Γιάννης Ανδριανόπουλος εξ Ανδρούσης: Με την ευλογία του ιεροψάλτη και την αγάπη του κηπουρού

 

                                Φωτογραφίες: κ. Γιάννης Ανδριανόπουλος στο FB

Υπάρχουν άνθρωποι που, όσο κι αν τους ταξιδέψει η ζωή μακριά από τον τόπο όπου γεννήθηκαν και μεγάλωσαν, κρατούν μέσα τους άσβεστη τη φλόγα της ιδιαίτερης πατρίδας. Οι παιδικές μνήμες, οι ήχοι, οι μυρωδιές, οι άνθρωποι και οι συνήθειες του τόπου δεν χάνονται. Αντίθετα, με τα χρόνια ωριμάζουν, μπολιάζονται με τις εμπειρίες της ζωής και κάποτε επιστρέφουν με έναν ξεχωριστό τρόπο, ως προσφορά, δημιουργία και αγάπη.

Μια τέτοια χαρακτηριστική περίπτωση είναι ο κ. Γιάννης Ανδριανόπουλος εξ Ανδρούσης, ένας άνθρωπος που κουβαλά με ιδιαίτερη τρυφερότητα τις μνήμες των παιδικών και εφηβικών του χρόνων στην Ανδρούσα, εκεί κατά τις δεκαετίες του 1960 και του 1970. Υπήρξε επιμελής μαθητής, μεγαλωμένος σε μια εποχή κατά την οποία το σχολείο, η οικογένεια, η εκκλησία και η γειτονιά αποτελούσαν αναπόσπαστα κομμάτια της καθημερινής ζωής.

Η Ανδρούσα εκείνων των χρόνων δεν ήταν απλώς ο τόπος κατοικίας. Ήταν ένα ολόκληρο σχολείο ζωής.

Τα παιδιά μεγάλωναν κοντά στη φύση, παρατηρούσαν τις εποχές, γνώριζαν τους καρπούς της γης, άκουγαν τις καμπάνες της εκκλησίας και συμμετείχαν, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, στη ζωή της κοινότητας. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον διαμορφώνονται οι βαθύτερες αξίες του ανθρώπου: η εργατικότητα, η πίστη, η φιλοτιμία, ο σεβασμός στον συνάνθρωπο και η αγάπη για τη δημιουργία.

Αργότερα, η ζωή οδήγησε τον Γιάννη Ανδριανόπουλο στην Αθήνα και στην επαγγελματική του σταδιοδρομία. Η πρωτεύουσα, με τους γρήγορους ρυθμούς και τις απαιτήσεις της, τον απομάκρυνε αναγκαστικά από το φυσικό τοπίο της Ανδρούσας. Δεν κατάφερε όμως να σβήσει τις ρίζες του. Εκείνο που έζησε και θαύμασε ως παιδί παρέμεινε μέσα του και, με έναν ιδιαίτερα όμορφο τρόπο, έλαβε σάρκα και μορφή προς δόξαν Θεού και τέρψη των ανθρώπων.

Σημαντικό κεφάλαιο της ζωής του αποτελεί η σχέση του με την Εκκλησία. Ο κ. Ανδριανόπουλος συμμετέχει ως ιεροψάλτης, υπηρετώντας με σεμνότητα και αγάπη τη βυζαντινή μουσική και τη λατρευτική παράδοση. Η ψαλτική δεν είναι γι’ αυτόν απλώς μια μουσική δραστηριότητα. Είναι βίωμα, προσευχή και τρόπος συμμετοχής στη ζωή της Εκκλησίας.

Η φωνή του ιεροψάλτη, άλλωστε, έχει μια ιδιαίτερη θέση στην ελληνική παράδοση. Είναι η φωνή που συνοδεύει τον εκκλησιασμό, που μεταφέρει στους πιστούς τους ύμνους και τις δεήσεις, που συνδέει το σήμερα με μια παράδοση αιώνων. Στην περίπτωση του Γιάννη, η ενασχόληση αυτή φαίνεται να αποτελεί φυσική συνέχεια εκείνων των παιδικών χρόνων στην Ανδρούσα, όταν η καμπάνα του ναού και το εκκλησιαστικό άκουσμα αποτελούσαν μέρος του καθημερινού τοπίου.

Η βαθιά θρησκευτικότητά του εκδηλώνεται και με έναν ακόμη τρόπο: δεν χάνει τις προσκυνηματικές εκδρομές και τις θρησκευτικές εμπειρίες που προσφέρει ολόκληρο το εκκλησιαστικό έτος. Οι γιορτές των Αγίων, τα μεγάλα προσκυνήματα, οι κατανυκτικές ακολουθίες και οι τόποι όπου η πίστη του λαού έχει αφήσει τα ίχνη της αποτελούν γι’ αυτόν ευκαιρίες πνευματικής ανανέωσης.

Κι όμως, η δημιουργική του διάθεση δεν περιορίζεται στον χώρο της Εκκλησίας. Από τον ιεροψάλτη περνάμε στον κηπουρό — και εδώ συναντούμε μια άλλη, εξίσου γνήσια πλευρά του χαρακτήρα του.

Μπορεί στην Αθήνα να μην υπάρχουν τα αμπελοχώραφα και οι μεγάλες εκτάσεις της υπαίθρου, υπάρχει όμως ο κήπος. Και όταν υπάρχει μεράκι, ακόμη και ένας περιορισμένος χώρος μπορεί να μετατραπεί σε μικρό παράδεισο παραγωγής. Έτσι, ο Γιάννης δημιούργησε ένα μοναδικό μποστάνι με μεγάλες γλάστρες, αποδεικνύοντας στην πράξη πως η αγάπη για τη γη δεν εξαρτάται από την έκταση, αλλά από την υπομονή, τη φροντίδα και το μεράκι.

Οι εικόνες από τη φετινή παραγωγή του μιλούν από μόνες τους. Κατακόκκινες ντομάτες, μεγαλωμένες από εκλεκτό σπόρο, πιπεριές σε ποικιλία, αγγούρια,  μελιτζάνες και κάθε λογής αρωματικά φυτά συνθέτουν μια εικόνα που θα μπορούσε κάλλιστα να παραπέμπει σε επαγγελματική καλλιέργεια ενός ολόκληρου στρέμματος στην ύπαιθρο.

Και εδώ βρίσκεται ίσως το πιο όμορφο μήνυμα αυτής της προσπάθειας: η γη ανταποδίδει την αγάπη. Ο σπόρος χρειάζεται φροντίδα, το φυτό υπομονή και ο καρπός χρόνο. Όπως ακριβώς συμβαίνει και στη ζωή. Τίποτε αξιόλογο δεν δημιουργείται χωρίς επιμονή και καθημερινή φροντίδα.

Το μποστάνι του Γιάννη Ανδριανόπουλου είναι, κατά κάποιον τρόπο, μια μικρή επιστροφή στην Ανδρούσα. Μέσα στις γλάστρες της Αθήνας ξαναζωντανεύει κάτι από το παλιό αγροτικό τοπίο, από την εποχή όπου οι άνθρωποι ήξεραν να χαίρονται τον καρπό της γης και να τον θεωρούν ευλογία. Κάθε ντομάτα και κάθε πιπεριά δεν είναι απλώς ένα λαχανικό. Είναι αποτέλεσμα κόπου, γνώσης, υπομονής και χαράς.

Και ίσως τελικά αυτές οι δύο αγαπημένες δραστηριότητες —η ψαλτική και η καλλιέργεια— να έχουν περισσότερα κοινά απ’ όσα φαίνονται. Ο ιεροψάλτης καλλιεργεί την ψυχή με τον ύμνο και την προσευχή· ο κηπουρός καλλιεργεί τη γη με τον σπόρο και το νερό. Ο ένας προσφέρει πνευματική τροφή, ο άλλος καρπούς της γης. Και στους δύο χρειάζονται πίστη, υπομονή, συνέπεια και αγάπη.

Αυτή είναι, ίσως, και η θετική ενέργεια που εκπέμπει ο Γιάννης Ανδριανόπουλος. Δεν περιορίζεται στην ανάμνηση των όμορφων χρόνων της Ανδρούσας, αλλά μετατρέπει τις μνήμες του σε δημιουργική δύναμη. Με την ευλογία του ιεροψάλτη και την αγάπη του κηπουρού, συνεχίζει να δημιουργεί, να προσφέρει και να χαρίζει στους γύρω του εικόνες αισιοδοξίας.

Του ευχόμαστε ολόψυχα υγεία, δύναμη και χαρά. Να συνεχίσει να ψάλλει με την ίδια κατάνυξη, να ταξιδεύει στα προσκυνήματα με την ίδια πίστη και να περιποιείται το μποστάνι του με το ίδιο μεράκι. Και κάθε χρόνο οι γλάστρες του να γεμίζουν καρπούς, όπως γεμάτη να παραμένει και η ζωή του από ευλογίες, αγαθά και όμορφες στιγμές.

Γιατί, τελικά, η πραγματική καρποφορία του ανθρώπου δεν μετριέται μόνο με το πόσες ντομάτες έβγαλε ο κήπος του ή πόσους ύμνους έψαλε. Μετριέται με την αγάπη που άφησε πίσω του. Και αυτή, στον Γιάννη Ανδριανόπουλο, φαίνεται πως έχει βαθιές ρίζες — σαν εκείνες που κρατούν γερά ένα καλό δέντρο στη γη της πατρίδας.

Θερμές ευχαριστίες στον φίλο της ιστοσελίδας μας, κ. Γιάννη Ανδριανόπουλο, που μοιράστηκε μαζί μας τις ευγενείς ασχολίες της ζωής του.