Ο δρόμος από τον Μελιγαλά προς τη Βαλύρα κυλάει ήσυχα, σαν να κουβαλάει μυστικά παλιά. Πριν ακόμη ο επισκέπτης περάσει τις σιδηροδρομικές γραμμές του χωριού, συναντά το πέτρινο γεφύρι και το ρέμα της Καπετάνισσας, που κυλά προς τον Πάμισο. Δεν είναι μεγάλο, ούτε επιβλητικό με την πρώτη ματιά. Με πέτρα της περιοχής είναι κτισμένα τα δυό του ανοίγματα και το μεσόβαθρο κτισμένο με μεγάλους λίθους. Κι όμως, έχει κάτι που σε σταματά. Σαν να κρατάει μέσα του ανάσες ανθρώπων, βήματα, ιστορίες τούτο το παλιό γεφύρι της Καπετάνισσας, ένα από τα 14, όπως θυμάται ο καθηγητής Βιολογίας και Ιστοριοδίφης κ. Ιωάννης Δ. Λύρας.
Οι νεότεροι δεν την γνώρισαν. Μα το όνομά της ακούγεται ακόμη, ψιθυριστά στα καφενεία, δυνατά στα πανηγύρια, ευλαβικά στις διηγήσεις των γερόντων. Λένε πως ήταν γυναίκα σπάνια. Όμορφη, γεροδεμένη, με βλέμμα που δεν σήκωνε αντίρρηση αλλά ούτε και αδικία. Φορούσε πάντα το μαντήλι της δεμένο σφιχτά, σαν να κρατούσε μέσα του τη δύναμη και τη σκέψη της.
Ένα δειλινό του καλοκαιριού, ο μικρός Αντρέας στάθηκε στο γεφύρι. Η γιαγιά τού είχε μιλήσει πολλές φορές για την Καπετάνισσα, μα εκείνος δεν μπορούσε να καταλάβει γιατί όλοι την έτρεμαν.
«Γιαγιά», ρώτησε καθώς έπιασε το χέρι της, «ήταν αληθινή ή σαν τα παραμύθια;»
Η γιαγιά χαμογέλασε και κοίταξε το γεφύρι, που κοκκίνιζε από το φως του ηλίου καθώς βασίλευε στην Ιθώμη.
«Αληθινή ήταν, παιδί μου, και πολύ δυνατή.»
Κι έτσι άρχισε να ξετυλίγεται η ιστορία.
Ήταν χρόνια δύσκολα τότε. Το χωριό ζούσε από τη γη, από τον ιδρώτα και την πίστη. Η Καπετάνισσα είχε έρθει νύφη σε αρχοντόσπιτο κοντά στο γεφύρι. Από την πρώτη μέρα, οι άνθρωποι κατάλαβαν πως δεν ήταν σαν τις άλλες γυναίκες, τις μαζεμένες κοπέλες του χωριού.
Δεν φώναζε. Δεν επέβαλλε τη γνώμη της. Μα ουέ και αλίμονο αν κανένας στεκόταν εμπόδιο στον δρόμο της.
Ξυπνούσε πριν χαράξει και γύριζε στα κτήματα. Ήξερε πότε να σπείρουν, πότε να θερίσουν, πότε να περιμένουν. Οι άντρες την κοίταζαν με θαυμασμό, οι γυναίκες με σεβασμό. Κανείς δεν τολμούσε να την αμφισβητήσει.
Μα το πιο παράξενο ήταν άλλο....
Δεν έδινε ποτέ συμβουλή αν δεν της τη ζητούσαν.
Κάποτε ένας νέος, ο Γιώργης, πήγε να τη βρει. Ήθελε να φύγει από το χωριό, να δοκιμάσει την τύχη του στην πόλη.
«Να φύγω ή να μείνω;» τη ρώτησε.
Η Καπετάνισσα τον κοίταξε για ώρα, χωρίς να μιλά.
«Τι αντέχει η καρδιά σου;» τον ρώτησε τελικά.
«Δεν ξέρω», απάντησε εκείνος.
«Τότε μην πας πουθενά ακόμη», του είπε ήρεμα. «Όποιος δεν ξέρει τι αντέχει, δεν ξέρει ούτε τι ζητάει».
Ο Γιώργης έμεινε. Χρόνια μετά, έλεγε πως εκείνη τη μέρα σώθηκε από ένα τραγικό λάθος που θα οδηγούσε στον χαμό του.
Ο άνδρας της Καπετάνισσας ήταν ήσυχος άνθρωπος. Την αγαπούσε βαθιά, μα η αγάπη του είχε μέσα της πολύ θαυμασμό αντάμα με φόβο.
Έκανε πάντα το θέλημά της, όχι από αδυναμία, αλλά γιατί ήξερε πως εκείνη έβλεπε πιο μακριά.
Κάθε βράδυ, καθόταν στην αυλή και περίμενε να γυρίσει από τις δουλειές της. Κι όταν του χαμογελούσε ανακουφιζόταν η ψυχή του. Αυτό του έφτανε.
Το γεφύρι ήταν πάντα εκεί. Παλιό, από αρχαίους καιρούς, έλεγαν πως οι πέτρες του είχαν δει στρατούς να περνούν και ποτάμια να φουσκώνουν.
Μα στα χρόνια της Καπετάνισσας, πήρε άλλη ζωή.
Κάθε μέρα το περνούσε με το άλογό της. Τα πέταλα αντηχούσαν πάνω στην πέτρα, κι ο ήχος ταξίδευε σε όλο το χωριό. Ήταν σαν σήμα πως η μέρα προχωρά και η τάξη κρατιέται.
Μια χρονιά, ο χειμώνας ήρθε βαρύς. Οι βροχές δεν σταματούσαν και το ποτάμι φούσκωσε επικίνδυνα. Το γεφύρι άρχισε να υποχωρεί.
Οι χωριανοί φοβήθηκαν.
«Θα πέσει», έλεγαν.
Η Καπετάνισσα απτόητη, στάθηκε στη μέση του γεφυριού, μέσα στη βροχή.
«Δεν θα πέσει», είπε.
Και δεν ήταν λόγια στον αέρα.
Οργάνωσε τους άντρες, μοίρασε τις δουλειές, έφερε πέτρες, ξύλα, έδωσε οδηγίες. Δούλεψαν μέρα και νύχτα. Εκείνη πρώτη, εκείνη τελευταία.
Κάποια στιγμή, ο άνδρας της την πλησίασε.
«Ξεκουράσου λίγο», της είπε.
Η Καπετάνισσα τον κοίταξε ακλόνητη.
«Αν πέσει το γεφύρι, θα πέσουμε κι εμείς μαζί του», απάντησε.
Και έμεινε.
Το γεφύρι σώθηκε.
Από τότε, δεν ήταν πια απλώς ένα πέρασμα. Ήταν κομμάτι της δικής της ιστορίας.
Τα χρόνια πέρασαν. Οι εποχές άλλαξαν, οι άνθρωποι λιγόστεψαν, τα σπίτια γέρασαν.
Η Καπετάνισσα έφυγε ήσυχα στου χρόνου το διάβα. Λένε πως μέχρι την τελευταία μέρα της ζωής της σηκώθηκε πριν χαράξει.
Στο χωριό απλώθηκε σιωπή.
Την έθαψαν στο Κοιμητήριο του Αγίου Γεωργίου αλλά ένα μέρος της ψυχής της παρέμεινε εκεί, κοντά στο αρχοντικό της, με θέα το γεφύρι.
Και τότε άρχισαν τα παράξενα.
Κάθε που φυσούσε αέρας, οι καλαμιές δίπλα στο ποτάμι έγερναν προς το γεφύρι. Κι όσοι περνούσαν έλεγαν πως έβλεπαν ένα λευκό μαντήλι να θροΐζει, σαν χαιρετισμός.
«Η Καπετάνισσα», ψιθύριζαν.
Η γιαγιά σταμάτησε. Ο μικρός Αντρέας κοίταξε το γεφύρι, σαν να το έβλεπε για πρώτη φορά.
Ένα αεράκι σηκώθηκε και πέρασε ανάμεσα από τις καλαμιές. Για μια στιγμή, του φάνηκε πως κάτι λευκό κινήθηκε πάνω στις πέτρες.
«Γιαγιά…» είπε σιγανά.
Εκείνη χαμογέλασε.
«Μην φοβάσαι. Δεν φοβίζει κανέναν η Καπετάνισσα. Προστατεύει.»
Ο Αντρέας έκανε ένα βήμα μπροστά και ακούμπησε το χέρι του στην πέτρα. Ήταν ζεστή, σαν να κρατούσε ακόμη ζωή.
«Θα την θυμούνται για πάντα;» ρώτησε.
«Όσο υπάρχει το γεφύρι, ναι», απάντησε η γιαγιά. «Και όσο υπάρχουν άνθρωποι που σέβονται, που πιστεύουν και που κρατούν το λόγο τους.»
Ο ήλιος είχε πια δύσει. Το χωριό άναβε τα πρώτα φώτα του.
Και το γεφύρι της Καπετάνισσας στεκόταν εκεί, αγέρωχο, να καλωσορίζει και να θυμίζει.
Γιατί κάποιοι άνθρωποι δεν φεύγουν ποτέ στ’ αλήθεια.
Μένουν στις πέτρες, στους δρόμους, στον αέρα.
Και σε κάθε θρόισμα, σε κάθε πέρασμα, ψιθυρίζουν ακόμη την ιστορία της ζωής τους.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου