Το Σπίτι που Άδειασε για να Γεμίσει με Φως

 

                                                             Φωτό: Pinterest

 

O Nίκος και η Μαρία,  ένα  νέο ζευγάρι,  ζούσε μαζί αλλά όχι πραγματικά. Το σπίτι τους  ήταν γεμάτο αντικείμενα και δραστηριότητες, αλλά οι καρδιές τους άδειες, τρία χρόνια μετά τον γάμο τους.  Μέσα από τη σιωπή, τη διάκριση και την αναζήτηση χρόνου για τον Θεό και τη μεταξύ τους  σχέση, ανακάλυψαν την αληθινή παρουσία της αγάπης του Χριστού στη ζωή τους.

Α΄ Μέρος – Το Σπίτι που Ήταν Γεμάτο, αλλά Άδειο

Το πρωινό φως μπήκε μέσα από τα παράθυρα, αλλά δεν άγγιξε τις καρδιές τους.

Ο Νίκος καθόταν μπροστά στον υπολογιστή, τα μάτια του καρφωμένα στην οθόνη.

Η Μαρία έτρεχε στην κουζίνα, κρατώντας καφέ και κινητό ταυτόχρονα.

— Καλημέρα… είπε, αλλά το χαμόγελό της δεν έφτασε  ούτε στα μάτια του ούτε στην καρδιά του άνδρα της.

— Καλημέρα… απάντησε   ο Νίκος μηχανικά, χωρίς να σηκώσει το βλέμμα του.

Το σπίτι έμοιαζε   φορτωμένο στολίδια, αλλά η σιωπή ανάμεσά τους ήταν βαριά και η ψυχή τους άδεια.

Τα ράφια ήταν γεμάτα βιβλία και φωτογραφίες, τα ντουλάπια  έκρυβαν  ακριβά αντικείμενα.

Κάθε μέρα ήταν ένας αέναος κύκλος δουλειάς, υποχρεώσεων, μηνυμάτων και τηλεφώνων.

Η Μαρία ένιωθε ότι ζούσε μαζί με έναν ξένο, μετά από τρία χρόνια γάμου.

— Νιώθω σαν να είμαστε δυο ξένοι κάτω από την ίδια στέγη… ψιθύρισε  ένα βράδυ καθώς μαγείρευε.

— Έτσι είναι η ζωή όταν σε κατατρώει καθημερινά η δουλειά και  το χρήμα… απάντησε ο Νίκος, σιωπηλά.

Το βράδυ έφτανε και οι δύο γύριζαν κουρασμένοι, γεμάτοι θόρυβο αλλά άδειοι.   

Δεν υπήρχε χρόνος για βαθύτερη επαφή με τον εαυτόν τους, για προσευχή , για σύνδεση με τον Θεό μέσα τους, δεν υπήρχε χρόνος για να δουν ο ένας τον άλλο με αγάπη.

 Το Φως του Χριστού υπήρχε, αλλά δεν το άφηναν οι συνεχείς υποχρεώσεις να  φωτίσει τη ζωή τους.

Β΄ Μέρος – Το Σπίτι που Άδειασε για να Γεμίσει με Φως

 Ένα  Σάββατο, η Μαρία έφερε ένα μικρό καλάθι με πράγματα που δεν χρειαζόταν πια.

— Ξεκινάω από τα απλά… είπε, αφήνοντας ένα παλιό βιβλίο για δωρεά.

Ο Νίκος κοίταξε ένα συρτάρι γεμάτο χαρτιά.

— Και εγώ θα κάνω το ίδιο… ψιθύρισε, σαν να ξεκινούσε ένα ταξίδι, μία μορφογένεση για να φέρει στη ζωή τους μία νέα , υγιή ομοιόσταση, έναν κανόνα στη νέα οικογένεια για να πορευθούν εν Κυρίω  με αγάπη και ειρήνη.

Καθώς άδειαζε το σπίτι από αντικείμενα, άδειαζε   ο νους τους παράλληλα και  υποχωρούσε το βάρος από τους ώμους τους.

Η σιωπή που ακολούθησε ήταν γεμάτη  απρόσμενη χαρά.

— Νιώθεις τη σιωπή; Λες κάτι να άλλαξε; ρώτησε η Μαρία.

— Ναι… σαν να ακούω ξανά τον εαυτό μου, σαν να επέστρεψε ο νους μου στη θέση του… απάντησε ο Νίκος.

Άναψαν ένα κερί, κάθισαν μαζί στον καναπέ και διάβασαν τυχαία  αποφθέγματα σοφών, μετά   εδάφια από την Αγία Γραφή, μετά κάτι άλλο... διάβαζαν, ανέλυαν και χαίρονταν μεταξύ τους, σαν παιδιά που συντονίστηκαν άριστα στο παιχνίδι τους . Πληρώθηκε με  θεία τροφή η βασανισμένη από τις υποχρεώσεις σκέψη τους, φωτίστηκε ο νους τους.

Η καρδιά τους άρχισε να ανοίγει σιγά σιγά και να πλημμυρίζει από  γαλήνη. Στο εδώ και τώρα δεν ήταν πιόνια του συστήματος, ήταν δύο πρόσωπα που ήθελαν ο ένας να συναντά το βλέμμα του άλλου αβίαστα και ελεύθερα.

Την επόμενη μέρα,  Κυριακή πρωί,  βγήκαν στην αυλή, ένιωσαν τον άνεμο και άκουσαν τα πουλιά.

— Θυμάσαι όταν λέγαμε να πάμε βόλτα στο ποτάμι; ρώτησε ο Νίκος.

—  Πάμε… είπε η Μαρία, κρατώντας το χέρι του.

Και τότε ο Χριστός φάνηκε στην καρδιά τους, μέσα στην απλότητα και την ηρεμία.

— Ο Θεός χρειάζεται χώρο στην καρδιά μας… είπε ο Νίκος.

— Και εμείς χρόνο για Αυτόν…έχουμε καιρό να πάμε στην εκκλησία,  συμπλήρωσε η Μαρία.

Γ΄ Μέρος – Η Ανακάλυψη της Θείας Παρουσίας

Οι μέρες έγιναν απλούστερες, αλλά πιο ζωντανές, γεμάτες με νόημα.

Όσο τα  αντικείμενα  λιγόστευαν,  η καρδιά τους γέμιζε με φως. Επιλεκτικά παρακολουθούσαν τηλεοπτικά θεάματα. Απέφευγαν συνειδητά τον θόρυβο της ημέρας.

Οι διάλογοι δεν ήταν μόνο λέξεις, ήταν συναισθήματα.Βρήκαν χρόνο και εκκλησιάστηκαν.

— Σήμερα ένιωσα κάτι σαν θεία ευλογία… είπε η Μαρία μετά την απόλυση και καθώς επέστρεφαν στο σπίτι.

— Τι; ρώτησε ο Νίκος.

— Σαν να σε βλέπω ξανά… όχι μόνο με τα μάτια, με την καρδιά μου ολόκληρη, σήμερα μπήκε ο Χριστός μέσα μου.

—   Κι εγώ! μας ξανασυνάντησα, όπως όταν παντρευτήκαμε… απάντησε ο Νίκος, αγκαλιάζοντάς την.

 Η ειρήνη γέμισε το σπίτι και τις ψυχές τους και η αγάπη άνοιξε με λαχτάρα τα φτερά της.

Δεν ήταν πια στερημένοι από συντροφική  αγάπη. Ήταν Θεό γεμάτοι.

— Ο χρόνος που  ξοδεύουμε με νόημα ζωής…  συμπέρανε η Μαρία… είναι ο πραγματικός μας πλούτος .

— Και η σιωπή… η επιστροφή στον εαυτό και η πραγματική προσευχή, συμπλήρωσε ο Νίκος.

Τώρα υπήρχε χρόνος για προσευχή, για εκκλησιασμό, για έρωτα, για ουσιαστική παρουσία του ενός στη ζωή του άλλου.

Το σπίτι έγινε καταφύγιο, το ζευγάρι βρήκε  αληθινό νόημα στη ζωή του.

Και ο Θεός ήταν εκεί, σιωπηλός, αλλά αληθινός.

Κάθε μέρα γινόταν δώρο, κάθε στιγμή πολύτιμη, κάθε λέξη γεμάτη  στοργή, κατανόηση και   φροντίδα...γιατί όταν βίωσαν την  παρουσία του θείου φωτός  εντός τους, ήταν πλέον αδύνατον να προτιμήσουν το σκοτάδι της λήθης.  Οι καθημερινοί κόποι τους, και οι κοινοί στόχοι τους απέκτησαν θεάρεστο νόημα . Ήξεραν γιατί ,πώς, πού και πόσο να εργάζονται, κρατώντας πολύτιμο χρόνο για την ψυχοσωματική και πνευματική τους εν Κυρίω άθληση και την κοινωνική τους συνύπαρξη με τον πλησίον. 

Επίλογος  

 Η αληθινή ζωή και η πίστη δεν βρίσκονται στην υπερβολή των αντικειμένων ή των δραστηριοτήτων, αλλά στην παρουσία, στη σιωπή και στις ουσιαστικές σχέσεις.

Η διάκριση, το άδειασμα του περιττού και η καθημερινή επιλογή χρόνου για τον Θεό και για το ζευγάρι έφεραν την ειρήνη και την πληρότητα.

Το μήνυμα είναι: να κρατάμε τα απαραίτητα, να αφήνουμε τα περιττά, να βρίσκουμε χρόνο για τον Θεό, για εμάς , για τους αγαπημένους μας, για εκείνους που μας χρειάζονται.

Μόνο έτσι ένα σπίτι μπορεί να γίνει καταφύγιο, ένα ζευγάρι να ζει αληθινά μαζί, και οι καρδιές να γεμίσουν Φως Χριστού, Αγάπη και Ειρήνη.

Ευχή

Είθε  να φέρει ο Κύριος ηρεμία στην καρδιά μας, φως στις μέρες μας και γαλήνη στις σχέσεις μας. Να βρίσκουμε χρόνο για σιωπή, για προσευχή και για εκείνους που αγαπάμε. Και κάθε στιγμή που αφιερώνουμε στον Θεό και στην αγάπη προς τον πλησίον, ας γίνει πηγή χαράς και αναγέννησης για την ψυχή μας.

-Λόγος Θείου Φωτός