Το μυστικό της κεφαλής

 

Η Μαριλένα ήταν από εκείνες τις γυναίκες που μπορούσαν να ανοίξουν βάζο με πείσμα, να αλλάξουν λάμπα  στον αέρα, να πληρώσουν λογαριασμούς με βλέμμα στρατηγού και ταυτόχρονα να φτιάξουν κεφτεδάκια που έφερναν δάκρυα συγκίνησης. Είχε μεγαλώσει μόνη τον γιο της, τον Αλέξη, και είχε καταφέρει το ακατόρθωτο: να είναι και μητέρα και πατέρας χωρίς ποτέ να φορά γραβάτα.

Ο Αλέξης τη θαύμαζε από μικρός. Την κοιτούσε όπως κοιτούν τα παιδιά τους ήρωες των παραμυθιών· με βεβαιότητα ότι δεν κουράζονται , δεν αρρωσταίνουν και δεν ξεμένουν ποτέ από λύσεις.

Μόνο μία χάρη της ζητούσε.

—Μαμά μου, δεν θέλω να γεράσεις.

Η Μαριλένα χαμογελούσε.

—Καλά, Αλέξη μου.

—Να είσαι πάντα νέα. Με τα ξανθά σου μαλλιά. Και ούτε μία άσπρη τρίχα να μη φυτρώσει στο κεφάλι σου.

Η Μαριλένα γελούσε σφιγμένα.

Γιατί άλλο να ζητά το παιδί ποδήλατο ή παγωτό, κι άλλο αναστολή της βιολογίας.

Όταν πέρασε τα σαράντα πέντε χρόνια της, οι πρώτες ασημένιες τρίχες εμφανίστηκαν σαν αντιπολίτευση στο κεφάλι της. Η Μαριλένα, πιστή στην υπόσχεση που ποτέ δεν είχε δώσει αλλά κατά κάποιον τρόπο της είχε επιβληθεί, άρχισε τις τακτικές επισκέψεις στο κομμωτήριο.

Η κομμώτρια, η κυρία Βούλα, τη δεχόταν σαν χρόνια ασθενή.

—Ρίζα πάλι, Μαριλένα μου;

—Ρίζα, Βούλα μου. Και λίγη αξιοπρέπεια αν έχεις πρόχειρη.

Ο Αλέξης χαιρόταν κάθε φορά που τη έβλεπε φρεσκοχτενισμένη.

—Έτσι σε θέλω! Νέα, λαμπερή!

Και την αγκάλιαζε με τέτοια χαρά, που εκείνη δεν είχε καρδιά να του πει πως η νεότητα δεν πωλείται σε σωληνάριο.

Πέρασαν χρόνια. Η Μαριλένα έβαφε, ξέβαφε, ξανάβαφε. Οι τούφες της γνώρισαν περισσότερες χημικές ενώσεις απ’ όσες είχε δει ολόκληρο το εργαστήριο του λυκείου που φοιτούσε ο Αλέξης. Μα σιωπούσε. Είχε μια ελπίδα μέσα της: όταν ο Αλέξης κάνει τη δική του οικογένεια, θα πάψει να ασχολείται με τα μαλλιά της μάνας του.

Και πράγματι, στα τριανταπέντε του, ο Αλέξης γνώρισε την Άννα.

Η Άννα ήταν ξανθή, ευγενική, χαμογελαστή, με μάτια καθαρά και υπομονή που σύντομα αποδείχθηκε υπερφυσική αρετή. Παντρεύτηκαν, έκαναν ένα αγοράκι που έμοιαζε στον πατέρα του  πολύ,  καμάρι της γιαγιάς του. 

Η Μαριλένα ανακουφίστηκε.

«Τώρα», σκέφτηκε, «ήρθε η ώρα να αφήσω τη φύση να μιλήσει».

Όμως κάθε φορά που πλησίαζε στον καθρέφτη και έβλεπε τη λευκή ρίζα να ανασαίνει, την έπιανε πανικός. Είχε περάσει τόσα χρόνια κρυμμένη πίσω από το χρώμα, που φοβόταν μήπως αν το απαρνηθεί δεν θα την αναγνώριζε ούτε ο θυρωρός.

Κι έπειτα ήρθε κάτι ακόμη πιο παράξενο.

Ένιωθε βάρος στο κεφάλι της.

Όχι πονοκέφαλο. Βάρος. Σαν να ήθελε να καθίσει πάνω της φως ουράνιο, κι έβρισκε εμπόδιο τη βαφή.

Το είπε στον πνευματικό της, στον πατέρα Νικόδημο, άνθρωπο πράο με χιούμορ λεπτό σαν λιβάνι.

—Πάτερ μου, αισθάνομαι σαν να με τραβάει ο ουρανός από πάνω και να γλιστράει.

Ο πατήρ Νικόδημος τη κοίταξε σοβαρά.

—Τι έχεις στο κεφάλι;

—Βαφή, πάτερ.

—Ε, πώς να πιαστεί η Θεία Χάρις;

Η Μαριλένα πήγε να χαμογελάσει αλλά αμέσως σοβάρεψε.

—Σκέφτομαι να σταματήσω να βάφω τα μαλλιά μου. Είμαι σχεδόν ογδόντα .

—Και τι λέει ο γιος σου;

Η Μαριλένα σταυροκοπήθηκε.

—Α, πάτερ μου… δεν τολμώ να το συζητήσω μαζί του.

—Θα το συζητήσεις. Το παιδί πρέπει να προετοιμαστεί. Δεν γίνεται να του εμφανιστείς ξαφνικά σαν χειμώνας.

Η Μαριλένα υπάκουσε.

Ένα απόγευμα κάλεσε τον Αλέξη για καφέ.

—Γιε μου, θέλω να σου πω κάτι σοβαρό.

Ο Αλέξης ανησύχησε.

—Τι έγινε, μάνα; Εξετάσεις; Υγεία;

—Χειρότερο.

—Τι;

—Σκέφτομαι να αφήσω άσπρα τα μαλλιά μου.

Ο Αλέξης έμεινε σιωπηλός. Η Μαριλένα έσφιξε το φλιτζάνι. Περίμενε δράμα, λιποθυμία ή έστω ένα «όχι!».

Αντί γι’ αυτά, εκείνος αναστέναξε με ανακούφιση.

—Δεν είναι άσχημη ιδέα.

Η Μαριλένα ανοιγόκλεισε τα μάτια.

—Τι είπες;

—Μακάρι και η Άννα να μην τα έβαφε.

—Η Άννα βάφει τα μαλλιά της; Μα είναι νέα!

—Αυτό λέω κι εγώ. Δεν χρειάζεται. Και μεταξύ μας…

Έσκυψε συνωμοτικά.

—Με ενοχλεί να ακουμπώ το πρόσωπό μου πάνω  στο βαμμένο κεφάλι της.

Η Μαριλένα κόντεψε να πνιγεί με τον καφέ.

—Και γιατί δεν της το λες;

—Δεν θέλω να την καταπιέσω.

Η Μαριλένα τον κοίταξε πολλή ώρα χωρίς να μιλά.

Σκεφτόταν ότι αυτό το παιδί είχε καταπιέσει τη μάνα του τριάντα πέντε χρόνια για λόγους αισθητικής, αλλά δίσταζε να πει μια γνώμη στη γυναίκα του από ευγένεια.

Η ζωή, είπε μέσα της, έχει χιούμορ.

Την επόμενη κιόλας εβδομάδα πήγε στην κυρία Βούλα.

—Κοντά, είπε αποφασιστικά.

—Πόσο κοντά;

—Να φαίνεται ο χαρακτήρας μου.

Η Βούλα έπιασε ψαλίδι με δέος.

Όταν τελείωσαν, η Μαριλένα κοίταξε τον εαυτό της στον καθρέφτη και δεν πίστευε στα μάτια της. Κοντό, κομψό κούρεμα. Λευκά μαλλιά λαμπερά, σαν φρέσκο χιόνι. Πρόσωπο καθαρό, φωτεινό, αριστοκρατικό.

—Βρε Μαριλένα, είπε η Βούλα, εσύ δεν γέρασες. Αποκαλύφθηκες.

Ο Αλέξης, όταν την είδε, σηκώθηκε όρθιος.

—Μητέρα!

Η Μαριλένα σφίχτηκε.

—Ναι;

—Φαίνεσαι αληθινή. Όχι πλαστική. Και πολύ ιδιαίτερη.

Τη φίλησε στο μέτωπο.

—Μακάρι και η Άννα να το έβλεπε έτσι.

Η Άννα, που στεκόταν στην πόρτα κρατώντας σακούλες από το σούπερ μάρκετ, δεν είπε τίποτε. Μόνο χαμογέλασε ελαφρά.

Έξι μήνες αργότερα, εμφανίστηκε στο οικογενειακό τραπέζι με τα φυσικά της μαλλιά. Ξανθές μπούκλες,  στάχυα του Θεού, φως που άλλαζε με τον ήλιο.

Ο Αλέξης την κοίταζε σαν να τη γνώριζε πρώτη φορά.

—Άννα… είσαι υπέροχη.

Η Άννα ακούμπησε σιωπηλά το πιάτο στο τραπέζι.

—Ευχαριστώ, είπε γλυκά.  

Η Μαριλένα χαμογέλασε θριαμβευτικά και χάιδεψε τα λευκά της μαλλιά όταν είδε την αλλαγή στη νύφη της.

Το βάρος είχε φύγει από το κεφάλι .

Πιθανότατα επειδή είχε φύγει  η βαφή.

Ή, ποιος ξέρει, ίσως επειδή επιτέλους, πεθερά και νύφη,  είχαν αρχίσει να απολαμβάνουν αυτό που  πραγματικά ήταν.