Υπό το φως της Πανσελήνου του Αυγούστου και με θετικό αποτύπωμα στις ανθρώπινες σχέσεις

 

                                                 Φωτογραφίες: Tsouka Trail

«Υπό το φως της Πανσελήνου του Αυγούστου και με θετικό αποτύπωμα στις ανθρώπινες σχέσεις». Κάπως έτσι, λακωνικά και με τη χαρακτηριστική του διάθεση, άνοιξε τον διάλογο ο κ. Στασινός Αθαν. Μπόβης, περιγράφοντας όσα βίωσε ο ίδιος και οι συνοδοιπόροι του Tsouka Trail το βράδυ της Παρασκευής 28 Αυγούστου 2026.

Ώρα έναρξης 21:15 και σημείο αφετηρίας και τερματισμού ο Ιερός Ναός Αγίου Κωνσταντίνου Βαλύρας. Μια ακόμη πεζοπορική δράση, θα έλεγε κάποιος. Μόνο που, όπως αποδείχθηκε, δεν ήταν απλώς μια πεζοπορία. Ήταν μια μικρή γιορτή ζωής, μια συνάντηση ανθρώπων, φύσης, φιλίας και χαράς, κάτω από έναν αυγουστιάτικο ουρανό που έμοιαζε να είχε φορέσει τα καλά του.

Και λέμε ότι ο κ. Μπόβης «άνοιξε τον διάλογο», γιατί στη συνέχεια, μπρος και πίσω στις σελίδες του Facebook, μείναμε κυριολεκτικά ενεοί με εκείνα που αντίκρισαν οι οφθαλμοί μας. Φωτογραφίες, χαμόγελα, πρόσωπα φωτεινά, στιγμές αυθόρμητες και μια παρέα που έμοιαζε να έχει βρει τον ιδανικό βηματισμό της.

Τι αρμονική συμπόρευση! Τι κέφι και τι ζωντάνια! Τα «φιγουρίνια» της Βαλύρας, σε απόλυτο συντονισμό, απέδειξαν για ακόμη μία φορά πως όταν οι άνθρωποι αφήνουν στην άκρη τις καθημερινές έγνοιες και συναντιούνται με διάθεση χαράς και επικοινωνίας, το αποτέλεσμα μπορεί να είναι πραγματικά μαγικό.

Η πεζοπορία δεν ήταν μόνο μια διαδρομή μέσα στη νύχτα. Ήταν μια διαδρομή μέσα στις ανθρώπινες σχέσεις. Τα βήματα άλλοτε γρήγορα και άλλοτε πιο αργά, οι κουβέντες, τα πειράγματα, τα γέλια και οι μικρές στάσεις έδεσαν την παρέα ακόμη περισσότερο. Γιατί τελικά αυτό είναι το Tsouka Trail: μια αφορμή για να συναντηθούν οι άνθρωποι και να γνωρίσουν ξανά τον τόπο τους μέσα από μια διαφορετική ματιά.

Και τι ματιά!

Το αγνάντι από τη δεξαμενή της Βαλύρας ήταν υπέροχο. Η νύχτα με το ολόγιομο φεγγάρι άπλωνε το πέπλο της πάνω από τον τόπο και από ψηλά η εικόνα αποκτούσε άλλη διάσταση. Η φύση, το σκοτάδι, τα φώτα και ο έναστρος ουρανός συνέθεταν ένα σκηνικό που δύσκολα περιγράφεται με λόγια. Εκεί, η πεζοπορία μετατράπηκε σε αποθέωση των αισθήσεων.

Και ίσως, όπως θα έλεγε κανείς με μια δόση χιούμορ, και των… παραισθήσεων!

Γιατί όσο προχωρούσε η νύχτα, τόσο η πραγματικότητα γινόταν πιο ευχάριστη και απρόβλεπτη. Και όταν η πορεία έφθασε στο τέλος της -τρία ολόκληρα χιλιόμετρα- στον προαύλιο χώρο του ναού, περίμενε τους πεζοπόρους μια ακόμη έκπληξη: εδέσματα νυχτιάτικα, που παρέλασαν μπροστά στα μάτια και τις αισθήσεις των κουρασμένων αλλά πανευτυχών συνοδοιπόρων μαζί με δροσερά φραγκόσυκα.

Όλα αυτά, βεβαίως, με την ανοχή των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης, του Αγίου Νεκταρίου και του Οσίου Δαβίδ Ευβοίας, που τιμώνται στον ιερό χώρο. Άλλωστε, μια τέτοια βραδιά δύσκολα θα μπορούσε να ολοκληρωθεί χωρίς την απαραίτητη γαστρονομική «αποθέωση».

Και σαν να μην έφθαναν όλα αυτά, κατήλθε και η Πανσέληνος στο παλκόστρωτο προαύλιο, ενδεδυμένη με ιώδεις αποχρώσεις. Μια κόρη  που έμοιαζε να συμμετέχει κι εκείνη στη γιορτή. Πέντε μηνών είναι το παιδί, λένε, και θα γεννηθεί τα Χριστούγεννα! Έτσι, με ποιητική διάθεση, η Πανσέληνος του Αυγούστου έγινε μια ακόμη πρωταγωνίστρια της βραδιάς.

Όμως η βραδιά είχε κι άλλο επεισόδιο.

Ένας νεαρός της παρέας μυήθηκε στον χορό και πραγματικά «ήταν όλα τα λεφτά»! Με τον αυθορμητισμό και την ενέργειά του γέμισε το προαύλιο της εκκλησίας με κέφι και γέλιο, ενώ τα λευκά χαρτάκια που εκτοξεύονταν αντί για χαρτονομίσματα προσέδωσαν μια ξεχωριστή, χιουμοριστική νότα. Σε εποχή οικονομικής στενότητας, άλλωστε, η φαντασία αποδεικνύεται πολύτιμο υποκατάστατο του χρήματος!Μαζί τους διασκέδασαν η κυρία Σούζη Τάκακς με τον σύζυγό της Ντένη που είναι πλεόν σκληρά εργαζόμενοι κάτοικοι της Βαλύρας. Ο κύριος Ντένης τα κατάφερε θαυμάσια στους παραδοσιακούς χορούς!

Μέσα από αυτές τις εικόνες γεννήθηκε και μια σκέψη που αξίζει να ακουστεί: η Βαλύρα χρειάζεται έναν ειδικό και άνετο χώρο για συχνή εορταστική εκτόνωση, έναν χώρο όπου θα μπορούν να συγκεντρώνονται οι κάτοικοι, να συναντώνται, να διασκεδάζουν, να δημιουργούν και να ανανεώνουν τους κοινωνικούς τους δεσμούς.

Και ένας τέτοιος χώρος  είναι το παλιό Μπεζεστένι.

Ένας χώρος που θα μπορούσε να μετατραπεί σε σημείο αναφοράς για τη σύγχρονη κοινωνική ζωή του χωριού. Από εκεί θα μπορούσαν να συντονίζονται πολιτιστικές, κοινωνικές, ψυχαγωγικές και άλλες δραστηριότητες, δημιουργώντας έναν ζωντανό πυρήνα συλλογικότητας. Η αξιοποίηση ενός τέτοιου χώρου δεν θα αποτελούσε απλώς μια πρακτική παρέμβαση· θα ήταν επένδυση στις ανθρώπινες σχέσεις και στην ίδια την κοινωνική συνοχή της Βαλύρας.

Ελπίζουμε, λοιπόν, ο Πρόεδρος της Βαλύρας να μεταβιβάσει το αίτημα στον Δήμαρχο Μεσσήνης και εκείνος να το λάβει σοβαρά υπόψη. Άλλωστε σταθερό μέλος της ομάδας του Tsouka Trail είναι ο κύριος Κώστας Θ. Καυκούλας, σύμβουλος της  Κοινότητας Βαλύρας που βιώνει δια ζώσης αυτή την ανάγκη των κατοίκων του χωριού. Βεβαίως οι ανάγκες μιας τοπικής κοινωνίας δεν μετρώνται μόνο σε έργα και υποδομές. Μετρώνται και στη δυνατότητα των ανθρώπων να συναντιούνται, να επικοινωνούν και να χαίρονται τον τόπο τους. Όμως οι καλές υποδομές ενισχύουν τις ανθρώπινες δράσεις και κάνουν αισθητή τη διαφορά.

Το Tsouka Trail, σαν ένα μαγικό ραβδάκι, έχει πλέον επικαθίσει στις καρδιές των Βαλυραίων και των φίλων τους. Σε εκείνους που περπατούν, ανακαλύπτουν και απολαμβάνουν την πεζοπορία, αλλά και σε όλους όσοι αντιλαμβάνονται πως η φύση μπορεί να γίνει γέφυρα ανάμεσα στους ανθρώπους.

Οι συχνές δράσεις δεν προσφέρουν μόνο άσκηση και επαφή με το φυσικό περιβάλλον. Φέρνουν την τοπική κοινωνία πιο κοντά, δημιουργούν νέες γνωριμίες, δυναμώνουν παλιές φιλίες και γεννούν δεσμούς αλληλεγγύης και αρμονικής συμπόρευσης.

Και ίσως αυτό να είναι τελικά το μεγαλύτερο αποτύπωμα μιας πεζοπορίας.

Όχι τα χιλιόμετρα που διανύθηκαν, ούτε η υψομετρική διαφορά, ούτε ο χρόνος της διαδρομής. Αλλά οι άνθρωποι που περπάτησαν μαζί, γέλασαν μαζί, θαύμασαν μαζί, μοιράστηκαν ένα πιάτο φαγητό, έναν χορό, μια κουβέντα και μια νύχτα κάτω από την Πανσέληνο.

Για όλα αυτά αξίζουν θερμές ευχαριστίες στην κα Σοφία Μπούτση και στον σύζυγό της, γεωπόνο κ. Νίκο Καρύδη, για τον γενικό συντονισμό και την άρτια οργάνωση των τόσο επιτυχημένων δράσεων πεζοπορίας.

Δράσεων που μας μαθαίνουν να ανακαλύπτουμε τις ομορφιές του τόπου μας, αλλά κυρίως να ανακαλύπτουμε ο ένας τον άλλον.

Κάτω από το φως της Πανσελήνου του Αυγούστου, η Βαλύρα περπάτησε, γέλασε, χόρεψε και αντάλλαξε χαμόγελα.

Και αυτό, ίσως, είναι το πιο όμορφο μονοπάτι απ’ όλα.

Θερμές ευχαριστίες σε εκείνους που με υπομονή μάζεψαν από τον προαύλιο χώρο της εκκλησίας όλα τα χαρτάκια. Εκείνοι να  τα μαζεύουν και λεφτά στα χέρια τους να γίνονται!