Εισαγωγή
Το Ευαγγελικό ανάγνωσμα αυτής της Κυριακής (Ιω. γ΄ 13-17) μας μεταφέρει στον πυρήνα της θεολογίας του Ευαγγελιστή Ιωάννη, αποκαλύπτοντάς μας το βαθύτερο κίνητρο της Θείας Ενανθρωπήσεως. Μέσα από τα ίδια τα λόγια του Κυρίου προς τον Νικόδημο, μεταφερόμαστε στο μυστήριο της σωτηρίας του κόσμου. Η περικοπή αυτή αποτελεί έναν πνευματικό φάρο, καθώς συνδέει τις προφητείες της Παλαιάς Διαθήκης με τη θυσία του Γολγοθά, προσφέροντας σε κάθε άνθρωπο την ελπίδα της αιώνιας ζωής.
Το Αρχαίο Κείμενο
«Εἶπεν ὁ Κύριος· Οὐδεὶς ἀναβέβηκεν εἰς τὸν οὐρανὸν εἰ μὴ ὁ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καταβάς, ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ὁ ὢν ἐν τῷ οὐρανῷ. Καὶ καθὼς Μωϋσῆς ὕψωσε τὸν ὄφιν ἐν τῇ ἐρήμῳ, οὕτως ὑψωθῆναι δεῖ τὸν Υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου, ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτὸν μὴ ἀπόληται, ἀλλ’ ἔχῃ ζωὴν αἰώνιον. Οὕτω γὰρ ἠγάπησεν ὁ Θεὸς τὸν κόσμον, ὥστε τὸν Υἱὸν αὐτοῦ τὸν μονογενῆ ἔδωκεν, ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτὸν μὴ ἀπόληται, ἀλλ’ ἔχῃ ζωὴν αἰώνιον. Οὐ γὰρ ἀπέστειλεν ὁ Θεὸς τὸν Υἱὸν αὐτοῦ εἰς τὸν κόσμον ἵνα κρίνῃ τὸν κόσμον, ἀλλ’ ἵνα σωθῇ ὁ κόσμος δι’ αὐτοῦ.»
Νεοελληνική Μετάφραση
«Είπε ο Κύριος: Κανείς δεν έχει ανέβει στον ουρανό παρά μόνο εκείνος που κατέβηκε από τον ουρανό, δηλαδή ο Υιός του Ανθρώπου, ο οποίος είναι [και παραμένει] στον ουρανό. Και όπως ο Μωυσής ύψωσε το χάλκινο φίδι στην έρημο, έτσι πρέπει να υψωθεί και ο Υιός του Ανθρώπου, ώστε καθένας που πιστεύει σε αυτόν να μη χαθεί, αλλά να έχει αιώνια ζωή. Διότι τόσο πολύ αγάπησε ο Θεός τον κόσμο, ώστε έδωσε τον μονογενή του Υιό, για να μη χαθεί καθένας που πιστεύει σε αυτόν, αλλά να έχει αιώνια ζωή. Επειδή, ο Θεός δεν έστειλε τον Υιό του στον κόσμο για να καταδικάσει τον κόσμο, αλλά για να σωθεί ο κόσμος μέσω αυτού.»
Ερμηνευτική Προσέγγιση
Ο Χριστός ξεκινά αποκαλύπτοντας τη μοναδική Του αυθεντία ως ο προαιώνιος Λόγος που σαρκώθηκε. Είναι Εκείνος που «κατέβηκε» από τον ουρανό, χωρίς όμως να αποχωριστεί τον Πατέρα. Για να εξηγήσει τον τρόπο της σωτηρίας, χρησιμοποιεί μια ισχυρή εικόνα από την ιστορία του Ισραήλ στην έρημο: το χάλκινο φίδι που ύψωσε ο Μωυσής για να θεραπεύονται όσοι είχαν πληγεί από τα δηλητηριώδη δαγκώματα.
Αυτή η ιστορική προτύπωση εκπληρώνεται στο πρόσωπο του Εσταυρωμένου. Η ύψωση του Χριστού στον Σταυρό γίνεται η πηγή της ιάσεως από το δηλητήριο της αμαρτίας και του θανάτου. Στον στίχο 16 συναντάμε την καρδιά ολόκληρης της Αγίας Γραφής: η κινητήριος δύναμη της σωτηρίας μας είναι η απέραντη αγάπη του Θεού. Ο Πατέρας δεν θυσιάζει τον Υιό Του από οργή, αλλά από υπερβάλλουσα αγάπη για το κτίσμα Του. Ο σκοπός της έλευσης του Χριστού δεν είναι η καταδίκη ή η κρίση του κόσμου, αλλά η θεραπεία και η χάριση της αιώνιας ζωής σε όποιον ελεύθερα πιστεύει σε Αυτόν.
Επίλογος και Ευχές
Αντικρίζοντας την αγάπη του Θεού που φτάνει μέχρι τον Σταυρό, συγκλονιζόμαστε από το μέγεθος της δωρεάς Του. Εύχομαστε ολόψυχα, η ανεκλάλητη αυτή αγάπη του Μονογενούς Υιού να ζεσταίνει τις ψυχές μας, να διώχνει κάθε φόβο και να μας αξιώσει να προσκυνήσουμε τον Τίμιο Σταυρό με καθαρή καρδιά και πνευματική αγαλλίαση.
Βιβλιογραφία
- Αγουρίδης, Σ. (2005). Ερμηνεία του κατά Ιωάννην Ευαγγελίου. Πουρναράς.
- Ιωάννης ο Χρυσόστομος . Ομιλίαι εις το Κατά Ιωάννην Ευαγγέλιον. (Ε.Π.Ε., Τόμος 13). Πατερικές Εκδόσεις «Γρηγόριος ο Παλαμάς».
- Καραβιδόπουλος, Ι. (2006). Εισαγωγή στην Καινή Διαθήκη (3η έκδ.). Πουρναράς.
- Τρεμπέλας, Π. Ν. (1993). Η Καινή Διαθήκη μετά συντόμου ερμηνείας: Ευαγγέλια και Πράξεις (Τόμος Α΄). Αδελφότης Θεολόγων «Ο Σωτήρ».-Λόγος Θείου Φωτός
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου