Στην οδό Ιεράς Μονής Βουλκάνου, λίγο πριν από το ρέμα Καραμπάτσου, σε μια γωνιά της Βαλύρας που περνά ίσως απαρατήρητη στον βιαστικό διαβάτη, υπάρχει ένας κήπος διαφορετικός από τους άλλους. Ένας μικρός, περιποιημένος χώρος, σε έκταση μικρότερη από πεντακόσια τετραγωνικά μέτρα, όπου η γη έχει συναντήσει την ανθρώπινη επιμονή, την τάξη και την αγάπη για δημιουργία.
Εκεί, ένας σιωπηλός και σεμνός άνθρωπος, ο κύριος Δημήτρης, καλλιεργεί καθημερινά τον δικό του μικρό παράδεισο.
Δεν πρόκειται για έναν παραδοσιακό κήπο όπως εκείνους που γνωρίσαμε παλαιότερα στη Βαλύρα, με τα ακανόνιστα παρτέρια, τις αυλές γεμάτες γλάστρες, τα αυτοσχέδια στηρίγματα και την αυθόρμητη συνύπαρξη των φυτών. Δεν είναι όμως ούτε ένας σύγχρονος κήπος με την αυστηρή αισθητική και τα διακοσμητικά στοιχεία μιας οργανωμένης κηποτεχνίας.
Είναι κάτι εντελώς προσωπικό.
Ο κήπος του κυρίου Δημήτρη είναι, θα έλεγε κανείς, η απόλυτη αντανάκλαση της προσωπικότητάς του.
Με γεωμετρική ακρίβεια έχει χωρίσει τον χώρο της καλλιέργειας με τσιμεντόλιθους, δημιουργώντας καθαρά και ευδιάκριτα παρτέρια. Τίποτα δεν μοιάζει να βρίσκεται εκεί τυχαία. Κάθε θέση είναι μελετημένη, κάθε φυτό έχει τον χώρο του και κάθε εργαλείο φαίνεται να γνωρίζει τη θέση στην οποία πρέπει να επιστρέψει.
Ακόμη και ο διάδρομος ανάμεσα στα παρτέρια έχει τη δική του τάξη. Έχει στρωθεί με γκρι πλαστικό ελαιόπανο, ώστε ο κηπουρός να μπορεί να περπατά χωρίς να λερώνεται και, κυρίως, χωρίς να μεταφέρει χώματα από το ένα σημείο του κήπου στο άλλο.
Και οι πλαστικές γλάστρες του κυρίου Δημήτρη δεν είναι ποτέ σκόρπιες εδώ κι εκεί. Βρίσκονται στη σειρά, αρμονικά τοποθετημένες, σαν να περιμένουν τη φωτογράφηση. Μια εικόνα που αποκαλύπτει πολλά περισσότερα από μια απλή αγάπη για την καθαριότητα. Αποκαλύπτει έναν άνθρωπο που αγαπά την τάξη, τη συμμετρία και την οργάνωση.
Όταν πρωτοείδα τον κήπο του κυρίου Δημήτρη, σκέφτηκα:
«Δεν μπορεί να είναι όλα τόσο τέλεια. Μάλλον έτυχε να περάσω την ημέρα που είχε τακτοποιήσει τα πάντα».
Όμως, η εντύπωση αυτή διαψεύστηκε πανηγυρικά.
Όσες φορές κι αν πέρασα από εκεί, ο κήπος παρέμενε το ίδιο τακτοποιημένος. Μόνο που κάθε φορά υπήρχε κάτι καινούργιο να παρατηρήσει κανείς. Νέα είδη, νέα φυτά, νέα λαχανικά, διαφορετικές εποχές που άφηναν το αποτύπωμά τους στον όμορφο αυτό χώρο. Και όλα, σχεδόν χωρίς εξαίρεση, έδειχναν να χαίρουν άκρας υγείας.
Αυτή την εποχή στον κήπο του κυρίου Δημήτρη ξεχωρίζουν οι κολοκύθες, οι φασολιές και άλλα λαχανικά, που αναπτύσσονται με ζωηρότητα και φροντίδα. Η παραγωγή δεν είναι απλώς αποτέλεσμα της γης. Είναι αποτέλεσμα καθημερινής παρουσίας.
Γιατί ένας τέτοιος κήπος δεν δημιουργείται από μόνος του.
Χρειάζεται υπομονή, επιμονή, γνώση και καθημερινή φροντίδα. Χρειάζεται ο άνθρωπος να σκύψει πάνω από το φυτό, να παρατηρήσει, να προλάβει, να διορθώσει, να ποτίσει, να στηρίξει, να καθαρίσει. Χρειάζεται να γνωρίζει τη γη και να σέβεται τους ρυθμούς της.
Ο κύριος Δημήτρης φαίνεται να έχει βρει αυτόν τον δικό του κώδικα επικοινωνίας με τον κήπο.
Έχει μάλιστα κατασκευάσει ένα τούβλινο σπιτάκι με κεραμοσκεπή, όπου φυλάσσει τα εργαλεία του και τα απαραίτητα κηπευτικά είδη. Μικρό, λιτό και πρακτικό, ταιριάζει απόλυτα με το υπόλοιπο σκηνικό. Και αυτό, όπως όλα στον κήπο, έχει τη θέση του.
Υπάρχει όμως και μια ακόμη λεπτομέρεια που μαρτυρά τον χαρακτήρα του ανθρώπου.
Επειδή ο κύριος Δημήτρης είναι σεμνός και δεν αγαπά την επίδειξη, στη μία πλευρά του κήπου έχει τοποθετήσει κατά μήκος, επάνω στο σύρμα, ένα κάλυμμα. Έτσι, η χαρά του κήπου του παραμένει κυρίως δική του. Δεν τον ενδιαφέρει να επιδείξει το έργο του στους περαστικούς. Του αρκεί να το βλέπει ο ίδιος, να το φροντίζει και να χαίρεται την καθημερινή του εξέλιξη.
Και ίσως αυτή ακριβώς να είναι η ομορφότερη πλευρά της ιστορίας.
Σε μια εποχή όπου πολλά πράγματα γίνονται για να φαίνονται, ο κύριος Δημήτρης καλλιεργεί για να χαίρεται.
Είναι ένας ψηλόλιγνος κύριος, με γκρίζους κροτάφους, ήρεμος και διακριτικός, με ένα ιδιαίτερο χάρισμα στην «αρχιτεκτονική» του κήπου αλλά και στην ίδια την καλλιέργεια. Με νοητική οργάνωση, πρακτικό πνεύμα και αξιοθαύμαστη επιμονή, έχει μετατρέψει έναν μικρό χώρο γης σε έναν κόσμο που υπακούει στη δική του λογική.
Κι αν κάποιος σταθεί λίγο περισσότερο και παρατηρήσει, θα καταλάβει πως δεν βλέπει απλώς έναν όμορφο κήπο.
Βλέπει έναν άνθρωπο.
Βλέπει την εσωτερική του τάξη αποτυπωμένη στα παρτέρια, την υπομονή του στις φασολιές, την επιμονή του στις κολοκύθες, την εργατικότητά του στο χώμα και τη σεμνότητά του πίσω από το κάλυμμα του σύρματος.
Ο κήπος του κυρίου Δημήτρη είναι ένα μικρό λαογραφικό ψηφιδωτό της σύγχρονης Βαλύρας. Ένας τόπος όπου η παράδοση της καλλιέργειας συναντά τη σύγχρονη αντίληψη της οργάνωσης. Ένας κήπος που εξελίσσεται μαζί με τις εποχές, αλλά ταυτόχρονα παραμένει πιστός στον δημιουργό του.
Χάρμα οφθαλμών είναι ο κήπος του ακούραστου κυρίου Δημήτρη.
Και ίσως, τελικά, αυτό να είναι το μεγαλύτερο μάθημα που μας προσφέρει: πως ακόμη και σε έναν μικρό χώρο, με λίγη γη, μεράκι και καθημερινή φροντίδα, ο άνθρωπος μπορεί να δημιουργήσει κάτι που ξεπερνά την απλή παραγωγή λαχανικών.
Μπορεί να δημιουργήσει έναν κόσμο στα μέτρα της ψυχής του.
Του ευχόμαστε υγεία, δύναμη και πάντα καλή σοδειά, ώστε ο κήπος του να συνεχίσει να μεγαλώνει, να πρασινίζει και να αποτελεί ένα ξεχωριστό στολίδι της Βαλύρας. Και μακάρι το παράδειγμά του να θυμίζει σε όλους μας πως η γη ανταποδίδει απλόχερα την αγάπη, την υπομονή και τον κόπο εκείνου που ξέρει να τη φροντίζει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου