Σε όμορφο χωριό, σκαρφαλωμένο ανάμεσα σε λόφους γεμάτους θυμάρι και αγριολούλουδα, ζούσε η Ματίνα. Ήταν γυναίκα δραστήρια, με μάτια που έλαμπαν σαν να έκρυβαν μέσα τους όλες τις χαρές και τις λύπες της ζωής. Κάποτε είχε αγαπήσει βαθιά έναν άντρα, μα η ζωή δεν τους έφερε μαζί. Δεν παντρεύτηκε ποτέ και δεν έκανε δικά της παιδιά. Όμως η καρδιά της δεν έμεινε ποτέ άδεια· την γέμισε με τα παιδιά όλου του κόσμου.
Ιδιαίτερα αγαπούσε τα βαπτιστήρια της. Είχε πολλά — τόσα που οι συγχωριανοί της έλεγαν πως κάθε παιδί του χωριού λίγο-πολύ ήταν και δικό της. Τα φρόντιζε με επιμέλεια, τα θυμόταν στις γιορτές, τα αγκάλιαζε σαν να ήταν δικά της σπλάχνα.
Ήταν η δεκαετία του 1970, και τα πράγματα δεν ήταν εύκολα. Τα χρήματα λιγοστά, οι ανάγκες πολλές. Μα η Ματίνα είχε ένα χάρισμα: μπορούσε να φτιάχνει χαρά από το τίποτα. Με τα χέρια της δημιουργούσε μικρά θαύματα.
Κάθε Πάσχα, ακολουθώντας το έθιμο, ετοίμαζε τα δώρα για τα βαπτιστήρια της. Λαμπάδες στολισμένες με κορδέλες και λουλούδια, τσουρέκια αφράτα με ένα κόκκινο αυγό στο κέντρο — «σαν ήλιος να φωτίζει τη ζωή τους», έλεγε — και μικρές κάρτες με λίγα χρήματα μέσα. Όμως υπήρχε και κάτι ακόμα, κάτι μοναδικό.
Επειδή δεν μπορούσε να αγοράσει παιχνίδια, αποφάσισε να τα δημιουργήσει με τον δικό της τρόπο.
Στην αυλή της, πίσω από το μικρό της σπίτι, είχε φτιάξει ένα πρόχειρο ξύλινο κλουβί. Εκεί μεγάλωνε κουνελάκια. Για κάθε βαπτιστήρι, ένα μικρό, λευκό ή καφετί, αφράτο πλάσμα. Τα τάιζε, τα φρόντιζε, τους μιλούσε σαν να την καταλάβαιναν.
Τη Μεγάλη Εβδομάδα, αφού ολοκλήρωνε τις δουλειές της — το ζύμωμα, το καθάρισμα, τις αγροτικές εργασίες — άρχιζε την προετοιμασία των μικρών της δώρων. Έπλενε προσεκτικά κάθε κουνελάκι, το στέγνωνε απαλά, και το αρωμάτιζε με φυσικά αρώματα που έφτιαχνε από λεβάντα και δεντρολίβανο. Στη συνέχεια του έδενε μια όμορφη κορδέλα στον λαιμό.
Έπειτα το τοποθετούσε μέσα σε μια καθαρή λινάτσα, με μικρά ανοίγματα για να ανασαίνει, το έπαιρνε παραμάσχαλα και ξεκινούσε τον δρόμο της.
Τα παιδιά την περίμεναν με ανυπομονησία. Όταν έφτανε, έτρεχαν κοντά της γελώντας. Μα πιο πολύ απ’ όλα, περίμεναν το κουνελάκι. Ήταν για εκείνα ένας ζωντανός θησαυρός, ένας φίλος.
Όλα τα παιδιά το λάτρευαν.
Όλα, εκτός από τον Γιωργάκη.
Ο Γιωργάκης ήταν ένα ήσυχο παιδί, με μάτια που συχνά έμοιαζαν λυπημένα. Όταν η Ματίνα του έδινε το κουνελάκι του, εκείνος χαμογελούσε δειλά, κρατώντας τα προσχήματα. Όμως μόλις εκείνη έφευγε, άλλαζε.
«Μάνα! Σφάξτε το να το φάτε!» φώναζε.
Η μητέρα του τον κοίταζε απορημένη. «Μα είναι δικό σου, παιδί μου…»
Εκείνος δεν απαντούσε. Έστρεφε το βλέμμα αλλού.
Μια χρονιά, λίγο μεγαλύτερος πια, είπε κάτι που πάγωσε τους γονείς του.
«Εγώ δεν τρώω τον εαυτόν μου.»
«Και ποιος τρώει τον εαυτόν του;» τον ρώτησε η μητέρα του.
«Εσύ και ο πατέρας μου.»
Ο πατέρας του πετάχτηκε όρθιος. «Τι λες εκεί;»
Ο Γιωργάκης τον κοίταξε στα μάτια. «Γουρούνι δεν τρώτε;»
Η ατμόσφαιρα βάρυνε.
«Πάρτον από δω!» φώναξε ο πατέρας. «Μας λέει γουρούνια; Χωρίς σεβασμό; Θα τον κάνω μαύρο στο ξύλο!»
Και δεν ήταν απλώς λόγια.
Όπως αποκαλύφθηκε αργότερα, ο Γιωργάκης ζούσε μέσα στον φόβο. Ο πατέρας του ήταν σκληρός, βίαιος. Με το παραμικρό τον τιμωρούσε. Η μητέρα του, αδύναμη να αντιδράσει, παρακολουθούσε σιωπηλή.
Το παιδί έκλαιγε κρυφά. Και στις στιγμές εκείνες, φανταζόταν πως ήταν ένα μικρό, αδύναμο κουνελάκι. Ένα πλάσμα που δεν μπορούσε να προστατευτεί.
Για να αντέξει, δημιούργησε μέσα του κάτι άλλο.
Ένα λιοντάρι.
Ένα δυνατό, περήφανο λιοντάρι που δεν φοβόταν κανέναν. Ένα λιοντάρι που όλοι σέβονταν.
Η Ματίνα, με την ευαισθησία που τη διέκρινε, κατάλαβε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Παρατήρησε τα μάτια του παιδιού, τον τρόπο που κρατούσε το κουνελάκι, την αντίφαση ανάμεσα στο χαμόγελο και τη σιωπή του.
Όταν έμαθε την αλήθεια, δεν δίστασε.
Πήγε στο σπίτι των γονιών του και με ήρεμη αλλά σταθερή φωνή τους μίλησε. Δεν τους κατηγόρησε. Τους έδειξε όμως τον πόνο του παιδιού τους.
Και πήρε μια απόφαση.
«Θα έρθει μαζί μου για λίγο,» είπε.
Ο Γιωργάκης έμεινε στο σπίτι της για έξι μήνες.
Εκεί γνώρισε κάτι που δεν είχε νιώσει ποτέ: ασφάλεια. Η Ματίνα τον φρόντιζε, τον άκουγε, τον άφηνε να είναι παιδί. Μαζί τάιζαν τα κουνελάκια, τα καθάριζαν, τους μιλούσαν.
Σιγά σιγά, το μικρό φοβισμένο κουνελάκι μέσα του άρχισε να νιώθει λιγότερο μόνο.
Και το λιοντάρι δεν χρειαζόταν πια να βρυχάται τόσο δυνατά.
Στο μεταξύ, οι γονείς του, μόνοι στο σπίτι, άρχισαν να σκέφτονται. Τον αναζήτησαν, τον νοστάλγησαν. Και, ίσως για πρώτη φορά, κατάλαβαν τι είχαν κάνει.
Όταν πέρασαν οι μήνες, πήγαν να τον πάρουν.
Ο Γιωργάκης δίστασε. Κοίταξε τη Ματίνα.
Εκείνη του χαμογέλασε. «Θα είσαι καλά,» του είπε.
Και εκείνος επέστρεψε.
Δεν γύρισε όμως μόνος.
Κρατούσε δύο κουνελάκια. Δικά του πια.
Τα φρόντιζε καθημερινά στην αυλή. Τα τάιζε, τους μιλούσε, τα χάιδευε.
Και κάθε τόσο τους έλεγε:
«Μην φοβάστε. Εδώ είστε σε καλά χέρια. Κανένας δεν θα σας πειράξει.»
Οι γονείς του τον κοιτούσαν. Κάτι είχε αλλάξει — όχι μόνο στο παιδί, αλλά και σε εκείνους.
Η Ματίνα συνέχισε να πηγαίνει τα Πάσχα τα δώρα της. Τα παιδιά συνέχισαν να χαίρονται τα κουνελάκια της.
Μα ο Γιωργάκης, κάθε φορά που την έβλεπε, την αγκάλιαζε λίγο πιο σφιχτά.
Γιατί εκείνη δεν του είχε χαρίσει απλώς ένα κουνελάκι.
Του είχε χαρίσει τον εαυτό του.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου