ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ Δ. ΛΥΡΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥ
Η Μάχη του Βουλκάνου ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ
Η Μάχη του Βουλκάνου δεν αποτελεί κάποιο ξεχωριστό μεγάλο ιστορικό γεγονός, αλλά αναφέρεται στις πολεμικές συγκρούσεις που έλαβαν χώρα γύρω από την Ιερά Μονή Βουλκάνου στη Μεσσηνία κατά την Επανάσταση του 1821 και το 1770 (Ορλωφικά), καθώς το μοναστήρι λειτουργούσε ως οχυρό και καταφύγιο.
Στην έρευνα, μελέτη, στους φάκελους αριστείων από τα ΓΑΚ ΑΘΗΝΩΝ βρήκαμε σε 11 διαφορετικούς φακέλους που στα πιστοποιητικά τους περιγράφουν και τη Μάχη του Βουλκάνου, χωρίς να γνωρίζουμε ακριβώς ημερομηνία. Δημοσιεύομε τα 3 πιστοποιητικά από τα γειτονικά χωριά της Μονής Βουλκάνου Αρσινόη, Αρχαία Μεσσήνη και στη δεύτερη και τελευταία ανάρτηση τα υπόλοιπα πιστοποιητικά, που αποστέλλονται δωρεάν σε όποιον απόγονο ενδιαφέρεται.
ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΟ 1821
20 Σεπτεμβρίου 1827: Συνεχίζεται η καταστροφή των καρποφόρων δέντρων της Μεσσηνίας από τον Ιμπραήμ.
ΘΑΝΑΣΗΣ ΧΡΗΣΤΟΥ ΣΕΛΙΔΑ 443
ΓΕΕ ΦΥΛΛΟ 68 15-10-27 ΣΕΛΙΔΑ 271-2
ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΒΑΛΥΡΑ 1982-97 ΦΥΛΛΑ 15,33, 81,88
ΠΙΣΤΟΠΟΙΗΤΙΚΑ ΑΓΩΝΙΣΤΩΝ ΣΤΗ ΜΑΧΗ ΒΟΥΛΚΑΝΟΥ
1. 7723206.w.1200 Φ22 ΒΟΥΛΚΑΝΟ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΣ ΑΛΕΞΟΠΟΥΛΟΣ 186 ΔΡΑΜΠΑΛΑ ΣΙΔΗΡΟΚΑΣΤΡΟ ΑΥΛΩΝΟΣ
2. 7723848.w.1200 Φ23 ΒΟΥΛΚΑΝΟ ΝΙΚ ΜΠΟΥΚΑΛΗΣ 313 ΔΡΑΜΠΑΛΑ ΠΛΑΤΑΝΙΑ
3. 7724288.w.1200 Φ24 ΒΟΥΛΚΑΝΟ ΑΛΕΞΟΠΟΥΛΟΣ ΑΛΕΞΗΣ ή ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΣ ΔΡΑΜΠΑΛΑ 161 ΑΕΤΟ
4. 7724292.w.1200 Φ24 ΒΟΥΛΚΑΝΟ, Γ. ΑΡΒΑΝΙΤΑΚΗΣ ΔΡΑΜΠΑΛΑ 163 ΒΥΔΙΣΟΒΑ
5. 7724298.w.1200 Φ24 ΒΟΥΛΚΑΝΟ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ ΚΟΣΜΑΣ ΔΡΑΜΠΑΛΑ 166 ΑΕΤΟ
6. 7735583.w.1200 Φ43 ΒΟΥΛΚΑΝΟ ΛΕΚΑΣ ΓΙΑΝΝΗΣ 262-3 ΑΡΣΙΝΟΗ
7. 7735588.w.1200 Φ43 ΒΟΥΛΚΑΝΟ ΓΕΩΡΓΑΚΟΠΟΥΛΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ 264 ΑΡΧΑΙΑ ΜΕΣΣΗΝΗ
8. 7737591.w.1200 Φ47 ΒΟΥΛΚΑΝΟ ΔΗΜΗΤΡΑΚΗΣ ΝΤΑΛΑΧΑΝΗΣ 344 ΒΥΔΙΣΟΒΑ
9. 1192776.w.1200 Φ88 ΒΟΥΛΚΑΝΟ ΒΑΣΙΛΗΣ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ 213-4 ΒΥΔΙΣΟΒΑ
10. 1212350.w.1200 Φ96 ΒΟΥΛΚΑΝΟ ΣΠΥΡΙΔΩΝ ΦΡΑΓΚΙΣΚΟΣ 368 ΕΥΑ
11. 1199994.w.1200 Φ102 ΒΟΥΛΚΑΝΟ ΠΟΥΛΙΤΣΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ 81,2 ΔΡΑΜΠΑΛΑ ΑΕΤΟΣ
12. 1201118.w.1200 Φ105 ΒΟΥΛΚΑΝΟ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ ΔΡΑΚΟΣ 80-1 ΜΑΥΡΟΜΜΑΤΙ
13. 1202440.w.1200 Φ107 ΒΟΥΛΚΑΝΟ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΤΖΟΠΑΛΟΠΛΟΣ 293 ΔΡΑΜΠΑΛΑ ΧΑΣΑΝΑΓΑ
14. 1223534.w.1200 Φ161, ΒΟΥΛΚΑΝΟ ΘΕΟΧΑΡΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΣ ΑΕΤΟ
15. 1250634.w.1200 Φ277 ΒΟΥΛΚΑΝΟ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΜΠΡΙΣΚΟΛΑΣ ΑΑ.95 .25 ΓΑΚ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙΑΚΑ Φ370, 24 1842 ΓΚΟΛΕΜΙ
16. ΑΝΑΣΤΑΣΟΠΟΥΛΟΣ ΜΗΤΡΟΣ ΑΕΤΟΣ ΒΟΥΛΚΑΝΟ ΑΕΠ ΤΟΜΟΙ: 4, (74, 84, 86, 97, 125, 126, 140) 5, (11, 16. 18, 216 ), 7 (127, 243), 9, (210), 10(126-7), 11 193,(213-5), 13, (222), 14 (202), ΦΕΡΕΤΟΣ ΤΟΜ Α ΣΕΛ 293, ΤΟΜ Β ΣΕΛ.373-6
ΑΕΤΟ, ΑΡΣΙΝΟΗ, ΑΡΧΑΙΑ ΜΕΣΣΗΝΗ, ΒΥΔΙΣΟΒΑ, ΓΚΟΛΕΜΙ (δεν υπάρχει), ΕΥΑ, ΠΛΑΤΑΝΙΑ, ΣΙΔΗΡΟΚΑΣΤΡΟ, ΧΑΣΑΝΑΓΑ .
Κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας, η μονή γνώρισε μεγάλη ακμή έχοντας αξιόλογη περιουσία και μετόχια στη Μεσσηνία και στη Σμύρνη. Ήταν καταφύγιο κλεφτών και αρματολών, συμβάλλοντας ενεργά στην Επανάσταση του 1821 με την προσφορά χρημάτων και τροφίμων. Το 1825, πυρπολήθηκε από τα στρατεύματα του Ιμπραήμ και οι μοναχοί της κατέφυγαν στη Μάνη και στη Ζάκυνθο. Μαζί τους πήραν και την εικόνα της Παναγίας και τελικά επέστρεψαν το 1828. Έκτοτε η μονή λειτουργεί χωρίς διακοπή.
ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΗΝ ΙΕΡΗ ΜΟΝΗ ΒΟΥΛΚΑΝΟΥ
Η Συμβολή στον αγώνα του 1821: Αμέσως με την έκρηξη της επανάστασης του ΄21 το μοναστήρι του Βουλκάνου ζει έντονα τον παλμό του αγώνα, και προσφέρει τις υπηρεσίες προκειμένου να γίνει πραγματικότητα το όραμα της εθνικής παλιγγενεσίας.
Σε ξεχωριστό φάκελο του αρχείου των αγωνιστών, καταγράφονται με κάθε λεπτομέρεια όλα τα χρηματικά ποσά καθώς και ι διάφορες άλλες πολύτιμες υπηρεσίες που προσέφερε το μοναστήρι για την διατροφή και ενίσχυση των επαναστατικών στρατευμάτων που περνούσαν απ΄ εκεί.
Το 1822 οι μοναχοί έδωσαν στην ερανική επιτροπή αγώνα την οποία αποτελούσαν ο Γ. Δαρειώτης και ο μοναχός Άνθιμος Βουλκανιώτης σκεύη αξίας 3.600 γροσίων.
Το 1823 εδόθηκαν στον έπαρχον Μεσσήνης Πάγκαλο διάφορα είδη αξίας 2.250 γροσίων. Στις 26 Μαΐου του ίδιου έτους η Μονή του Βουλκάνου χορήγησε στην Πελοποννησιακή Γερουσία χρεωστική ομολογία 8.000 γροσίων για την κάλυψη αναγκών του πολέμου η οποία όμως ποτέ δεν εξοφλήθηκε.
Πέρα από την υλική συνδρομή, το μοναστήρι του Βουλκάνου βοήθησε και ενεργά τον απελευθερωτικό αγώνα. Ο Βουλκανιώτης ιερομόναχος ΔΗΜΑΚΟΠΟΥΛΟΣ Ιωσήφ πολέμησε γενναία με το καριοφίλι του τους Τούρκους παίρνοντας μέρος σε πολλές μάχες, Ο Αγάπιος Σπηλιωτόπουλος από τον Άρι, και ως σημαιοφόρος ο Παπά Βασίλειος φ 288, εγ. 76.
Ο Βουλκανιώτης ιερομόναχος ΔΗΜΑΚΟΠΟΥΛΟΣ Ιωσήφ επέζησε του αγώνα και μετά την απελευθέρωση ξαναγύρισε στο μοναστήρι όπου πέθανε το 1861 σε ηλικία 90 χρονών. Επίσης ο Αγάπιος Σπηλιωτόπουλος ο οποίος διετέλεσε και διάκος του Παλαιού Πατρών Γερμανού, πήρε ενεργό μέρος στον αγώνα και πρόσφερε πολύτιμες υπηρεσίες στην υπόθεση της Λευτεριάς.
Κατά την Επανάσταση του '21 λειτούργησε ως νοσοκομείο και καταφύγιο, γεγονός που εξόργισε τον Ιμπραήμ Πασά, ο οποίος το πυρπόλησε το 1825. H μονή πρόσφερε άσυλο, τροφή, ένδυση σε πολλές φτωχειές και κατατρεγμένες οικογένειες, για πολύ μεγάλο διάστημα του απελευθερωτικού αγώνα. Συκεώνες ελαιώνες αμπελώνες, κατακόπηκαν και πυρπολήθηκαν, ενώ όλη την κινητή περιουσία και τα ζώα της υφαρπάγησαν.
Στα 1825 το καταστροφικό πέρασμα του Ιμπραήμ από τη Μεσσηνία ήταν ιδιαίτερα εφιαλτικό και για το Βουλκάνο εξ αιτίας της συμμετοχής του στον αγώνα του ΄21.Το πέρασμα των ορδών του Ιμπραήμ από τη Μεσσηνία ήταν πραγματική συμφορά για το μοναστήρι. Οι καλόγεροι φοβούμενοι την εκδίκηση του Ιμπραήμ για την υλική και ενεργό βοήθειά τους στον απελευθερωτικό αγώνα, για να σωθούν από τη μανία των Τουρκοαιγυπτίων αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν το μοναστήρι και να φύγουν για Ζάκυνθο και Μάνη.
Ήταν καταφύγιο της κλεφτουριάς και όλων των κατατρεγμένων ραγιάδων από την Τουρκική εξουσία. Ο κλεφταρματωλός των Κοντοβουνίων Γεώργιος Μπέλκος από τον Αετό ,εύρισκε εκεί καταφύγιο. Παρακάτω στίχοι του δημοτικού τραγουδιού μας το επιβεβαιώνουν.
Λύπη τόχουνε τα βουνά Λύπη τόχουν οι κάμποι
κι ένα βουνό ,ψηλό βουνό ψηλό σαν του Βουρκάνου
κι εκείνο λύπη το κρατεί και λύπη το βασταίνει
πούχε τους κλέφτες τους πολλούς τους Κολοκοτρωναίους
ολημερίς επίναμε ψηλά στο μοναστήρι
το βράδυ εβγαίναν στις κορφές ψηλά στα Κοντογούνια.
Στο σωζόμενο κώδικα του μοναστηριού υπάρχουν καταγραφές, που μας δίνουν μια αμυδρή εικόνα της καταστροφής που έπαθε η μονή Βουλκάνου από τις ορδές του Ιμπραήμ.
Στο εσωτερικό του ναού υπήρχαν τοιχογραφίες βυζαντινής αγιογραφίας που εσώζοντο μέχρι το 1882 κατεστραμμένες από την εισβολή των Τουρκοαιγυπτίων του Ιμπραήμ. Δυστυχώς οι αγιογραφίες αυτές καταστράφηκαν κατά την ανακαίνιση του μοναστηριού το 1882 από τον τότε ηγούμενο Δαμιανό Μιχαλόπουλο που δεν υποπτευόταν πόσο πολύτιμες, για την ιστορία του ναού, ήταν οι αγιογραφίες του.
Η λαϊκή μούσα απέδωσε όσο πιο ζωντανά μπορούσε το θλιβερό πέρασμα του Ιμπραήμ πασά από την Μεσσηνία και το θρήνο της καταστροφής των δέντρων με τους παρακάτω στίχους:
Τι έχεις καημένε Πλάτανε και στέκεις μαραμένος
Μέρα και νύχτα με νερό και πάλι μαραμένος
- Παιδιά σαν με ρωτήσετε να σας το μολογήσω
Μπαήμ πασάς επέρασε με δεκαοχτώ χιλιάδες,
κι όλοι στον ίσκιο μου έκατσαν, κι όλοι στην αποσκιάδα
κι΄ όλοι σημάδι μ΄ έβαλαν κι΄ οι δεκαοχτώ χιλιάδες
Αχ, μα εκείνος που με μάρανε, ήτανε ο Ιμπραήμης.
Οι μοναχοί προκειμένου να γλυτώσουν από την καταστροφική μανία των Τουρκοαιγυπτίων αναγκάζονται να εγκαταλείψουν το μοναστήρι παίρνοντας κοντά τους ότι μπορούσαν για να το διαφυλάξουν. Άλλοι κατέφυγαν στη Μάνη ενώ άλλοι έφθασαν μέχρι την Ζάκυνθο όπου υπήρχε ασφάλεια.
Στον κώδικα του μοναστηριού σώζεται σχετικό ημερολόγιο το οποίο δίνει μια χαρακτηριστική εικόνα για τις καταστροφές που έπαθε η μονή από τις ορδές του Ιμπραήμ.
Μερικές απ΄ αυτές είναι
«1828 Μαρτίου 1: αρχίσαμε και ανακαινίσαμε τα εργαστήρια τα ευρισκόμενα εις Καλαμάτα τα οποία τα είχεν ο Ιμπραήμης καϊμένα. Εις τα 16 εργαστήρια οπού εφτιάσθησαν εξοδεύθησαν εις αυτά γρόσια 8.000». «1829: εφέραμε την αγίαν τράπεζαν από του Σημίζα και εις εγκαινιασμόν της εκκλησίας γρόσια 100».
«1829 Οκτωβρίου 1: εφτιάσαμε τον μύλον και το γεφύρι της μαυροζούμενας ονομάζεται κεραμίδια, ξυλική, λιθάρια, βαγένα, νεροτρίβι και οπού ήτον όλλα καϊμένα από τον Ιμπαήμη γρόσια 1500».
«1829 Απριλίου 25: εφτιάσαμαι εν αργασήριον εις το Νησί το οποίον το είχε καϊμένον ο Ιμπραϊμης και εξοδεύτηκαν γρόσια 1200».
«1827 Δεκεμβρίου 10: Απόθανεν ο προηγούμενος άνθυμος εις την Ζάκυνθον οπού ήταν πηγεμένος με την αγίαν εικόνα από την φυγήν του Ιμπραϊμ. Εις το ίδιος αίτιος Απριλίου 23β απέθανεν ο προηγούμενος Ιωακείμ εις την μονήν εις το χωρίον προστίο».
«1828 Δεκεμβρίου1: Ήλθαμε από την Μάνην και εκατοικήσαμεν εις γαρδίκι την αυτήν χρονίαν απέθανεν ο προηγούμενος παρθένιος».
«1828 Ιουλίου 20: Ήλθαμε και οι λοιποί ευρεθέντες πατέρες εις το μοναστήριον βουρκάνου, ο προηγούμενος Δανιήλ, σκευοφύλαξ Χρύσανθος προηγούμενος Γρηγόριος Παππά Γαβριήλ, Παππά Ιγνάτιος, Παπά Ιωσήφ, Παππά Ιάκωβος εις ιεροδιάκων Γαλακτίων και δύο ιδιώται, ότε παΐσιος και γερμανός αναγνώσται δύο μας ενέμεναν τα ζώα, μουλάρια, δύο άλογον ένας βόας 2».
Στις παρατηρήσεις καταλόγου στον οποίο είναι γραμμένα «τα ακίνητα κτήματα της ιερής μονής του Βουλκάνου των ιδιοκτητών και εθνοϊδιοκτήτων και ηγορασμένων και ετέρων πληροφοριών» αναφέρονται τα εξής:»τα ελαιόδενδρα αλλά με εισί κεκαυμένα, αλλά δε κεκομιμένα εκ της εποχής του Ιμπραίμ ωσαύτως και τα συκόδενδρα ομοίως και τα μοριόδενδρα».
Με τις συνεχείς προσπάθειες των μοναχών και την συμπαράσταση των πιστών, το μοναστήρι του Βουλκάνου δεν άργησε να ορθοποδήσει και να αποκτήσει σιγά – σιγά την γνώριμη μεγαλοπρεπή του όψη προκειμένου να συνεχίσει να γράφει την ιστορία του στους αιώνες των αιώνων.
Την ίδια τύχη της καταστροφικής μανίας των ορδών το Ιμπραήμ είχαν και οι ναοί στον Αετό και στο Αγριλόβουνο.
Στον Αετό, στο προαύλιο του ενοριακού ναού υπάρχει το μικρό βυζαντινό κτίσμα, η κοίμηση της Θεοτόκου, που έχει γίνει στόχος αρχαιοκάπηλων. Είναι πλούσιο σε τοιχογραφίες που έχουν υποστεί καταστροφές από τα σπαθιά των τούρκων. Υπάρχουν επίσης και σπάνιες φορητές εικόνες και φωτογραφικό υλικό.
Πηγαίνοντας προς Διαβολίτσι κατευθυνόμαστε προς το χωριό Αγριλόβουνο που υπάρχει ο βυζαντινός ναός της κοίμησης της Θεοτόκου, μέσα στον προαύλιο χώρο του ενοριακού ναού, με σπάνιες τοιχογραφίες και σπουδαιότερη την τρισυπόστατη Παναγία, (κοιμωμένη-μητέρα-ουρανούς).Υπάρχει μαρμάρινη επιγραφή με την ιστορία του ναού και αξίζει μια επίσκεψη για αυτόν που ενδιαφέρεται να γνωρίσει την τοπική μας ιστορία.
ΔΗΜΑΚΟΠΟΥΛΟΣ ΙΩΣΗΦ
Μεσσήνιος κληρικός υπηρετών στα 1821 ως ιερομόναχος στη Μονή του Βουλκάνου. Ούτος μετασχών του Αγώνος παρηκολούθει τα τμήματα και με κηρύγματα και άλλες παραινέσεις ενεψύχωνε και παρώτρυνε τους αγωνιστάς στην εκπλήρωσι των προς την πατρίδα και την θρησκείαν υποχρέωσίν τους. Πέραν τούτου στην επιδρομή των Αράβων στου Βουλκάνο ηγηθείς των μοναχών και μαζί με άλλους αξιωματικούς της περιοχής επολέμησε και έτσι βοήθησε αποτελεσματικά στη διάσωσι των γυναικοπαίδων που είχαν καταφύγει εκεί. Μετά την απελευθέρωσι διετέλεσε πολλάκις ηγούμενος και βοήθησε την ανασυγκρότησι του Μοναστηριού.
Εξεδήμησε προς Κύριον στα 1860 σε ηλικία 96 χρονών, όπως μας πληροφορεί καλαματιανή εφημερίδα «Πελοπόννησος» (αρ. φ. 28, 5 Ιαν. 1861, σελ. 36) που γράφει:
«Την 21 του παρελθόντος μηνός μετέβη εις τα αιωνίους μονάς ο εν τη Ιερά Μονή Βουλκάνου ενάρετος και σεβάσμιος ιερομόναχος Ιωσήφ άγων το 96ον έτος της ηλικίας του. Ο μακαρίτης και επί τουρκοκρατίας και επί της Ιεράς ημών Επαναστάσεως και μετά, συνέδραμε και υπερασπίσθη τα μέγιστα την Ιεράν Μονήν. Χρηματίσας δε εις πολλάς περιστάσεις και ηγούμενος και σύμβουλος πολύ συνετέλεσεν εις την πρόοδον και υποστήριξιν της Ιεράς Μονής, ηγωνίσθη δε και κατά ον Ιερόν ημών Αγώνα επί της εποχής ιδίως του Ιμβραήμ. Τοιούτοι δε ιερομόναχοι εισίν άξιοι ευγνωμοσύνης και μνήμης εθνικής.
Εκπληρούντες λοιπόν και ημείς καθήκον χριστιανικόν ας εκφωνήσομε αιωνία σου η μνήμη ενάρετε ιερομόναχε Ιωσήφ! Ο Θεός κατατάξει την ψυχήν σου εν κόλποις Αβραάμ και Ισαάκ».
Το 1755 η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας ,που πιστεύεται ότι είναι έργο του απόστολου Λουκά, έσωσε τη Μεσσήνη από την πανώλη, και μεταφέρεται πεζή κάθε χρόνο στις 20\9 από το μοναστήρι στο Νησί, που γίνεται το Νησιώτικο πανηγύρι εμποροπανήγυρο-ζωωπανήγυρο και επιστρέφει πάλι πεζή στο μοναστήρι στο Βουλκάνο 28\9.
22-9-1827 οι Τουρκοαιγύπτιοι στη Μεσσηνία έκαναν το καταστροφικό τους έργο κόβοντας και καίγοντας δένδρα , και ο Κεχαγιάμπεης έστειλε επιστολή στους προεστούς Ιμπλακίων, Ανδρούσης, Νησίου, και Καλαμάτας, να προσκυνήσουν τον Ιμπραήμ ενώ είχαν ποσκυνήσει μέσα σε 2 μήνες Μάης Ιούνιος του 1827 διαδοχικά Αχαία (με το γνωστό στην ιστορία Νενέκο που έγινε Τούρκος και πολεμούσε τος Έλληνες) , Γαστούνη, Πύργος, Ολυπία και με την ενίσχυση της απάντησης του Κολοκοτρώνη και των προεστών ήταν αρνητική:
Ένας τον ένα είμαστε αποφασισμένοι ν’ αποθάνωμεν ελεύθεροι Έλληνες.
Το μοναστήρι του Βουλκάνου επισκέφτηκε ο βασιλιάς Όθωνας στις 17-9-1833 και 1-5-1840.
Ο δήμος Μεσσήνης υπέβαλλε πρόταση στην Ουνέσκο να ενταχθεί στην άυλη πολιτιστική κληρονομιά.
27-9-1827. Οι Μεσσήνιοι δεν πτοούνται και γράφουν από τη Μονή Βουλκάνου. Αν έχεις όρεξη για πόλεμο, πήγαινε να πολεμήσεις με τα συστημένα στρατόπεδά μας , και όχι με τα άψυχα ξύλα. Εμείς είμαστε αποφασισμένοι και ορκισμένοι να πεθάνουμε Έλληνες ελεύθεροι με τα όπλα στα χέρια. Όχι τα κλαριά να μας κάψεις, όχι τα δένδρα, όχι τα σπίτια που μας έκαψες, μόνο πέτρα πάνω στην πέτρα να μην μείνει, εμείς δεν προσκυνάμε γιατί αν τα δένδρα κόψεις και τα κάψεις, η γη δεν θέλει να την σηκώσεις, και η ίδια η γη που τα έθρεψε, αυτή η ίδια γη μένει δική μας, και τα ματακάνει. Μόνο ένα Έλληνας να μείνει ,πάντα θα πολεμούμε και μην ελπίζεις πως τη γη μας, θα την κάνει δική σου, βγάλτο από το νου σου.
Αυτή ήταν η αντρίκια απάντηση των αδούλωτων Μεσσηνίων αγωνιστών στη φωτιά και τσεκούρι το Ιμπραήμ.
Η ναυμαχία ου Ναυαρίνου που ακολούθησε ασφάλισε τη λευτεριά των Ελλήνων
Στα σχέδια του ο Ιμπραήμ περιέλαβε την κυριολεκτική ισοπέδωση της μεσσηνιακής γης. Έχοντας αγκυροβολήσει στην Πύλο, διατάζει τον κεχαγιάμπεη του, με κατάλληλα εξοπλισμένα στρατεύματα, να ξεκινήσει την καταστροφή δίχως έλεος. Ο υπαρχηγός του, μαινόμενος και έτοιμος να καταστρέψει, στέλνει τελεσίγραφη εγκύκλιο προς τους Μανιάτες και τους Μεσσήνιους, καλώντας τους να προσκυνήσουν. Η άρνηση τους αποτυπώνεται ξεκάθαρα στην απάντηση που έδωσε ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης:
«Αυτό που μας φοβερίζεις να μας κόψεις και να μας κάψεις τα καρποφόρα δέντρα μας, δεν είναι της πολεμικής έργον, διότι τα άψυχα δέντρα δεν εναντιώνονται σε κανέναν, μόνον οι άνθρωποι όπου εναντιώνονται έχουνε στρατεύματα και σκλαβώνεις κι έτσι είναι το δίκαιο του πολέμου. Με τους ανθρώπους κι όχι με τ’ άψυχα δέντρα να τα βάλεις˙ όχι τα κλαριά να μας κόψεις, όχι τα δέντρα, όχι τα σπίτια που μας έκαψες, μόνο πέτρα πάνω στην πέτρα να μη μείνει, ημείς δεν προσκυνούμε. Τι τα δέντρα μας αν τα κόψεις και τα κάψεις, την γη δεν θέλει την σηκώσεις και η ίδια η γης οπού τα έθρεψε μένει δική μας και τα ματακάνει. Μόνον ένας Έλληνας να μείνει, πάντα θα πολεμούμε και μην ελπίζεις πως την γη μας θα την κάνεις δική σου˙ βγάλτο από το νου σου»
Στην απάντηση αυτή, ο κεχαγιάμπεης απαντά, στα τέλη Σεπτεμβρίου 1827, με όλεθρο. Μαζί με τα ντουφέκια, οι άνδρες του Ιμπραήμ φέρουν και τσεκούρια, με τα οποία κόβουν και καταστρέφουν όλα τα καρποφόρα δέντρα, προσπαθώντας να φέρουν στο προσκύνημα τους Μεσσήνιους με την πείνα κα τις στερήσεις. Σπίτια, χωράφια, αμπελώνες, μποστάνια παραδίδονται στη φωτιά και το σίδερο. Υπολογίζεται πως περισσότερες από 60.000 συκιές και 25.000 ελιές κόπηκαν η ξεριζώθηκαν, καθιστώντας την σίτιση των κατοίκων αδύνατη. Οι κάτοικοι, λιμοκτονούντες, καταφεύγουν στα βουνά για να σωθούν. Ο Κολοκοτρώνης, αντιλαμβανόμενος την σοβαρότητα της κατάστασης, μεταβαίνει στον Αλμυρό και αποστέλλει, με ένα γρήγορο πλοιάριο, γράμμα στους τρεις Ναυάρχους, με το οποίο τους πληροφορεί για τα γεγονότα.
Οι τελευταίοι οργισμένοι απευθύνουν, μέσω εκπροσώπων τους που διενήργησαν αυτοψία, έντονες συστάσεις στον Κεχαγιάμπεη για την άμεση παύση των καταστροφών. Στην αυτοψία αυτή, διαπιστώθηκε πως η περαιτέρω δράση του Ιμπραήμ, θα κόστιζε τη ζωή στο ένα τρίτο του πληθυσμού του Ιμπραήμ. Η άρνηση του Αιγύπτιου αξιωματούχου και η αδιαλλαξία του Ιμπραήμ, άναψαν το φυτίλι, το οποίο σύντομα θα πυροδοτούσε τα κανόνια των τριών δυνάμεων και θα εκκινούσε την σωτήρια, για το Ελληνικό Έθνος, Ναυμαχία του Ναβαρίνου.
.jpg)
Φωτογραφίες ασπρόμαυρες Βαλυραίων που ζωντανεύουν το παρελθόν των 2 μοναστηριών του Βουλκάνου, θυμίζοντας πρόσωπα, γεγονότα, και καταστάσεις και των προσώπων που μας βλέπουν από ψηλά και χαίρονται.
Η Λαογραφία παρακολουθεί και ερμηνεύει τις εκδηλώσεις της ζωής του λαού (πνευματικές-ψυχικές-καλλιτεχνικές), αυτές που αποτελούν τον πολιτισμό του λαού και του έθνους. Ο Ελληνικός <λαός> μένει πάντα η βασική πηγή. Οι σκοποί της λαογραφίας είναι επιστημονικοί, εθνικοί, ανθρωπιστικοί και διεθνιστικοί.
Η ζωή μας να σημαίνει το κυνήγι των ανώτερων πιλιτιστικών-πολιτισμικών αξιών, πλήρη κατανόηση των μυστηρίων της φύσης και κατάκτηση της έσχατης αλήθειας, ελεύθερα να ασκήσουμε τις απεριόριστες δυνατότητες του μυαλού μας, για τον πλούτο της μιας και μοναδικής μας ζωής.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου