Μία ευσεβής, άξια και ευτυχής μητέρα έφυγε σήμερα από τη ζωή, 29 Αυγούστου 2026, ανήμερα της Αποτομής της Τιμίας Κεφαλής του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου.
Η ψυχή της, έχοντας ολοκληρώσει το επίγειο ταξίδι της, διάλεξε να ταξιδέψει σε ουράνια κράσπεδα και, με τις ευλογίες του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου, να συναντήσει τον Θεό και Πλάστη της.
Η κυρία Χρυσούλα Ντουραμάκου, μητέρα του Δημήτρη και του Παναγιώτη, είχε την ευτυχία να δει στη ζωή της τρεις όμορφες εγγονές από τον γιο της Δημήτρη και να ζήσει τα ύστερα χρόνια της έχοντας κοντά της τον αγαπημένο της άγγελο, τον γιο της Παναγιώτη, που την λάτρευε και την υπηρετούσε σαν την Παναγία.
«Με πονούν τα πόδια μου», μου παραπονέθηκε την τελευταία φορά που τη συνάντησα. «Και δεν με νοιάζει τόσο για μένα, όσο για τις γλάστρες μου στο ισόγειο του σπιτιού. Αδυνατώ να κατέβω τις σκάλες και δεν μπορώ να τις φροντίσω».
Κι όμως, εκείνες άκουγαν τη φωνή της και άνθιζαν. Οι λογής λογής κρίνοι της έμοιαζαν να γνωρίζουν τη φωνή και την αγάπη της.
«Καλά είναι τα παιδιά και τα εγγόνια μου», μου έλεγε. «Τα δύο μεγάλα κορίτσια πήραν τον δρόμο τους. Να δω τι θα κάνει και η μικρή, η Σωτηρία μου».
Και ύστερα θυμήθηκε κάτι που είχε κρατήσει για μένα:
«Θυμάσαι που σου άρεσε η παραδοσιακή παλιά γαρυφαλλιά της Βαλύρας; Διακόσια χρόνια είναι! Εδώ σου τη φύτεψα και έπιασε. Πάρε την στο σπίτι σου και να την ποτίζεις με μέτρο. Με το πολύ νερό σαπίζει και με το λίγο ξεραίνεται».
Με μέτρο.
Άνθρωπος του μέτρου ήταν η κυρία Χρυσούλα μας.
Η όμορφη κόρη που ήρθε νυφούλα στη Βαλύρα και πρόκοψε στη γειτονιά απέναντι από τον Ιερό Ναό του Αγίου Αθανασίου, του πολιούχου του χωριού.
Χρυσή καρδιά, με το χαμόγελο στα χείλη και μια ζεστή «καλημέρα» για όλους. Πάντα είχε έναν γλυκό λόγο στο στόμα της, σαν ένα παραδοσιακό λουκουμάκι, από εκείνα που γλυκαίνουν την ψυχή και μένουν στη μνήμη.
Ο Θεός να αναπαύσει την ψυχή της.
Μπορεί να μην έφυγε πλήρης ημερών. Όμως, για έναν τόσο καλό άνθρωπο, ποτέ δεν είναι πλήρεις οι ημέρες. Γιατί όλοι τον θέλουν για πάντα κοντά τους.
Ο γιος της, ο Παναγιώτης, θα αισθάνεται πλέον τη μέγιστη προστασία και μεσιτεία της από τον Ουρανό. Γιατί μια μάνα που αγάπησε τόσο βαθιά δεν φεύγει ποτέ πραγματικά από κοντά μας.
Η κυρία Χρυσούλα ήταν αυτή.
Μια επί γης Παναγία, που ευλογούσε φυτά και ανθρώπους και όλα γύρω της άνθιζαν.
Και ίσως αυτή η παλιά γαρυφαλλιά της Βαλύρας, που μου εμπιστεύτηκε, να είναι πλέον κάτι περισσότερο από ένα λουλούδι.
Να είναι η παρακαταθήκη της.
Τη φύτεψα στο σπίτι μου, την ποτίζω με μέτρο, όπως μου είπε, και κάθε φορά που ανθίζει θυμάμαι τη γλυκιά φωνή της, το χαμόγελό της και εκείνη τη χρυσή καρδιά που έκανε τους ανθρώπους και τα λουλούδια να ανθίζουν.
Καλό Παράδεισο, κυρία Χρυσούλα μας. H χρυσή καρδιά σου, καράβι σε ουράνιο βασίλειο οδεύει προς τον θείο προορισμό της.
Αιωνία σου η μνήμη.
Ο Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος να σε συνοδεύει και η Παναγία να σε σκεπάζει στην αγκαλιά του Θεού.
Συλλυπητήρια από καρδιάς στα παιδιά, στα εγγόνια και στους συγγενείς σου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου