλή, όμορφη μαμά για τα παιδιά τους και να μην εγκαταλείψει ποτέ τον εαυτό της, όποιες κι αν ήταν οι δυσκολίες στον δρόμο της.
Έτσι, η Μαρίνα, κάθε φορά που επισκεπτόταν το κοιμητήριο, φρόντιζε να είναι περιποιημένη, όπως την πρώτη ημέρα που τη συνάντησε ο άνδρας της· για να χαίρεται η ψυχή του, αλλά και για να παραμένει η ίδια πιστή στην υπόσχεσή της.
Εργαζόταν σκληρά σε μια επιχείρηση με είδη ρουχισμού, που είχαν στήσει μαζί με τον άνδρα της, και τα κατάφερνε θαυμάσια. Παράλληλα, επένδυε πολύ στα παιδιά της· τους αφιέρωνε χρόνο, φροντίδα και αγάπη. Πέρα από αυτά, όμως, δεν έκανε κάτι ιδιαίτερο για τον εαυτό της. Παρηγοριά της ήταν Κυριακή παρά Κυριακή να πηγαίνει με τα παιδιά στην εκκλησία.
Μια ημέρα του χειμώνα, αποφάσισε να αφήσει τα βλαστάρια της με μια οικιακή βοηθό και να παρακολουθήσει μια θεατρική παράσταση σε γνωστή σκηνή της Αθήνας. Ήταν η επέτειος της γνωριμίας της με τον αείμνηστο άνδρα της και δεν ήθελε να περάσει η ημέρα χωρίς να κάνει κάτι ξεχωριστό.
Στο βεστιάριο άφησε το παλτό της και πήρε το καρτελάκι με τον αριθμό. Το συναίσθημα ήταν πρωτόγνωρο· είχε καιρό να πάει στο θέατρο. Η κούραση όμως την κατέβαλε και, καθώς ηρέμησε, άρχισε να νυστάζει και να κατεβάζει διακριτικά τα βλέφαρά της.
Όταν τελείωσε η παράσταση, ζαλισμένη ακόμη από τη νύστα, πήγε βιαστικά να παραλάβει το παλτό της. Εκεί, μέσα στη σύγχυση, ένας κύριος πήρε κατά λάθος το δικό της παλτό και έφυγε. Μπροστά της είχε απομείνει ένα ανδρικό παλτό, εμφανώς ακριβό.
Η Μαρίνα σάστισε. Το ανέφερε στην υπάλληλο του βεστιαρίου, η οποία σήκωσε τα χέρια ψηλά. Αντάλλαξαν τηλέφωνα και συμφώνησαν να ειδοποιηθεί μόλις εμφανιστεί ο ενδιαφερόμενος.
Όταν όμως η Μαρίνα βγήκε έξω από το θέατρο, το κρύο ήταν διαπεραστικό. Με το λεπτό της φόρεμα, ήταν αδύνατον να φτάσει μέχρι το πάρκινγκ. Γύρισε πίσω, πήρε το ανδρικό παλτό και ζήτησε από την υπάλληλο να την ειδοποιήσει αμέσως όταν εμφανιστεί ο ιδιοκτήτης του.
Πράγματι, δύο ημέρες αργότερα, δέχτηκε ένα τηλεφώνημα από έναν άγνωστο άνδρα. Έδωσαν ραντεβού στο κατάστημά της. Η Μαρίνα τον υποδέχτηκε ευγενικά και τον κέρασε καφέ.
«Πώς σας συνέβη αυτό;» τον ρώτησε.
«Είμαι γεωλόγος, εργένης», της απάντησε. «Στη δουλειά είμαι απασχολημένος και περνάει η ώρα. Στο σπίτι όμως… βαριέμαι αφόρητα. Πηγαίνω σε εκδηλώσεις για να ξεφύγω, αλλά κι εκεί με παίρνει ο ύπνος».
Η Μαρίνα τον κοίταξε με ενδιαφέρον.
«Και τι θέλει η καρδιά σας για να ξυπνήσει;» τον ρώτησε.
Εκείνος χαμογέλασε αμυδρά.
«Δεν ξυπνάει με τίποτα. Βαριέμαι που ζω», της απάντησε.
«Εσείς; Πώς τα καταφέρνετε;» τη ρώτησε με τη σειρά του.
Η Μαρίνα στάθηκε για μια στιγμή.
«Είμαι μητέρα με πέντε παιδιά», απάντησε απλά.
Ο άνδρας την κοίταξε πιο προσεκτικά. Στο βλέμμα του φάνηκε κάτι να αλλάζει.
«Είστε όντως μια ωραία μαμά με πέντε παιδιά», σχολίασε.
Για πρώτη φορά, είδε κάτι που τον άγγιξε: την αντοχή, τη θυσία, τη δύναμη μιας γυναίκας. Και, σχεδόν χωρίς να το καταλάβει, χαμογέλασε — ένα χαμόγελο αληθινό, σαν να ξυπνούσε μέσα του κάτι που καιρό είχε χάσει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου