Η σημερινή διαδρομή από τη Βαλύρα προς την Καλαμάτα είχε και… «Χρυσή Ψαλίδα»!
Η σημερινή διαδρομή, Παρασκευή 28 Αυγούστου 2026, από τη Βαλύρα προς την Καλαμάτα φύλαγε μία αναπάντεχη έκπληξη. Μία από εκείνες τις μικρές, καθημερινές ιστορίες που συνήθως περνούν απαρατήρητες, αλλά όταν τις ζήσεις, αισθάνεσαι ότι αξίζει να τις διηγηθείς.
Και, κυρίως, ανέδειξε έναν ακόμη μικρό ήρωα του ΚΤΕΛ Μεσσηνίας.
Στις επτά το πρωί ακριβώς έφθασε ο κύριος Βασίλης με το σύγχρονο λεωφορείο του ΚΤΕΛ στη Βαλύρα. Χαμογελαστός, ευγενικός, καλημέρισε τους επιβάτες και ξεκίνησε τη διαδρομή προς την Καλαμάτα, όπως κάνει καθημερινά ένας επαγγελματίας οδηγός που γνωρίζει καλά τον δρόμο και τους ανθρώπους του.
Ο κύριος Βασίλης είναι από εκείνους τους ανθρώπους που δύσκολα προσδιορίζεις την ηλικία τους. Καλογυμνασμένος, ευδιάθετος και με εμφάνιση που θα έκανε αρκετούς μεσήλικες να αναρωτηθούν αν τελικά υπάρχει κάποιο μυστικό που δεν τους έχει αποκαλυφθεί ακόμη.
Κάποιοι από τους επιβάτες τον γνωρίζουν μάλιστα με το μικρό του όνομα. Και αυτό από μόνο του λέει πολλά. Γιατί όταν ο επιβάτης γνωρίζει τον οδηγό και ο οδηγός γνωρίζει τους επιβάτες, τότε το λεωφορείο παύει να είναι απλώς ένα μέσο μεταφοράς. Γίνεται ένα μικρό κομμάτι της καθημερινότητας του τόπου.
Πολλοί κάτοικοι της Βαλύρας και των γύρω χωριών προτιμούν το λεωφορείο αντί να πάρουν το αυτοκίνητό τους, προκειμένου να μεταβούν στην Καλαμάτα και να τακτοποιήσουν τις δουλειές τους. Κι έτσι, το πρωινό δρομολόγιο είναι για αρκετούς μια σταθερή συνήθεια.
Εκεί λοιπόν που όλοι, σε κατάσταση απόλυτης πραότητας και εσωτερικής ηρεμίας, απολάμβαναν τη διαδρομή — ορισμένοι μάλιστα μισοκοιμισμένοι, αφού είχαν σηκωθεί από τα χαράματα — ήρθε η στιγμή που κανείς δεν περίμενε.
Λίγο μετά την αριστερή στροφή στο Αριστοδήμειο, μπροστά από την αυλή μιας κατά τα άλλα αρκετά φροντισμένης οικίας, τα κλαδιά μιας μουριάς αποφάσισαν να κάνουν… επίθεση στο λεωφορείο.
Ξαφνικά, κλαδιά και φύλλα βρέθηκαν επάνω στο τζάμι.
Το λεωφορείο συνέχισε, αλλά τα περιθώρια ελιγμών ήταν περιορισμένα. Από τη μία πλευρά υπήρχε η μουριά και από την άλλη ένα μαύρο αυτοκίνητο, το οποίο είχε σταθμεύσει δεξιά, επάνω στον στενό δρόμο, σε σημείο που κάθε πρωί θα ήταν καλό να παραμένει ελεύθερος για τη διέλευση του λεωφορείου.
Ο κύριος Βασίλης βρέθηκε, λοιπόν, μπροστά σε ένα μικρό πρωινό «σταυρόλεξο».
Να πάει δεξιά και να ξύσει το αυτοκίνητο ή να πάει αριστερά και να… γίνει ένα με τη μουριά;
Έκανε δεξιά και το φτερό του αυτοκινήτου βρέθηκε επικίνδυνα κοντά.
Έκανε αριστερά και η μουριά άρχισε να αγκαλιάζει το τζάμι σαν να είχε χρόνια να δει φίλο της.
Εκείνη τη στιγμή, όμως, φάνηκε η ψυχραιμία του οδηγού.
Δεν κόρναρε.
Και αυτό είναι σημαντικό. Ήταν μόλις λίγο μετά τις επτά το πρωί. Δεν ήταν ώρα να σηκωθεί ολόκληρο το Αριστοδήμειο στο πόδι για να πληροφορηθεί ότι μια μουριά είχε αποφασίσει να επεκτείνει τα κλαδιά της μέχρι το λεωφορείο.
Δεν εκνευρίστηκε με τους επιβάτες.
Δεν άρχισε να διαμαρτύρεται.
Δεν κατέβηκε από το λεωφορείο αναζητώντας… γεωπόνο, δημοτική υπηρεσία ή κλαδευτήρι.
Έκανε κάτι πολύ πιο απλό.
Άνοιξε το παράθυρό του και άρχισε να απομακρύνει με τα χέρια του τα κλαδιά.
Με όση δύναμη διέθετε, τσάκισε και απομάκρυνε όσα κλαδιά χρειάζονταν για να περάσει το λεωφορείο με ασφάλεια.
Και εδώ βρίσκεται η λεπτομέρεια που έκανε το περιστατικό ακόμη πιο απολαυστικό.
Ποιος οδηγός λεωφορείου κουβαλάει μαζί του ψαλίδα κλαδέματος;
Προφανώς κανείς.
Αν ο κύριος Βασίλης είχε προνοήσει και για αυτό, τότε δεν θα μιλούσαμε πλέον απλώς για οδηγό του ΚΤΕΛ. Θα μιλούσαμε για οδηγό, μηχανικό, κηπουρό και… δασοκόμο σε μία συσκευασία!
Έτσι, με την απαραίτητη σωματική προσπάθεια και κυρίως με ψυχραιμία, το λεωφορείο πέρασε.
Οι επιβάτες συνέχισαν τη διαδρομή τους προς την Καλαμάτα.
Μπορεί για κάποιους να ήταν ένα ασήμαντο περιστατικό. Για εκείνους όμως που βρίσκονταν μέσα στο λεωφορείο ήταν μια μικρή απόδειξη του τι σημαίνει επαγγελματισμός στην πράξη.
Γιατί ο οδηγός ενός λεωφορείου δεν έχει να αντιμετωπίσει μόνο την κίνηση και την οδήγηση. Έχει να αντιμετωπίσει τις ιδιαιτερότητες του δρόμου, τις καιρικές συνθήκες, τα απρόοπτα, τα εμπόδια και όλα εκείνα που μπορούν να συμβούν από τη μία στιγμή στην άλλη.
Και στη Μεσσηνία τα απρόοπτα δεν είναι λίγα.
Κατά τους τελευταίους μήνες, λόγω των εργασιών διάνοιξης του νέου δρόμου από τη Μεσσήνη προς την Αθήνα, είχε σταματήσει η λειτουργία του λεωφορείου από τη Βαλύρα προς την Καλαμάτα.
Η επαναλειτουργία του δρομολογίου έγινε δεκτή με ιδιαίτερη χαρά από τους κατοίκους της Βαλύρας και των γύρω χωριών. Για πολλούς, η επιστροφή του λεωφορείου σημαίνει ευκολότερη πρόσβαση στην Καλαμάτα, λιγότερη ανάγκη χρήσης αυτοκινήτου και, κυρίως, διατήρηση μιας σημαντικής συγκοινωνιακής σύνδεσης της περιοχής.
Όμως, μαζί με την επαναλειτουργία επιστρέφουν και τα απρόοπτα.
Ζώα που εμφανίζονται ξαφνικά στον δρόμο.
Δρόμοι και γέφυρες που τον χειμώνα πλημμυρίζουν.
Κακοκαιρίες, κατολισθήσεις, στενέματα και κάθε λογής εμπόδια.
Και τώρα, επισήμως, μπορούμε να προσθέσουμε στη σχετική λίστα και τη… φυλλοβόλα μουριά του Αριστοδημείου!
Κι εδώ γεννιέται μια ιδέα.
Μήπως η διεύθυνση του ΚΤΕΛ Μεσσηνίας θα έπρεπε να καταγράφει όλα αυτά τα περιστατικά και στο τέλος κάθε χρονιάς να βραβεύει τους «ήρωες των δρόμων»;
Θα μπορούσε να υπάρχει βραβείο ψυχραιμίας, βραβείο υπομονής, βραβείο αντιμετώπισης απροόπτου και, ασφαλώς, το μεγάλο βραβείο της χρονιάς.
Το «Αήττητο ΚΤΕΛ»;
Ίσως.
Για τη σημερινή ημέρα, πάντως, οι επιβάτες δεν χρειάστηκαν πολλές συζητήσεις.
Συμφώνησαν ότι ο κύριος Βασίλης αξίζει ένα ξεχωριστό βραβείο.
Το βραβείο της «Χρυσής Ψαλίδας».
Επειδή, όταν χρειάστηκε, έγινε ο ίδιος… ψαλίδα!
Με ένα χαμόγελο, λίγη δύναμη στα χέρια και αρκετή ψυχραιμία, έδωσε λύση σε ένα απρόοπτο που θα μπορούσε εύκολα να προκαλέσει εκνευρισμό και καθυστέρηση.
Και ίσως αυτό να είναι τελικά το πιο σημαντικό.
Οι άνθρωποι που κάνουν καλά τη δουλειά τους δεν χρειάζονται πάντα μεγάλα λόγια. Μερικές φορές αρκεί ένα «καλημέρα», ένα χαμόγελο και, όταν η περίσταση το απαιτεί, ένα αποφασιστικό τράβηγμα σε ένα κλαδί μουριάς.
Σήμερα, λοιπόν, τα εύσημα ανήκουν στον κύριο Βασίλη.
Για την ψυχραιμία του, την ευγένειά του, την επαγγελματικότητά του και — γιατί όχι; — για την απρόσμενη επίδοσή του στο πρωινό κλάδεμα.
Η διαδρομή Βαλύρα–Καλαμάτα συνεχίστηκε κανονικά.
Η μουριά έμεινε πίσω.
Το μαύρο αυτοκίνητο επίσης.
Και οι επιβάτες έφτασαν στον προορισμό τους έχοντας κερδίσει, εκτός από τη μετακίνησή τους, και μία μικρή ιστορία για να διηγούνται.
Γιατί τελικά, στους Ελληνικούς δρόμους, ποτέ δεν ξέρεις τι θα συναντήσεις.
Αλλά όταν πίσω από το τιμόνι βρίσκεται ένας κύριος Βασίλης, μπορείς τουλάχιστον να είσαι βέβαιος για ένα πράγμα:
Αν χρειαστεί, θα περάσει. Ακόμη κι αν χρειαστεί να κλαδέψει τη μισή Μεσσηνία!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου