Μελετάμε τους πλανήτες και ο όλους τους αστερισμούς, τους πολέμους και τις ήττες
και τους δίσεκτους καιρούς. Στην παλιά μας
τη φυλλάδα που διαβάσαμε ξανά, τέτοιο όνομα Ελλάδα δεν το είδα πουθενά.
Μόνο σε ένα καζαμία με περγαμηνό χαρτί,
αίμα έσταζαν τα σημεία σαν κομμένη αορτή. Και όπως ρίχναμε τη σκόνη να στεγνώσει τη πληγή,φάνηκαν του
Ομήρου οι χρόνοι και των Αχαιών η γη. Λίγα
φύλλα παρακάτω καθώς έτρεχε ο
καιρός σαν την φλεγομένη βάτο πάλι φούντωνε ο χορός. Θερμοπύλες , Μαραθώνες βγαίναν τώρα στη σκηνή του Αλεξάνδρου οι
Μακεδόνες , του Φωκά οι Βυζαντινοί.
Γιατί γνώρισα έναν νέο λυπημένο και χλωμό
που είχε ζήσει στο Αιγαίο πριν από τον κατακλυσμό.Τώρα που θα
ξεκινήσει ο δικός μα ο
χορός, θάρθει να μας τραγουδήσει για μια γέεννα πυρός .Ν.Γ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου