Το ηλιόγερμα της 24ης Ιουλίου 2026 είχε απλώσει πάνω από τη Βαλύρα εκείνο το χρυσοκόκκινο φως που κάνει ακόμη και τα ερείπια να μοιάζουν με μνημεία ζωής. Καθόμασταν με τον σαρανταεπτάχρονο Νίκο στα χαλάσματα του πατρικού του σπιτιού. Οι πέτρες, σιωπηλοί μάρτυρες περασμένων καιρών, έμοιαζαν να κρατούν μέσα τους τις φωνές μιας ολόκληρης οικογένειας. Καθώς ο ήλιος βυθιζόταν πίσω από τους λόφους, η σελήνη ξεπρόβαλε στον έναστρο ουρανό σαν μια γαλήνια παρουσία που ερχόταν να ακούσει τη συζήτησή μας.
Ο Νίκος έχει μόλις πριν από λίγο καιρό αποφυλακιστεί. Το βλέμμα του είναι κουρασμένο, αλλά όχι σβησμένο. Μοιάζει με άνθρωπο που έχει διασχίσει μεγάλη έρημο και τώρα ψάχνει μια μικρή πηγή για να ξαναρχίσει τη ζωή του. Δεν ζητά πολλά· μόνο ένα γερό αγκωνάρι για να στηρίξει την ύπαρξή του και να σταθεί ξανά όρθιος.
Πολλά βάσανα έχει τραβήξει αυτή η ψυχή. Κοιτάζοντάς τον, αναρωτήθηκα πόσο συχνά η κοινωνία τιμωρεί τον άνθρωπο χωρίς να πολεμά το πραγματικό κακό που τον οδήγησε στην πτώση. Είναι ευκολότερο να καταδικάζεις το θύμα παρά να αναζητάς τον δαίμονα της βίας, της αδικίας και της εγκατάλειψης που φωλιάζει στις ανθρώπινες ψυχές και στο κοινωνικό-πολιτικό σύστημα.
Η κουβέντα μας γύρισε στα παιδικά του χρόνια.
«Θυμάσαι τους παππούδες σου;» τον ρώτησα.
Ένα αχνό χαμόγελο φώτισε το πρόσωπό του.
Θυμόταν τα καλοκαίρια που η αυλή έσφυζε από ζωή, τη γιαγιά Νίκαινα, τη σεμνή και εργατική γυναίκα που στόλιζε το σπίτι με τα δαντελένια εργόχειρά της, έστρωνε τραπέζια για 16 άτομα στην αυλή και μεγάλωνε με αγάπη τα έξι παιδιά της. Θυμόταν τον σεβασμό που απολάμβανε η οικογένεια στο χωριό, τότε που η τιμή και ο λόγος είχαν μεγαλύτερη αξία από το χρήμα.
Ύστερα όμως ήρθε το γύρισμα του χρόνου. Οι γενιές άλλαξαν, οι δυσκολίες πλήθυναν και πολλοί νέοι βρέθηκαν αντιμέτωποι με δοκιμασίες που οι παλαιότεροι δεν είχαν ποτέ φανταστεί.
Κάποια στιγμή είδα τον Νίκο να κάνει διακριτικά τον σταυρό του.
«Πιστεύεις στον Θεό;» τον ρώτησα.
«Πιστεύω», απάντησε χωρίς δισταγμό. «Ο Θεός δεν με αδίκησε. Το πρόβλημά μου είναι κοινωνικό και πολιτικό. »
Τα λόγια του είχαν ειλικρίνεια. Δεν αναζητούσε άλλοθι ούτε φόρτωνε τις ευθύνες στον ουρανό.
«Θέλω να πιστεύω πως υπάρχουν άνθρωποι που σε εκτιμούν ακόμη», του είπα.
«Υπάρχουν λίγοι. Οι περισσότεροι φοβούνται το παρελθόν μου. »
Η απάντησή του δεν είχε πίκρα· μόνο διαπίστωση.
«Και τι θέλει πραγματικά η καρδιά σου;»
Χωρίς να το σκεφτεί απάντησε:
«Να ξαναχτίσω το πατρικό μου σπίτι με τον δικό μου τίμιο κόπο και τρόπο.»
Κοίταξα τα γκρεμισμένα ντουβάρια γύρω μας. Ίσως το σπίτι να μην ήταν μόνο πέτρες. Ίσως να ήταν η ίδια του η ψυχή που ζητούσε να οικοδομηθεί από την αρχή.
«Κι αν είχες χρήματα;»
«Θα άνοιγα ένα μαγαζί εστίασης στην πλατεία της Βαλύρας. Να δουλεύω τίμια και να βλέπω κόσμο.Με δεκαπέντε χιλιάδες ευρώ θα τα κατάφερνα.»
Ένα όνειρο απλό, ανθρώπινο, γεμάτο προοπτική.
Ξαφνικά όμως χαμογέλασε πονηρά.
«Αλλά, αν με ρωτήσεις τι ψάχνω περισσότερο, θα σου πω κάτι άλλο.»
«Τι ψάχνεις;»
«Τον κρυμμένο θησαυρό. Έχω μηχάνημα ανίχνευσης μετάλλων και ψάχνω παντού.»
Γέλασα.
«Εσύ έψαξες στο πατρικό σου; Στο σιδηρουργείο του πατέρα σου; με ρώτησε με σοβαρότητα».
«Στο σπίτι όχι. Το ανακαίνισα, έριξα τους σοβάδες και τα παλιά πατώματα και δεν βρήκα τίποτε, εκτός από έναν ψόφιο ποντικό τυλιγμένο μέσα σε ένα κόκκινο φέσι. Στο σιδηρουργείο ο μοναδικός θησαυρός είναι ένα ψυγείο με φιστίκια, κρασί και ολοκαίνουργια ποτηράκια. Τα είχε αγοράσει ο μακαρίτης ο Μπαρμπαλιάς για να κερνά τους φίλους του.»
Η εικόνα εκείνου του παλιού ψυγείου του έφερε στο νου μια άλλη εποχή, τότε που ο μεγαλύτερος πλούτος ήταν το κέρασμα και η παρέα.Ύστερα γύρισε το βλέμμα του ανάποδα.
«Κάπου όμως θα έχει κρύψει κάτι», επέμεινε . «Αφού οπλοφορούσε.»
Κούνησα αρνητικά το κεφάλι και του είπα:
«Κάποτε μπήκαν νύχτα στο σπίτι μας δύο μασκοφόροι άντρες και μια γυναίκα. Του ζητούσαν επίμονα να τους αποκαλύψει πού έκρυβε τον θησαυρό.Δεν βρήκαν τίποτα και έφυγαν παίρνοντας μαζί τους ένα σαβανοσέντονο. Από τότε φοβόταν και έκρυβε όπλα στο σπίτι για την ασφάλειά του ».
Σταμάτησα για λίγο....
«Δεν υπήρχε κανένας υλικός θησαυρός. Είχε λίγες οικονομίες στο εξωτερικό μόνο και μόνο για να σπουδάσει τις τρεις κόρες του. Ήταν πολύ έξυπνος για να θάβει χρυσάφι στο χώμα. Όλος ο πλούτος του έγινε μόρφωση. Άφησε πνευματικό θησαυρό στις κόρες του που δεν μπορεί να τους τον στερήσει κανένας κλέφτης.»
«Εγώ πάντως», είπε ο Νίκος γελώντας, « σε έναν επίγειο θησαυρό δεν θα έλεγα όχι. Εσύ ειλικρινά δεν θέλεις έναν τέτοιο θησαυρό;»
«Τον δικό μου θησαυρό τον έχω ήδη βρει», του αποκρίθηκα χαμογελώντας.
Με κοίταξε απορημένος.
«Είναι κρυμμένος μέσα στην καρδιά μου. Είναι ο Χριστός.»
Χαμήλωσε τα μάτια.
«Εγώ όταν νιώθω πως με αδικούν, θυμώνω. Μερικές φορές μου έρχεται να σκοτώσω εκείνους που με πληγώνουν.»
Τα λόγια του δεν ήταν απειλή· ήταν κραυγή μιας βασανισμένης ψυχής.
«Σε καταλαβαίνω», του είπα ήρεμα. «Όμως αυτοί που θέλεις να σκοτώσεις είναι άνθρωποι- θύματα, όσο άδικοι κι αν στάθηκαν. Ο πραγματικός εχθρός είναι εκείνη η σκοτεινή δύναμη που γεννά το μίσος, την εκδίκηση και την απελπισία μέσα τους. Αν νικήσεις αυτόν τον εσωτερικό δράκοντα, τότε θα έχεις βρει τον μεγαλύτερο θησαυρό.Το όπλο σου θα είναι τρόπαιο μεγάλης νίκης».
Έμεινε σιωπηλός.
Τότε θυμήθηκα μια παλιά ιστορία του χωριού και τη μοιράστηκα μαζί του.
«Ξέρεις, κάποτε κάποιοι έψαχναν έναν θησαυρό κοντά στο εκκλησάκι της Παναΐτσας. Οι παλιοί έλεγαν πως ήταν θαμμένος κάτω από μια μεγάλη πέτρα κοντά στο ποτάμι. Έσκαψαν, αλλά δεν βρήκαν τίποτε. Τότε κάποιος τους έβαλε την ιδέα πως ο θησαυρός ήταν κάτω από την είσοδο του ναού. Άρχισαν να σκάβουν και ξαφνικά πετάχτηκε από τη γη μια δυνατή φλόγα. Τρόμαξαν τόσο, που εγκατέλειψαν αμέσως την προσπάθεια. Από εκείνη τη μέρα κατάλαβαν πως η υγεία, η ζωή και η πίστη στον Θεό αξίζουν περισσότερο από κάθε χρυσάφι της γης.»
Ο Νίκος χαμογέλασε.
«Ίσως έχεις δίκιο. Αλλά θα συνεχίσω να ψάχνω.»
«Να ψάχνεις», του είπα. «Μόνο να θυμάσαι πως, όταν ανακαλύψεις τον θησαυρό της ψυχής σου, θα έρθει ευκολότερα και κάθε άλλος θησαυρός που χρειάζεσαι στη ζωή σου.»
Η νύχτα είχε πια απλωθεί πάνω από τη Βαλύρα. Τα αστέρια φώτιζαν τα χαλάσματα σαν μικρά καντήλια ελπίδας. Σηκωθήκαμε να φύγουμε.
Ο Νίκος μου έσφιξε το χέρι.
«Σε ευχαριστώ που δεν με απέρριψες.Που κάθισες με υπομονή και με άκουσες».
«Κι εγώ σε ευχαριστώ», του απάντησα.Θαυμάζω την αντοχή σου για τον τόσο δύσκολο ρόλο, με τις τόσες ανατροπές και τραυματισμούς, που έχεις επωμιστεί στη ζωή σου. «Εύχομαι ο Θεός να φωτίσει τον δρόμο σου και να σου χαρίσει δύναμη να χτίσεις ξανά όχι μόνο το πατρικό σου σπίτι, αλλά και τη ζωή σου ολόκληρη.»
Εκείνος χαμογέλασε για πρώτη φορά με αληθινή γαλήνη.
«Θα ξανάρθω», είπε.
Και καθώς απομακρυνόταν αργά μέσα στη νύχτα, δεν μπορούσα να μη σκεφτώ πως ίσως ο κρυμμένος θησαυρός που αναζητούσε τόσα χρόνια να μην ήταν θαμμένος κάτω από πέτρες και παλιά σπίτια. Ίσως βρισκόταν ήδη μέσα του, περιμένοντας τη στιγμή που θα νικούσε οριστικά το σκοτάδι και θα άφηνε το φως του Χριστού να γίνει ο μόνιμος οδηγός της ζωής του.
1 σχόλιο:
super ...
Δημοσίευση σχολίου