«Θα περάσω να δω τις κολοκυθιές σου, τα βουτυρένια κολοκυθάκια, τις ντοματούλες και τα τρυφερά αγγουράκια στον κήπο του πατρικού σου», είπε η Μαρία στη φίλη της Ευτέρπη, στη Βαλύρα Μεσσηνίας.
«Μετά χαράς, Μαρία μου», αποκρίθηκε εκείνη. «Άλλωστε, οι κίτρινες κολοκυθιές φύτρωσαν από τον δικό σου σπόρο, το πολύτιμο δώρο σου. Έλα να δεις και το πρώτο κολοκύθι. Έγινε τόσο μεγάλο, σαν ανθρώπινο κεφάλι!»
Η Μαρία επισκέφθηκε τον κήπο και έμεινε έκθαμβη. Τα φυτά έσφυζαν από ζωή και καρποφορία. Η Ευτέρπη έκοψε ένα τραγανό αγγουράκι και της το πρόσφερε. Μαζί του έκοψε και τρία βουτυρένια κολοκυθάκια.
«Κράτησε τα κολοκυθάκια, μόνο το αγγούρι θα πάρω», είπε η Μαρία με ένα μυστηριώδες χαμόγελο. «Μου έφεραν κι άλλα και έχω αρκετά στο ψυγείο.»
Καθώς η Μαρία άφηνε τα κολοκυθάκια στον πάγκο, αφηρημένη όπως ήταν, ένα από αυτά έμεινε στην παλάμη της μαζί με το αγγουράκι. Δεν το πρόσεξε.
Μόλις έφθασε στο σπίτι της και το αντιλήφθηκε, η συνείδησή της άρχισε να τη βασανίζει. Ως καλή χριστιανή ένιωσε τύψεις. Είχε ήδη άφθονα κολοκυθάκια στο ψυγείο της. Γιατί να στερήσει έστω κι ένα από τη φίλη της;
Οι τύψεις δεν την άφηναν να ησυχάσει.
Την επόμενη ημέρα — εκείνο το βράδυ είχε γεννήσει και η γάτα της Ευτέρπης — πέρασε από το σπίτι της κρατώντας ένα σακουλάκι γατοτροφή και ένα τεράστιο κολοκύθι, τόσο μεγάλο όσο τα τρία μικρά μαζί, και τα κρέμασε διακριτικά στην καγκελόπορτα.
Μόλις είδε το τεράτιο κολοκύθι η Ευτέρπη, έμεινε κατάπληκτη. Την πήρε αμέσως τηλέφωνο.
«Μαρία μου, σε ευχαριστώ από καρδιάς! Πού βρήκες όμως αυτό το καλοαναθρεμμένο κολοκύθι;»
Η Μαρία δίστασε λίγο.
«Είναι από τον κήπο του Βαλυραίου πρωτοπρεσβυτέρου, πατρός Αθανασίου Χατζή, που λειτουργεί στον Ιερό Ναό της Αναλήψεως στην Καλαμάτα. Είναι ευλογημένο.»
Η Ευτέρπη συγκινήθηκε.
«Ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου», είπε.
Ύστερα όμως βυθίστηκε στις σκέψεις της.
«Τώρα έχω τρεις βασικές απορίες. Πρώτον, πότε και πώς πρέπει να φαγωθεί αυτό το ευλογημένο κολοκύθι; Δεύτερον, τι ευχή άραγε έδωσε ο πατήρ Αθανάσιος όταν το προσέφερε; Και τρίτον, γιατί αφήνει τα κολοκύθια να μεγαλώσουν μέχρι το τέλος του κύκλου της ανάπτυξής τους;»
Ξανατηλεφώνησε στη Μαρία.
«Ο πατήρ Αθανάσιος δεν έδωσε ιδιαίτερες οδηγίες», απάντησε εκείνη. «Τα προσέφερε απλόχερα για να τα φάμε όπως επιθυμούμε.»
«Και γιατί τα αφήνει να ολοκληρώνουν την ανάπτυξή τους;»
«Αυτό αξίζει να το σκεφτούμε», συμφώνησε η Μαρία.
Μόλις έκλεισαν το τηλέφωνο, η Ευτέρπη άρχισε να συλλογίζεται.
Ξαφνικά φωτίστηκε το πρόσωπό της.
«Αυτό είναι! Εγώ κόβω τα κολοκυθάκια πριν από την ώρα τους. Δεν αφήνω τις κολοκυθιές να χαρούν τα παιδιά τους ούτε να ολοκληρώσουν το έργο τους. Βουτυρένια μεν, γλύκα στο στόμα, αλλά ποιος ξέρει; Ίσως οι κολοκυθιές να παραπονιούνται στον Θεό για την άδικη συμπεριφορά μου.»
Κοίταξε το μεγάλο κολοκύθι.
«Και τώρα αυτό το ευλογημένο του πατρός Αθανασίου πώς να το φάω; Τη Δευτέρα των Αγγέλων; Την Τετάρτη της Παναγίας και της προδοσίας του Χριστού ή την Παρασκευή της Σταυρώσεως, βραστό και χωρίς λάδι;»
Σαν να διάβασε τη σκέψη της η Βασιλική, η δίδυμη αδελφή της Μαρίας που διαμένει στην Καλαμάτα. Το τηλέφωνο χτύπησε.
«Εγώ το έφαγα Τρίτη, ημέρα αφιερωμένη στον Άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο», είπε γελώντας. «Το τηγάνισα και ήταν υπέροχο. Τηγάνισέ το κι εσύ την Πέμπτη, ημέρα των Αγίων Αποστόλων και του Αγίου Νικολάου. Θα σου αρέσει πολύ.»
Και πρόσθεσε:
«Η Μαρία πάλι το προσθέτει στα γεμιστά που ψήνει στον φούρνο.»
«Και το Σάββατο, ημέρα των κεκοιμημένων, πώς να το φάμε;» ρώτησε η Ευτέρπη.
«Θυμάσαι πώς το μαγείρευε η αείμνηστη μητέρα σου;»
Η Ευτέρπη χαμογέλασε συγκινημένη.
«Βέβαια. Έκανε γεμιστά κολοκυθάκια στην κατσαρόλα με ρύζι και μυρωδικά και τα περιέλουζε με αφράτο αυγολέμονο.»
«Και την Κυριακή», αστειεύτηκε η Βασιλική, «ραγού με μοσχαράκι!»
Οι δύο γυναίκες γέλασαν, γιατί η Ευτέρπη έχει δεκαπέντε χρόνια να βάλει κρέας στο στόμα της.
Ξαφνικά όμως σοβάρεψε.
«Δες με τι ασχολούμαστε και δεν αναρωτηθήκαμε για το σημαντικότερο. Ο θεοφώτιστος πρωτοπρεσβύτερος πατήρ Αθανάσιος είναι ολοκληρωτικά αφιερωμένος στην ενορία του. Συνλειτουργεί, τελεί τα Ιερά Μυστήρια, συμμετέχει σε αγρυπνίες, ομιλίες, σεμινάρια και προσκυνήματα. Πώς βρίσκει χρόνο και δύναμη να καλλιεργεί τόσο προσεγμένα τον κήπο του;»
Η Βασιλική αποκρίθηκε:
«Και πού είσαι ακόμη! Υπάρχουν τόσα που κάνει και τα βλέπει μόνο ο Θεός!»
Η Ευτέρπη έγνεψε καταφατικά.
«Αυτό είναι το μυστικό. Όταν ο άνθρωπος είναι συντονισμένος με το Άγιο Πνεύμα και ζει μέσα στη χάρη του Θεού, η αγάπη που επενδύει στον συνάνθρωπο και στη δημιουργία είναι τόσο μεγάλη, ώστε η κούραση αλλάζει δρόμο.»
Ύστερα από λίγη ώρα χτύπησε πάλι το δεύτερο τηλέφωνο.
Ήταν η Μαρία, χαρούμενη.
«Πόσα θεόσταλτα συμπεράσματα αντλήσαμε από ένα και μόνο εύρρωστο κολοκύθι, διαπίστωσε. »
Και οι τρεις κατάλαβαν πως, πολλές φορές, ο Θεός δεν διδάσκει μόνο μέσα από μεγάλα γεγονότα, αλλά και μέσα από τους πιο ταπεινούς καρπούς της γης, όταν αυτοί προσφέρονται με αγάπη, ευλογία και καθαρή καρδιά.
Του χρόνου και τα δικά μου, με τη βοήθεια του Θεού, μεγάλα σαν του πατρός Αθανασίου θα είναι, δήλωσε με θετική στάση πνευματικής και κηπευτικής άθλησης η Ευτέρπη, και οι δίδυμες χαμογέλασαν.
Θερμές ευχαριστίες στον πρωτοπρεσβύτερο πατέρα Αθανάσιο Χατζή για την ευλογημένη προσφορά του.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου